വിദൂരഥാച് ഛരാസാരാ അജസ്രമ് അഭിനിര്യയുഃ । അബ്ധേര് ഇവ പയഃപൂരാസ് സൂര്യാദ് ഇവ മരീചയഃ
വിദൂരഥനിൽ നിന്ന് അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്ക് ഒരുനിമിഷവും നിൽക്കാതെ ഒഴുകി, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളപ്പൊക്കവും സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള കിരണങ്ങളുംപോലെ.
പ്രചണ്ഡപവനോദ്ധൂതപുഷ്പാണീവ മഹാതരോഃ । അയഃപിണ്ഡാദ് ഇവോത്തപ്തതാഡിതാഃ കണപങ്ക്തയഃ
പ്രചണ്ഡമായ കാറ്റ് വലിയ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു പറത്തിയ പൂക്കളെപ്പോലെയും, ചൂടുപിടിച്ച ഇരുമ്പിൽ അടിച്ചുണ്ടാകുന്ന ചിതപ്പൊടിപോലെയും അമ്പുകൾ പറന്നു.
ധാരാഃ പയോമുച ഇവ ശീകരാ ഇവ നിര്ഝരാത് । തത്പുരാഗ്നിമഹാദാഹാത് സ്ഫുലിങ്ഗാ ഇവ ഭാസ്വരാഃ
മേഘത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളധാരപോലെയും, വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള തുള്ളിപ്പോലെയും, നഗരത്തിലെ വലിയ അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന ചിന്തിപ്പോലെയും,
തയോശ് ചടചടാസ്ഫോടം ശൃണ്വന് കോദണ്ഡയോര് ദ്വയോഃ । ബലദ്വയമ് അഭൂത് പ്രേക്ഷാമൂകം ശാന്ത ഇവാമ്ബുധിഃ
രണ്ടു വില്ലുകളുടെ കഠിനമായ പിളരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ആ രണ്ടു സൈന്യങ്ങളും സമുദ്രം ശാന്തമായതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി, നോക്കി നിന്നു.
വഹന്തി സ്മ ശരാപൂരാ ഗങ്ഗാപൂര ഇവാമ്ബരേ । സിന്ധോര് അഭിമുഖം യക്ഷഘര്ഘരാരവരംഹസഃ
ആകാശത്ത് ഗംഗയുടെ പ്രളയമൊഴുകുന്നതുപോലെ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കു, സമുദ്രത്തേക്കു കുതിച്ചുപോയി, യക്ഷന്മാരുടെ ഗർജ്ജനപോലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ.
കചത്കനകനാരാചശരവര്ഷാണ്യ് അനാരതമ് । വഹച്ഛവശവാശബ്ദം നിര്യയുര് ധനുര് അമ്ബുദാത്
വില്ലുകളുടെ മേഘത്തിൽ നിന്ന്, സ്വർണ്ണം മുകളിൽ മിന്നുന്ന അമ്പുകളുടെ തുടർച്ചയായ മഴ, മരിക്കുന്നവരുടെ ഭയാനകമായ നിലവിളികളോടൊപ്പം, ഇടിമുഴക്കുപോലെ പുറത്ത് ഒഴുകി.
ബാണമന്ദാകിനീപൂരം വ്രജന്തം സിന്ധുപൂരണേ । വാതായനാത് തമ് ആലോക്യ ലീലാ തത്പുരവാസിനീ
അമ്പുകളുടെ നദി സമുദ്രം നിറയ്ക്കാൻ മുന്നേറുന്നത് തന്റെ ജനലിലൂടെ കാണുമ്പോൾ, ആ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീ കളിയോടെ അതിനെ നോക്കി.
തേന ബാണസമൂഹേന ജയമ് ആശങ്ക്യ ഭര്തരി । ഉവാച വാക്യമ് ആനന്ദവികസന്മുഖപങ്കജാ
അമ്പുകളുടെ ആ കൂട്ടം കണ്ടു ഭർത്താവിന് ജയമുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി, സന്തോഷത്തിൽ കനിഞ്ഞു വിരിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു:
ജയ ദേവി ജയത്യ് ഏഷ നാഥോ ഽസ്മാകം വിലോകയ । കിലാനേന ശരൌഘേന മേരുര് അപ്യ് ഏതി ചൂര്ണതാമ്
ജയം ദേവി! നമ്മുടെ നായകൻ ജയിക്കുന്നു — നോക്കൂ! ഈ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ പോലും മേരു പർവതം പൊടിയായി മാറും.
തസ്യാമ് ഏവം വദന്ത്യാം തു ഘനസ്നേഹരവാകുലമ് । പ്രേക്ഷണവ്യഗ്രയോര് ദേവ്യോര് ഹസന്ത്യോര് മാനുഷം ഹൃദാ
അവൾ ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ രണ്ട് ദേവികൾ ഉത്സാഹത്തോടെ നോക്കി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചു.
തച് ഛരാര്ണവമ് ആമത്തമ് അപിബത് സിന്ധുവാഡവഃ । ശരോഷ്മണാപ്യ് അഗമ്യേന ജഹ്നുര് മന്ദാകിനീമ് ഇവ
അയാളുടെ അമ്പുകളുടെ സമുദ്രം സിന്ധു അഗ്നി കുടിച്ചു കളഞ്ഞു, അതുപോലെ തന്നെ ജഹ്നു തന്റെ അതികഠിനമായ ചൂടോടെ മണ്ഡാകിനി നദിയെ അകത്തെടുത്തതുപോലെ.
ബാണവര്ഷേണ സകലം സായകൌഘം ഘനം ഘനമ് । ഭിത്ത്വാ തതോ ഽപ്യ് അധഃകൃത്വാ ചിക്ഷേപ ഗഗനാര്ണവേ
അയാൾ കനത്ത അമ്പുവർഷംകൊണ്ട് ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടം തുളച്ച് താഴേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ട് ആകാശസമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
യഥാ ദീപസ്യ ശാന്തസ്യ ന പരിജ്ഞായതേ ഗതിഃ । തസ്യ സായകസങ്ഘസ്യ ന വിജ്ഞാതാ തഥാ ഗതിഃ
ശാന്തമായ വിളക്കിന്റെ ചലനം എങ്ങനെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തിന്റെ യാത്രയും ആരും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തം ഛിത്ത്വാ സായകാസാരം സ്വശരാമ്ബുധരം ഘനമ് । വ്യോമ്നി പ്രസാരയാമ് ആസ സരച്ഛവശവാന്വിതമ്
അയാൾ ആ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കു തുളച്ച്, തന്റെ കനത്ത അമ്പുകൊണ്ടുള്ള മേഘം ആകാശത്ത് പടർത്തി, അതിനൊപ്പം വീരന്മാരുടെ ശവങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദൂരഥസ് തമ് അപ്യ് ആശു വ്യധമത് സായകോത്തമൈഃ । സാമാന്യജലദം മത്തകല്പാന്തപവനോ യഥാ
വിദൂരഥൻ അതിനെയും തന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ചിതറിച്ചു, ഒരു ഭയങ്കരമായ പ്രളയക്കാറ്റ് സാധാരണമായ ഒരു മേഘത്തെ പടര്ത്തുന്നതുപോലെ.
കൃതപ്രതികൃതൈര് ഏവം ബാണവര്ഷൈര് മഹീപതീ । വ്യര്ഥീകൃതൈര് അനയതാം പ്രഹാരമ് അവിരാമിണൌ
ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം അമ്പുകളുടെ മഴയുമായി പ്രതികരിച്ച്, ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ ഒരാളുടേയും ആക്രമണം ഫലപ്രദമാകാതെ, തുടർച്ചയായി പ്രഹാരങ്ങൾ നൽകി.
അഥാദദേ മോഹനാസ്ത്രം സിന്ധുര് ഗന്ധര്വസൌഹൃദാത് । പ്രാപ്തം തേന യയുര് ലോകാ വിനാ മോഹം വിദൂരഥമ്
അപ്പോൾ സിന്ധു, ഗന്ധർവന്മാരോടുള്ള സൗഹൃദം കൊണ്ടു, മോഹനാസ്ത്രം എടുത്തു. അതിന്റെ ശക്തിയാൽ, വിദൂരഥനെ ഒഴികെ എല്ലാവരും ഭ്രമത്തിലായി.
ന്യസ്തശസ്ത്രാമ്ബരാ മൂകാ വിഷണ്ണവദനേക്ഷണാഃ । മൃതാ ഇവാഭവന് യോധാശ് ചിത്രന്യസ്താ ഇവാഥവാ
യോദ്ധാക്കൾ ആയുധങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും വച്ച്, വാക്കറ്റെ, മുഖം തളർന്നവരായി, മരിച്ചവരെപ്പോലെയും ചിത്രത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയും ആയി.
യാവദ് വിദൂരഥരഥോ മോഹേനായാതി മന്ദതാമ് । താവദ് വിദൂരഥോ രാജാ പ്രബോധാസ്ത്രമ് ഉപാദധേ
വിദൂരഥന്റെ രഥം മോഹം മൂലം മന്ദഗതിയിലായിരുന്നിടത്തോളം, രാജാവ് വിദൂരഥൻ ഉണര്ച്ച എന്ന ആയുധം എടുത്തു.
തതഃ പ്രബോധമ് ആപന്നാ പ്രജാ പ്രാതര് ഇവാബ്ജിനീ । വിദൂരഥേ ഽഭവത് സിന്ധുഃ ക്രുദ്ധോത്ക ഇവ രാക്ഷസേ
അതിനുശേഷം, ജനങ്ങൾ പ്രഭാതത്തിൽ താമരപൂക്കൾ പോലെ ഉണര്ച്ചയിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ, വിദൂരഥനിൽ ഒരു പ്രളയം ഉയർന്നു, ദാനവനോടു കോപത്തോടെ കടൽ പൊങ്ങുന്നതുപോലെ.
നാഗാസ്ത്രമ് ആദധേ ഭീമം പാശബന്ധനഖേദദമ് । തേനാഭവന് നഭോ വ്യാപ്തം ഭോഗിഭിഃ പര്വതോപമൈഃ
അവൻ ഭയാനകമായ പാമ്പ് ആയുധം എടുത്തു, അതു ബന്ധനവേദന ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിനാൽ ആകാശം പർവതങ്ങൾ പോലെയുള്ള വലിയ പാമ്പുകളാൽ നിറഞ്ഞു.
സര്പൈര് വിവലിതാ ഭൂമിര് മൃണാലൈസ് സരസീ യഥാ । സമ്പന്നാ ഗിരയസ് സര്വേ കൃഷ്ണപന്നഗകമ്ബലാഃ
പാമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി പുഴുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ തടാകം പോലെ വിറയലോടെ കിടന്നു; എല്ലാ പർവതങ്ങളും കറുത്ത പാമ്പുകളുടെ ചട്ടുകമ്പളംപോലെ മൂടപ്പെട്ടു.
പദാര്ഥാസ് സര്വ ഏവേമേ പിഹിതാ അഹിവിഗ്രഹൈഃ । സപര്വതവനാഭോഗാ യയൌ വിവശതാം മഹീ
സർവ്വവസ്തുക്കളും പാമ്പുകളുടെ രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയി; പർവതങ്ങളോടും കാടുകളോടും കൂടിയ ഭൂമി നിർബലമായി.
ധൂതാങ്ഗാരകണാകീര്ണാ വിഷവേഗസ്യ ശംസിനീ । വവുര് ഉഷ്ണോഷ്ണനീഹാരാ വാതജ്വലനരേണവഃ
വിഷത്തിന്റെ ശക്തി സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചൂടുള്ള കാറ്റുകൾ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചിതാഭസ്മവും ചിതാഗ്നിക്കണികളും പറത്തിക്കൊണ്ടു വീശി.
വിദൂരഥോ ഽഥ സൌപര്ണമ് ആദധേ ഽസ്ത്രം മഹാസ്ത്രവിത് । ഉദഗുര് ഗരുഡാസ് തേന സൌവര്ണാ ഇവ പര്വതാഃ
അപ്പോൾ മഹാസ്ത്രവിദ്യയുള്ള വിദൂരഥൻ സൌപർണ്ണാസ്ത്രം എടുത്തു; അതിന്റെ ശക്തിയിൽ, പൊന്നുപോലെയുള്ള ഗരുഡങ്ങൾ പർവതങ്ങളേപ്പോലെ ഉയർന്നു.
കാഞ്ചനീകൃതസര്വാശാസ് സര്വാശപരിപൂരകാഃ । പക്ഷപര്വതസംരമ്ഭജനിതപ്രലയാനിലാഃ
എല്ലാ ദിശകളും പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങി, എല്ലാ ദിശകളും നിറഞ്ഞു; പർവതപക്ഷികളുടെ ഉന്മാദത്തിൽ നിന്നു പ്രളയവായുകൾ ഉയർന്നു.
ഘോണാവിവലനാകൃഷ്ടശ്വസദ്ഭുജഗമണ്ഡലാഃ । മഹാഘരഘരാരാവപൂരിതാമ്ഭോദഷണ്ഡകാഃ
ആനകളുടെ തലയണകൾ കുലുങ്ങി കുഴഞ്ഞു, പാമ്പുകളുടെ വലയങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു, അവയുടെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഘരഘര ശബ്ദം മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെ മുഴുവൻ നിറച്ചു.
ഭൂപൂരകം തു സര്പൌഘം സ സുപര്ണഘനോ ഽപിബത് । കൃഷ്ടം ശലശലായന്തമ് അഗസ്ത്യ ഇവ വാരിധിമ്
അപ്പോൾ മഹാശക്തനായ ഗരുഡൻ ഭൂമിയെ മൂടിയിരുന്ന ആ പാമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തെ, അഗസ്ത്യൻ സമുദ്രം കുടിച്ചതുപോലെ, അവ ശലശല ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി.
സര്പകമ്ബലനിര്മുക്തം ഭൂമണ്ഡലമ് അരാജത । വിശാലമ് ഇവ നീരന്ധ്രമ് ഇവ നിര്വാരി രാശി വാ
പാമ്പുകളുടെ ചുരുള് മാറിയതോടെ ഭൂമി വിശാലവും, ഒരിടത്തും മുറിവില്ലാത്തതും വെള്ളം തുള്ളിയില്ലാത്തതും ആയ ഒരു വെള്ളി തട്ടുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
തതസ് തദ്ഗരുഡാനീകം ക്വാപ്യ് അഗച്ഛദ് അദൃശ്യതാമ് । ദീപൌഘ ഇവ വാതേന ശരദീവാഭ്രമണ്ഡലമ്
അതിനുശേഷം ആ ഗരുഡരുടെ കൂട്ടം എവിടെയോ അദൃശ്യമായി, കാറ്റിൽ പടർന്നുപോകുന്ന വിളക്കുകളുടെ കൂട്ടംപോലോ, ശരത്കാലത്തിലെ മേഘക്കൂട്ടംപോലോ.