കേചിച് ഛക്തിമുഖാ ബാണാഃ കേചിത് ക്ഷുരമുഖാ അപി । കേചിത് കുന്തോഗ്രഫലകാ അര്ധചന്ദ്രമുഖാസ് തഥാ
ചില അമ്പുകൾക്ക് കുന്തത്തിന്റെ അഗ്രംപോലെയും, ചിലതിന് വെട്ടിവാരിയ കത്തി പോലെയും, മറ്റൊന്നിന് കുന്തത്തിന്റെ അറ്റംപോലെയും, ചിലതിന് അരചന്ദ്രത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുമായിരുന്നു.
സിംഹോപലമുഖാഃ കേചിത് കേചിച് ഛൂലശിഖാമുഖാഃ । ത്രിശൂലവദനാഃ കേചിത് സ്ഥൂലാ ഇവ മഹാശിലാഃ
ചില അമ്പുകൾക്ക് സിംഹത്തിന്റെ മുഖംപോലെയും, ചിലത് ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രംപോലെയും, മറ്റൊന്നിന് മൂന്നു അഗ്രങ്ങളുമുള്ള മുഖംപോലെയും, വലിയ പാറക്കല്ലുപോലെയും ഭീമമായതുമായിരുന്നു.
പ്രലയപവനപാതിതാഃ ശിലൌഘാ ഇവ വിചരന്തി ശിലീമുഖാസ് തദാ സ്മ । പ്രമിലിതമ് അഭവത് തയോസ് തദാനീം പ്രലയവിജൃമ്ഭിതസിന്ധുസംഭ്രമേണ
അപ്പോഴത്തെ കല്ല്മുനയുള്ള അമ്പുകൾ പ്രളയക്കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന പാറക്കല്ലുകൾപോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറന്നു. ആ സമയത്ത്, അവരുടെ ഇടയിൽ പ്രളയസമുദ്രം ഉണർത്തുന്ന വലിയ കലഹംപോലെ എല്ലാം അകമ്പടിയായി.
പ്രാപ്യ രാജാ പുരഃ പ്രാപ്തം സിന്ധുമ് ഉദ്ധുരകന്ധരമ് । മധ്യാഹ്നതപനാഭേന കോപേന വിതതോ ഽഭവത്
രാജാവ് ഉയർന്ന തിരകളോടെ മുന്നിൽ വന്ന സമുദ്രത്തെ നേരിട്ട്, ഉച്ചവെയിലിന്റെ പ്രകാശംപോലെ കോപത്തോടെ പടർന്നു നിന്നു.
ധനുര് ആസ്ഫാലയാമ് ആസ പരിരാവിതദിങ്മുഖമ് । കല്പാന്തപവനാസ്ഫോട ഇവാമരഗിരേസ് തടമ്
അവൻ വില്ല് വലിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ദിക്കുകളും മുഴങ്ങിപ്പോയി; അതു ദേവന്മാരുടെ പർവതത്തിൽ പ്രളയകാലത്തെ കാറ്റ് ഇടിച്ചപോലെ ആയിരുന്നു.
വിസസര്ജോര്ജിതോ രാജാ പ്രാതര് അര്കഃ കരാന് ഇവ । തൂണീരരജനീബദ്ധാശ് ശിലീമുഖപരമ്പരാഃ
ശക്തനായ രാജാവ് തന്റെ ക്വിവറിൽ നിരത്തിയിരുന്ന അമ്പുകൾ അർണ്ണവത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ ഒരു പിന്നാലെ വിട്ടു.
ഏക ഏവ വിനിര്യാതി ഗുണാത് തസ്യ ശരോ മഹാന് । സഹസ്രം പതതി വ്യോമ്നി ഗച്ഛന് പതതി ലക്ഷശഃ
അവന്റെ വില്ലിൽ നിന്നു ഒരു വലിയ അമ്പ് മാത്രം പുറത്ത് വന്നെങ്കിലും, ആകാശത്ത് പറക്കുമ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന്, ലക്ഷക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ വീണു.
സിന്ധോര് അപി തഥൈവാസീച് ഛക്തിര് ലാഘവമ് ഏവ ച । രവേര് ആനനസാമ്യം വൈ വിഷ്ണോര് ധാനുഷ്കതാ തയോഃ
അവനിൽ സമുദ്രത്തിന്റെ ശക്തിയും വേഗവും ഉണ്ടായിരുന്നു; സൂര്യന്റെ മുഖത്തിന്റെ പ്രകാശവും, വിഷ്ണുവിന്റെ വില്ലിന്റെ ശക്തിയും ഇരുവരിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുസുലാ നാമ തേ ബാണാ മുസുലാകൃതയോ ഽമ്ബരമ് । ഛാദയാമ് ആസുര് ഉന്നാദാഃ കല്പാന്തഗിരയോ യഥാ
അവന്റെ അമ്പുകൾ മുസുലാ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, വടിപോലെയുള്ള രൂപം. അവയുടെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി, കാലാന്ത്യത്തിലെ മലകൾപോലെ ഭയാനകമായി തോന്നിച്ചു.
രേജുഃ കനകനാരാചരാജയോ വ്യോമ്നി തസ്യ താഃ । ശരവ്യാഃ കല്പവാതാര്താഃ പതന്ത്യ ഇവ താരകാഃ
അവന്റെ പൊൻതുമ്പിയ അമ്പുകൾ ആകാശത്ത് മിന്നി, അമ്പുകളുടെ കൊടുങ്കാറ്റിൽ ചിതറിപ്പോയി, ലോകാന്ത്യത്തിൽ വിഷമിച്ച് വീഴുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയായിരുന്നു.
വിദൂരഥാച് ഛരാസാരാ അജസ്രമ് അഭിനിര്യയുഃ । അബ്ധേര് ഇവ പയഃപൂരാസ് സൂര്യാദ് ഇവ മരീചയഃ
വിദൂരഥനിൽ നിന്ന് അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്ക് ഒരുനിമിഷവും നിൽക്കാതെ ഒഴുകി, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളപ്പൊക്കവും സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള കിരണങ്ങളുംപോലെ.
പ്രചണ്ഡപവനോദ്ധൂതപുഷ്പാണീവ മഹാതരോഃ । അയഃപിണ്ഡാദ് ഇവോത്തപ്തതാഡിതാഃ കണപങ്ക്തയഃ
പ്രചണ്ഡമായ കാറ്റ് വലിയ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു പറത്തിയ പൂക്കളെപ്പോലെയും, ചൂടുപിടിച്ച ഇരുമ്പിൽ അടിച്ചുണ്ടാകുന്ന ചിതപ്പൊടിപോലെയും അമ്പുകൾ പറന്നു.
ധാരാഃ പയോമുച ഇവ ശീകരാ ഇവ നിര്ഝരാത് । തത്പുരാഗ്നിമഹാദാഹാത് സ്ഫുലിങ്ഗാ ഇവ ഭാസ്വരാഃ
മേഘത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളധാരപോലെയും, വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള തുള്ളിപ്പോലെയും, നഗരത്തിലെ വലിയ അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന ചിന്തിപ്പോലെയും,
തയോശ് ചടചടാസ്ഫോടം ശൃണ്വന് കോദണ്ഡയോര് ദ്വയോഃ । ബലദ്വയമ് അഭൂത് പ്രേക്ഷാമൂകം ശാന്ത ഇവാമ്ബുധിഃ
രണ്ടു വില്ലുകളുടെ കഠിനമായ പിളരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ആ രണ്ടു സൈന്യങ്ങളും സമുദ്രം ശാന്തമായതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി, നോക്കി നിന്നു.
വഹന്തി സ്മ ശരാപൂരാ ഗങ്ഗാപൂര ഇവാമ്ബരേ । സിന്ധോര് അഭിമുഖം യക്ഷഘര്ഘരാരവരംഹസഃ
ആകാശത്ത് ഗംഗയുടെ പ്രളയമൊഴുകുന്നതുപോലെ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കു, സമുദ്രത്തേക്കു കുതിച്ചുപോയി, യക്ഷന്മാരുടെ ഗർജ്ജനപോലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ.
കചത്കനകനാരാചശരവര്ഷാണ്യ് അനാരതമ് । വഹച്ഛവശവാശബ്ദം നിര്യയുര് ധനുര് അമ്ബുദാത്
വില്ലുകളുടെ മേഘത്തിൽ നിന്ന്, സ്വർണ്ണം മുകളിൽ മിന്നുന്ന അമ്പുകളുടെ തുടർച്ചയായ മഴ, മരിക്കുന്നവരുടെ ഭയാനകമായ നിലവിളികളോടൊപ്പം, ഇടിമുഴക്കുപോലെ പുറത്ത് ഒഴുകി.
ബാണമന്ദാകിനീപൂരം വ്രജന്തം സിന്ധുപൂരണേ । വാതായനാത് തമ് ആലോക്യ ലീലാ തത്പുരവാസിനീ
അമ്പുകളുടെ നദി സമുദ്രം നിറയ്ക്കാൻ മുന്നേറുന്നത് തന്റെ ജനലിലൂടെ കാണുമ്പോൾ, ആ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീ കളിയോടെ അതിനെ നോക്കി.
തേന ബാണസമൂഹേന ജയമ് ആശങ്ക്യ ഭര്തരി । ഉവാച വാക്യമ് ആനന്ദവികസന്മുഖപങ്കജാ
അമ്പുകളുടെ ആ കൂട്ടം കണ്ടു ഭർത്താവിന് ജയമുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി, സന്തോഷത്തിൽ കനിഞ്ഞു വിരിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു:
ജയ ദേവി ജയത്യ് ഏഷ നാഥോ ഽസ്മാകം വിലോകയ । കിലാനേന ശരൌഘേന മേരുര് അപ്യ് ഏതി ചൂര്ണതാമ്
ജയം ദേവി! നമ്മുടെ നായകൻ ജയിക്കുന്നു — നോക്കൂ! ഈ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ പോലും മേരു പർവതം പൊടിയായി മാറും.
തസ്യാമ് ഏവം വദന്ത്യാം തു ഘനസ്നേഹരവാകുലമ് । പ്രേക്ഷണവ്യഗ്രയോര് ദേവ്യോര് ഹസന്ത്യോര് മാനുഷം ഹൃദാ
അവൾ ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ രണ്ട് ദേവികൾ ഉത്സാഹത്തോടെ നോക്കി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചു.
തച് ഛരാര്ണവമ് ആമത്തമ് അപിബത് സിന്ധുവാഡവഃ । ശരോഷ്മണാപ്യ് അഗമ്യേന ജഹ്നുര് മന്ദാകിനീമ് ഇവ
അയാളുടെ അമ്പുകളുടെ സമുദ്രം സിന്ധു അഗ്നി കുടിച്ചു കളഞ്ഞു, അതുപോലെ തന്നെ ജഹ്നു തന്റെ അതികഠിനമായ ചൂടോടെ മണ്ഡാകിനി നദിയെ അകത്തെടുത്തതുപോലെ.
ബാണവര്ഷേണ സകലം സായകൌഘം ഘനം ഘനമ് । ഭിത്ത്വാ തതോ ഽപ്യ് അധഃകൃത്വാ ചിക്ഷേപ ഗഗനാര്ണവേ
അയാൾ കനത്ത അമ്പുവർഷംകൊണ്ട് ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടം തുളച്ച് താഴേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ട് ആകാശസമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
യഥാ ദീപസ്യ ശാന്തസ്യ ന പരിജ്ഞായതേ ഗതിഃ । തസ്യ സായകസങ്ഘസ്യ ന വിജ്ഞാതാ തഥാ ഗതിഃ
ശാന്തമായ വിളക്കിന്റെ ചലനം എങ്ങനെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തിന്റെ യാത്രയും ആരും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തം ഛിത്ത്വാ സായകാസാരം സ്വശരാമ്ബുധരം ഘനമ് । വ്യോമ്നി പ്രസാരയാമ് ആസ സരച്ഛവശവാന്വിതമ്
അയാൾ ആ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കു തുളച്ച്, തന്റെ കനത്ത അമ്പുകൊണ്ടുള്ള മേഘം ആകാശത്ത് പടർത്തി, അതിനൊപ്പം വീരന്മാരുടെ ശവങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദൂരഥസ് തമ് അപ്യ് ആശു വ്യധമത് സായകോത്തമൈഃ । സാമാന്യജലദം മത്തകല്പാന്തപവനോ യഥാ
വിദൂരഥൻ അതിനെയും തന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ചിതറിച്ചു, ഒരു ഭയങ്കരമായ പ്രളയക്കാറ്റ് സാധാരണമായ ഒരു മേഘത്തെ പടര്ത്തുന്നതുപോലെ.
കൃതപ്രതികൃതൈര് ഏവം ബാണവര്ഷൈര് മഹീപതീ । വ്യര്ഥീകൃതൈര് അനയതാം പ്രഹാരമ് അവിരാമിണൌ
ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം അമ്പുകളുടെ മഴയുമായി പ്രതികരിച്ച്, ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ ഒരാളുടേയും ആക്രമണം ഫലപ്രദമാകാതെ, തുടർച്ചയായി പ്രഹാരങ്ങൾ നൽകി.
അഥാദദേ മോഹനാസ്ത്രം സിന്ധുര് ഗന്ധര്വസൌഹൃദാത് । പ്രാപ്തം തേന യയുര് ലോകാ വിനാ മോഹം വിദൂരഥമ്
അപ്പോൾ സിന്ധു, ഗന്ധർവന്മാരോടുള്ള സൗഹൃദം കൊണ്ടു, മോഹനാസ്ത്രം എടുത്തു. അതിന്റെ ശക്തിയാൽ, വിദൂരഥനെ ഒഴികെ എല്ലാവരും ഭ്രമത്തിലായി.
ന്യസ്തശസ്ത്രാമ്ബരാ മൂകാ വിഷണ്ണവദനേക്ഷണാഃ । മൃതാ ഇവാഭവന് യോധാശ് ചിത്രന്യസ്താ ഇവാഥവാ
യോദ്ധാക്കൾ ആയുധങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും വച്ച്, വാക്കറ്റെ, മുഖം തളർന്നവരായി, മരിച്ചവരെപ്പോലെയും ചിത്രത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയും ആയി.
യാവദ് വിദൂരഥരഥോ മോഹേനായാതി മന്ദതാമ് । താവദ് വിദൂരഥോ രാജാ പ്രബോധാസ്ത്രമ് ഉപാദധേ
വിദൂരഥന്റെ രഥം മോഹം മൂലം മന്ദഗതിയിലായിരുന്നിടത്തോളം, രാജാവ് വിദൂരഥൻ ഉണര്ച്ച എന്ന ആയുധം എടുത്തു.
തതഃ പ്രബോധമ് ആപന്നാ പ്രജാ പ്രാതര് ഇവാബ്ജിനീ । വിദൂരഥേ ഽഭവത് സിന്ധുഃ ക്രുദ്ധോത്ക ഇവ രാക്ഷസേ
അതിനുശേഷം, ജനങ്ങൾ പ്രഭാതത്തിൽ താമരപൂക്കൾ പോലെ ഉണര്ച്ചയിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ, വിദൂരഥനിൽ ഒരു പ്രളയം ഉയർന്നു, ദാനവനോടു കോപത്തോടെ കടൽ പൊങ്ങുന്നതുപോലെ.