ആധിഭൌതികദേഹോ ഽയമ് ഇതി യസ്യ മതിഭ്രമഃ । തസ്യാസാവ് അണുരന്ധ്രേണ ഗന്തും ശക്നോതി നാനഘ
പാപരഹിതനേ, ഈ ശരീരം വെറും ഭൗതികം മാത്രമാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവന് ചെറിയ ഒരു ദ്വാരത്തിലൂടെ കടക്കാൻ കഴിയില്ല.
രോധിതോ ഽഹമ് അനേനേതി ന മാമ്യ് അത്രേതി യസ്യ ധീഃ । അനുഭൂതാനുഭവിനീ ഭവതീത്യ് അനുഭൂയതേ
എനിക്ക് ഇതിൽ തടസ്സമുണ്ട് എന്നോ, ഞാൻ ഇവിടെ ഇല്ല എന്നോ കരുതാത്തവന്റെ മനസ്സിൽ അനുഭവം തന്നെയാണ് അനുഭവിക്കുന്നതായിത്തീരുന്നത്.
യേനാനുഭൂതം പൂര്വാര്ധം ഗച്ഛാമീതി സ തത്ക്രിയഃ । കഥം ഭവതി പശ്ചാര്ധഗമനോന്മുഖചേതനഃ
ആദ്യഭാഗം അനുഭവിച്ചവൻ 'ഞാൻ പോകുന്നു' എന്ന് വിചാരിച്ചാൽ, ആ പ്രവർത്തി അയാളിൽ നിന്നു തന്നെ നടക്കുന്നു; പിന്നെ അവന്റെ ചൈതന്യം പിന്നത്തെ ഭാഗത്തേക്കു തിരിയുന്നത് എങ്ങനെ?
വാരി നൈവോര്ധ്വമ് ആയാതി നാധോ ഗച്ഛതി പാവകഃ । യാ യഥൈവ പ്രവൃത്താ ചിത് സാ തഥൈവാവതിഷ്ഠതേ
ജലം മുകളിലേക്ക് കയറുന്നില്ല, അഗ്നി താഴേക്ക് പോകുന്നില്ല; ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം തന്നെ നടക്കുന്നു, അതുപോലെ ചൈതന്യവും ആരംഭിച്ച രീതിയിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
ഛായായാമ് ഉപവിഷ്ടസ്യ കുതസ് താപാനുഭൂതയഃ । അന്യസംവേദനോ ഽന്യോഽര്ഥഃ കേനചിന് നാനുഭൂയതേ
നിഴലിൽ ഇരിക്കുന്നവന് എങ്ങനെ ചൂട് അനുഭവപ്പെടും? ഒരാളുടെ അനുഭവം മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാനാവില്ല.
യാ യഥാ സമ്പ്രവൃത്താ ചിത് സാ തഥൈവ സ്ഥിതിം ഗതാ । പരമേണ പ്രയത്നേന നീയതേ ഽന്യാം ദശാം പുനഃ
ചിത്തം എങ്ങനെയോ പോയാൽ അതു അതേപോലെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; അതിനെ മറ്റൊരു നിലയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ വലിയ ശ്രമം വേണം.
സര്പൈകപ്രത്യയോ രജ്ജ്വാമ് അസത്യപ്രത്യയാദ് ബലാത് । നിവര്തതേ ഽന്യഥാ ത്വ് ഏഷ തിഷ്ഠത്യ് ഏവ യഥാസ്ഥിതമ്
കയറ്റിൽ പാമ്പ് കാണുന്ന തെറ്റായ ധാരണ ശക്തിയായി മാറ്റിയാൽ മാത്രമേ മാറൂ; അല്ലെങ്കിൽ അതു അതുപോലെയിരിക്കും.
യഥാ സംവിത് തഥാ ചിത്തം യഥാ ചിത്തം തഥേഹിതമ് । ബാലം പ്രത്യ് അപി സംസിദ്ധമ് ഏതത് കോ നാനുഭൂയതേ
ബോധം എങ്ങനെയാണോ, ചിത്തവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; ചിത്തം എങ്ങനെയാണോ, പ്രവർത്തിയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഇതു ഒരു കുട്ടിക്കുപോലും വ്യക്തമാണ്—ഇത് ആരാണ് അനുഭവിക്കാത്തത്?
യഃ പുനസ് സ്വപ്നസങ്കല്പപുരുഷപ്രതിമാകൃതിഃ । ആകാശമാത്രകാകാരസ് സ കഥം കേന രോധ്യതേ
സ്വപ്നത്തിൽ, മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ച രൂപത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രതിമയിൽ കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ രൂപം വെറും ആകാശംപോലെയുള്ള ശൂന്യമായ രൂപം മാത്രമാണ്. അത്തരം ഒരു രൂപത്തെ ആരാണ് എങ്ങനെ തടയാൻ കഴിയുക?
ചിത്തമാത്രശരീരം തു സര്വസ്യൈവ ഹി സര്വതഃ । വിദ്യതേ വേദനാത്വേ തത് ക്വചിദ് ഏതീവ ഹൃദ്ഗതാത്
എല്ലാവർക്കും എല്ലായിടത്തും ശരീരം എന്നത് മനസ്സിന്റെ തന്നെ രൂപമാണ്. അത് അനുഭവത്തിൽ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, ചിലപ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് അതു ഉയർന്നുവന്നതെന്നു തോന്നാറുണ്ട്.
യഥാഭിമതമ് ഏവാസ്യ ഭവത്യ് അസ്തമയോദയമ് । ആദിസര്ഗേ സ്വഭാവോത്ഥം പശ്ചാദ് ദ്വൈതൈക്യഭാവനമ്
അവനു sunrise ഉം sunset ഉം തനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ അവ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദയിക്കുന്നതെങ്കിലും, പിന്നീട് ദ്വൈതവും ഏകത്വവും ചിന്തിക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ് അവ ഉണ്ടാകുന്നത്.
ചിത്താകാശം ചിദാകാശമ് ആകാശം ച തൃതീയകമ് । വിദ്ധ്യ് ഏതത് ത്രയമ് ഏവൈകമ് അവിനാഭാവതാവശാത്
മനസ്സിന്റെ ആകാശം, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, മൂന്നാമത്തേതായ ഭൗതിക ആകാശം — ഈ മൂന്നു ഒരുമിച്ചുള്ളതാണെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, കാരണം അവ തമ്മിൽ വേർപെടുത്താൻ കഴിയില്ല.
ഏതച് ചിത്തശരീരം ത്വം വിദ്ധി സര്വഗതോദയമ് । യഥാ സംവേദനേച്ഛത്വാദ് യഥാ സംവേദനോദയമ്
ഈ മനസ്സും ശരീരവും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കണം. അനുഭവം ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയും, അനുഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഇതു ഉദയം ചെയ്യുന്നു.
വസതി ത്രസരേണ്വന്തര് നീയതേ ഗഗനോദരേ । ലീയതേ ഽങ്കുരകോശേഷു രസീഭവതി പല്ലവേ
ഇത് ഒരു പൊടിക്കണികയിലുമാണ് വസിക്കുന്നത്, ആകാശത്തിലെ കുഴിയിലേക്കും കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു, വിത്തിന്റെ പുറന്തൊലികളിൽ ലയിക്കുന്നു, മുളയുടെ ഇലയിൽ രസം ആകുന്നു.
ഉല്ലസത്യ് അമ്ബുവീചിത്വേ പ്രനൃത്യതി ശിലോദരേ । പ്രവര്ഷത്യ് അമ്ബുദോ ഭൂത്വാ ശിലീഭൂയാവതിഷ്ഠതേ
ഇത് വെള്ളത്തിന്റെ തിരമാലയായി തെളിയുന്നു, കല്ലിന്റെ ഉള്ളിലായി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, മേഘമായി മഴയായി പെയ്യുന്നു, പിന്നെ കല്ലായി ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥേച്ഛമ് അമ്ബരേ യാതി ജഠരേ ഽപി ച ഭൂഭൃതാമ് । അനന്തമ് ആകാശവപുര് ധത്തേ ഽഥ പരമാണുതാമ്
ഇത് ഇഷ്ടംപോലെ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു, പർവ്വതങ്ങളുടെ വയറിലും കടന്നുപോകുന്നു, അനന്തമായ ആകാശരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു, പിന്നെ അതി സൂക്ഷ്മമായ ഒരു അണുവായും മാറുന്നു.
ഭവത്യ് അദ്രിവരാധാരോ ബദ്ധപീഠോ നഭശ്ശിരഃ । ദേഹസ്യാന്തര് ബഹിര് അപി ദധദ്വരതനൂരുഹമ്
ഇത് വലിയ പർവതങ്ങൾക്കും ആധാരമായ് നിലകൊള്ളുന്നു, ആകാശം തലയായി ഉറപ്പുള്ള ഇരിപ്പിടംപോലെയും, ശരീരത്തിന്റെ അകത്തും പുറത്തും വിവിധ രൂപങ്ങളുടെ കൊമ്പുകളും ധരിച്ചവനായി മാറുന്നു.
ഭവത്യ് ആകാശമ് ആധത്തേ കോടീഃ പദ്മജസദ്മനാമ് । അനന്യാസ് സ്വാത്മനാമ്ഭോധിര് ആവര്തരചന ഇവ
ഇത് ആകാശമായി മാറുന്നു, കോടിക്കണക്കിന് കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭവനങ്ങളെ താങ്ങുന്നു, സ്വയം അതുല്യമായ സമുദ്രംപോലെയും, അനേകം ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ.
അനുദ്ഭിന്നപ്രബോധോ ഽസൌ സര്ഗാദൌ ചിത്തദേഹകഃ । ആകാശാത്മാ മഹാന് ഭൂത്വാ വേത്തി പ്രകൃതിതാം ഗതഃ
സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഉണര്ച്ച ഉണരാത്ത ഈ മനസ്സും ശരീരവും വിശാലമായ ആകാശംപോലെയാണ്; മഹത്തായിത്തീർന്ന്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞ് അതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അസത്യമ് ഏവ വാരിത്വം ബുദ്ധ്വോദേതീവ തത്തയാ । വന്ധ്യാപുത്രോ ഽയമ് അസ്മീതി യഥാ സ്വപ്നഭ്രമേ നരഃ
അതിന്റെ ജലസ്വഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ അസത്യമാണെങ്കിലും, ബോധം ഉദിച്ചപ്പോൾ അതു ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; സ്വപ്നഭ്രമയിൽ ഒരാൾ 'ഞാൻ വന്ധ്യയുടെ മകനാണ്' എന്ന് കരുതുന്നതുപോലെ.
കിം ചിത്തമ് ഏതദ് ഭവതി കിം വാ ഭവതി നോ കഥമ് । കഥമ് ഏവംമയാദ് രൂപാന് നാന്യദ് ഭവതി വാ ക്ഷണാത്
ഈ മനസ്സാണോ, അല്ലെങ്കിൽ അതല്ലയോ? എങ്ങനെയാണ് ഇത് ഇങ്ങനെ ആകുന്നത്? എങ്ങനെ ഇതിൽനിന്ന് രൂപങ്ങൾ ഉടനടി ഉണ്ടാകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല?
പ്രത്യേകമ് ഏവ യച് ചിത്തം തദ് ഏവംരൂപശക്തിമത് । പൃഥക് പ്രത്യേകമ് ഉദിതാഃ പ്രതിചിത്തം ജഗദ്ഭ്രമാഃ
ഓരോ മനസ്സിനും ഇങ്ങനെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശക്തി ഉണ്ടു. ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ വേറിട്ട ലോകഭ്രമങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഉയരുന്നു.
ക്ഷണകല്പജഗത്സങ്ഗാത് സമുദ്യന്തി ഗലന്തി ച । നിമേഷാത് കസ്യചിത് കല്പാത് കസ്യചിത് തത് ക്രമം ശൃണു
ക്ഷണത്തിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ലോകങ്ങൾക്കും, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നവയ്ക്കും, അവ ഒന്നിച്ച് ചേരുകയും, ഉടനടി ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലർക്കു ഒരു കണ്ണിറുക്കിൽ, ചിലർക്കു ദീർഘകാലം കൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്—ഈ ക്രമം നീ കേൾക്കു.
മരണാദേര് മഹാമോഹാദ് അനന്തരമ് ഇയം സ്ഥിതിഃ । ക്ഷണാച് ചിരാദ് വോദേത്യ് ആശു തത്രേമം ത്വം ക്രമം ശൃണു
മരണത്തിന്റെയോ വലിയ മായയുടെയോ പിന്നാലെ ഉടൻ ഈ അവസ്ഥ വരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അതിവേഗത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ ദീർഘമായി ഇത് ഉയരുന്നു—ഇതിന്റെ ക്രമം ഇപ്പോൾ നീ കേൾക്കു.
മരണാദിമയീ മൂര്ഛാ പ്രത്യേകേനാനുഭൂയതേ । യൈവൈതാം വിദ്ധി സുമതേ മഹാപ്രലയയാമിനീമ്
മരണവും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മയക്കവും ഓരോരുത്തരും തനതായും അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രജ്ഞാവാനായവനേ, ഇതാണ് മഹാപ്രളയത്തിലേക്കുള്ള വഴി എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
തദന്തേ തനുതേ സര്ഗം സര്വ ഏവ പൃഥക് പൃഥക് । സഹജസ്വപ്നസങ്കല്പസമ്ഭ്രമാചലവൃത്തിവത്
അതിന്റെ അവസാനം, ഓരോരുത്തരും തനിയെ സൃഷ്ടിയെ വികസിപ്പിക്കുന്നു; സ്വഭാവികമായ സ്വപ്നങ്ങളും ഭാവനകളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
മഹാപ്രലയരാത്ര്യന്തേ വിരാഡാത്മാ മനോവപുഃ । യഥേദം തനുതേ തദ്വത് പ്രത്യേകം മൃത്യനന്തരമ്
മഹാപ്രളയത്തിന്റെ രാത്രിയുടെ അവസാനം, മനസ്സാണ് രൂപമായിരിക്കുന്ന വിശ്വപുരുഷൻ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതുപോലെ, മരണത്തിന് ശേഷം ഓരോരുത്തരും തനിയെ സൃഷ്ടിയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
മൃതേര് അനന്തരം സര്ഗോ യഥാ സ്മൃത്യാനുഭൂയതേ । വിരാട് തഥാനുഭവതി നാതോ വിശ്വമ് അകാരണമ്
മരണത്തിന് ശേഷം സൃഷ്ടി ഓർമ്മയായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. വിശ്വപുരുഷനും അതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ലോകം കാരണമില്ലാതെ ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
മഹതി പ്രലയേ രാമ സര്വേ ഹരിഹരാദയഃ । വിദേഹമുക്തതാം യാന്തി സ്മൃതേഃ ക ഇവ സമ്ഭവഃ
രാമാ, മഹാപ്രളയകാലത്ത് വിഷ്ണുവും ശിവനും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദേവതകളും ശരീരമില്ലാത്ത മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഓർമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്ഥാനം ഉണ്ടാകുമോ?
അസ്മദാദിപ്രബുദ്ധാത്മാ കിലാവശ്യം വിമുച്യതേ । കഥം ഭവന്തു വാമുക്താ വിദേഹാഃ പദ്മജാദയഃ
നമ്മളെപ്പോലെ ആത്മാവ് ഉണർന്നവൻ നിർബന്ധമായി മോചിതനാകും. അങ്ങനെ ശരീരമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മാദികൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കാതിരിക്കാൻ എന്ത് കാരണമുണ്ട്?