യദ് അമ്ബുദൈര് ഇവോഡ്ഡീനം ശസ്ത്രവൃന്ദൈര് നഭോഽങ്ഗനേ । തദ് ദൃഷ്ടം വീചിവലയൈര് ലോലൈഃ പ്ലുതമ് ഇവാര്ണവേ
മേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഉയരുന്നതുപോലെ ആയുധങ്ങളുടെ കൂട്ടം നിറഞ്ഞു; ആ കാഴ്ച, തിരകളുടെ വളയങ്ങൾ ചുറ്റി ചലിക്കുന്നതുപോലെ, സമുദ്രം ചാടുന്നപോലെയായിരുന്നു.
ശതചന്ദ്രം സിതച്ഛത്രൈശ് ശരൈശ് ശലഭനിര്ഭരമ് । ശക്തിഭിഃ കാകനീരന്ധ്രം ദൃഷ്ടമ് ആകാശകാനനമ്
നൂറു ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ വെള്ളപറസോളുകളും, പുഴുവുകളുടെ കൂട്ടംപോലെ അമ്പുകളും, കാക്കകൾ കുഴിയിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെ കുത്തിയുകയറുന്ന കുന്തങ്ങളും കൊണ്ട് ആകാശവനം നിറഞ്ഞു കാഴ്ചയായി.
ലീനാശ് ചീരചയാക്രന്ദകാരിണഃ കേകയാഃ കൃതാഃ । കങ്കൈഃ കങ്കകുലാക്രാന്തൈര് വ്യോമോച്ഛലിതമസ്തകാഃ
കേക്കയരുടെ തലക്കെട്ടുകൾ നീലക്കാക്കകളുടെ കൂട്ടം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, അവരുടെ പുഷ്പമാലകൾ കീറിക്കൊണ്ടു കാക്കകളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അവർ ദു:ഖത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഹിമവച്ഛൈലകന്യാനാം കാമം കലകലാരവൈഃ । അങ്ഗൈര് അനങ്ഗതാം നീത്വാ ഭൈരവൈര് ഇവ ഗര്ജിതമ്
ഹിമവാന്റെ പുത്രിമാർക്ക്, ഭയാനകമായവരുടെ ഗർജനംപോലെയുള്ള വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട്, അവരുടെ ശരീരം ആസ്വാദനത്തിൽ മുങ്ങി, ആ ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ടു അവർ ആകുലരായി.
കാശൈര് ഉദ്ദേഹകാക്രാന്താ അദൃശ്യൈര് ദയയാ ഖഗൈഃ । നിര്ധൂതപക്ഷൈഃ ക്ഷുഭിതൈഃ പവനൈര് ഇവ പാംസവഃ
കാണാനാവാത്ത കാരുണ്യപക്ഷികൾ കാശുകൾ പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ, അവരുടെ ഇലകൾ വീണുപോയി, ഉല്ലാസത്തോടെ വീശുന്ന കാറ്റിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ പടരുന്നതുപോലെ അവയെല്ലാം അലയടിച്ചു.
ഉന്മത്താസ്ത്രവിനിര്ധൂതാസ് ത്യക്തഹേതിരണാമ്ബരാഃ । നന്ദനാനന്ദനിര്മാതൃ നനൃതുര് ജഹസുര് ജഗുഃ
അശസ്ത്രശക്തിയിൽ പൂർണ്ണമായും ഭ്രമിച്ചവർ, സ്വർണ്ണവസ്ത്രവും കാവലും ഉപേക്ഷിച്ച്, നന്ദനവനത്തിലെ സന്തോഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നവർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിരിച്ചു, പാടുകയും ചെയ്തു.
പ്രക്വണത്കിങ്കിണീജാലം ശക്തിവര്ഷമ് ഉപാഗതമ് । സാല്വബാണാനിലോദ്ധൂതമ് അഗമത് പൃഷദാകൃതിമ്
കിങ്കിണികളുടെ മുഴക്കം മുഴങ്ങുമ്പോൾ ആയുധങ്ങളുടെ മഴ പെയ്തുവീണു; അമ്പുകളുടെ കാറ്റിൽ തള്ളപ്പെട്ടത് പൊടിപടലമായ് ചിതറിപ്പോയി.
ശൈവ്യാസ്ത്രൈഃ ഖണ്ഡിതാഃ കൌന്താ ഭ്രമത്കുന്തൈര് വിഘട്ടിതാഃ । ശവീഭൂതാ ദിവം നീതാ ദൃഷ്ടാ വിദ്യാധരാ ഇവ
ശൈവായുധങ്ങളിൽ തകർന്നും ചുറ്റുന്ന കുന്തങ്ങളിൽ തട്ടിയും കൌരവന്മാർ ശവങ്ങളായി ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതുപോലെ ദൃശ്യമായി, വിദ്യാധരന്മാരെപ്പോലെ.
ധരാധരണധര്മിണ്യാ ധീരയാ വീരസേനയാ । ലോഠിതാഃ പാണ്ഡുനഗരാശ് ചലനോല്ലാസമാത്രതഃ
ഭൂമിപോലെ ഉറച്ചിരുന്ന പാണ്ഡവനഗരം വീരസേനയുടെ ചലനവും ഉത്സാഹവും കൊണ്ട് മാത്രം ഉലഞ്ഞു.
ഉദ്ദേഹകാഃ പഞ്ചനദൈര് ദലിതാ മത്തകാശിഭിഃ । കുന്തദന്തക്ഷതോദ്ദാമൈഃ പദ്മാ ഇവ മതങ്ഗജൈഃ
ഉദ്ദേഹകസൈനികരെ, മദം കയറിയ കാശിസൈനികർ അവരുടെ കുന്തങ്ങൾ കാട്ടാനയുടെ ദന്തംപോലെ ഉണർത്തി, കാട്ടാനകൾ പടർന്നുപോകുന്ന താമരപൂക്കൾപോലെ തകർത്തുകളഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മവാസന്തകാനീകൈഃ കൃത്താശ് ചക്രൈര് ഗതാ മഹീമ് । മാഹാര്യാഃ ക്രകചോത്കൃത്താ വൃക്ഷാഃ കുസുമിതാ ഇവ
ബ്രഹ്മവാസന്തകന്റെ സൈന്യങ്ങളെ ചുറ്റുന്ന ചക്രങ്ങൾ വെട്ടി നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി. വലിയ മാരുതികൾ പൂക്കളോടെ നിൽക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെ കഷ്ണം കഷ്ണമായി വെട്ടുന്നപോലെ അവരെ തകർത്തു.
ഭോക്കാണകാനനം ലൂനം കുഠാരൈര് ജഠരേരിതൈഃ । പതദ് ദദാഹ പാര്ശ്വസ്ഥോ ഭദ്രേശശ് ശരവഹ്നിനാ
ഭൊക്കാണക വനത്തെ ജഠരന്മാർ കൈവശം വെച്ച കുരുവാളികൾ കൊണ്ട് വെട്ടി തകർത്തു. അതു വീഴുമ്പോൾ, ഭദ്രേശൻ സമീപം നിന്നു തീപൊന്തുകളെപ്പോലെ അഗ്നിബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് അതിനെ കത്തിച്ചു.
കാശയോ വന്ദിലാലാനലഗ്നാ ജീര്ണമതങ്ഗജാഃ । ലയമ് ആജഗ്മുര് ആബുദ്ധമ് ഇദ്ധേ ഽഗ്നാവ് ഇന്ധനം യഥാ
കാശിയിലെ പഴയയാനകൾ യുദ്ധത്തിലെ വള്ളികൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി, അറിയാതെ തന്നെ, കത്തുന്ന തീയിൽ ഉണങ്ങിയ ഇന്ധനം പോലെ നശിച്ചു.
ത്രിഗര്താവര്തഗര്തേഷു ഭ്രമിത്വൌണ്ഡ്രാസ് തൃണോപമാഃ । വിവിശുര് വ്യസ്തമൂര്ധാനഃ പാതാലാന്തം പലായിതാഃ
തൃഗർത്തരുടെ യോദ്ധാക്കൾ യുദ്ധത്തിന്റെ ചുഴികളിൽ അലയുമ്പോൾ പുല്ലുപോലെയുള്ളവരായി. തലകൾ ചിതറിച്ച് ഓടിയ അവർ പാതാളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കയറി മറഞ്ഞു.
മന്ദാനിലാചലാമ്ഭോധിഭാസുരേ മാഗധേ ബലേ । നിമഗ്നാ വന്ദിലാ മന്ദാഃ പങ്കേ ജീര്ണഗജാ ഇവ
മന്ദമായ കാറ്റും, പർവ്വതവും, സമുദ്രംപോലും ശക്തിയുള്ള മാഗധ സൈനികർ, യുദ്ധത്തിൽ തളർന്നു, പഴയയാനകൾ ചതുപ്പിൽ കുടുങ്ങുന്നതുപോലെ, മണ്ണിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.
ചേദയച് ചേതനാം ജഹ്നുസ് തങ്ഗനാനാം രണാങ്ഗനേ । പുഷ്പാണാം പഥി ശീര്ണാനാം സൌകുമാര്യമ് ഇവാതപാഃ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ജഹ്നു, വീരന്മാരുടെ ചൈതന്യം അകറ്റി, പാതയിൽ ചിതറുന്ന പൂക്കളുടെ സൌമ്യതയെ സൂര്യപ്രകാശം ഇല്ലാതാക്കുന്നതുപോലെ ആക്കി.
കോസലാഃ പൌരവാരാവമ് അസഹന്തോ ഽര്ഭകാ ഇവ । തേരുര് മുക്തഗദാപ്രാസശരശക്ത്യൃഷ്ടിവൃഷ്ടയഃ
പൗരവരുടെ ഭയങ്കരമായ ആക്രമണം സഹിക്കാനാവാതെ, കോസല സൈനികർ കുട്ടികളുപോലെ, എറിയുന്ന ഗദ, കുന്തം, അമ്പ്, ശൂലം എന്നിവയുടെ മഴയിൽ വീണു.
ബഭുര് ഭല്ലനികൃത്താങ്ഗാ ദ്രിമയോ വിദ്രുമദ്രുമാഃ । ഇവാദ്രൌ വിദ്രവത്സ്വാന്ത്രസാന്ദ്രാസൃക്സ്രവമൂര്തയഃ
അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവരുടേം അവയവങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട്, ഭീരുക്കളായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, കനൽമരങ്ങൾപോലും പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് ചോര കട്ടിയായി ചോർന്നുകൊണ്ടിരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അവരുടെ രൂപം.
നാരാചൌഘാ മഹാഹേതിമാരുതാധൂതമൂര്തയഃ । ബഭ്രമുര് ഭ്രമരാനീകഭാസുരാ ജലധാവ് ഇവ
ഇരുമ്പ് അമ്പുകളുടെ മഴ, വലിയ ആയുധങ്ങളുടെ കാറ്റിൽ ചുറ്റി പറക്കുന്ന രൂപങ്ങൾ, സമുദ്രത്തിന്മേൽ തേനീച്ചക്കൂട്ടം പോലെ പ്രകാശിച്ച് ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു.
ശരധാരാധരാമേഘാശ് ശരോര്ണാപൂര്ണമേചകാഃ । ശരപത്രാവൃതാ വൃക്ഷാ ഭ്രേമുര് ഉദ്ഗര്ജനാ ജവാഃ
അമ്പുകളുടെ മേഘങ്ങൾ മഴമേഘങ്ങൾ പോലെ ഇരുണ്ടതും, അമ്പുകളുടെ നുരയിൽ നിറഞ്ഞതും, അമ്പുപറകൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട മരങ്ങൾ, പുറമ്പോക്കിൽ ഉണർന്നതുപോലെ ഉരുണ്ടു കറങ്ങി, ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി.
വനരാജ്യോ ജവാജ് ജീര്ണാഃ കടകസ്ഥലജന്തവഃ । അത്രുടന് പരമാകൃഷ്ടാഃ പേലവാ ഇവ തന്തവഃ
വേഗത്തിൽ പഴയ കാടുകളും അവിടെയുള്ള ജീവികളും തകർന്നു വീണു, അതിരിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന നൂലുകൾ പോലെ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടി പോയി.
രഥേഷൂര്ധ്വസ്ഥചക്രേഷു നിഖാതോന്മഗ്നമൂര്ധസു । നിപേതുര് ജനസങ്ഘാതാ മേഘാ ഇവ വനാദ്രിഷു
ഉയർന്ന ചക്രങ്ങളുള്ള രഥങ്ങളിൽ, യോദ്ധാക്കളുടെ തലകൾ മണ്ണിൽ കുഴിഞ്ഞോ ഉയർന്നോ, ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ കയറി വീണു; മേഘങ്ങൾ കാടുമലകളിൽ വീഴുന്നതുപോലെ.
സാലതാലവനം പ്രാപ്യ ജനതാലവനം ഘനമ് । ഭുജാവകര്തനം ചാസീദ് ഉത്താലസ്ഥാണുകാനനമ്
ശാലയും താണയും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്കു കടന്നപ്പോൾ, ആ കാട് ആളുകളുടെ കാട്ടായി മാറി; അവിടെ കൈകൾ മുറിക്കപ്പെട്ടു, ഉയർന്ന തണ്ടുകൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടുപോലെയായി.
നനന്ദുര് നന്ദനോദ്യാനസുന്ദര്യോ മത്തയൌവനാഃ । വനോപവനദേശേഷു മേരോര് വീരവരാശ്രിതാഃ
യൗവനത്തിൽ മദിച്ച സുന്ദരികൾ, മേരു പർവതത്തിലെ വീരന്മാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ, തോട്ടങ്ങളിലും കാടുകളിലും ആനന്ദത്തോടെ സുഖിച്ചു.
താവത് താരാരവം രേജേ സൈന്യകാനനമ് ഉന്നതമ് । യാവന് ന പരപക്ഷേണ ക്രാന്തം കല്പാനലൌജസാ
ആ ഉയർന്ന സൈന്യത്തിന്റെ കാട് യുദ്ധഘോഷങ്ങളാൽ ഉജ്ജ്വലമായി തിളങ്ങി; എന്നാൽ ശത്രുക്കൾ ലോകം നശിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെയുള്ള ശക്തിയോടെ അതിനെ കീഴടക്കുന്നതുവരെ മാത്രമേ അങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഛിന്നാന് പിശാചസംയുക്താ ഹൂനാപഹൃതഹേതയഃ । പാതയിത്വാ യയുഃ കര്ണാന് ദശാര്ണാസ് തര്ണകാ ഇവ
ഹൂണന്മാർ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ചുപറഞ്ഞു, പിശാചുകൾ കൂട്ടായി ചേർന്നു; ശത്രുക്കളെ വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, ചിലർ പക്ഷികൾ ജലാശയത്തിലേക്കു പോകുന്നതുപോലെ, കർണ്ണന്മാരുടെയും ദശാർണന്മാരുടെയും ദേശങ്ങളിലേക്കു ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ജഹുര് ഭഗ്നസ്വരാഃ കാന്തിം താജികാജിജനൌജസാ । കാശയഃ കമലാനീവ ശുഷ്കസ്രോതസ്സ്വിനോജസാ
താജിക സൈന്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, കാശിയിലെ യോദ്ധാക്കളുടെ ശബ്ദവും ഭംഗിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. വരണ്ട നദിയിലുണ്ടായിരുന്ന താമരപ്പൂക്കൾപോലെ അവർ ഉണങ്ങി പോയി.
ഭുഖാരാ മേഖലൈഃ കീര്ണാശ് ശരശക്ത്യൃഷ്ടിമുദ്ഗരൈഃ । വിദ്രുതാ നരകേ ക്ഷിപ്താഃ കാര്കോടസ്ഥലനാമനി
അമ്പുകളും കുന്തങ്ങളും ഉരുക്കൊമ്പുകളും മുത്തികളുമൊക്കെയുള്ള വളയത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവർ ഭയന്ന് ഓടി, കാർക്കോടകന്റെ നരകത്തിൽ തള്ളപ്പെട്ടു.
കൌരുക്ഷേത്രാസ്ഥസ് തവസൈശ് ഛദ്മയോധിഭിര് ആവൃതാഃ । ഗുണാ ഇവ ഖലാക്രാന്താ ഗതാ വ്യക്തമ് അശക്തതാമ്
കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ യോദ്ധാക്കൾ, യുദ്ധവേഷം ധരിച്ച തപസ്സികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു. ദുഷ്ടന്മാർ ഗുണങ്ങളെ കീഴടക്കുന്നതുപോലെ, അവർ സ്പഷ്ടമായി ശക്തിഹീനരായി.
ദ്രിമയോ വടധാനാനാം ക്ഷണേനാദായ മസ്തകമ് । ഭല്ലൈഃ പലായ്യാശു ഗതാ വിലൂനകമലാ ഇവ
ദ്രാവിഡർ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് വടവൃക്ഷത്തണലിൽ ഇരുന്നവരുടെ തല അമ്പുകൊണ്ട് എടുത്തു, ഉടനെ താമരപ്പൂവ് പറിച്ചുപോയതുപോലെ ഓടി മറഞ്ഞു.