അയമ് ആലക്ഷ്യതേ പുഷ്പലതാവലനസുന്ദരഃ । ലലദ്ഗുലുച്ഛകച്ഛന്നഗവാക്ഷോ ഗൃഹമണ്ഡപഃ
ഇവിടെ പൂക്കളാൽ കയറ്റിയ ലതകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, മുകളിലേക്കു വളർന്ന ശാഖകളാൽ ജാലകങ്ങൾ മറഞ്ഞ ഒരു മനോഹരമായ വീട്ടുമന്ദപം കാണാം.
അത്ര മേ സംസ്ഥിതോ ഭര്താ ജീവാകാശലവാകൃതിഃ । ചതുസ്സമുദ്രപര്യന്തമേഖലായാ ഭുവഃ പതിഃ
ഇവിടെ എന്റെ ഭർത്താവ് താമസിക്കുന്നു; ജീവാകാശത്തിന്റെ ഒരു കണത്തെപ്പോലെയുള്ള രൂപം, നാലു സമുദ്രങ്ങൾ ചുറ്റിയ ഭൂമിയുടെ അധിപൻ.
ആസ്മൃതം പൂര്വമ് ഏതേന കിലാസീദ് അഭിവാഞ്ഛിതമ് । ശീഘ്രം സ്യാമ് ഇവ രാജേതി തീവ്രസംവേഗധര്മിണാ
മുന്പ് അവന് അതീവ ആഗ്രഹത്തോടെ മനസ്സില് വിചാരിച്ചിരുന്നതു്, 'ഞാന് വേഗത്തില് രാജാവാവണം' എന്നായിരുന്നു.
ദിനൈര് അഷ്ടഭിര് ഏവാസൌ തേന രാജ്യം സമൃദ്ധിമത് । ചിരകാലപ്രത്യയദം പ്രാപ്തവാന് പരമേശ്വരി
പരമേശ്വരിയേ, ആ ആഗ്രഹത്താല് വെറും എട്ട് ദിവസത്തിനുള്ളില് അവന് സമൃദ്ധിയുള്ള രാജ്യം നേടി. സാധാരണ വളരെക്കാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നതാണു് അവന് അത്രയും വേഗത്തില് ലഭിച്ചത്.
അത്രാസൌ ഭര്തൃജീവോ മേ ഗൃഹേ വ്യോമ്നി സ്ഥിതോ നൃപഃ । അദൃശ്യഃ ഖേ യഥാ വായുര് ആമോദോ വാ യഥാനിലേ
ഇവിടെ എന്റെ ഭര്ത്താവായ രാജാവിന്റെ ജീവന് എന്റെ വീട്ടില് ആകാശത്തില് നിലകൊണ്ടിരുന്നു; കാണാനാവാത്തതുപോലെ, ആകാശത്തിലെ കാറ്റ് പോലെയും വായുവിലെ സുഗന്ധം പോലെയും.
ഇഹൈവാങ്ഗുഷ്ഠമാത്രാന്തേ തദ് വ്യോമ്നീവ പദം സ്ഥിതമ് । മദ്ഭര്തൃരാജ്യം മമ തു ഗതം യോജനകോടിതാമ്
ഇവിടെയെ, ഒരു അങ്കുസ്ഥം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഇടവേളയില് ആ രാജ്യം ആകാശത്തില് നിലകൊണ്ടിരുന്നു; പക്ഷേ, എന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ രാജ്യം പത്ത് കോടി യോജന ദൂരം വരെ വ്യാപിച്ചിരുന്നു.
ആവാം ഖമ് ഏവ തത് ഖം ച ഭര്തൃരാജ്യം മമേശ്വരി । പൂര്ണം സഹസ്രൈശ് ശൈലാനാമ് അഹോ മായേയമ് ആതതാ
നാം രണ്ടുപേരും ആകാശം തന്നെയാണ്, എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ രാജ്യവും ആകാശം തന്നെയാണ്, ദേവിയേ. എന്നിരുന്നാലും, ആയിരക്കണക്കിന് പർവതങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ കാണുന്നു. ഇതെന്തൊരു അത്ഭുതമായ മായയാണ്!
തദ് ദേവി ഭര്തുര് നികടം പുനര് ഗന്തും മമേപ്സിതമ് । തദ് ഏഹി തത്ര ഗച്ഛാവഃ കിം ദൂരം വ്യവസായിനാമ്
ദേവിയേ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഭർത്താവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും പോകാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ട്. അതിനാൽ, വരിക, നാം അവിടെ പോകാം. ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവർക്ക് ദൂരം എന്നൊന്നില്ലല്ലോ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പ്രണതാ ദേവീം സാ പ്രവിശ്യാശു മണ്ഡപമ് । വിഹങ്ഗീവ തയാ സാര്ധം പുപ്ലുവേ ഽസിനിഭം നഭഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവിയെ നമസ്കരിച്ച്, അവൾ വേഗത്തിൽ മണ്ടപത്തിനകത്ത് കടന്നു. പക്ഷിയെപ്പോലെ അവളോടൊപ്പം ആ കറുത്ത ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പറന്നു.
ഭിന്നാഞ്ജനചയപ്രഖ്യം സൌമ്യൈകാര്ണവസുന്ദരമ് । നാരായണാങ്ഗസദൃശം ഭൃങ്ഗപൃഷ്ഠാമലഛവിമ്
കറുത്ത അഞ്ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ പിളർന്നതുപോലെ, ശാന്തമായ ഏകസമുദ്രസൗന്ദര്യമുള്ളതും, നാരായണന്റെ ശരീരത്തെപ്പോലെയും, വണ്ടിന്റെ പിൻഭാഗത്തെപ്പോലെയുള്ള ഉജ്ജ്വലമായ കാന്തിയുമുള്ളതുമായ ആകാശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മേഘമാര്ഗമ് അതിക്രമ്യ വാതസ്കന്ധാവനിം തഥാ । സൌരം മാര്ഗമ് അഥാക്രമ്യ ചാന്ദ്രം മാര്ഗമ് അതീത്യ ച
മേഘങ്ങളുടെ വഴി കടന്ന്, കാറ്റിന്റെ പ്രദേശവും പിന്നിട്ട്, സൂര്യന്റെ പാതയും ചന്ദ്രന്റെ പാതയും അതിക്രമിച്ച്,
ധ്രുവമാര്ഗോത്തരം ഗത്വാ സാധ്യാനാം മാര്ഗമ് ഏവ ച । സിദ്ധാനാം സമതീത്യോര്വീമ് ഉല്ലങ്ഘ്യ സ്വര്ഗമണ്ഡലമ്
ധ്രുവനക്ഷത്രത്തിന്റെ വടക്കേ വഴി കടന്ന്, സാധ്യന്മാരുടെ പാതയും, സിദ്ധന്മാരുടെ ലോകവും അതിക്രമിച്ച്, ഭൂമിയെ മറികടന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു,
ബ്രഹ്മലോകാന്തരേ ഗത്വാ തുഷിതാനാം ച മണ്ഡലമ് । ഗോലോകം ശിവലോകം ച പിതൃലോകമ് അതീത്യ ച
ബ്രഹ്മലോകത്തിന്റെ അകത്തുള്ള ഭാഗത്തും തുഷിതന്മാരുടെ ലോകത്തും എത്തി, ഗോലോകം, ശിവലോകം, പിതൃലോകം എന്നിവയും പിന്നിട്ട്,
വിദേഹാനാം ച ദേവാനാം ദൂരമ് ഉത്തീര്യ ദൂരഗമ് । ദൂരാദ് ദൂരതരം ഗത്വാ കിഞ്ചിദ് രുദ്ധാ ബഭൂവ സാ
ദേഹമില്ലാത്ത ദേവന്മാരുടെ ദൂരപ്രദേശവും അതിലുമപ്പുറം കടന്ന്, വളരെ ദൂരത്തേക്കും അതിനേക്കാൾ ദൂരത്തേക്കും പോയപ്പോൾ, അവൾക്ക് അല്പം തടസ്സം അനുഭവപ്പെട്ടു.
പശ്ചാദ് ആലോകയാമ് ആസ സമതീതം നഭസ്തലമ് । യാവന് ന കിഞ്ചിച് ചന്ദ്രാര്കതാരാദ്യ് ആലക്ഷ്യതേ ഹ്യ് അധഃ
അവൾ പിന്നെ താൻ കടന്നുവന്ന ആകാശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി; ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒന്നും താഴെ കാണാനാവാത്തവരെല്ലാം അവൾ നോക്കി.
തമസ് സ്തിമിതഗമ്ഭീരമ് ആശാകുഹരപൂരകമ് । ഏകാര്ണവോദരപ്രഖ്യം ശിലോദരഘനം സ്ഥിതമ്
അവൾ ആഴത്തിലുള്ള, അശാന്തമായ ഇരുട്ട് കണ്ടു; ആകാശത്തിന്റെ ഗഹ്വരങ്ങൾ നിറഞ്ഞത്, ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലുപോലെയും, പാറയുടെ ഉള്ളിലുപോലെയും കനത്തതും.
തദ് ദേവി ഭാസ്കരാദീനാം ക്വാധസ് തേജോ ഗതം വദ । ശിലാജഠരനിസ്സ്പന്ദം മുഷ്ടിഗ്രാഹ്യം തമഃ കുതഃ
ദേവീ, പറയൂ, ചുവടെ സൂര്യനും മറ്റുള്ളവരും ഉള്ള പ്രകാശം എവിടേക്കാണ് പോയത്? പാറയുടെ ഉള്ളിലുപോലെ അശാന്തവും കൈകൊണ്ട് പിടിക്കാവുന്നതുപോലെയും ഇരുട്ട് എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ വന്നത്?
ഏതാവതീമ് ഇമാം വ്യോമ്നഃ പദവീമ് ആഗതാസി ഭോഃ । അര്കാദീന്യ് അപി തേജാംസി യതോ ദൃശ്യന്ത ഏവ നോ
നീ ഈ ആകാശപഥത്തിന്റെ ഇത്രയും ദൂരം എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ സൂര്യനും മറ്റുള്ളവരും ഉള്ള പ്രകാശങ്ങൾ ഇനി ഇവിടെ കാണാനാവുന്നില്ല.
യഥാ മഹാന്ധകൂപാധഃ ഖദ്യോതോ നാവലോക്യതേ । പൃഷ്ഠഗേന തഥേഹാതോ നാധസ് സൂര്യോ ഽവലോക്യതേ
ഏതു പോലെ ഒരു ആഴമുള്ള ഇരുണ്ട കിണറിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു മിണ്ടിപ്പുഴുവിനെ കാണാൻ കഴിയില്ലയോ, അതുപോലെ ഇവിടെ നിന്ന് താഴേക്കു നോക്കിയാൽ സൂര്യനെയും കാണാൻ കഴിയില്ല.
അഹോ നു പദവീമ് ഏതാം ദൂരാമ് ആവാമ് ഉപാഗതേ । സൂര്യോ ഽപ്യ് അധോ ഽണുകണവന് ന മനാഗ് അപി ലക്ഷ്യതേ
അയ്യോ, നമ്മൾ ഇത്രയും ദൂരെയുള്ള വഴിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇവിടെ നിന്ന് താഴെ സൂര്യൻ ഒരു ചെറുതായുള്ള പൊടിപോലും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഇത ഉത്തരമ് അന്യാ സ്യാത് പദവീ കാ നു കീദൃശീ । കഥം ച പാതനീ ഭവ്യാ കഥ്യതാമ് ഇതി ദേവി മേ
ഇവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വേറെ എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അതെങ്ങനെയാണ്? മുന്നിലുള്ള വീഴ്ച എങ്ങനെ ആയിരിക്കും? ദേവി, ദയവായി അതെനിക്ക് പറയൂ.
ഇത ഉത്തരമ് അഗ്രേ തേ ബ്രഹ്മാണ്ഡപുടകര്പരമ് । യസ്യ വജ്രാദയോ നാമ ധൂലിലേശാസ് സമുത്ഥിതാഃ
ഇവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് നീ പോകുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചട്ടയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്. അതിൽ നിന്ന് വജ്രം പോലുള്ള പൊടികൾ ഉയർന്നുവരുന്നു.
ഇതി പ്രകഥയന്ത്യൌ തേ പ്രാപ്തേ ബ്രഹ്മാണ്ഡകര്പരമ് । ഭ്രമര്യാവ് ഇവ ശൈലസ്യ കുഡ്യം നിബിഡമണ്ഡലമ്
അങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, അവർ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചട്ടയിലേക്ക് എത്തി. അവരെ കാണുമ്പോൾ, മലയുടെ കട്ടിയുള്ള ചുറ്റുമതിലിനോട് ചുറ്റി പറക്കുന്ന തേനീച്ചകളെപ്പോലെയായിരുന്നു.
അക്ലേഷേനൈവ തേ തസ്മാന് നിര്ഗതേ ഗഗനാദ് ഇവ । നിശ്ചയത്വം ഹി യദ് വസ്തു തദ് വജ്രഗതി നേതരത്
അവർക്ക് അതിൽക്കൂടി കടക്കാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായില്ല; ആകാശത്തിൽകൂടി പോകുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഉറപ്പായുള്ളത് വജ്രംപോലെയുള്ള ദൃഢതയോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, മറ്റൊന്നുമല്ല.
നിരാവരണവിജ്ഞാനാ സാ ദദര്ശ തതസ് തതഃ । ജലാദ്യാവരണാന് പാരേ ബ്രഹ്മാണ്ഡസ്യാതിഭാസുരാന്
തടസ്സമില്ലാത്ത അറിവോടെ, അവൾ അപ്പുറത്തുള്ള ജലാവരണം കടന്ന്, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനപ്പുറത്തുള്ള അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള ലോകങ്ങളെ കണ്ടു.
ബ്രാഹ്മാദ് അണ്ഡാദ് ദശഗുണം തോയതത്ത്വം വ്യവസ്ഥിതമ് । ആസ്ഥിതം വേഷ്ടയിത്വാ തത് ത്വഗ് ഇവാക്ഷോടപൃഷ്ഠഗാ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്തു, അതിനെ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ ജലതത്ത്വം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അതു ഒരു കുരുമുളകിന്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന വിത്തിനെ ചർമ്മംപോലെ പൊതിയുന്നതുപോലെയാണ്.
തസ്മാദ് ദശഗുണോ വഹ്നിസ് തസ്മാദ് ദശഗുണോ ഽനിലഃ । തതോ ദശഗുണം വ്യോമ തതഃ പരമമ് അമ്ബരമ്
അതിനാൽ അഗ്നി പത്ത് മടങ്ങ് വലുതാണ്; അതിൽ നിന്ന് വായു പത്ത് മടങ്ങ് വലുതാണ്; അതിനുശേഷം ആകാശം പത്ത് മടങ്ങ് വലുതാണ്; അതിനപ്പുറം പരമമായ ആകാശം ഉണ്ട്.
തസ്മിന് പരമകേ വ്യോമ്നി മധ്യാദ്യന്തവികല്പനാഃ । ന കാശ്ചന സമുദ്യന്തി വന്ധ്യാപുത്രകഥാ ഇവ
ആ പരമമായ ആകാശത്തിൽ മധ്യവും ആരംഭവും അവസാനം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ധാരണകൾ ഒന്നും ഉദയിക്കുന്നില്ല, വന്ധ്യയുടെ മകന്റെ കഥപോലെയാണ് അതു.
കേവലം വിമലം ശാന്തം തദ് അനാദി ഗതഭ്രമമ് । ആദ്യന്തമധ്യരഹിതം മഹത്യ് ആത്മനി തിഷ്ഠതി
അത് ശുദ്ധവും ശാന്തവും ആരംഭമില്ലാത്തതും ഭ്രമം ഇല്ലാത്തതും ആരംഭം, മധ്യം, അവസാനം എന്നിവയില്ലാത്തതുമായ മഹത്തായ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ആകല്പമ് ഉത്തമബലേന ശിവാപതിശ് ചേത് തസ്മിന് ബലാദ് ഗരുഡകേതുരഥോത്പതേശ് ചേത് । തദ്ധ്യാനതോ ഽവലഭതേ വിമലേ ഽമ്ബരേ ഽന്തമ് ആകല്പമ് ഏകജവഗാമ്യ് അഥ മാരുതോ ഽപി
ഉത്തമശക്തിയാൽ ശിവപതിയോ അല്ലെങ്കിൽ ഗരുഡധ്വജനായവനോ അതിൽ ഉയർന്നുവന്നാൽ, അതിൽ ധ്യാനമൂലം ശുദ്ധമായ ആകാശത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെത്താൻ കഴിയും; അതുപോലെ ഏകാഗ്രതയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന വായുവും അതിൽ എത്തുന്നു.