ഇതി നിശ്ചിത്യ താം ദേവീം പൂജയാമ് ആസ സാ തദാ । ദദര്ശ ച പുരഃ പ്രാപ്താം കുമാരീരൂപധാരിണീമ്
അവൾ അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച് ആ ദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. പിന്നെ, അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ബാലികാരൂപത്തിൽ ദേവി പ്രത്യക്ഷമായി.
ഭദ്രാസനഗതാം ദേവീമ് ഉപവിശ്യ പുരോഗതാ । പരമാര്ഥമഹാശക്തിം ലീലാപൃച്ഛദ് ഭുവി സ്ഥിതാ
ഭദ്രാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ദേവിയുടെ മുമ്പിൽ ലീലാ ഭൂമിയിൽ നിലകൊണ്ടവളായി പരമാർത്ഥശക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
അനുകമ്പ്യസ്യ നോ ദേവി ഭജന്ത്യ് ഉദ്വേഗമ് ഉത്തമാഃ । ത്വയൈവ കില സര്ഗാദൌ സ്ഥാപിതേതി പുരാസ്ഥിതിഃ
ദേവി, കരുണ കാണിക്കേണ്ടവർക്കായി ഉത്തമർ ഉണർവ്വ് കാണിക്കാറില്ല. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഈ പുരാതനക്രമം നീയാണല്ലോ സ്ഥാപിച്ചത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
തദ് ഇയം യത് പുരാ പ്രഹ്വാ പൃച്ഛാമി പരമേശ്വരി । ത്വം ബ്രൂഹി ത്വത്കൃതോ നൂനം സഫലോ മേ ഽസ്ത്യ് അനുഗ്രഹഃ
അതുകൊണ്ട്, പരമേശ്വരി, ഈ പഴയ കാര്യം ഞാൻ വിനയപൂർവ്വം ചോദിക്കുന്നു. ദയവായി നീ പറയണം; നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ എന്റെ ചോദ്യം നിർവൃത്തി നേടുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പാണ്.
അസ്ത്യ് ആദര്ശോ ജഗന്നാമ്നഃ ഖാദ് അപ്യ് അധികനിര്മലഃ । യസ്യ യോജനകോടീനാം കോടയോ ഽവയവോ മനാക്
ലോകം എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു കണ്ണാടി ഉണ്ട്, ആകാശത്തേക്കാളും വെടിപ്പുള്ളത്. അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ എണ്ണമറ്റ കോടിക്കണക്കിന് യോജനങ്ങൾ വിസ്തൃതിയുള്ളവയാണ്.
നിസ്സന്ധിബന്ധോ ഽഭിഘനോ മൃദുര് മസൃണശീതലഃ । അചേത്യചിദ് ഇതി ഖ്യാതോ നാമ്നാ നിര്ഭിത്തിര് അഗ്രഹഃ
അത് ഒരൊറ്റതും, പൂർണ്ണമായതും, മൃദുവും, സ്മൂത്തും, തണുത്തതുമാണ്. 'ജഡ-ചൈതന്യ'ം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അതിന് ഭേദം ഇല്ല, പിടിച്ചിടാൻ കഴിയാത്തതുമാണ്.
ദിക്കാലകലനാകാശപ്രകാശനിയതിക്രമാഃ । യത്രേമേ പ്രതിബിമ്ബന്തി പരാം പരിമിതിം ഗതാഃ
ദിശ, കാലം, അളവ്, ആകാശം, പ്രകാശം, വിധി എന്നിവയുടെ எல்லകൾ കടന്നവരുടെ പ്രതിഫലനം അതിൽ കാണാം.
ത്രിജഗത്പ്രതിബിമ്ബശ്രീര് ബഹിര് അന്തശ് ച സംസ്ഥിതാ । തത്രാമ്ബ കൃത്രിമാ കാ സ്യാത് കാസൌ വാ സ്യാദ് അകൃത്രിമാ
മാതാവേ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനശോഭ അതിന്റെ അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നു. അവിടെ കൃത്രിമം എന്ന് പറയാൻ എന്താണ്? സ്വാഭാവികം എന്ന് പറയാൻ എന്താണ്?
അകൃത്രിമത്വം സര്ഗസ്യ കീദൃശം വദ സുന്ദരി । കീദൃശം കൃത്രിമത്വം സ്യാദ് യഥാവത് കഥയേതി മേ
സുന്ദരിയേ, സൃഷ്ടിയുടെ സ്വാഭാവികമായത് എങ്ങനെയാണെന്ന്, കൃത്രിമമായത് എങ്ങനെയാണെന്ന് സത്യമായി എന്നോട് പറയൂ. യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെ ആണോ അതുപോലെ വിശദമായി വിശദീകരിക്കൂ.
യഥാഹമ് ഇഹ തിഷ്ഠാമി ത്വം ച ദേവി സ്ഥിതാമ്ബികേ । അസാവ് അകൃത്രിമസ് സര്ഗ ഇതി ദേവേശി വേദ്മ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഇവിടെ നില്ക്കുന്നപോലെയും, അംബികേ, നീയും ഇവിടെ നില്ക്കുന്നപോലെയും, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയായ ദേവി, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ആ സ്വാഭാവിക സൃഷ്ടിയും. ഇതാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്.
യത്രാധുനാ സ ഭര്താ മേ സ്ഥിതസ് സര്ഗസ് സ കൃത്രിമഃ । അഹം മന്യേ യതശ് ശൂന്യോ ദേശകാലാദ്യപൂരകഃ
ഇപ്പോൾ എന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെയാണോ നില്ക്കുന്നത്, ആ സൃഷ്ടി കൃത്രിമമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. കാരണം, അതിൽ ദേശവും കാലവും മറ്റും ഇല്ലാതെ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു.
കൃത്രിമോ ഽകൃത്രിമാത് സര്ഗോ ന കദാചന ജായതേ । ന ഹി കാരണതഃ കാര്യമ് ഉദേത്യ് അസദൃശം ക്വചിത്
കൃത്രിമമായ സൃഷ്ടി ഒരിക്കലും സ്വാഭാവികമായതിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നില്ല. കാരണം, ഒരു കാരണത്തിൽ നിന്ന് അതിനോട് പൊരുത്തമില്ലാത്ത ഫലം എവിടെയും ഉണ്ടാകില്ല.
ദൃശ്യതേ കാരണാത് കാര്യം സുവിലക്ഷണമ് അമ്ബികേ । അമ്ബ്വ് ആദാതുമ് അശക്താ മൃദ് ഘടസ് തജ്ജസ് തദാസ്പദമ്
അംബികേ, ഒരു കാരണത്തിൽ നിന്നുള്ള ഫലം അതിനേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് നാം കാണുന്നു. മണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുക്കാൻ കഴിയില്ല, എന്നാൽ ആ മണ്ണിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന കുഴി വെള്ളം വയ്ക്കാൻ ഉപകരിക്കുന്നു.
സമ്പദ്യതേ ഹി യത് കാര്യം കാരണൈസ് സഹകാരിഭിഃ । മുഖ്യകാരണവൈചിത്ര്യം കിഞ്ചിത് തസ്യാവലോക്യതേ
ഏതെങ്കിലും ഫലം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അതിന് സഹകരിക്കുന്ന കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം. എന്നാൽ അതിൽ പ്രധാന കാരണത്തിന്റെ പ്രത്യേകത എപ്പോഴും കാണാം.
ന ച ത്വദ്ഭര്തൃസര്ഗസ്യ കിഞ്ചിത് പൃഥ്വ്യാദി കാരണമ് । ന ഭൂമണ്ഡലതോ ഭൂമിര് ജാതാ തത്ര വരാനനേ
സുന്ദരമുഖിയായവളേ, നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ഭൂമി മുതലായവ ഒന്നും കാരണമല്ല. അവിടെ ഭൂമി ഭൂമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതുമല്ല.
ഗതാ ചിദ് ഇത ഉഡ്ഡീയ കുതസ് സ്യാദ് ഇഹഭൂതലമ് । സഹകാരീണി കാന്യ് ഏവ കാരണാന്യ് അത്ര കാരണമ്
ഇവിടെ നിന്ന് ചൈതന്യം വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ഈ ഭൂമി എങ്ങനെ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും? ഈ സൃഷ്ടിയിൽ സഹകരിക്കുന്ന കാരണങ്ങൾ ഏതെല്ലാം? യാതൊരു കാരണമോ ഇവിടെ കാണുന്നില്ല.
കാരണാനാമ് അഭാവേ ഽപി യദ് ഏതി സഹകാരിണാമ് । തത് പൂര്വകാരണാന് നാന്യത് സര്വേണേത്യ് അനുഭൂയതേ
കാരണങ്ങള് ഇല്ലാതിരുന്നാലും, കൂട്ടായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നവയാല് ഉണ്ടാകുന്നത് മുന്പ് ഉണ്ടായ കാരണങ്ങളുടെ ഫലമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്ന് എല്ലാവരും അനുഭവിച്ചറിയുന്ന കാര്യമാണ്.
സ്മൃതിസ് സാ ദേവി മദ്ഭര്തുസ് തഥാ സ്ഫാരത്വമ് ആഗതാ । സ്മൃതേശ് ച കാരണം വേദ്മി സര്ഗോ ഽയമ് ഇതി നിശ്ചയഃ
ദേവി, എന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ ഓര്മ്മ ഇങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു. ഓര്മ്മയ്ക്ക് കാരണമെന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം—ഈ സൃഷ്ടിയാണത്.
സ്മൃതിര് ആകാശരൂപൈവ യഥാ തജ്ജസ് തഥൈവ തേ । ഭര്തൃസര്ഗോ ഽനുഭൂതോ ഹി സ ഖമ് ഏവ തഥാബലേ
ഓര്മ്മ ആകാശംപോലെയാണ്; അതു എങ്ങനെ ഉദിക്കുന്നു, അതുപോലെയാണ് നിനക്കും. ഭര്ത്താവിന്റെ സൃഷ്ടി നേരത്തെ അനുഭവപ്പെട്ടതാണ്, അതിന് ആകാശത്തിന് ഉള്ള ശക്തിപോലെയാണ്.
സ്മൃത്യാകാശമയസ് സര്ഗോ യഥാ ഭര്തുര് മമോദിതഃ । തഥൈവേമമ് അഹം മന്യേ സ സര്ഗോ ഽത്ര നിദര്ശനമ്
ഓര്മ്മയും ആകാശവും ചേര്ന്നുണ്ടായ സൃഷ്ടി എന്റെ ഭര്ത്താവ് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്. അതുപോലെ ഈ സൃഷ്ടിയും ഒരു ഉദാഹരണമായാണ് ഞാന് കാണുന്നത്.
ഏവമ് ഏതദ് അസത്സര്ഗോ ഭര്തുസ് തേ ഭാതി ഭാസുരഃ । തഥൈവായമ് ഇഹാഭാതി പശ്യാമ്യ് ഏതദ് അഹം സുതേ
ഇങ്ങനെ, നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ മായാജാലം പ്രകാശമാനമായി തെളിയുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, ഇവിടെ ഈ സൃഷ്ടിയും ഞാൻ കാണുന്നു, മകനേ.
യഥാ പത്യുര് അമൂര്തോ ഽസ്മാത് സര്ഗാത് സര്ഗോ ഭ്രമാത്മകഃ । ജാതസ് തഥായം വദ മേ ജഗത്കുഡ്യനിവൃത്തയേ
പതിയുടെ ആകൃതിയില്ലാത്ത സൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഭ്രമം നിറഞ്ഞ സൃഷ്ടി ഉദിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഈ ലോകവും. ലോകത്തിന്റെ മതിൽ നീങ്ങാൻ ഇതിന്റെ കാരണം പറയൂ.
പ്രാക്സ്മൃതിര് ഭ്രാന്തിമാത്രാത്മാ സര്ഗോ ഽയമ് ഉദിതോ യഥാ । സ്വപ്നഭ്രമാത്മകോ ഭാതി തഥേദം കഥ്യതേ ശൃണു
മുന്പ് ഓർമ്മകൾ ഭ്രമം മാത്രമായിരുന്നു, അതിൽ നിന്നാണ് ഈ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചത്. ഇത് സ്വപ്നത്തിലെ ഭ്രമംപോലെ തെളിയുന്നു, അതാണ് പറയുന്നത്. കേൾക്കൂ.
അസ്തി കശ്ചിച് ചിദാകാശേ ക്വചിത് സംസാരമണ്ഡപഃ । ആകാശകാചദലവച് ഛാദനാച്ഛാദനാകൃതിഃ
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു സംസാരമണ്ഡപം ഉണ്ട്. ആകാശത്തിൽ ജനിച്ച താമരയുടെ ഇലപോലെ, മറയ്ക്കലും തുറക്കലും ഉള്ള രൂപം അതിന് ഉണ്ട്.
മേരുസ്തമ്ഭസ്ഥലോകേശപുരശ്രീസാലഭഞ്ജികഃ । ചതുര്ദശാപവരകസ് ത്രിഗര്തോ ഭാനുദീപകഃ
അവൻ മേരു പർവ്വതത്തെ താങ്ങുന്ന ശില്പംപോലെയും, ഒരു നഗരാധിപനെയും, മനോഹരമായ ശാലഭഞ്ജികയെപ്പോലെയും, പതിനാലു ദിക്കുപാലകരിലൊരാളെയും, ത്രിഗർട്ട ദേശത്തിലെ രാജാവിനെയും, സൂര്യനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വിളക്കിനെയുംപ്പോലെയാണ്.
കോണസ്ഥഭൂതവല്മീകവ്യാപ്തപര്വതലോഷ്ടകഃ । അനേകപുത്രജരഢപ്രജേശബ്രാഹ്മണാസ്പദമ്
അവൻ കോണിൽ കിടക്കുന്ന വണ്ടിക്കൂട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ട പർവ്വതക്കല്ലുപോലെയും, അനേകം മക്കളുടെയും മൂപ്പന്മാരുടെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും വാസസ്ഥലമെന്നപോലെയാണ്.
ഋക്ഷൌഘകോശകാരാഢ്യവ്യോമോര്ധ്വതലകാലിമാ । നഭോനിവാസിസിദ്ധൌഘമഷകാഹിതഘുങ്ഘുമഃ
അവൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭണ്ഡാരപോലെയും, ആകാശത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ ഇരുണ്ട ഭാഗംപോലെയും, ആകാശവാസിയായ സിദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെയും, കൊതുകുകളുടെ ഗൂംഗൂം ശബ്ദംപോലെയും ആണ്.
പയോദഗൃഹധൂമോഗ്രജാലാവലിതകോണകഃ । വാതമാര്ഗമഹാവംശസ്ഥിതവൈമാനികക്രിമിഃ
അവൻ മേഘമന്ദിരങ്ങളുടെ കനത്ത പുകകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട കോണുപോലെയും, കാറ്റിന്റെ വഴിയിലെ വലിയ മുളയിൽ ഇരിക്കുന്ന ആകാശത്തിലെ കീടംപോലെയും ആണ്.
സുരാസുരാദിദുര്ബാലലീലാകലകലാകുലഃ । ലോകാന്തരപുരഗ്രാമഭാണ്ഡോപസ്കരനിര്ഭരഃ
അവിടെ ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും മറ്റു ബാലന്മാരുടെയും കളിച്ചിരിപ്പുകളും ചിരിച്ചുപറയലുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നഗരങ്ങളുടെയും ഗ്രാമങ്ങളുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും പാത്രങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സരിത്സ്രോതോഽബ്ധിസരസീജലോക്ഷിതമഹീതലഃ । പാതാലഭൂതലസ്വര്ഗാഭോഗഭാസുരകോടരഃ
അവിടത്തെ ഭൂമി നദികളുടെ ഒഴുക്കിലും കടലിന്റെ തിരകളിലും തടാകങ്ങളുടെ വെള്ളത്തിലും കഴുകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാതാളത്തിലും ഭൂമിയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഉള്ള സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അവിടത്തെ കുഴികളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.