ജയ ജന്മജരാജ്വാലാദാഹദോഷശശിപ്രഭേ । ജയ ഹാര്ദാന്ധകാരൌഘനിവാരണരവിപ്രഭേ
ജനനം, വയസ്സാകൽ, മരണം എന്നിവയുടെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്ന ചന്ദ്രപ്രഭയേ, ഹൃദയത്തിലെ കനലായ അന്ധകാരം നീക്കുന്ന സൂര്യപ്രഭയേ, നിന്നെ ജയിപ്പിക്കുന്നു.
അമ്ബ മാം ത്രിജഗന്മാതസ് ത്രായസ്വ കൃപണാമ് ഇമാമ് । ഇദം വരദ്വയം ദേഹി യദ് ഇഹ പ്രാര്ഥയേ ശുഭമ്
അമ്മേ, മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും മാതാവേ, ഈ ദുർഭാഗ്യവതിയെ രക്ഷിക്കണമേ; ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഭക്തിയോടെ ചോദിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് അനുഗ്രഹങ്ങൾ ദയവായി തരണമേ.
ഏകം താവദ് വിദേഹസ്യ ഭര്തുര് ജീവോ മമാമ്ബികേ । അസ്മാദ് ഏവ ഹി മാ യാസീന് നിജാന്തഃപുരമണ്ഡപാത്
അമ്മേ, ആദ്യം, എന്റെ മരിച്ച ഭർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് ഇവിടെയുള്ള തന്റെ അകത്തെ മന്ദിരം വിട്ട് പോകാതിരിക്കണമെന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു.
ദ്വിതീയം ത്വാം മഹാദേവി പ്രാര്ഥയേ ഽഹം യദാ യദാ । ദര്ശനായ വരാര്ഥേന തദാ മേ ദേഹി ദര്ശനമ്
മഹാദേവിയേ, രണ്ടാമതായി, ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, ആ സമയത്ത് ദയവായി എനിക്ക് ദർശനം നൽകണമേ.
ഇത്യ് ആകര്ണ്യ ജഗന്മാതാ തഥാസ്ത്വ് ഏവമ് ഇതി ക്ഷണാത് । ഉക്ത്വാന്തര്ധാനമ് അഗമദ് ഉത്ഥായോര്മിര് ഇവാര്ണവേ
ഇത് കേട്ട ലോകമാതാവ് 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സമുദ്രത്തിലെ തിരമുതിരുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷയായി.
അഥ സാ രാജമഹിഷീ പരിതുഷ്ടേഷ്ടദേവതാ । ശ്രുതഗീതേവ ഹരിണീ ബഭൂവാനന്ദധാരിണീ
അപ്പോൾ രാജമഹിഷി, ഇഷ്ടദേവത തൃപ്തരായതുകൊണ്ട്, കേട്ട ഗാനംകൊണ്ട് ആനന്ദിക്കുന്ന മാൻപോലെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞവളായി.
പരാവൃത്ത്യുഗ്രകടകേ ദിനാരേ വര്ഷദണ്ഡകേ । ക്ഷണനാഭൌ സ്പന്ദമയേ കാലചക്രേ വഹത്യ് അപി
ദിവസം, വർഷം, നിമിഷം എന്നിങ്ങനെ കഠിനമായ അറ്റങ്ങളുള്ള കാലചക്രം തിരിയുമ്പോഴും, അതിന്റെ ഇടയിലുള്ള ഇടവേളയിൽ എല്ലാം കൊണ്ടുപോകുന്നു.
അന്തര്ധിമ് ആജഗാമാസ്യാഃ പത്യുസ് തച് ചേതനം തനൌ । സന്ദൃശ്യമാന ഏവാശു ശുഷ്കപര്ണേ രസോ യഥാ
അപ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ചൈതന്യം അവളിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണങ്ങിയ ഇലയിലുണ്ടാകുന്ന രസംപോലെ ഉടനടി കാണാവുന്നവണ്ണം.
രണഖണ്ഡിതദേഹേ ഽസ്മിന് മൃതേ ഽന്തഃപുരമണ്ഡപേ । നിര്ജലാ നലിനീവാസൌ പരാം മ്ലാനിമ് ഉപായയൌ
യുദ്ധത്തിൽ തകർന്ന ഈ ശരീരം അകത്ത് മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ, അതിൽ താമസിച്ചിരുന്നവൾ വെള്ളം ഇല്ലാത്ത താമരപൂവുപോലെ മുഴുവൻ വാടലിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
വിഷോഷ്ണശ്വസനസ്തബ്ധസകലാധരപല്ലവാ । പ്രാപ സാ മരണാവസ്ഥാം മലയാധിത്യകാമ് ഇവ
വയറ്റിൽ വിഷവും ചൂടും നിറഞ്ഞു, അവളുടെ നാവും അധരങ്ങളും മുഴുവൻ ഉണങ്ങി കട്ടിയായി; മലയപർവ്വതത്തിന്റെ ചിരവരണ്ട കുന്നുപോലെ അവൾ മരണാവസ്ഥയിൽ എത്തി.
പ്രാപ സാ തമസാന്ധത്വം തസ്മിന് മരണമ് ആഗതേ । ദീപജ്വാലാലവേ ക്ഷീണേ സദ്മശ്രീര് ഇവ ഭൂഷിതാ
മരണം എത്തിയപ്പോൾ, അവളെ കനിഞ്ഞ ഇരുട്ടും കുരുടതയും പിടിച്ചു; വിളക്കിന്റെ ജ്വാല കെട്ടുപോകുമ്പോൾ അലങ്കരിച്ച വീടിന്റെ ഭംഗി മങ്ങിപോകുന്നതുപോലെ.
കാര്ശ്യമ് ആപ ക്ഷണേനാസൌ ബാലാ വിരസതാം ഗതാ । യഥാ സ്രോതസ്വിനീ സ്രോതഃക്ഷയേ ക്ഷാമവിധൂസരാ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ ക്ഷീണിച്ചു, ബാലികയുടെ മുഖം മങ്ങിപ്പോയി; ഒഴുകുന്ന നദി ഉണങ്ങി പൊടിപൊടിയായി വരണ്ടതുപോലെ.
ക്ഷിപ്രമ് ആക്രന്ദിനീ ക്ഷിപ്രം മൌനാസക്താ വിയോഗിനീ । ബഭൂവ ചക്രവാകീവ മാനിനീ മരണോന്മുഖീ
അവൾ ഉടൻ കരയുന്നവളായി, പിന്നെ വേഗത്തിൽ മൗനത്തിൽ അകന്നു, വേർപെട്ട് അഭിമാനത്തോടെ, മരണത്തിനെ നേരിടുന്ന ചക്രവാകപ്പെണ്ണുപോലെ മാറി.
അഥ താമ് അതിമാത്രവിഹ്വലാം സകൃദ് ആകാശഭവാ സരസ്വതീ । ശഫരീം ഹ്രദശോഷവിഹ്വലാം പ്രഥമാ വൃഷ്ടിര് ഇവാന്വകമ്പത
അവളെ അത്യന്തം ദുഃഖം പിടിച്ചപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സരസ്വതി, ഉണങ്ങിയ കുളത്തിൽ വലഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെടുന്ന മീനിനെ കണ്ട് ആദ്യം പെയ്യുന്ന മഴയെപ്പോലെ, അവളോടു കാരുണ്യം കാണിച്ചു.
ശവീഭൂതമ് ഇമം വത്സേ ഭര്താരം പുഷ്പകമ്ബലൈഃ । ആച്ഛാദ്യ സ്ഥാപയേഹ ത്വം പുനര് ഏനമ് അവാപ്സ്യസി
കുഞ്ഞേ, ഇപ്പൊഴിതു ശവമായ ഭർത്താവിനെ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച മേശക്കമ്പളങ്ങൾകൊണ്ട് മൂടി ഇവിടെ വെക്കൂ; നീ വീണ്ടും അവനെ ലഭിക്കും.
പുഷ്പാണി മ്ലാനിമ് ഏഷ്യന്തി നോ ന ചൈഷ വിനങ്ക്ഷ്യതി । ഭൂയശ് ച തവ ഭര്തായമ് അചിരേണ ഭവിഷ്യതി
പൂക്കൾ ഉണങ്ങും, പക്ഷേ അവൻ ഇല്ലാതാവില്ല; അധികം വൈകാതെ നിന്റെ ഭർത്താവ് വീണ്ടും നിന്നെ തേടിവരും.
ഏതദീയശ് ച ജീവോ ഽസാവ് ആകാശവിശദസ് തവ । ന നിര്ഗമിഷ്യതി ക്ഷിപ്രമ് അപ്യ് അന്തഃപുരമണ്ഡപാത്
അവളുടെ ആത്മാവ് ആകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞതായിരുന്നു. ആ ആത്മാവ് അകത്തുള്ള മന്ദപത്തിൽ നിന്നു ഉടൻ പുറത്തേക്കു പോകില്ല.
ഷട്പദശ്രേണിനയനാ സമാകര്ണ്യേതി ബന്ധുഭിഃ । സാ സമാശ്വാസിതാഗത്യ പയോഭിര് ഇവ പദ്മിനീ
അവളുടെ കാലടികളുടെ ശബ്ദം തേനീച്ചകളുടെ നിരപോലെ കേട്ട ബന്ധുക്കൾ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ജലത്തിൽ പുതുങ്ങിയതുപോലെ താമരയെപ്പോലെ.
പതിം സംസ്ഥാപ്യ തത്രൈവ പുഷ്പപൂരപ്രഗോപിതമ് । കിഞ്ചിദ് ആശ്വാസിതാതിഷ്ഠത് കൃപണേവ നിധാനിനീ
ഭർത്താവിനെ പൂക്കളുടെ കൂമ്പാരത്തിൽ മറച്ചുവെച്ച് അവൾ അവിടെ കുറച്ചു നേരം നിന്നു. സ്വത്തുവെച്ചുവെച്ച ദരിദ്ര സ്ത്രീപോലെ, അല്പം ആശ്വാസം ലഭിച്ചവളായിരുന്നു അവൾ.
തസ്മിന്ന് ഏവ ദിനേ സൈകാ തസ്മിഞ് ശുദ്ധാന്തമണ്ഡപേ । അര്ധരാത്രം പരിജനേ സര്വസ്മിന് നിദ്രയാ ഹൃതേ
അന്നേ ദിവസം, ആ ശുദ്ധമായ അകത്തളത്തിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ, എല്ലാ സേവകരും ഉറക്കത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ,
ജ്ഞപ്തിം ഭഗവതീം ദേവീം ശുദ്ധജ്ഞാനമഹാധിയാ । ദുഃഖാദ് ആഹ്വായയാമ് ആസ സോവച സമുപേത്യ താമ്
ആ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന്, അവൾ ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ദേവിയായ ജ്ഞപ്തി ഭഗവതിയെ വിളിച്ചു. ദേവി അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അവൾ അവളോടു സംസാരിച്ചു.
കിം സ്മൃതാസ്മി ത്വയാ വത്സേ ധത്സേ കിമ് ഇതി ശോകിതാമ് । സംസാരേ ഭ്രാന്തയോ ഭാന്തി മൃഗതൃഷ്ണാമ്ബുവന് മുധാ
എന്റെ കുഞ്ഞേ, നീ എന്നെ ഓർമ്മിച്ചോ? എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ ദുഃഖിക്കുന്നത്? ഈ ലോകത്തിൽ ഭ്രമങ്ങൾ വെള്ളത്തിന്റെ മായാമൃഗതൃശ്ണപോലെ വെറുതെ തോന്നുന്നു.
ക്വ മമാമ്ബ സ്ഥിതോ ഭര്താ കിം കരോത്യ് അഥ കീദൃശഃ । സമീപം നയ മാം തസ്യ നൈകാ ശക്നോമി ജീവിതുമ്
അമ്മേ, എന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെയാണ്? അവൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, എങ്ങനെയാണവൻ? എന്നെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ചിത്താകാശം ചിദാകാശമ് ആകാശം ച തൃതീയകമ് । തേഭ്യശ് ശൂന്യതമം വിദ്ധി ചിദാകാശം വരാനനേ
മനസ്സിന്റെ ആകാശം, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, ഭൗതിക ആകാശം — ഇവ മൂന്നും ഉണ്ട്. ഇതിൽ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശമാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, സുന്ദരിയേ.
ശൂന്യമ് ഏവേദമ് അഖിലം ജഗത് തത്ര വ്യവസ്ഥിതമ് । അഹം ത്വമ് ഇതി ദൃശ്യാത്മ നാനാനാനൈവ നിര്വപുഃ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ശൂന്യമാണ്. അതിൽ 'ഞാൻ', 'നീ' എന്നിങ്ങനെ ഭേദങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നത്, കാണുന്ന മനസ്സിന്റെ ഭാവങ്ങൾ മാത്രമാണ്; യഥാർത്ഥത്തിൽ അവയ്ക്ക് സ്വതന്ത്രമായ നിലയില്ല.
അഭിത്തിമയമ് ഏവേദം കല്പനാരൂപിതം ജഗത് । ജ്ഞപ്തിഭാമാത്രകം ദേശതുലാപൂരണവര്ജിതമ്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ ഉദിച്ച ഭാവന മാത്രമാണ്; അതിൽ യാഥാർത്ഥ്യമായ ഒന്നുമില്ല, ബോധത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം മാത്രം, ഇടം അളക്കാനോ നിറയ്ക്കാനോ ഒന്നുമില്ല.
തച് ചിദാകാശകോശാത്മാ ചിദാകാശൈക്യഭാവനാത് । അവിദ്യമാനമ് അപ്യ് ആശു ദൃശ്യതേ ഽഥാനുഭൂയതേ
ബോധത്തിന്റെ ആകാശം തന്നെയാണ് അതിന്റെ സാരമായത്. ബോധത്തിന്റെ ഏകത്വം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചാൽ, യാഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്തതും ഉടൻ കാണപ്പെടുകയും അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ സംവിദോ മധ്യമ് ഏവ യത് । നിമേഷേണ ചിദാകാശം തദ് വിദ്ധി വരവര്ണിനി
ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകുന്ന നിമിഷത്തിൽ, ബോധം മധ്യത്തിലാണെങ്കിൽ, അതാണ് ബോധത്തിന്റെ ആകാശം എന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, സുന്ദരിയേ.
തസ്മിന് നിരസ്തനിശ്ശേഷസങ്കല്പസ്ഥിതിമ് ഏഷി ചേത് । സര്വാത്മകപദം തത് തദ് ദൃഷ്ട്വാ പ്രാപ്നോഷ്യ് അസംശയമ്
എല്ലാ ആശയങ്ങളും ഉദ്ദേശങ്ങളും പൂര്ണമായി അകറ്റിയ അവസ്ഥയിലേക്ക് നീ എത്തുമ്പോള്, എല്ലാ സത്തയുടെയും ആധാരമായ പരമാവസ്ഥയെ നീ സംശയമില്ലാതെ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കും.
അത്യന്താഭാവസംവിത്ത്യാ ജഗതസ് ത്വ് ഏതദ് ആപ്യതേ । നാന്യഥാ മദ്വരേണാശു ത്വം തു പ്രാപ്സ്യസി സുന്ദരി
ഈ അവസ്ഥയെ പൂര്ണമായ ശൂന്യതയുടെ ബോധം കൊണ്ടു മാത്രമേ നേടാന് കഴിയൂ; വേറൊരു വഴി ഇല്ല. എന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് നീ അതിലേയ്ക്ക് വേഗത്തില് എത്തും, സുന്ദരിയേ.