താശ് ചിരാഭ്യാസവശതസ് ത്വ് ആധിഭൌതികസംവിദമ് । പ്രാപ്താ ദീര്ഘാനുഭവനാത് സ്വപ്നാ ജാഗ്രദ്ദശാമ് ഇവ
ദീർഘകാലം അഭ്യാസം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, ഇവർ ഭൗതികലോകത്തെ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ദീർഘമായ അനുഭവം കൊണ്ടു സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണരുന്ന അവസ്ഥപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
പിശാചാദ്യാസ് തഥാ ഹ്യ് ഏതേ തഥാഭൂതാധിഭൌതികാഃ । തിഷ്ഠന്തി തുഷ്ടമനസസ് സ്വസംസാരവിഹാരിണഃ
പിശാച് മുതലായ ഇവരും അങ്ങനെ തന്നെ ഭൗതികസ്വഭാവമുള്ളവരാണ്; ഇവർ സന്തോഷപൂർവ്വം മനസ്സോടെ, തങ്ങളുടേതായ ലോകത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
പശ്യന്തി കാശ്ചിദ് അന്യോഽന്യം ഗ്രാമ്യാ ഗ്രാമേയകാന് ഇവ । സ്വപ്നൈകലോകവാസ്തവ്യാ ഇവൈതാ ഭൂതജാതയഃ
ചില ജീവികൾ തമ്മിൽ ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ മറ്റുള്ളവരെ കാണുന്നതുപോലെ, ഒരേ സ്വപ്നലോകത്തിൽ കഴിയുന്നവരെന്നപോലെ, പരസ്പരം കാണുന്നു.
കാശ്ചിദ് ബഹുനരപ്രാപ്തസ്വപ്നനിര്മാണലോകവത് । നാന്യോഽന്യമ് അഭിപശ്യന്തി നാനാസംസ്ഥാനസംസ്ഥിതിമ്
ചിലർ, ദുർലഭമായ ദൂരെയുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ലോകങ്ങളിലെവാസികൾപോലെ, ഒരുമിക്കാതെ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടേതായ നിലയിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
സ്ഥിതാ യഥൈതാ ജഗതി പിശാചാദ്യാẖ കുജാതയഃ । പ്രായസ് തഥൈതാẖ കുമ്ഭാണ്ഡയക്ഷപ്രേതാദയസ് സ്ഥിതാഃ
ഈ ലോകത്ത് പിശാച് മുതലായ താഴ്ന്ന ജനങ്ങൾ എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ കുംബാണ്ഡൻമാർ, യക്ഷന്മാർ, പ്രേതന്മാർ തുടങ്ങിയവരും തങ്ങളുടേതായ സ്ഥലങ്ങളിൽ സാധാരണയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ യത്രേഹ വൈ നാഗാ ജലം തത്രൈവ തിഷ്ഠതേ । തഥാ യത്ര പിശാചാദ്യാസ് തമസ് തത്രാവതിഷ്ഠതേ
ഇവിടെ എവിടെയോ പാമ്പുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവിടെ വെള്ളം നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, പിശാച് മുതലായവരുണ്ടായിടത്ത് ഇരുണ്ടതും അവിടെ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
മധ്യാഹ്നേ ഽപി പിശാചശ് ചേദ് അജിരേ തിഷ്ഠതി സ്വയമ് । തത് തസ്യാന്ധം തമസ് തത്ര സന്നിധാനം കരോത്യ് അലമ്
മധ്യാഹ്നത്തിലും ഒരു പേയി അങ്കണത്തിൽ നിന്നാൽ, അവനു മാത്രം ആ സ്ഥലത്ത് കനത്ത ഇരുട്ട് നിറയുന്നു; അതു അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനായി മതിയാകുന്നു.
ന നിഹന്തി ച തദ് ഭാനുര് ന ചാന്യസ് തത് പ്രപശ്യതി । സ ഏവ ചാനുഭവതി പശ്യ മായാവിജൃമ്ഭിതമ്
ആ ഇരുട്ട് സൂര്യനും നീക്കുന്നില്ല, മറ്റാരും അതു കാണുന്നുമില്ല; അവൻ മാത്രം അതു അനുഭവിക്കുന്നു. ഇതാണ് മായയുടെ കളി എന്നു നോക്കൂ.
അവിനാഭാവി ചന്ദ്രാദേസ് തൈജസം മണ്ഡലം യഥാ । പിശാചാദേര് അനന്യാത്മ താമസം മണ്ഡലം തഥാ
ചന്ദ്രനോടും മറ്റും പ്രകാശം അകറ്റാനാവാത്തതുപോലെ, പേയിമുതലായവരോടും ഇരുട്ട് അകറ്റാനാവാത്തതാണ്.
യാന്തി തേജസ്യ് അനോജസ്ത്വം തമസ്യ് ഓജḫപ്രധാനതാമ് । ഉലൂകവത് പിശാചാദ്യാ ആ സൃഷ്ടേസ് തത്സ്വഭാവതഃ
പ്രകാശമുള്ളവരിൽ ശക്തി കുറവാണ്; ഇരുട്ടുള്ളവരിൽ ശക്തി കൂടുതലാണ്. ഉലൂക്കന്മാരെപ്പോലെ പേയിമുതലായവരിൽ സൃഷ്ടിക്കാരംഭത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ഈ സ്വഭാവം ഉണ്ടാകുന്നു.
ഏഷാ പിശാചാദിജനസ്യ ജാതിḫ പ്രോക്താ മയാ തേ സമയാനപേതാ । പിശാചതുല്യസ് സുരലോകപാലലോകേഷു ജാതോ ഽഹമ് ഇതി പ്രസങ്ഗാത്
പിശാചാദികളായ ജനങ്ങളുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചും ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് ഇതാണ്. സാധാരണക്രമം വിട്ട്, ദേവന്മാരെ കാത്തിരിപ്പവരുടെ ലോകങ്ങളിൽ, പിശാചുപോലെയുള്ള ഒരാളായി ഞാൻ ജനിച്ചു.
തതശ് ചിദാകാശവപുര് ഭൂതപഞ്ചകവര്ജിതഃ । വിഹരന്ന് അഹമ് ആകാശേ പിശാച ഇവ സംസ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളുമില്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യരൂപം ധരിച്ച്, ഞാൻ ആകാശത്തിൽ പിശാചുപോലെ അലഞ്ഞു നടന്നു.
ന മാം പശ്യന്തി ചന്ദ്രാര്കശക്രാ ഹരിഹരാദയഃ । ന ദേവസിദ്ധഗന്ധര്വകിന്നരാ നാപ്സരോഗണാഃ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റുള്ളവരും എന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ദേവന്മാർക്കും സിദ്ധന്മാർക്കും ഗന്ധർവ്വർക്കും കിന്നരർക്കും അപ്സരാസമൂഹങ്ങൾക്കും എന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
നാക്രാമന്തി മയാക്രാന്താ ന ച ശൃണ്വന്തി മദ്വചഃ । ഇത്യ് അഹം മോഹമ് ആപന്നോ വിക്രീത ഇവ സജ്ജനഃ
ഞാൻ സമീപിച്ചവരൊരാളും എന്നെ സമീപിച്ചില്ല, എന്റെ വാക്കുകൾ അവർ കേട്ടുമില്ല; അങ്ങനെ ഞാൻ വഞ്ചിതനായ നല്ലവനെന്നപോലെ ഭ്രമത്തിലായി.
അഥ ചിന്തിതവാന് അസ്മി സത്യകാമാ ഇമേ വയമ് । പശ്യന്തു മാം സുരഗണാസ് തേന തസ്മിന് സുരാലയേ
അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: 'നാം സത്യാന്വേഷികളാണ്; ദേവതകൾ എന്നെ കാണട്ടെ.' അങ്ങനെ ആ ദേവലോകത്തിൽ—
ദ്രഷ്ടും പ്രവൃത്താ മാമ് അഗ്രേ വാസ്തവ്യാസ് സര്വ ഏവ തേ । ഝഗിത്യ് ഏവ പുരḫ പ്രാപ്തമ് ഇന്ദ്രജാലദ്രുമം യഥാ
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരും എന്നെ കാണാൻ ഉടനടി മുന്നോട്ട് വന്നു, അപ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഒരു മായാവൃക്ഷം പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ.
അഥ ഗീര്വാണഗേഹേഷു സമ്പന്നോ വ്യവഹാര്യ് അഹമ് । യഥാസ്ഥിതസമാചാരസ് സ്ഥിതോ നിശ്ശങ്കചേഷ്ടിതഃ
പിന്നീട് ദേവതകളുടെ വീടുകളിൽ ഞാൻ സുഖമായി ഇടപാടുകൾ നടത്തി, സ്വാഭാവികമായി, ഭയമോ സംശയമോ ഇല്ലാതെ പെരുമാറി.
യൈര് അവിജ്ഞാതവൃത്താന്തൈര് ദൃഷ്ടോ ഽഹമ് അജിരോത്ഥിതഃ । വസിഷ്ഠḫ പാര്ഥിവ ഇതി ലോകേഷു പ്രഥിതോ ഽസ്മി തൈഃ
അവരുടെ گذشته എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവർ എന്നെ പുതിയതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടവനായി കണ്ടു; അവരുടെ ഇടയിൽ ഞാൻ വസിഷ്ഠൻ എന്ന രാജർഷിയായി ലോകങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധനായി.
വാതാത് സമുദിതോ ദൃഷ്ടോ യൈര് അഹം ഗഗനാസ്പദേ । സിദ്ധൈര് വാതവസിഷ്ഠാഖ്യസ് തൈര് അഹം സമുദാഹൃതഃ
ആകാശത്തിൽ കാറ്റിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഉദിച്ചുവെന്ന് കണ്ട സിദ്ധന്മാർ എന്നെ വാതവസിഷ്ഠൻ എന്ന് വിളിച്ചു.
വ്യോമന്യ് ആദിത്യരശ്മിഭ്യോ ദൃഷ്ടോ ഽഹം യൈര് നഭോഗതൈഃ । വസിഷ്ഠസ് തൈജസ ഇതി ലോകേഷു പ്രഥിതോ ഽസ്മി തൈഃ
സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടവർ ലോകങ്ങളിൽ എന്നെ പ്രകാശമുള്ള വസിഷ്ഠൻ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.
യൈര് അഹം സലിലാദ് ദൃഷ്ടḫ പ്രോത്ഥിതസ് തൈര് മുനീശ്വരൈഃ । പ്രോക്തോ വാരിവസിഷ്ഠോ ഽഹമ് ഇതി മേ ജന്മസന്തതിഃ
ജലത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഉയർന്നുവെന്ന് കണ്ട മഹർഷിമാർ എന്നെ വാരിവസിഷ്ഠൻ എന്ന് വിളിച്ചു; അതാണ് എന്റെ ജന്മപരമ്പര.
തതḫ പ്രഭൃതി ലോകേ ഽഹം പാര്ഥിവḫ പ്രഥിതẖ ക്വചിത് । അമ്മയẖ ക്വചിദ് അന്യേഷാം തൈജസോ മാരുതẖ ക്വചിത്
അതിനുശേഷം ലോകത്തിൽ എപ്പോഴോ ഭൂമിയിൽ പിറന്നവൻ, എപ്പോഴോ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ളവൻ, എപ്പോഴോ അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ളവൻ, എപ്പോഴോ കാറ്റിൽ നിന്നുള്ളവൻ എന്നിങ്ങനെ ഞാൻ അറിയപ്പെട്ടു.
അഥ കാലേന മേ തത്ര തസ്മിന്ന് ഏവാതിവാഹികേ । ആധിഭൌതികതാ ദേഹേ രൂഢാ ഗൂഢാന്തരിക്ഷതാ
അതിനുശേഷം, കാലക്രമത്തിൽ, അതേ സൂക്ഷ്മശരീരത്തിൽ, എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഭൗതികത്വം ഉറപ്പായി, എന്നാൽ എന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം അകത്തുതന്നെ മറഞ്ഞു നിന്നു.
യദ് ഏതദ് ആതിവാഹിത്വമ് ആധിഭൌതികതാ ച ഖമ് । ദ്വയമ് അപ്യ് ഏതദ് ഏകാത്മ തതẖ കചതി മേ ചിതിഃ
ഈ സൂക്ഷ്മത്വവും ഭൗതികത്വവും, ആകാശവും പദാർത്ഥവും, രണ്ടും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ബോധം ഇതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
ഏവമാത്മകചിദ്വ്യോമകചനാത്മാപ്യ് അഹം നഭഃ । പരമ് ഏവ നിരാകാരം യുഷ്മാസ്വ് ആകാരവാന് അപി
ഇങ്ങനെ, എന്റെ സ്വഭാവം ബോധവും ആകാശവും ആയിട്ടാണ്, എങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ രൂപംകൊണ്ടവനായി തോന്നുന്നു; എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ ഞാൻ പരമമായ രൂപരഹിതമായ ആകാശം തന്നെയാണ്.
ജീവന്മുക്തോ വ്യവഹരന്ന് അപ്യ് ആസ്തേ ബ്രഹ്മഖാത്മകഃ । തഥൈവ ദേഹമുക്തോ ഽപി തിഷ്ഠതി ബ്രഹ്മമാത്രകമ്
ജീവനോടെ മോക്ഷം നേടിയവൻ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുമ്പോഴും ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ ശരീരമുക്തനായാൽ പോലും അവൻ ശുദ്ധ ബ്രഹ്മം മാത്രമായിരിക്കും.
മമ ന ബ്രഹ്മതാപേതി താദൃഗ് വ്യവഹരന്ന് അപി । അസമ്ഭവാദ് അന്യദൃശോ യുഷ്മദാദിഷ്വ് അഹം ത്വ് അഹമ്
എനിക്ക് ബ്രഹ്മാവസ്ഥ വിട്ടു പോകുന്നില്ല, എത്രയൊക്കെ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്താലും. കാരണം, എനിക്ക് മറ്റൊരു നിലയിലേക്കു പോകാൻ കഴിയില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരെയും പോലെ അല്ല.
യഥാജ്ഞസ്യ സ്വപ്നനരേ നിര്ജന്മനി നിരാകൃതൌ । ആധിഭൌതികതാബുദ്ധിസ് തഥാ മേ ജഗതോ ഽപി ച
ഒരു അജ്ഞാനിക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ ജനനമോ രൂപമോ ഇല്ലെങ്കിലും താനൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് തോന്നുന്നതുപോലെ, എനിക്ക് ഈ ലോകം അങ്ങനെ തന്നെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
ഏവമ് ഏവാവഭാസന്തേ സര്വ ഏവ സ്വയമ്ഭുവഃ । സര്ഗാശ് ച ന തു ജായന്തേ പ്രജാതാ ഇവ ചോദിതാഃ
ഇങ്ങനെ തന്നെ, സ്വയംഭൂയായ സൃഷ്ടികൾ എല്ലാം വെറും പ്രത്യക്ഷമാണ്; അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനിക്കുന്നില്ല, കുട്ടികളെ ഉണർത്തിയതുപോലെ തോന്നുന്നതു മാത്രമാണ്.
ഏഷ സോ ഽഹമ് ഇഹാകാശവസിഷ്ഠḫ പുഷ്ടതാമ് ഇവ । ഗതോ ഽദ്യ സ്വാത്മനോ ഽഭ്യാസാദ് ഭവതാം ചാഭവസ്ഥിതിഃ
വസിഷ്ഠാ, ഇതാണ് ഈ 'ഞാൻ', സ്വാത്മാവിൽ അഭ്യാസം ചെയ്തതുകൊണ്ട്, ആകാശംപോലെ പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇല്ലായ്മയാണ് നില.