ഉത്തിഷ്ഠ സിദ്ധലോകേഷു നിവസാവോ യഥാസ്ഥിതമ് । സ്വാസ്പദസ്ഥിതയസ് സൌമ്യാസ് സ്വാത്മസിദ്ധൌ സുസാധനമ്
നമുക്ക് എഴുന്നേറ്റ് സിദ്ധന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിൽ സ്വസ്ഥമായി പാർക്കാം. നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിൽ സാന്ത്വനത്തോടെ ഇരിക്കാം; ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിൽ ഉറപ്പോടെ, എളുപ്പത്തിലും പൂർണ്ണമായും നിലകൊള്ളാം.
ഇതി നിര്ണീയ താവ് ആവാമ് ഉത്പ്ലുതൌ താരകോപമൌ । സമമ് ഏകപുടോഡ്ഡീനൌ വ്യോമ യന്ത്രോപലാവ് ഇവ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരുപോലെ ഒരുമിച്ച്, രണ്ടുതാരകളെപ്പോലെ, ഒരേ ശക്തിയിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
പ്രണാമപൂര്വമ് അന്യോഽന്യമ് അഥ കൃത്വാ വിസര്ജനമ് । ഗതസ് സോ ഽഭിമതം ദേശമ് അഹം ചാഭിമതം ഗതഃ
അന്യോന്യം പ്രണാമം അർപ്പിച്ച് വിടപറഞ്ഞ്, അവൻ തനിക്കിഷ്ടമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി, ഞാനും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിടത്തേക്ക് പോയി.
ഇതി വൃത്താന്തമ് അഖിലമ് ഉക്തവാന് അസ്മി രാഘവ । തവാശ്ചര്യമയീം പശ്യ സംസൃതീനാം വിചിത്രതാമ്
രാഘവ, ഇങ്ങനെ ആ സംഭവമൊക്കെയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇതാ, ഈ ലോകജീവിതങ്ങളുടെ അത്ഭുതകരമായ വൈവിധ്യം നീ കാണൂ.
ഭഗവംസ് തവ ദേഹോ ഽസൌ പൃഥിവ്യാമ് അണുതാം ഗതഃ । ഭ്രാന്തẖ കേന ശരീരേണ സിദ്ധലോകാംസ് തതോ ഭവാന്
ഭഗവൻ, ഭൂമിയിൽ നിങ്ങളുടെ ശരീരം അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായിപ്പോയി. എന്നാൽ, ഏത് ശരീരത്തിലാണ് നിങ്ങൾ സിദ്ധന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചത്?
ആം സ്ംര്തം ശൃണു കിം വൃത്തം തതോ മമ ജഗദ്ഗൃഹേ । ഭ്രമതസ് സിദ്ധസേനാസു ലോകപാലപുരീഷു ച
അതെ, എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്—എന്നോട് സംഭവിച്ചതുൾപ്പടെ, ഞാൻ സിദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളിലും ലോകപാലകരുടെ നഗരങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ നീ കേൾക്കൂ.
അഹമ് ഇന്ദ്രപുരം പ്രാപ്തോ ന കശ്ചിത് തത്ര ദൃഷ്ടവാന് । മാമ് ഇമം ദേഹരഹിതമ് ആതിവാഹികദേഹിനമ്
ഞാൻ ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ ആരും എന്നെ കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഭൗതിക ശരീരം ഇല്ലാതായിരുന്നു; അതിവാഹികമായ സൂക്ഷ്മശരീരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അഹം കില തദാ രാമ സമ്പന്നോ ഗഗനാകൃതിഃ । ന ചാധാരോ ന ചാധേയശ് ചിദാകാശമയാത്മകഃ
അപ്പോൾ, രാമാ, ഞാൻ ആകാശത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ആധാരമോ, ആശ്രയമോ ഒന്നുമില്ല; എന്റെ സ്വഭാവം ചൈതന്യമായ ആകാശംപോലെയായിരുന്നു.
ന ഗ്രഹീതാ ന ച ഗ്രാഹ്യസ് ത്വാദൃശാര്ഥാവബോധിനാമ് । ന ചൈവ ദേശകാലാനാം ക്വചിദ് ആവൃതികാരകഃ
നിനക്കുപോലുള്ള സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നവർക്കു, അവിടെ ഗ്രഹിക്കുന്നവനും ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നതും ഇല്ല. ദേശവും കാലവും ഒരിക്കലും തടസ്സമാകുന്നില്ല.
അരുദ്ധശ് ച പദാര്ഥൌഘൈസ് സ്വയം സ്വാനുഭവോന്മുഖഃ । വ്യവഹര്താ തഥാഭൂതൈര് ഏവ പുമ്ഭിര് മനോമയൈഃ
പദാർത്ഥങ്ങളുടെ കൂട്ടം തടയാതെ, സ്വയം അനുഭവം തേടുന്നവനായി, മനസ്സിൽ നിന്നുണ്ടായ മറ്റുള്ളവരുമായി സ്വാഭാവികമായി ഇടപഴകുന്നു.
സ്വപ്നാനുഭൂതയോ രാമ ദൃഷ്ടാന്തോ ഽത്രാവിഖണ്ഡിതഃ । അനുഭൂത്യപലാപം തു യẖ കുര്യാത് തേന തേ ഽസ്ത്വ് അലമ്
രാമാ, സ്വപ്നത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നവകൾ ഇവിടെ ഉറപ്പുള്ള ഉദാഹരണമാണ്. അനുഭവം തന്നെ നിഷേധിക്കുന്നവൻ ആലോചനയിൽ തൃപ്തനാകട്ടെ.
യഥാ സ്വപ്നേ നരോ ഗേഹേ വ്യവഹര്താ ന ദൃശ്യതേ । തഥാ തദാ ന ദൃഷ്ടോ ഽസ്മി പുരസ്സ്ഥോ ഽപി നഭോഗതൈഃ
സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാൾ വീട്ടിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ തന്നെ, ഞാൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നാലും, അപ്പോൾ അവിടെ ഉള്ളവർക്ക് ഞാൻ കാണപ്പെടുന്നില്ല.
അഹമ് അന്യം പ്രപശ്യാമി പാര്ഥിവാകാരഭാവനമ് । മാമ് ആതിവാഹികാത്മാനം ന കശ്ചിദ് അപി പശ്യതി
ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ ഭൗതികരൂപത്തിൽ കാണുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ അതിസൂക്ഷ്മസ്വഭാവം ആരും കാണുന്നില്ല.
ന ദൃശ്യതേ വിദേഹത്വാദ് ഭവാന് വ്യോമവപുര് യദി । തത് കഥം തേന സിദ്ധേന ദൃഷ്ടോ ഽസി കനകാവനൌ
നിങ്ങൾക്ക് ശരീരമില്ലാത്തതിനാൽ ആകാശംപോലെയുള്ള രൂപമാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ആ സിദ്ധപുരുഷൻ കനകവനത്തിൽ നിങ്ങളെ കണ്ടു?
അസ്മദാദിര് ജനോ രാമ യഥാസങ്കല്പിതാര്ഥഭാക് । നാസങ്കല്പിതമ് ആപ്നോതി സത്യകാമവപുര് യതഃ
രാമാ, ഞങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്; സത്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞവൻ മനസ്സിൽ വരാത്തതൊന്നും കാണുന്നില്ല.
വ്യവഹാരേഷു മഗ്നേന ലൌകികേഷ്വ് അമലാത്മനാ । ക്ഷണാദ് വിസ്മാര്യതേ പുംസാ സ്വാതിവാഹികതാത്മനഃ
ലോകകാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, ശുദ്ധഹൃദയനായ ഒരാൾക്ക് തന്റെ അതിസൂക്ഷ്മസ്വഭാവം വളരെ വേഗം മറന്നുപോകുന്നു.
മയാ പശ്യതു മാമ് ഏഷ ഇതി സങ്കല്പിതം തദാ । തേന മാം ദൃഷ്ടവാന് ഏഷ സ്വസങ്കല്പാര്ഥഭാജനമ്
അപ്പോള് അവന് മനസ്സില് 'ഞാന് അവനെ എന്റെ വഴിയിലൂടെ കാണട്ടെ' എന്ന് ആലോചിച്ചു. അങ്ങനെ അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് അവന് തന്നെ പാത്രമായതിനാല് അവന് എന്നെ കണ്ടു.
ജനോ ജരഢഭേദത്വാന് ന സങ്കല്പാര്ഥഭാജനമ് । സ ഏവ ജീര്ണഭേദത്വാത് സത്യകാമത്വഭാജനമ്
സാധാരണ ആളുകള് പഴകിയ ഭേദഭാവങ്ങളാല് അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റാന് പാത്രങ്ങളാകുന്നില്ല. പക്ഷേ, അവന് മാത്രം പക്വമായ വിവേകത്താല് സത്യമായ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്ക് യോജ്യനായവനാണ്.
ദ്വയോസ് തു സിദ്ധയോസ് സിദ്ധ വിരുദ്ധേപ്സിതയോര് മിഥഃ । അധികൈകാവദാതാത്മാ ജയീ പുരുഷയത്നവാന്
രണ്ടു സിദ്ധന്മാരില്, പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ ആഗ്രഹങ്ങളുള്ളവരില്, മനസ്സ് കൂടുതല് ശുദ്ധവും ഉറച്ചതുമായ, കൂടുതല് പരിശ്രമിക്കുന്നവനാണ് വിജയിക്കുന്നത്.
ഭ്രമതസ് സിദ്ധസേനാസു ലോകപാലപുരീഷു മേ । വിസ്മൃതാ വ്യവഹാരൌഘൈസ് സാതിവാഹികതാത്മനഃ
സിദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളിലും ലോകപാലരുടെ നഗരങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുമ്പോള് അനേകം പ്രവൃത്തികളാല് എന്റെ ഉന്നത ദൈവദൂതസ്വഭാവം ഞാന് മറന്നുപോയി.
യദാ തദാഹമ് അമരൈര് വ്യവഹര്തും സഹാമ്ബരേ । പ്രവൃത്തോ ന ച മാം കശ്ചിത് തത്ര പശ്യതി ചഞ്ചലമ്
എനിക്ക് ആകാശത്തിലെ അമരന്മാരുമായി എന്തെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ നടത്തേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, ഞാൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ആരും എന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അത്യന്തമ് അപ്യ് ആരടതശ് ശബ്ദോ ന ശ്രൂയതേ മമ । കേനചിത് സുരലോകേഷു സ്വപ്നപുംസ ഇവാനഘ
ദേവലോകങ്ങളിൽ എത്ര വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടായാലും, അതെനിക്ക് ഒരിക്കലും കേൾക്കാനായില്ല, സ്വപ്നം കാണുന്ന മനുഷ്യനുപോലെ.
അവഷ്ടബ്ധും പ്രവൃത്തസ്യ നാന്യാവഷ്ടബ്ധയേ മമ । സമ്പദ്യതേ കിഞ്ചിദ് അപി മനോമനനദേഹിനഃ
എന്തെങ്കിലും പിടിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സും ചിന്തയും മാത്രം ഉള്ള ശരീരത്തിൽ ഒന്നും പിടിക്കാനായില്ല.
ഏവം വ്യോമപിശാചോ ഽഹം സമ്പന്നോ രഘുനന്ദന । മയാനുഭൂതാ കാപ്യ് ഏഷാ ദേവാഗാരപിശാചതാ
ഇങ്ങനെ, രഘുനന്ദനേ, ഞാൻ ആകാശഭൂതനായി. ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ആകാശഭൂതനെന്ന അവസ്ഥ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.
പിശാചാസ് സന്തി ലോകേ ഽസ്മിന് കിമാകാരാẖ കിമാസ്പദാഃ । കിംജാതിയാẖ കിമാചാരാẖ കീദൃശാẖ കീദൃശാശയാഃ
ഈ ലോകത്ത് പിശാചുകൾ ഉണ്ടോ? അവയ്ക്ക് എങ്ങനെയൊരു രൂപം ഉണ്ട്, എവിടെയാണ് അവ താമസിക്കുന്നത്? അവയുടെ ജന്മം എങ്ങനെയാണ്, സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്, അവ എങ്ങനെയുള്ളവരാണ്, അവയുടെ മനസ്സിലുള്ളത് എന്താണ്?
പിശാചാസ് സന്തി ലോകേഷു യാദൃശാസ് താന് ഇമാഞ് ശൃണു । ന സഭ്യോ ഽസൌ ന യോ വക്തി പ്രസങ്ഗാപതിതം വചഃ
ലോകങ്ങളിൽ പിശാചുകൾ ഉണ്ട്; അവ എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയാം, നീ കേൾക്കു. യാതൊരു ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, അവസരത്തിൽ പെട്ട് സംസാരിക്കുന്നവൻ സദാചാരിയല്ല.
പിശാചാẖ കേചിദ് ആകാശസദൃശാശ് ശൂന്യദേഹകാഃ । ഹസ്തപാദാദിസംയുക്താം പശ്യന്തി ത്വമ് ഇവാകൃതിമ്
ചില പിശാചുകൾ ആകാശംപോലെയാണ്, ശൂന്യമായ ശരീരമുള്ളവർ. അവർക്കും കൈകാലുകൾ അടങ്ങിയ, നിന്റെ പോലെയുള്ള ഒരു രൂപം കാണാൻ കഴിയും.
ഛായയാ ഭയദായിന്യാ ത്വ് അന്യാര്ഥഭ്രമരൂപയാ । തേ ചിത്താക്രമണം കൃത്വാ വേധയന്തി നരാശയമ്
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിഴലായി, മറ്റൊരാളുടെ ഉദ്ദേശവും ആശയക്കുഴപ്പവും സ്വീകരിച്ച്, അവ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു, ഹൃദയം അശാന്തമാക്കുന്നു.
ഘ്നന്ത്യ് അദന്തി പിബന്ത്യ് ആശു ലഘുസത്ത്വം ചലം ജനമ് । ബലമാംസമ് അഥോ ജീവാന് ഹിംസന്ത്യ് ആക്രമ്യ ചിത്തകമ്
അവരൊക്കെ അടിക്കുകയും കടിക്കുകയും വേഗത്തിൽ കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വളരെ ലഘുവും ചഞ്ചലവുമായ സ്വഭാവമുള്ള ഈ ജനങ്ങൾ, ബലം, മാംസം, ജീവൻ എന്നിവയെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഹാനിപ്പെടുത്തുന്നു.
ആകാശസദൃശാẖ കേചിത് കേചിന് നീഹാരസന്നിഭാഃ । കേചിത് സ്വപ്നനരാകാരാസ് സാകാരാ അപി ഖാത്മകാഃ
ചിലർ ആകാശംപോലെയാണ്, ചിലർ മഞ്ഞുപോലെയാണ്; ചിലർ സ്വപ്നത്തിലെ മനുഷ്യരുപംപോലെയും, രൂപം ഉണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ സ്വഭാവം ശൂന്യമായ ആകാശംപോലെയും ആണ്.