ശീകരോത്കരരൂപേണ രഥമ് ആരുഹ്യ മാരുതമ് । ആമോദേനേവ വിഹൃതം വിമലവ്യോമവീഥിഷു
അവിടെ, മഞ്ഞുതുള്ളികളുടെ കൂട്ടമായ രൂപത്തിൽ കാറ്റിന്റെ മേൽ കയറി, ആനന്ദത്തോടെ നിർമ്മലമായ ആകാശമാർഗങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
രാമ തസ്യാമ് അവസ്ഥായാം പരമാണുകണം പ്രതി । അനുഭൂതമ് അശേഷേണ യഥാസ്ഥിതമ് ഇദം ജഗത്
രാമാ, ആ അവസ്ഥയിൽ ഈ ലോകത്തിലെ ഓരോ അണുവും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ മുഴുവൻ അനുഭവപ്പെട്ടു.
അജഡേന ജഡേനേവ മയാ ജലതയാ തയാ । അന്തസ് സര്വപദാര്ഥാനാം ജ്ഞാതാജ്ഞാതേന സംസ്ഥിതമ്
ജഡമല്ലാത്ത എന്നിൽ നിന്നു, ജഡമായതുപോലെ, ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്നു വെള്ളംപോലെ, അറിയപ്പെടുന്നതും അറിയപ്പെടാത്തതുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും ഉള്ളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.
ജഗതാം തത്ര ലക്ഷാണി നാശോത്പാദശതാനി ച । മയാ ദൃഷ്ടാനി രൂഢാനി കദലീദലപീഠവത്
അവിടെ, ഞാൻ ആയിരക്കണക്കിന് ലോകങ്ങളും അവയുടെ നാശോത്പത്തികളുടെ നൂറുകണക്കിന് ഘട്ടങ്ങളും കദളിപ്പഴം ഇലയിലുണ്ടാകുന്ന പാളികൾപോലെ ഉറപ്പായി കണ്ടു.
ഏവം ജഗച് ചാജഗദ് വാ സാകാരം വാ നിരാകൃതി । ചിന്മാത്രഗഗനം സര്വമ് ആകാശാധികനിര്മലമ്
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ, രൂപമുള്ളതോ രൂപരഹിതമോ ആയാലും, എല്ലാം അത്യന്തം ശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ ആകാശം തന്നെയാണ്, ആകാശത്തേക്കാളും വിശുദ്ധവും നിർമലവുമാണ്.
ന കശ്ചന ത്വം ന ച കിഞ്ചനേദം ശുദ്ധḫ പരോ ബോധ ഇദം വിഭാതി । സ ചാപി നോ കിഞ്ചന നാപി ശൂന്യമ് ആകാശമ് ഏവാസി വിശങ്കമ് ആസ്സ്വ
നീ ആരുമല്ല, ഇതും ഒന്നുമല്ല; ഇതെല്ലാം ശുദ്ധവും പരമവും ആയ ബോധം മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതും ഒന്നുമല്ല, ശൂന്യവുമല്ല; നീയാണു യഥാർത്ഥത്തിൽ ആകാശം തന്നെ—എന്ത് സംശയവും ഇല്ലാതെ മനസ്സു ശാന്തമാക്കി ഇരിക്കൂ.
തതോ ഽഹമ് അഭവം തേജസ് തേജോധാരണയേദ്ധയാ । ചന്ദ്രാര്കതാരകാഗ്ന്യാദിവിചിത്രാവയവാന്വിതമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ പ്രകാശമായി, പ്രകാശം ധരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ശക്തിയാൽ; ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, അഗ്നി എന്നിവ പോലെയുള്ള അത്ഭുതകരമായ ഭാഗങ്ങൾക്കൊപ്പമായിരുന്നു.
നിത്യം സത്ത്വപ്രധാനത്വാത് പ്രകാശാകൃതിരാജവത് । സര്വദൃശ്യമ് ഋതേ സര്വചൌരാദ് ധ്വാന്താത് പ്രതാപയുക്
എപ്പോഴും സത്ത്വഗുണം പ്രധാനമായതിനാൽ, ഞാൻ വെളിച്ചത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഉള്ളവനായിരുന്നു, രാജാവിനെപ്പോലെ; കാണപ്പെടുന്നതൊഴികെ എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിച്ചു, എല്ലാ ഇരുട്ടും കള്ളനെപ്പോലെ അകറ്റി.
ദീപാദിഭിശ് ചരൈസ് സ്നിഗ്ധൈര് ദശാശതവിഹാരിഭിഃ । പ്രത്യക്ഷീകൃതസര്വാര്ഥം പ്രതിഗേഹം സുരാജവത്
ദീപങ്ങളും ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വം നീങ്ങുന്ന വെളിച്ചങ്ങളും, പത്തും നൂറുംവിധം ആനന്ദം പകരുന്നവയും കൊണ്ട്, ഓരോ വീടും മുഴുവൻ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു, നല്ല രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തെപ്പോലെ.
ലോകാലോകേന ഹൃഷിതൈḫ പ്രത്യക്ഷാദ്യാംശുരോമഭിഃ । പരപ്രകാശൈകരതൈര് ദൂരോത്ക്ഷിപ്താസിതാമ്ബരമ്
ലോകത്തിന്റെ സ്വന്തം പ്രകാശം, സന്തോഷത്തോടെ കിരണങ്ങളാൽ ഉണരുന്നതും, മറ്റുള്ളവരെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയുള്ളതുമായത്, അകലെ കറുത്ത ആകാശം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
അന്ധകാരസ്യ ദൈന്യസ്യ സമസ്തഗുണനാശിനഃ । അദൃശ്യം ദൃശ്യമ് അനിശം സര്വസ്യ ഗുണശാലിനഃ
സകല ഗുണങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ഇരുണ്ടതിന്റെ ദു:ഖം, കാണാനാവാത്തതും, എപ്പോഴും കാണുന്നതുപോലെയും, എല്ലായിടത്തും ഗുണസമ്പന്നമായവയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
തമസ്തമാലപരശുḫ പരശുദ്ധികരം പദമ് । സുവര്ണമണിമാണിക്യമുക്താദിജനജീവിതമ്
അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതിനെ വെട്ടി നീക്കുന്ന പരമശുദ്ധി നൽകുന്ന അവസ്ഥ, പൊന്നിന്റെയും രത്നങ്ങളുടെയും മുത്തുകളുടെയും എല്ലാം ജീവനും ആണു.
ശുക്ലകൃഷ്ണാരുണാദീനാം ഭിത്ത്യങ്ഗോത്സങ്ഗശായിനാമ് । പുത്രാണാമ് ഇവ വര്ണാനാം സര്വേഷാം ദേഹദḫ പിതാ
വെള്ള, കറുപ്പ്, ചുവപ്പ് തുടങ്ങിയ നിറങ്ങൾ മതിലിലും ശരീരത്തിലും മടിയിലുമെല്ലാം തങ്ങുന്നവയാണല്ലോ. ഈ നിറങ്ങൾക്കൊക്കെയും ശരീരം എങ്ങനെ പിതാവാണോ, അതുപോലെയാണ്.
ഘനസ്നേഹദശം പൃഥ്വ്യാ രക്ഷിതാനിലവേധനമ് । ഗൃഹം പ്രതി ഘനാനന്ദൈര് ധൃതദീപകപുത്രകമ്
ഭൂമിയിലെ തിളച്ച സ്നേഹം കാറ്റിന്റെ കടുപ്പത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ വീടും ആഴത്തിലുള്ള സന്തോഷത്തോടെ, പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളെപ്പോലെ വിളക്കുകളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദൃഷ്ടം പാതാലകേഷ്വ് ഈഷത് തമോരൂപിഷു പാവനമ് । അര്ധദൃഷ്ടം രജോരൂപേ ഭൂതലേ ഭൂതമാലിതേ
അധോലോകങ്ങളിൽ അല്പം മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന പ്രകാശം അന്ധകാരത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. പൊടിയുടെ രൂപത്തിൽ പകുതിയോളം കാണപ്പെടുന്ന അതു ഭൂമിയെയും അതിലെ ജീവികളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
സത്ത്വാത്മസു മഹാസത്ത്വം നിത്യസ്ഥം ദേവസദ്മസു । ജഗജ്ജീര്ണകുടീദീപẖ കൂപോ ഽന്ധതമസോ മഹാന്
സത്ത്വഗുണമുള്ള ജീവികളിൽ മഹത്തായ സത്ത്വം ദൈവങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നു. ലോകത്തിലെ പഴയ കുടിലിൽ ഒരു വിളക്കുപോലെയും, ആഴമുള്ള അന്ധകാരത്തിന്റെ വലിയ കിണറുപോലെയും അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
ദിഗ്വധൂവിമലാദര്ശോ നിശാനീഹാരമാരുതഃ । സത്ത്വം ചന്ദ്രാര്കവഹ്നീനാം കുങ്കുമാലേപനം ദിവഃ
ദിശകളുടെ പുതുവധുവിന്റെ മിനുങ്ങിയ കണ്ണാടിപോലും, രാത്രിയുടെ മഞ്ഞ് അകറ്റുന്ന കാറ്റുപോലും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അഗ്നിയും ഉള്ളിലെ സാരവും, ആകാശത്തിന്റെ കുങ്കുമംപോലുമാണ് അതു.
കേദാരം ദിനസസ്യാനാം തമോഽമ്ബൂനാമ് അവഗ്രഹഃ । നഭẖകാചബൃഹത്പാത്രക്ഷാലനാമ്ബു സമുല്ലസത്
പകല്വേളയിലെ വിളവിനുള്ള വയലും, ഇരുണ്ട മേഘങ്ങള് കൂട്ടിയിടുന്നതും, ആകാശത്തിലെ വലിയ പാത്രം മഴവെള്ളം കൊണ്ട് കഴുകിയതുപോലും അതാണ്.
സത്താപ്രദതയാര്ഥാനാം പ്രകാശകതയാപി ച । ചിന്മാത്രപരമാര്ഥസ്യ സഹോദര ഇവാനുജഃ
സകല വസ്തുക്കള്ക്കും നിലനില്പ്പും വെളിച്ചവും നല്കുന്നതുകൊണ്ട്, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ സഹോദരനെന്നപോലെയാണ് അതിന്റെ സ്ഥാനം.
ക്രിയാകമലിനീഭാനുര് ഭൂതലോദരജീവിതമ് । രൂപാലോകമനസ്കാരചമത്കാരേ ചിതിര് യഥാ
കര്മത്തിന്റെ താമരയ്ക്ക് സൂര്യനുപോലും, ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ജീവനും, രൂപം, വെളിച്ചം, മനസ്സ് എന്നിവയുടെ അത്ഭുതവും പോലെ ചൈതന്യമാണ്.
നഭസ്തലഗതാസങ്ഖ്യനക്ഷത്രമണിമാലിതഃ । ദിനര്തുവത്സരാവര്തോ വാഡവാഗ്ന്യാദിഫേനിലഃ
ആകാശത്ത് അനവധി നക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഹാരമണിപോലെ, പകലുകളും ঋതുക്കളും വര്ഷങ്ങളും ചുറ്റി ഒഴുകുന്ന, സമുദ്രത്തിലെ അഗ്നിപോലും മറ്റും പൊങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ തിരമാലപോലെയാണ്.
ചന്ദ്രാര്കാദിതരങ്ഗോ ഽന്തരജഡോ ഽപങ്കിലോ മഹാന് । ബൃഹദ്ബ്രഹ്മാണ്ഡഖാതസ്ഥോ നിത്യമ് ഏകാര്ണവോ ഽക്ഷയഃ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലുള്ള തിരമാലകളോടെ, ഉള്ളിൽ ജഡത്വം ഉണ്ടെങ്കിലും മാലിന്യമില്ലാത്തത്, അത്യന്തം വിശാലവും, മഹാബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ആന്തരികതയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, എപ്പോഴും ഒരേ അക്ഷയമായ സമുദ്രം.
ഹേമാദിഷു സുവര്ണത്വം നരാദിഷു പരാക്രമഃ । കാചകച്യം ച രത്നാദിഷ്വ് അര്കാദിഷ്വ് അവഭാസനമ്
ലോഹങ്ങളിൽ പൊന്നുപോലും, മനുഷ്യരിൽ ധൈര്യവും, രത്നങ്ങളിൽ സുതാര്യതയും, സൂര്യൻമാരിൽ പ്രകാശവും.
ജ്യോത്സ്നാ മുഖേന്ദുബിമ്ബേഷു പക്ഷ്മലേക്ഷണലക്ഷ്മസു । സ്രവത്സ്നേഹാമൃതാപൂരോ ഹാസസ് സൌഹാര്ദഭാസനമ്
മുഖചന്ദ്രങ്ങളിൽ ജ്യോത്സ്നപോലും, കണ്ണ eyelashes ൽ മൃദുലതയും, സ്നേഹത്തിന്റെ അമൃതം ഒഴുകുന്നതുപോലും, ചിരിയിൽ സൗഹൃദത്തിന്റെ പ്രകാശവും.
കപോലബാഹുനേത്രാക്ഷിഭ്രൂകരാലകലാസകഃ । നിജോ ഽജേയതയാ ജാതോ വിലാസẖ കാമിനീജനേ
സ്ത്രീകളുടെ ആകർഷണം അവർക്കുള്ള അതിജയിക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്. അവളുടെ കപോലങ്ങൾ, കൈകൾ, കണ്ണുകൾ, കനിഞ്ഞു വളഞ്ഞ ഭ്രൂകൾ, കുരുള്മുടി എന്നിവയിൽ കാണുന്ന സുന്ദരമായ ചലനങ്ങളിലാണ് ഈ惹കൃതി.
തൃണീകൃതത്രിഭുവനം ചപേടാസ്ഫോടിതദ്വിഷമ് । ശിരസ്സു വജ്രീകരണം വീര്യം സിംഹാദിചേതസി
സിംഹാദികൾ പോലുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ സ്ത്രീകളുടെ ധൈര്യം മൂലം മൂന്നു ലോകവും ഒന്നുമല്ലാത്തതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. ശത്രുക്കളെ ഒരു കൈയടി കൊണ്ട് തകർക്കുകയും അവരുടെ തലകൾ വജ്രംപോലെ കഠിനമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കടുകങ്കടകുട്ടാകഖഡ്ഗസങ്ഘട്ടടാങ്കൃതേഃ । പടുസ്ഫുടാസ്ഫോടരടി ഭടേഷ്വ് അടനമ് ഉദ്ഭടമ്
കഠിനമായ വാൾകളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ കഠാരശബ്ദം, ശക്തമായ അടികളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പൊട്ടിച്ചിര, യുദ്ധത്തിന്റെ കലഹം എന്നിവയൊക്കെയാണ് ഭടന്മാരുടെ ഇടയിൽ സ്ത്രീകളുടെ ധൈര്യമായ സഞ്ചാരത്തിന് അടയാളം.
ദേവേഷു ദാനവാരിത്വം സുരാരിത്വം സുരാരിഷു । സര്വഭൂതേഷു സൌജസ്ത്വമ് ഉന്നാമസ് സ്ഥാവരാദിഷു
ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ അവർ ദാനവന്മാരെ തടയുന്ന ശക്തിയാണ്; ദാനവന്മാരുടെ ഇടയിൽ അവർ ദേവന്മാരുടെ ശത്രുതയാണ്; എല്ലാ ജീവികളിലും അവർ ഉജ്ജീവനമാണ്; അചഞ്ചലമായവയിൽ അവർ ഉയരുന്ന വളർച്ചയാണ്.
അഥ ഹേമ ഭവന് ഭാസ്വാംസ് തത്രാഹമ് അനുഭൂതവാന് । ജഗദാകാശകോശേഷു തേഷു താമരസേക്ഷണ
അപ്പോള് പൊന്നുപോലും പ്രകാശമുള്ളവളേ, കമലനയനിയായവളേ, ആ വിശ്വത്തിന്റെ ആകാശപ്രദേശങ്ങളിലൊക്കെയും നിന്നെ ഞാന് അനുഭവിച്ചു.
ദിഗന്തദശകാസ്തീര്ണൈẖ കരജാലൈര് ജഗത്ഖഗമ് । ഗൃഹ്ണദ് അദ്ര്യങ്ഗമ് അര്കത്വം ഗ്രാമവദ്ദൃഷ്ടഭൂതലമ്
പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന വിരലുകളെപ്പോലെയുള്ള കിരണങ്ങളാല് ലോകത്തെ ഒരു പക്ഷി തന്റെ വലയില് പിടിക്കുന്നതുപോലെ പിടിച്ചു, പര്വ്വതത്തിന്റെ രൂപം അണിഞ്ഞ്, സൂര്യനായി, ഭൂമിയെ ഒരു ഗ്രാമം കാണുന്നപോലെ കണ്ടു.