പരമാണുകണം കാന്തം സമ്പന്നമ് അനുഭൂതവാന് । അഹം ചേതനമ് ആത്മാനം വസ്തുതോ ഽമലമ് ഏവ ഖമ്
ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ അണുവിനെപ്പോലെ, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവായ ചൈതന്യത്തെ സാക്ഷാൽ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്—അത് സത്യത്തിൽ പൂർണ്ണമായും നിർമ്മലമായ ആകാശംപോലെയാണ്.
യഥാ സ്വഭാവതോ വ്യോമ്നി ചലത്യ് ഏവാനിശം മരുത് । തഥാ സ്വഭാവാത് സര്വത്ര പശ്യത്യ് ഏവം വപുശ് ചിതിഃ
ആകാശത്തിൽ കാറ്റ് സ്വഭാവപ്രകാരം എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ, ചൈതന്യം സ്വഭാവത്താൽ ഈ ശരീരത്തിൽ എല്ലായിടത്തും കാണുന്നു.
യാദൃശം ചേതിതം രൂപം ശക്ത്യാ പരമയാനയാ । തച് ഛക്നോത്യ് അന്യഥാ കര്തും നൈഷാ യത്നേന ഭൂയസാ
ഈ പരമശക്തി മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രൂപം എങ്ങനെയാണോ, അതിനെ അവൾ മാറ്റാൻ കഴിയും; അതിനപ്പുറം എത്ര ശ്രമിച്ചാലും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.
തതḫ പശ്യാമ്യ് അഹം യാവത് സമ്പന്നോ ഽസ്മ്യ് അണുരൂപകഃ । ചിത്ത്വാച് ചേതംസ് തദ് ഏവാശു തഥാഭൂതോ ഽസ്മി സംസ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു രൂപം കൈവരിക്കുന്നു; മനസ്സിന്റെ ആലോചനയാൽ ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ആ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
തതോ ഽഹം ബുദ്ധവാന് രൂപം തനു തേജẖകണാകൃതി । തദ് ഏവ ഭാവയന് പശ്ചാദ് ഗതോ ഽഹം സ്ഥൂലതാമ് ഇവ
അതിനുശേഷം, ഞാൻ ഒരു രൂപം മനസ്സിലാക്കി—അത് പ്രകാശത്തിന്റെ കണിപ്പോലെയായിരുന്നു; അതിൽ മനസ്സാക്ഷി ആലോചിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് ഞാൻ ദൃഢമായ രൂപം കൈവരിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
പ്രേക്ഷേ താവദ് അഹം കിഞ്ചിദ് ഇതി ബോധാല് ലഘോസ് തതഃ । മനാഗ് ആലോകനായേവ സമ്പ്രവൃത്തോ ഽനുഭൂതവാന് । യന് നാമ തത്ര തത് കിഞ്ചിത് തസ്യേഹാദ്യ രഘൂദ്വഹ
പിന്നീട്, ചെറിയൊരു ബോധത്തോടെ ഞാൻ എന്തോ കാണുന്നു; ആ ബോധത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു, രഘുവംശജ, അവിടെ എന്താണോ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്, അതു തന്നെയാണ് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നത്.
ശൃണു നാമാനി മുഖ്യാനി കല്പിതാനി ഭവാദൃശൈഃ । ദ്രഷ്ടും പ്രവൃത്തോ രന്ധ്രേണ യേന തച് ചക്ഷുര് ഉച്യതേ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ പ്രധാനപ്പെട്ട പേരുകൾ പറയാം. ഇവയെല്ലാം നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. കാണാൻ ആരംഭിക്കുന്ന തുറവാണ് കണ്ണ് എന്ന് പറയുന്നത്.
യച് ച പശ്യാമി തദ് ദൃശ്യം ദര്ശനം തു ഫലം തതഃ । യദാ പശ്യാമി കാലോ ഽസൌ യഥാ പശ്യാമി സ ക്രമഃ
ഞാൻ കാണുന്നത് തന്നെയാണ് ദൃശ്യങ്ങൾ. കാണുന്നതിന്റെ ഫലമാണ് ദർശനം. ഞാൻ കാണുന്ന സമയമാണ് ആ നിമിഷം, എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ ക്രമം.
പ്രൌഢാ നിയതിര് ഇത്യ് അദ്യ യത്ര പശ്യാമി തന് നഭഃ । സ്ഥിതോ ഽസ്മി യത്ര ദേശോ ഽസാവ് ഇത്യ് ആദ്യൈഷാ പ്രകല്പനാ
ഇന്ന് എന്റെ ഉറച്ച ധാരണ ഇതാണ്: ഞാൻ കാണുന്നിടം ആകാശം, ഞാൻ നിൽക്കുന്നിടം സ്ഥലം — ഇതാണ് ആദ്യം മനസ്സിൽ വരുന്ന ധാരണ.
തദാ ത്വ് അഹം വിദുന്മേഷമാത്രമ് ഏതസ്യ കാരണമ് । പശ്യാമീതി തതസ് തത്ര മനാഗ് ബോധോ മമോദഭൂത്
അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി, ബോധം തുറക്കുന്നതും അടയ്ക്കുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. അതിനാൽ അവിടെ എനിക്ക് അല്പം ബോധം ഉദിച്ചു.
തതോ രന്ധ്രദ്വയേനാഹമ് അപശ്യം യത് തദ് അസ്തി ഖമ് । യാഭ്യാമ് അപശ്യം രന്ധ്രാഭ്യാം ത ഇമേ ലോചനേ സ്ഥിതേ
അപ്പോൾ ആ രണ്ട് തുറവുകളിലൂടെ ഞാൻ ആകാശം എന്നുള്ളത് കണ്ടു. ആ രണ്ട് തുറവുകൾ വഴി ഞാൻ കണ്ടത് ഇവയാണ്, ഇവയാണ് കണ്ണുകൾ.
തതẖ കിഞ്ചിച് ഛൃണോമീതി സംവിദ് അഭ്യുദിതാ മമ । തതẖ കിഞ്ചിന് മനാങ്മാത്രഝാങ്കാരം ശ്രുതവാന് അഹമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ എന്തോ കേട്ടു; അപ്പോൾ എനിക്ക് ബോധം ഉണർന്നു. പിന്നെ ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
ആധ്മാതസ്യേവ ശങ്ഖസ്യ ശബ്ദം വ്യോമ്നസ് സ്വഭാവജമ് । യാഭ്യാമ് അഹമ് അഥാശ്രൌഷം ത ഇമേ ശ്രവണവ്രണേ
ഫൂക്കിയ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലെ, ആകാശത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ശബ്ദം ഞാൻ ആ രണ്ട് തുറവുകളിലൂടെ കേട്ടു; അവയാണ് ചെവികൾ.
പ്രദേശാഭ്യാം വിചരതാ മരുതാവിരതസ്വനമ് । സ്പര്ശസംവേദനം കിഞ്ചിദ് അഹമ് അത്രാനുഭൂതവാന്
പ്രദേശങ്ങളിൽ കാറ്റ് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ തുടർച്ചയായ ശബ്ദം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ ഞാൻ സ്പർശം എന്ന അനുഭവം കുറെ നേരം അനുഭവിച്ചു.
തത്സംവേദനമാത്രാത്മ സോ ഽയം വായുര് ഇതി സ്മൃതഃ । സ്പര്ശനേന്ദ്രിയതന്മാത്രമ് അസദ് ഏവേതി സത് സ്ഥിതമ്
അത് അനുഭവിക്കുന്ന ബോധം കൊണ്ടാണ് ഈ വായുവിനെ 'വായു' എന്നു വിളിക്കുന്നത്. സ്പർശം അനുഭവിക്കുന്ന അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും അതിന്റെ സത്ത ഇവിടെ ഉറപ്പാണ്.
ആസ്വാദസംവിദ് യാഭൂന് മേ തദ് ആസ്വാദ്യരസേന്ദ്രിയമ് । ഘ്രാണാന് മേ ഘ്രാണതന്മാത്രമ് ഉദിതം വ്യോമരൂപിണഃ । ഇത്ഥം ന കിഞ്ചിത് സമ്പന്നം സര്വം സമ്പന്നമ് അത്ര മേ
രുചി അറിയുന്ന ബോധം എന്നിൽ ഉദിച്ചു, അതാണ് രുചി അനുഭവിക്കാൻ ഉള്ളി ആയി. എന്റെ മൂക്കിൽ നിന്ന് ഗന്ധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളത്, ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നും സിദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാം സിദ്ധിച്ചുപോയി.
ഏവമ് ഇന്ദ്രിയതന്മാത്രജാലം ചേതന്ന് അഹം സ്ഥിതഃ । യാവത് താവദ് വിദḫ പഞ്ച ബലാദ് ഇവ മമോദിതാഃ
ഇങ്ങനെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളിൽ ഞാൻ നിലകൊണ്ടു. അത്രത്തോളം ഞാൻ അങ്ങനെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എന്നിൽ ശക്തിയായി ഉദിച്ചു.
ശബ്ദരൂപരസസ്പര്ശഗന്ധമാത്രശരീരികാഃ । അനാകാരാസ് തഥാനാമ്ന്യẖ ഖരൂപിണ്യോ ഭ്രമാത്മികാഃ
ശബ്ദം, രൂപം, രസം, സ്പർശം, ഗന്ധം എന്നിങ്ങനെ മാത്രം ഉള്ള ശരീരങ്ങൾ രൂപരഹിതവും പേരില്ലാത്തതും ആകാശസ്വഭാവമുള്ളതും മായയിലൂടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ഏവംരൂപമ് അഹം ജാലം ഭാവയന് യത് തദാ സ്ഥിതഃ । തദ് അഹങ്കാര ഇത്യ് അദ്യ കഥ്യതേ ത്വാദൃശൈര് ജനൈഃ
ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിന്റെ വല ചിന്തിച്ച് അതിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അതാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ അഹങ്കാരം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ഏഷ ഏവ ഘനീഭൂതോ ബുദ്ധിര് ഇത്യ് അഭിധീയതേ । സാഥ ബുദ്ധിര് ഘനീഭൂതാ മന ഇത്യ് അഭിധീയതേ
ഇതേ ഭാവം കൂടുതൽ ദൃഢമാകുമ്പോൾ അതിനെ ബുദ്ധി എന്നു പറയുന്നു; ആ ബുദ്ധി ഇനിയും ദൃഢമാകുമ്പോൾ അതിനെ മനസ്സ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
അന്തẖകരണരൂപẖ ഖമ് ഏവ തത്രാഹമ് ആസ്ഥിതഃ । ആതിവാഹികദേഹാത്മാ ചിന്മയവ്യോമരൂപവാന്
അന്തരംഗം സ്വയം ആകാശംപോലെയാണ്; അവിടെ ഞാൻ സൂക്ഷ്മശരീരത്തിന്റെ ആത്മാവായി, ചൈതന്യമായ ആകാശസ്വരൂപിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
പവനാദ് അപ്യ് അഹം ശൂന്യẖ കേവലാകാശമാത്രകമ് । സര്വേഷാമ് ഏവ ഭാവാനാം ശൂന്യാകൃതിര് അരോധകഃ
വായുവിനേക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായവൻ ഞാൻ, ശുദ്ധമായ ആകാശം മാത്രം; എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും ശൂന്യസ്വരൂപം, യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാത്തവൻ.
അഥൈനം ഭാവയന്ന് അഹം യദാ തത്ര സ്ഥിരം സ്ഥിതഃ । തദാഹം ദേഹവാന് പുഷ്ട ഇതി മേ പ്രത്യയോ ഽഭവത്
അപ്പോള് ഞാന് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് അവിടെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുമ്പോള്, 'ഞാന് ശരീരമുള്ളവനും പോഷിതനുമാണ്' എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം എന്നിൽ ഉണർന്നു.
തേനാഹം പ്രത്യയേനാഥ ശബ്ദം കര്തും പ്രവൃത്തവാന് । ശൂന്യ ഏവ യഥാ സുപ്തസ് സ്വപ്നോഡ്ഡീനോ നരോ രവമ്
അവിടെ ആ വിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ ശബ്ദം ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി. ശൂന്യത്തിൽ ഉറങ്ങുന്ന ഒരാൾ സ്വപ്നത്തിൽ നിലവിളിക്കുന്നതുപോലെ.
അഥ പൂര്വം കൃതശ് ശബ്ദോ ബാലേനേവ തദ് ഓം ഇതി । തതസ് സ ഏഷ ഓങ്കാര ഇതി നീതḫ പുനḫ പ്രഥാമ്
ആദ്യമായി, ഒരു കുഞ്ഞുപോലെ, 'ഓം' എന്ന ശബ്ദം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. പിന്നെ അതേ ശബ്ദം വീണ്ടും 'ഓം' എന്ന അക്ഷരമായി ഉറപ്പിച്ചു.
തതസ് സ്വപ്നേ നരേണേവ യത് കിഞ്ചിദ് ഗദിതം മയാ । തദ് ഏതദ് വിദ്ധി വാചം ത്വം പശ്ചാന് നീതാം പ്രഥാമ് ഇഹ
പിന്നീട്, സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതെന്തെങ്കിലും, മനുഷ്യൻപോലെ, അതാണ് ഇവിടെ ലോകത്തിൽ വാക്കായി സ്ഥാപിതമായതെന്ന് നീ അറിയണം.
ബ്രഹ്മൈവ സോ ഽസ്മി സമ്പന്നസ് സൃഷ്ടേẖ കര്താ ജഗദ്ഗുരുഃ । തതോ മനോമയേനൈവ കല്പിതാസ് സൃഷ്ടയോ മയാ
ഞാനാണ് ബ്രഹ്മം, എല്ലാം നേടിയവൻ, സൃഷ്ടിയുടെ സ്രഷ്ടാവും ലോകത്തിന് ഗുരുവുമാണ് ഞാൻ. അതുകൊണ്ട്, ഈ സൃഷ്ടികൾ എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഞാൻ തന്നെ സങ്കൽപ്പിച്ചവയാണ്.
ഏവമ് അസ്മി സമുത്പന്നോ ന തു ജാതോ ഽസ്മി കിഞ്ചന । ദൃഷ്ടവാന് അസ്മി ബ്രഹ്മാണ്ഡം തന് ന കിഞ്ചന കുത്രചിത്
ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഉദിച്ചുവെന്നു തോന്നുന്നു, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നായിട്ടും ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല. ഞാൻ ബ്രഹ്മാണ്ഡം കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അതും എവിടെയും ഒന്നുമല്ല.
ഏവം ജഗതി സമ്പന്നേ മമൈതസ്മിന് മനോമയേ । ന കിഞ്ചിത് തത്ര സമ്പന്നം തച് ഛൂന്യം വ്യോമ കേവലമ്
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകം എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ, അതേ മനസ്സിൽ യാഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല — അവിടെ ശൂന്യവും വിശുദ്ധമായ ആകാശവും മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഇത്ഥം സംശൂന്യമ് ഏവേദം സര്വം വേദനമാത്രകമ് । ന മനാഗ് അപി സന്ത്യ് ഏതേ ഭാവാḫ പൃഥ്വ്യാദയẖ കില
ഇങ്ങനെ, ഈ എല്ലാം ശരിക്കും ശൂന്യമാണ്, ബോധം മാത്രമാണ് അവയുടെ സ്വഭാവം. ഭൂമി മുതലായ ഇവയൊന്നും യാഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്കിലും ഇല്ല.