തഥൈവാത്മനി സര്ഗാദാവ് അനുഭൂതẖ ഖരൂപിണി । ഹൃദി സര്ഗോദയോ ഽനന്യരൂപസ് സ്വാകാരരൂപതഃ
അതുപോലെ തന്നെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ആകാശസമാനമായ ആത്മാവിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉദയം അതിന്റെ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ, എന്നാൽ സ്വയം തന്നെ വേറെയല്ലാത്തതായും, അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ആകാശരൂപ ആകാശേ പരമാകാശ കഥ്യതാമ് । ഭൂയോ നിപുണബോധായ കഥം സര്ഗḫ പ്രവര്തതേ
ആകാശം പോലെ ഉള്ളവനേ, ആകാശത്തിൽ, പരമമായ ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് പറയൂ. കൂടുതൽ വ്യക്തതയ്ക്കായി, സൃഷ്ടി എങ്ങനെ ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന് വീണ്ടും വിശദീകരിക്കൂ.
ശൃണു രാമ യഥാ തത്ര സ്വയമ്ഭൂത്വം മയാ തദാ । അനുഭൂതമ് അസത് സദ്വദ് ഇദം സ്വപ്നനരോപമമ്
ശ്രദ്ധിക്കൂ രാമാ, അപ്പോൾ അവിടെ എനിക്ക് സ്വയം ഉദയം എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെട്ടു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതെങ്കിലും, യഥാർത്ഥം പോലെ, സ്വപ്നത്തിലെ മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ഇത് എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് കേൾക്കൂ.
തമ് ആലോക്യ മഹാകല്പസംരമ്ഭം വ്യോമരൂപിണാ । ഭാഗേ ഽന്യത്ര ശരീരസ്യ സംവിദ് ഉന്മേഷിതാ മയാ
ആ മഹത്തായ കല്പത്തിന്റെ വലിയ ശ്രമം ഞാൻ ആകാശരൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേറെയായി എന്റെ ബോധം മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ഉണർന്നു.
യദൈവ സാമലാ സംവിത് കിഞ്ചിദ് ഉന്മേഷിതാ സ്ഥിതാ । തദൈവാഹം ക്വചിത് തത്ര പശ്യാമ്യ് ആശ്യാനതാമ് ഇവ
അശുദ്ധിയാൽ കലങ്കിതമായ അവബോധം അല്പം ഉണർത്തപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അതിനുള്ളിൽ എവിടെയോ കിടക്കുന്നതുപോലെ എന്നെ കാണുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഗതസ് സ്വഭാവം ചിദ്വ്യോമ യഥാ ത്വം രാമ നിദ്രയാ । ജാഗ്രദ് വാ സ്വപ്നലോകം വാ വിശന് വേത്സി മനാഗ് ഘനമ്
രാമാ, നീ ഉറക്കത്തിലൂടെ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെട്ട ചൈതന്യാകാശം അല്പം മാത്രം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ജാഗ്രതയിലേക്കോ സ്വപ്നലോകത്തിലേക്കോ കടക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്.
ചിന്മാത്രാകാശമ് ഏവാദൌ തതോ ഽസ്മീത്യ് ഏവ വേദനമ് । തദ് ഘനം കഥ്യതേ ബുദ്ധിഃ സാ ഘനാ മന ഉച്യതേ
ആദിയിൽ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശം മാത്രം ഉണ്ട്; അതിനുശേഷം 'ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന്' എന്ന ധാരണ ഉദിക്കുന്നു. ആ ദ്രവ്യമായത് ബുദ്ധിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ കൂടുതൽ ദ്രവ്യമായ രൂപം മനസാണ്.
തദ് വേത്തി ശബ്ദതന്മാത്രം തന്മാത്രാണീതരാണ്യ് അഥ । പഞ്ചേന്ദ്രിയാണി തത്സ്ഥൌല്യാദ് ഇതീന്ദ്രിയഗണോദയഃ
ആ മനസ് ശബ്ദത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം അറിയുന്നു; പിന്നെ മറ്റു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളും. അവയുടെ ദ്രവ്യത്വം മൂലം അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; ഇങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉദയിക്കുന്നു.
സുഷുപ്താദ് വിശതസ് സ്വപ്നം ജഗദ്ദൃശ്യവനോദയഃ । യഥാ തഥൈവ സര്ഗാദൌ ദൃശ്യം ഭാതി നിമേഷതഃ
ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്ന് സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉദയിക്കുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലും ദൃശ്യലോകം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തുല്യകാലമ് അനന്തേ ഽസ്മിന് ദൃശ്യജാലാവഭാസനേ । കഥയന്തി ക്രമം കേചിത് കേചിന് ന കഥയന്തി ച
ഈ അനന്തമായ, ഒരേ സമയം സംഭവിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങളുടെ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ചിലർ ക്രമം പറയുന്നു, ചിലർക്ക് അതിൽ യാതൊരു ക്രമവും കാണുന്നില്ല.
പരമാണുകണം കാന്തം സമ്പന്നമ് അനുഭൂതവാന് । അഹം ചേതനമ് ആത്മാനം വസ്തുതോ ഽമലമ് ഏവ ഖമ്
ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ അണുവിനെപ്പോലെ, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവായ ചൈതന്യത്തെ സാക്ഷാൽ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്—അത് സത്യത്തിൽ പൂർണ്ണമായും നിർമ്മലമായ ആകാശംപോലെയാണ്.
യഥാ സ്വഭാവതോ വ്യോമ്നി ചലത്യ് ഏവാനിശം മരുത് । തഥാ സ്വഭാവാത് സര്വത്ര പശ്യത്യ് ഏവം വപുശ് ചിതിഃ
ആകാശത്തിൽ കാറ്റ് സ്വഭാവപ്രകാരം എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ, ചൈതന്യം സ്വഭാവത്താൽ ഈ ശരീരത്തിൽ എല്ലായിടത്തും കാണുന്നു.
യാദൃശം ചേതിതം രൂപം ശക്ത്യാ പരമയാനയാ । തച് ഛക്നോത്യ് അന്യഥാ കര്തും നൈഷാ യത്നേന ഭൂയസാ
ഈ പരമശക്തി മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രൂപം എങ്ങനെയാണോ, അതിനെ അവൾ മാറ്റാൻ കഴിയും; അതിനപ്പുറം എത്ര ശ്രമിച്ചാലും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.
തതḫ പശ്യാമ്യ് അഹം യാവത് സമ്പന്നോ ഽസ്മ്യ് അണുരൂപകഃ । ചിത്ത്വാച് ചേതംസ് തദ് ഏവാശു തഥാഭൂതോ ഽസ്മി സംസ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു രൂപം കൈവരിക്കുന്നു; മനസ്സിന്റെ ആലോചനയാൽ ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ആ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
തതോ ഽഹം ബുദ്ധവാന് രൂപം തനു തേജẖകണാകൃതി । തദ് ഏവ ഭാവയന് പശ്ചാദ് ഗതോ ഽഹം സ്ഥൂലതാമ് ഇവ
അതിനുശേഷം, ഞാൻ ഒരു രൂപം മനസ്സിലാക്കി—അത് പ്രകാശത്തിന്റെ കണിപ്പോലെയായിരുന്നു; അതിൽ മനസ്സാക്ഷി ആലോചിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് ഞാൻ ദൃഢമായ രൂപം കൈവരിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
പ്രേക്ഷേ താവദ് അഹം കിഞ്ചിദ് ഇതി ബോധാല് ലഘോസ് തതഃ । മനാഗ് ആലോകനായേവ സമ്പ്രവൃത്തോ ഽനുഭൂതവാന് । യന് നാമ തത്ര തത് കിഞ്ചിത് തസ്യേഹാദ്യ രഘൂദ്വഹ
പിന്നീട്, ചെറിയൊരു ബോധത്തോടെ ഞാൻ എന്തോ കാണുന്നു; ആ ബോധത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു, രഘുവംശജ, അവിടെ എന്താണോ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്, അതു തന്നെയാണ് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നത്.
ശൃണു നാമാനി മുഖ്യാനി കല്പിതാനി ഭവാദൃശൈഃ । ദ്രഷ്ടും പ്രവൃത്തോ രന്ധ്രേണ യേന തച് ചക്ഷുര് ഉച്യതേ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ പ്രധാനപ്പെട്ട പേരുകൾ പറയാം. ഇവയെല്ലാം നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. കാണാൻ ആരംഭിക്കുന്ന തുറവാണ് കണ്ണ് എന്ന് പറയുന്നത്.
യച് ച പശ്യാമി തദ് ദൃശ്യം ദര്ശനം തു ഫലം തതഃ । യദാ പശ്യാമി കാലോ ഽസൌ യഥാ പശ്യാമി സ ക്രമഃ
ഞാൻ കാണുന്നത് തന്നെയാണ് ദൃശ്യങ്ങൾ. കാണുന്നതിന്റെ ഫലമാണ് ദർശനം. ഞാൻ കാണുന്ന സമയമാണ് ആ നിമിഷം, എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ ക്രമം.
പ്രൌഢാ നിയതിര് ഇത്യ് അദ്യ യത്ര പശ്യാമി തന് നഭഃ । സ്ഥിതോ ഽസ്മി യത്ര ദേശോ ഽസാവ് ഇത്യ് ആദ്യൈഷാ പ്രകല്പനാ
ഇന്ന് എന്റെ ഉറച്ച ധാരണ ഇതാണ്: ഞാൻ കാണുന്നിടം ആകാശം, ഞാൻ നിൽക്കുന്നിടം സ്ഥലം — ഇതാണ് ആദ്യം മനസ്സിൽ വരുന്ന ധാരണ.
തദാ ത്വ് അഹം വിദുന്മേഷമാത്രമ് ഏതസ്യ കാരണമ് । പശ്യാമീതി തതസ് തത്ര മനാഗ് ബോധോ മമോദഭൂത്
അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി, ബോധം തുറക്കുന്നതും അടയ്ക്കുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. അതിനാൽ അവിടെ എനിക്ക് അല്പം ബോധം ഉദിച്ചു.
തതോ രന്ധ്രദ്വയേനാഹമ് അപശ്യം യത് തദ് അസ്തി ഖമ് । യാഭ്യാമ് അപശ്യം രന്ധ്രാഭ്യാം ത ഇമേ ലോചനേ സ്ഥിതേ
അപ്പോൾ ആ രണ്ട് തുറവുകളിലൂടെ ഞാൻ ആകാശം എന്നുള്ളത് കണ്ടു. ആ രണ്ട് തുറവുകൾ വഴി ഞാൻ കണ്ടത് ഇവയാണ്, ഇവയാണ് കണ്ണുകൾ.
തതẖ കിഞ്ചിച് ഛൃണോമീതി സംവിദ് അഭ്യുദിതാ മമ । തതẖ കിഞ്ചിന് മനാങ്മാത്രഝാങ്കാരം ശ്രുതവാന് അഹമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ എന്തോ കേട്ടു; അപ്പോൾ എനിക്ക് ബോധം ഉണർന്നു. പിന്നെ ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
ആധ്മാതസ്യേവ ശങ്ഖസ്യ ശബ്ദം വ്യോമ്നസ് സ്വഭാവജമ് । യാഭ്യാമ് അഹമ് അഥാശ്രൌഷം ത ഇമേ ശ്രവണവ്രണേ
ഫൂക്കിയ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലെ, ആകാശത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ശബ്ദം ഞാൻ ആ രണ്ട് തുറവുകളിലൂടെ കേട്ടു; അവയാണ് ചെവികൾ.
പ്രദേശാഭ്യാം വിചരതാ മരുതാവിരതസ്വനമ് । സ്പര്ശസംവേദനം കിഞ്ചിദ് അഹമ് അത്രാനുഭൂതവാന്
പ്രദേശങ്ങളിൽ കാറ്റ് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ തുടർച്ചയായ ശബ്ദം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ ഞാൻ സ്പർശം എന്ന അനുഭവം കുറെ നേരം അനുഭവിച്ചു.
തത്സംവേദനമാത്രാത്മ സോ ഽയം വായുര് ഇതി സ്മൃതഃ । സ്പര്ശനേന്ദ്രിയതന്മാത്രമ് അസദ് ഏവേതി സത് സ്ഥിതമ്
അത് അനുഭവിക്കുന്ന ബോധം കൊണ്ടാണ് ഈ വായുവിനെ 'വായു' എന്നു വിളിക്കുന്നത്. സ്പർശം അനുഭവിക്കുന്ന അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും അതിന്റെ സത്ത ഇവിടെ ഉറപ്പാണ്.
ആസ്വാദസംവിദ് യാഭൂന് മേ തദ് ആസ്വാദ്യരസേന്ദ്രിയമ് । ഘ്രാണാന് മേ ഘ്രാണതന്മാത്രമ് ഉദിതം വ്യോമരൂപിണഃ । ഇത്ഥം ന കിഞ്ചിത് സമ്പന്നം സര്വം സമ്പന്നമ് അത്ര മേ
രുചി അറിയുന്ന ബോധം എന്നിൽ ഉദിച്ചു, അതാണ് രുചി അനുഭവിക്കാൻ ഉള്ളി ആയി. എന്റെ മൂക്കിൽ നിന്ന് ഗന്ധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളത്, ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നും സിദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാം സിദ്ധിച്ചുപോയി.
ഏവമ് ഇന്ദ്രിയതന്മാത്രജാലം ചേതന്ന് അഹം സ്ഥിതഃ । യാവത് താവദ് വിദḫ പഞ്ച ബലാദ് ഇവ മമോദിതാഃ
ഇങ്ങനെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളിൽ ഞാൻ നിലകൊണ്ടു. അത്രത്തോളം ഞാൻ അങ്ങനെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എന്നിൽ ശക്തിയായി ഉദിച്ചു.
ശബ്ദരൂപരസസ്പര്ശഗന്ധമാത്രശരീരികാഃ । അനാകാരാസ് തഥാനാമ്ന്യẖ ഖരൂപിണ്യോ ഭ്രമാത്മികാഃ
ശബ്ദം, രൂപം, രസം, സ്പർശം, ഗന്ധം എന്നിങ്ങനെ മാത്രം ഉള്ള ശരീരങ്ങൾ രൂപരഹിതവും പേരില്ലാത്തതും ആകാശസ്വഭാവമുള്ളതും മായയിലൂടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ഏവംരൂപമ് അഹം ജാലം ഭാവയന് യത് തദാ സ്ഥിതഃ । തദ് അഹങ്കാര ഇത്യ് അദ്യ കഥ്യതേ ത്വാദൃശൈര് ജനൈഃ
ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിന്റെ വല ചിന്തിച്ച് അതിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അതാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ അഹങ്കാരം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ഏഷ ഏവ ഘനീഭൂതോ ബുദ്ധിര് ഇത്യ് അഭിധീയതേ । സാഥ ബുദ്ധിര് ഘനീഭൂതാ മന ഇത്യ് അഭിധീയതേ
ഇതേ ഭാവം കൂടുതൽ ദൃഢമാകുമ്പോൾ അതിനെ ബുദ്ധി എന്നു പറയുന്നു; ആ ബുദ്ധി ഇനിയും ദൃഢമാകുമ്പോൾ അതിനെ മനസ്സ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.