ക്വചിദ് അന്യേന രാമേണ ഹതരാവണരാക്ഷസമ് । രക്ഷസാ രാവണേനൈവ ക്വചിന് നിഹതരാഘവമ്
ചിലിടങ്ങളിൽ മറ്റൊരു രാമൻ രാവണരാക്ഷസനെ കൊല്ലുകയും, മറ്റിടങ്ങളിൽ രാവണൻ തന്നെയാണ് രാഘവനെ കൊല്ലുന്നതും കണ്ടു.
ഭൂസ്ഥപാദേന ദേവാദ്രിശിരസ്സ്ഥശിരസാ പരമ് । പശ്യതാ പാരമ് ആക്രാന്തം ക്വചിദ് വൈ കാലനേമിനാ
ചിലർ ഭൂമിയിൽ കാൽ വെച്ച് ദൈവപർവതശിഖരത്തിൽ തലവെച്ച് കാലനെമിയും അപ്പുറം കടന്നതും കണ്ടു.
ക്വചിച് ചാപസുരൈര് നിത്യം ദാനവൈര് ഏവ പാലിതമ് । ക്വചിച് ചാമൃഷ്ടദനുജൈര് അമരൈര് ഏവ പാലിതമ്
ചിലിടങ്ങളിൽ അസുരന്മാരും ദാനവന്മാരും ലോകം എല്ലായ്പോഴും ഭരിക്കുകയും, മറ്റിടങ്ങളിൽ ദാനവന്മാരെ കീഴടക്കി ദേവന്മാരാണ് ഭരിച്ചതും കണ്ടു.
ജിഷ്ണുയുക്തേന ഗുപ്തേന വിഷ്ണുപാണ്ഡവകൌരവൈഃ । ക്വചിദ് ഭാരതയൂഥേന നിഹതാക്ഷൌഹിണീഗണമ്
ചിലിടങ്ങളിൽ അർജുനനും വിഷ്ണുവും പാണ്ഡവർകൗരവർകൂടിയ ഭാരതസേനകൾ അക്ഷൗഹിണികൾ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചതും കണ്ടു.
ക്വചിച് ച ദാശരഥിനാ ത്വയൈവ ഹതരാവണമ് । രാമേണ രണമത്തേന നിശ്ശേഷീകൃതരാക്ഷസമ്
മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, ദശരഥപുത്രനായ നീ തന്നെയാണ് രാവണനെ സംഹരിച്ചത്. യുദ്ധത്തിൽ ലയിച്ചിരുന്ന രാമൻ എല്ലാ അസുരന്മാരെയും പൂര്ണമായി നശിപ്പിച്ചു.
കിമ് അഹം ഭഗവന് പൂര്വമ് അഭവം കഥയേതി മേ । അഭവം ചേദ് അനേനൈവ സന്നിവേശേന തത് കഥമ്
ഭഗവനെ, ഞാൻ മുമ്പ് ആരായിരുന്നു എന്ന് ദയവായി പറയാമോ? ഞാൻ ഈ രൂപത്തിൽ തന്നെ മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അതെങ്ങനെ സാധ്യമാണ്?
സര്വ ഏവ വിവര്തന്തേ രാമ ഭാവാḫ പുനḫ പുനഃ । പൂയമാനാ യഥാ മാഷാẖ ക്രമേണാന്യേന തേന ച
രാമാ, എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പയറുകൾ പാകം ചെയ്യുമ്പോൾ ഓരോന്നായി മുകളിൽ വരുന്നതുപോലെ, ഭാവങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെ വരുന്നു.
സര്വക്രമസമാẖ കേചിത് ത ഏവാന്യേ ഽഥ വാ മിഥഃ । സ്ഫുരന്ത്യ് അര്ധസമാ ഭാവാẖ കേചിദ് അബ്ധിതരങ്ഗവത്
ചില ഭാവങ്ങൾ അതേക്രമത്തിൽ തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, ചിലത് വ്യത്യസ്തമായ ക്രമത്തിൽ, ചിലത് പൂർണ്ണമായി അല്ലാതെ അർദ്ധമായിട്ടാണ് ഉയരുന്നത്, കടലിലെ തിരകളെപ്പോലെ.
പുനസ് ത്വം പുനര് ഏവാഹം പുനḫ പുനര് ഇമേ ജനാഃ । ന കദാചന നൈവാന്യേ സമ്ഭവത്യ് അഖിലം പരേ
വീണ്ടും നീ, വീണ്ടും ഞാനും, വീണ്ടും ഈ ജനങ്ങളും — ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും. മറ്റൊന്നും, മറ്റാരും, പരമസത്യത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ത ഏവാന്യേ ഽഥ വാമ്ഭോധൌ തരങ്ഗാ ഇതി നിര്ണയഃ । യദ്വന് ന ജായതേ തദ്വദ് ഭൂതാനാം ഭ്രമതാം ഭവേ
അവരേ മറ്റുള്ളവരായാലും, അല്ലെങ്കിൽ സമുദ്രത്തിലെ തിരകളായാലും, അങ്ങനെ തന്നെ. അവ സത്യത്തിൽ ജനിക്കുന്നില്ലെന്നതുപോലെ, ഭവചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന ജീവികളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ജനിക്കുന്നില്ല.
ആയാന്തി യാന്ത്യ് അനന്താനി ഭൂതാനീഹ ഭവഭ്രമൈഃ । താന്യ് ഏവാന്യാനി ചാന്യാനി സമാനി വിഷമാണി ച
അനന്തമായ ജീവികൾ ഇവിടെ വരികയും പോകികയും ചെയ്യുന്നു, ഭവചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതിനാൽ. അവ ഒരുപോലെയോ, വ്യത്യസ്തമായോ, ഒരുപാട് സമമായോ, അസമമായോ ആകാം.
ആവൃത്തിമന്തി താന്യ് ഏവ തഥൈവാന്യാനി ചാഭിതഃ । വിദ്ധി ശീകരജാലാനി ഭൂതാനി ജഗദമ്ബുധേഃ
അവരേ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരികെയെത്തുന്നു, അതുപോലെ മറ്റുള്ളവരും ചുറ്റും ഉണ്ട്. ലോകസമുദ്രത്തിലെ ജലബിന്ദുക്കളെപ്പോലെ ജീവികളെ നീ മനസ്സിലാക്കണം.
വിത്തബന്ധുവയẖകര്മവിദ്യാവിജ്ഞാനചേഷ്ടിതൈഃ । തൈര് ഏവ കേചിജ് ജായന്തേ ഭൂയോ ഭൂയശ് ശരീരിണഃ
സമ്പത്ത്, ബന്ധുക്കൾ, മക്കൾ, പ്രവൃത്തികൾ, പഠനം, അറിവ്, വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ—ഇവയാൽ ചിലർ വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മം എടുക്കുന്നു.
അര്ധൈസ് തൈസ് സദൃശാẖ കേചിത് കേചിത് പാദേന തൈസ് സമാഃ । തജ്ജീവാസ് തൈര് വിസദൃശാ ഭവന്ത്യ് അന്യേ ശരീരിണഃ
ചിലർ അവരുമായി പകുതി സാമ്യമുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നു, ചിലർ ഭാഗികമായി തുല്യരായി; മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ ഇവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി മാറുന്നു.
സര്വൈര് ഏഭിസ് സമാẖ കേചിത് കാലേനൈവ വിലക്ഷണാഃ । കാലേന സദൃശാẖ കേചിത് തൈര് ഏവ ച വിലക്ഷണാഃ
ചിലർ ഈ എല്ലാറ്റിനോടും പൂർണ്ണമായും സാമ്യമുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നു; സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു ചിലർ വ്യത്യസ്തരാകുന്നു. ചിലർ സമയത്തിൽ സാമ്യമുള്ളവരായി, അതേ സമയത്ത് ഇവയാൽ തന്നെ ചിലർ വ്യത്യസ്തരായി.
കാലേനാകുലചേഷ്ടിതാന്യ് അധ ഇതോ ഗച്ഛന്ത്യ് അഥോര്ധ്വം പുനര് ദേഹാലേഖനഖേദിതാന്യ് അഗണിതാന്യ് അന്യാനി ചാന്യേ ന ച । ഭൂതാമ്ബൂനി വഹന്തി സംസൃതിമയേ യാന്യ് അമ്ബുധൌ ചഞ്ചലേ ചക്രാവൃത്തിമയാനി സങ്കലയിതും ശക്നോതി കസ് താന്യ് അലമ്
സമയത്തിന്റെ അശാന്തമായ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ട് ചിലർ താഴേക്ക് പോകുന്നു, മറ്റുള്ളവർ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നു; അനേകം ജീവികൾ ശരീരത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളിൽ ക്ഷയിച്ചു പോകുന്നു. ജീവികളുടെ ജലം സംസാരസമുദ്രത്തിൽ ഒഴുകുന്നു—ആ അശാന്തമായ കടലിൽ ചുറ്റുന്ന തിരകളെ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ ആരാണ് കഴിയുക?
തതശ് ചിദാകാശവപുര് വ്യാപ്യ് അനന്തോ നിരാമയഃ । ദത്താവധാനോ വപുഷി തദാപശ്യമ് അഹം ക്വചിത്
അപ്പോള് ഞാന് മനസ്സു പൂര്ണ്ണമായി ഏകാഗ്രമാക്കി നോക്കിയപ്പോള്, എല്ലാം നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന, അശുദ്ധിയില്ലാത്ത, അനന്തമായ, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകൃതിയുള്ള ഒരാളെ എവിടെയോ കാണാന് കഴിഞ്ഞു.
യാവദ് അന്തര്ഗതസ് സര്ഗസ് സംസ്ഥിതോ ഽങ്കുരിതോ മമ । കുസൂലസ്ഥസ്യ ബീജസ്യ സിക്തസ്യേവാങ്കുരോ ഹൃദി
സൃഷ്ടി എന്നിൽ അകത്തുണ്ടായിരുന്ന കാലം മുഴുവൻ, അത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു മുളപോലെയായിരുന്നു—പുല്ലിനകത്ത് കിടക്കുന്ന, വെള്ളം ലഭിച്ച് മുളയെടുക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്ന ഒരു വിത്തുപോലെ.
ഉദ്ബുഭൂഷുര് ഇവാസ്തേ ഽന്തസ് സേകാദ് ബീജേ യഥാങ്കുരഃ । ആകാരവത്യ് അനാകാരശ് ചിത്ത്വാച് ചിത്തേ തഥാ ജഗത്
വിത്തിന് വെള്ളം ലഭിച്ചാൽ അകത്ത് നിന്ന് മുള പുറത്ത് വരാൻ തയ്യാറാകുന്നതുപോലെ, അതേപോലെ തന്നെ, ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് രൂപം ഉള്ളതുപോലും, രൂപം ഇല്ലാത്തതുപോലും ലോകം ഉദയം ചെയ്യുന്നു.
യഥോന്മിഷതി ദൃശ്യശ്രീസ് സുഷുപ്താദ് ബോധമ് ഏയുഷഃ । ജാഗ്രദ് വാ വിഗതേ സ്വപ്നേ ചിന്മാത്രസ്യ സ്വചേതനാത്
ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്ന് ഉണരുമ്പോഴും, സ്വപ്നം അവസാനിച്ച് ജാഗ്രതയിൽ എത്തുമ്പോഴും, കാണുന്ന ഭംഗി എങ്ങനെ ഉദയം ചെയ്യുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് ലോകം സ്വയം ഉദയം ചെയ്യുന്നു.
തഥൈവാത്മനി സര്ഗാദാവ് അനുഭൂതẖ ഖരൂപിണി । ഹൃദി സര്ഗോദയോ ഽനന്യരൂപസ് സ്വാകാരരൂപതഃ
അതുപോലെ തന്നെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ആകാശസമാനമായ ആത്മാവിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉദയം അതിന്റെ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ, എന്നാൽ സ്വയം തന്നെ വേറെയല്ലാത്തതായും, അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ആകാശരൂപ ആകാശേ പരമാകാശ കഥ്യതാമ് । ഭൂയോ നിപുണബോധായ കഥം സര്ഗḫ പ്രവര്തതേ
ആകാശം പോലെ ഉള്ളവനേ, ആകാശത്തിൽ, പരമമായ ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് പറയൂ. കൂടുതൽ വ്യക്തതയ്ക്കായി, സൃഷ്ടി എങ്ങനെ ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന് വീണ്ടും വിശദീകരിക്കൂ.
ശൃണു രാമ യഥാ തത്ര സ്വയമ്ഭൂത്വം മയാ തദാ । അനുഭൂതമ് അസത് സദ്വദ് ഇദം സ്വപ്നനരോപമമ്
ശ്രദ്ധിക്കൂ രാമാ, അപ്പോൾ അവിടെ എനിക്ക് സ്വയം ഉദയം എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെട്ടു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതെങ്കിലും, യഥാർത്ഥം പോലെ, സ്വപ്നത്തിലെ മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ഇത് എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് കേൾക്കൂ.
തമ് ആലോക്യ മഹാകല്പസംരമ്ഭം വ്യോമരൂപിണാ । ഭാഗേ ഽന്യത്ര ശരീരസ്യ സംവിദ് ഉന്മേഷിതാ മയാ
ആ മഹത്തായ കല്പത്തിന്റെ വലിയ ശ്രമം ഞാൻ ആകാശരൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേറെയായി എന്റെ ബോധം മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ഉണർന്നു.
യദൈവ സാമലാ സംവിത് കിഞ്ചിദ് ഉന്മേഷിതാ സ്ഥിതാ । തദൈവാഹം ക്വചിത് തത്ര പശ്യാമ്യ് ആശ്യാനതാമ് ഇവ
അശുദ്ധിയാൽ കലങ്കിതമായ അവബോധം അല്പം ഉണർത്തപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അതിനുള്ളിൽ എവിടെയോ കിടക്കുന്നതുപോലെ എന്നെ കാണുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഗതസ് സ്വഭാവം ചിദ്വ്യോമ യഥാ ത്വം രാമ നിദ്രയാ । ജാഗ്രദ് വാ സ്വപ്നലോകം വാ വിശന് വേത്സി മനാഗ് ഘനമ്
രാമാ, നീ ഉറക്കത്തിലൂടെ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെട്ട ചൈതന്യാകാശം അല്പം മാത്രം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ജാഗ്രതയിലേക്കോ സ്വപ്നലോകത്തിലേക്കോ കടക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്.
ചിന്മാത്രാകാശമ് ഏവാദൌ തതോ ഽസ്മീത്യ് ഏവ വേദനമ് । തദ് ഘനം കഥ്യതേ ബുദ്ധിഃ സാ ഘനാ മന ഉച്യതേ
ആദിയിൽ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശം മാത്രം ഉണ്ട്; അതിനുശേഷം 'ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന്' എന്ന ധാരണ ഉദിക്കുന്നു. ആ ദ്രവ്യമായത് ബുദ്ധിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ കൂടുതൽ ദ്രവ്യമായ രൂപം മനസാണ്.
തദ് വേത്തി ശബ്ദതന്മാത്രം തന്മാത്രാണീതരാണ്യ് അഥ । പഞ്ചേന്ദ്രിയാണി തത്സ്ഥൌല്യാദ് ഇതീന്ദ്രിയഗണോദയഃ
ആ മനസ് ശബ്ദത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം അറിയുന്നു; പിന്നെ മറ്റു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളും. അവയുടെ ദ്രവ്യത്വം മൂലം അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; ഇങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉദയിക്കുന്നു.
സുഷുപ്താദ് വിശതസ് സ്വപ്നം ജഗദ്ദൃശ്യവനോദയഃ । യഥാ തഥൈവ സര്ഗാദൌ ദൃശ്യം ഭാതി നിമേഷതഃ
ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്ന് സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉദയിക്കുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലും ദൃശ്യലോകം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തുല്യകാലമ് അനന്തേ ഽസ്മിന് ദൃശ്യജാലാവഭാസനേ । കഥയന്തി ക്രമം കേചിത് കേചിന് ന കഥയന്തി ച
ഈ അനന്തമായ, ഒരേ സമയം സംഭവിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങളുടെ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ചിലർ ക്രമം പറയുന്നു, ചിലർക്ക് അതിൽ യാതൊരു ക്രമവും കാണുന്നില്ല.