ചിദ്വ്യോമൈവ പരം ശൂന്യം സന്നിവേശേന നേതരത് । തഥാ സംലക്ഷ്യതേ രാമ ഭൈരവാകാരതാം ഗതമ്
രാമാ, പരമശൂന്യമായത് ചൈതന്യമായ ആകാശം മാത്രമാണ്; മറ്റൊന്നുമല്ല. അതാണ് ഭൈരവന്റെ രൂപത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നത്.
വാച്യവാചകസമ്ബന്ധം വിനാ ബോധോ ന ജായതേ । യസ്മാത് തസ്മാത് ത്വയി മയാ ദൃഷ്ടമ് ഏവം പ്രവര്ണിതമ്
പദവും അതിന്റെ അർത്ഥവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇല്ലാതെ അറിവ് ഉണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടതെല്ലാം ഇങ്ങനെ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചത്.
യദ് ഏവ വാച്യ് ഉപാരൂഢമ് ഏതദ് രാമ തദ് ഏവ തേ । രൂഢാധിഭൌതികദൃശẖ ക്ഷണാത് സത്യാത്മതാം ഗതമ്
രാമാ, എന്താണ് നിനക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവുന്നത്, അതു തന്നെ നിന്റെ ദൃശ്യലോകത്തിൽ യഥാർത്ഥതയായി ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
ന ഭൈരവീ സാ നൈവാസൌ ഭൈരവോ നൈവ സ ക്ഷയഃ । സമസ്തമ് ഏവ തദ് ഭ്രാന്തിമാത്രം ചിദ്വ്യോമ ഭാസതേ
അത് ഭൈരവി അല്ല, അതും ഭൈരവൻ അല്ല, അതും നാശം തന്നെയും അല്ല; എല്ലാം ഭ്രമം മാത്രമാണ്, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്നു.
സ്വപ്നനിര്മാണപുരവത് സങ്കല്പരണവേഗവത് । കഥാര്ഥസാര്ഥരസവന് മനോരാജ്യവിലാസവത്
സ്വപ്നത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച നഗരത്തെപ്പോലെയും, ചിന്തയുടെ തൂവൽപടവിന്റെ വേഗതയെപ്പോലെയും, കഥയുടെ സാരവും രസംപോലെയും, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച രാജ്യത്തിന്റെ ആനന്ദത്തെപ്പോലെയും.
യഥാ സ്വപ്നപുരം സ്വച്ഛേ വ്യോമ്നി മൌക്തികധീര് യഥാ । യഥാ കേശോണ്ഡുകം വ്യോമ്നി തഥാ ചിദ് ഭാതി ചിദ്ഘനേ
എങ്ങിനെ സ്വപ്നനഗരം വെടിപ്പുള്ള ആകാശത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു, എങ്ങിനെ മുത്തുകളുടെ താടി ആകാശത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു, എങ്ങിനെ മുടിയുണ്ടു ആകാശത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു, അതുപോലെ ചൈതന്യത്തിന്റെ സമുച്ചയത്തിൽ ചൈതന്യം പ്രകാശിക്കുന്നു.
ചിന്മാത്രാകാശമ് ഏവാച്ഛം കചതി സ്വാത്മനാത്മനി । യഥാ നാമ തഥാഭാതി തദാത്മൈവ ജഗത്തയാ
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, തെളിഞ്ഞ്, സ്വയം തന്നെ ആത്മാവായി പ്രകാശിക്കുന്നു. അതെങ്ങനെ തോന്നുന്നുവോ, അതുപോലെയാണ് അതിന്റെ സ്വഭാവം. അതിനാൽ ലോകം അതേ ആത്മാവാണ്.
യഥാ ചിദ്വ്യോമ്നി കചതി സ്വ ഏവാത്മാ ജഗത്തയാ । തഥാ കചതി തത് തത്ര കല്പാന്തശിവനര്തനമ്
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ, ആത്മാവ് തന്നെ ലോകമായി തെളിയുന്നതുപോലെ, അതിനകത്ത് കാലചക്രം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ശിവന്റെ നൃത്തവും നടക്കുന്നു.
ശിവയോര് ഏവമ് ആകാരോ നിരാകാരോ ഽങ്ഗ വര്ണിതഃ । അധുനാ ശൃണു വക്ഷ്യേ തേ നൃത്തസ്യാനൃത്തതാസ്ഥിതിമ്
പ്രിയനേ, ഇതുവരെ ഞാൻ ശിവന്റെ രൂപരഹിതമായ രൂപം വിവരിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ ശ്രദ്ധയോടെ ശിവനൃത്തത്തിന്റെ അസത്യത്വം വിശദമാക്കാം.
ചേതനം ചേതനാദ് ധേതോẖ കിഞ്ചിത് സംസ്പന്ദനം വിനാ । ക്വചിത് സ്ഥാതും ന ശക്നോതി വസ്ത്വ് അവസ്തുതയാ യഥാ
ചൈതന്യം, അതിൽ നിന്നു തന്നെ ഉദിക്കുന്ന ചലനം ഇല്ലാതെ, എവിടെയും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെ, യഥാർത്ഥമല്ലാത്തത് യഥാർത്ഥമായി നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
സ്വഭാവാച് ചേതനം തസ്മാദ് രുദ്രത്വേന തഥാ സ്ഥിതമ് । ഹേമേവ രൂപകത്വേന സന്നിവേശവിലാസിനാ
അതിനാല് സ്വഭാവത്താല് തന്നെ, ചൈതന്യം രുദ്രനായി നിലകൊള്ളുന്നു. പൊന്നിന് ആഭരണങ്ങളുടെ രൂപം എടുക്കുന്നതുപോലെ, പലവിധ രൂപങ്ങളില് അതിന് സന്തോഷം കാണാം.
യന് നാമ ചേതനം യത്ര തദ് അവശ്യം സ്വഭാവതഃ । സ്പന്ദധര്മി ഭവത്യ് ഏവ വസ്തുതാ ഹി സ്വഭാവജാ
ചൈതന്യം എന്നത് എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു തന്നെ അതിന് ചലനം ഉണ്ടാകും; കാരണം, ഒരു വസ്തുവിന്റെ യാഥാര്ത്ഥ്യം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തില് നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
യസ് സ്പന്ദശ് ചിദ്ഘനസ്യ സ്വശ് ശിവസ്യാസ്യ സ ഏവ നഃ । സ്വവാസനാവേശവശാന് നൃത്തമ് ഇത്യ് ഏവ രാജതേ
ഈ സാന്ദ്രമായ ചൈതന്യമായ ശിവന്റെ ചലനമേ, അതിന്റെ സ്വന്തം വാസനകളുടെ പ്രഭാവത്തില് നൃത്തം പോലെ നമ്മുക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
അതസ് സ കല്പാന്തശിവോ രുദ്രോ രൌദ്രാകൃതിര് ദ്രുതമ് । യന് നൃത്യതി ഹി തദ് വിദ്ധി ചിദ്ഘനസ്പന്ദനം നിജമ്
അതിനാല്, കല്പാന്തത്തില് ശിവന് രുദ്രനായി, ഭയങ്കരമായ രൂപത്തില് വേഗത്തില് നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്, അതു തന്നെ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ ചലനമാണെന്ന് നീ അറിയണം.
പ്രാമാണികദൃശാ ദൃശ്യമ് ഇദം നാസ്ത്യ് ഏവ വസ്തുതഃ । യദി വാസ്ത്യ് ഏവ തത് സര്വം കല്പാന്തേ പ്രവിനശ്യതി
യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം സത്യത്തിൽ ഇല്ല. അതുണ്ടെന്നു കരുതിയാലും, എല്ലാം കാലാവസാനത്തിൽ നശിച്ചുപോകും.
തത് കല്പാന്തമഹാശൂന്യേ ഏതസ്മിന് പരമാമ്ബരേ । കഥം കിം നാമ വാ ചേത്യം ചേത്താ ചേതതി ചിദ്ഘനഃ
അവസാനകാലത്തെ ആ മഹാശൂന്യത്തിൽ, ഈ പരമാകാശത്തിൽ, ആരാണ് എന്ത് ചിന്തിക്കാനോ, എങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനോ കഴിയുക, മനസ്സ് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായിരിക്കുമ്പോൾ?
ഏതദ് ഏവ തദാപ്യ് അങ്ഗ ദ്വൈതൈക്യാമ്ഭോദശാന്തയേ । യദി ചിന്മാത്രനഭസശ് ചേത്യമ് അസ്തി ന കിഞ്ചന
പ്രിയമേ, അപ്പോൾ പോലും, ദ്വൈതവും ഏകതയും എന്ന മേഘങ്ങൾ മാറാൻ, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ എന്തെങ്കിലും വസ്തു ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അതൊന്നുമല്ല.
ന കിഞ്ചിച് ചേതതി തതẖ ക്വചിത് കശ്ചിത് കദാചന । സര്വം ശാന്തം ദൃഷന്മൌനം വിജ്ഞാനഘനമ് അമ്ബരമ്
എന്തും കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ, എവിടെയും, ആരും, ഒരിക്കലും, ഒന്നും ചിന്തിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം ശാന്തമാണ്, ദർശനം മൗനമാണ്, ആകാശം ശുദ്ധജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
യച് ചേദം ചേത്യതേ നാമ തത് സ്വഭാവോ ഽസ്യ വല്ഗതി । ചിത്സ്വഭാവസ്യ ശാന്തസ്യ സ്വസത്തായാമ് അവസ്ഥിതേഃ
എന്തെല്ലാം അറിവായി തോന്നുന്നുവോ അതെല്ലാം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ കളിയത്രേ; കാരണം, മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം ശാന്തവും സ്വസ്ഥവുമാണ്, അതിന്റെ തന്നെ നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ സ്വപ്നേ ചിദ് ഏവാന്തḫ പുരപത്തനവദ് ഭവേത് । പുരാദി ന തു തത് കിഞ്ചിദ് വിജ്ഞാനാകാശമ് ഏവ തത്
സ്വപ്നത്തിൽ അകത്തുള്ള ഒരു നഗരം പോലെയോ പട്ടണം പോലെയോ മനസ്സു മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ നഗരം മുതലായവ ഒന്നുമല്ല — അവിടെ അറിവിന്റെ ശൂന്യമായ അന്തരീക്ഷം മാത്രമേയുള്ളൂ.
ആത്മനാത്മനി ചിച് ഛൂന്യം ജ്ഞാതാരം ജ്ഞേയമ് അപ്യ് അലമ് । തഥാദിസര്ഗാദ് ആരഭ്യ വേത്തി സ്വം കചനം ച തത്
ആത്മാവിൽ ആത്മാവിനകത്ത് ചൈതന്യത്തിന്റെ ശൂന്യത മാത്രമേയുള്ളൂ; അവിടെ അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നതും ഒന്നുമില്ല. എങ്കിലും സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ നിന്നുതന്നെ അത് തന്നെ എന്തോ ഒന്നായി അറിയുന്നു.
സ്വയമ് അന്തẖ കചത്കാന്തിശ് ചിദാകാശസ് സ്വഭാവഖേ । അയം സോ ഽഹമ് അയം ച ത്വം കരോതീത്യ് ആദികല്പനമ്
സ്വയം അകത്തുനിന്ന് പ്രകാശിക്കുന്ന ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ, 'ഞാൻ ഇതാണ്, നീ അതാണ്' എന്നിങ്ങനെ പലവിധ ധാരണകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
തസ്മാന് ന ദ്വൈതമ് അസ്തീഹ ന ചൈക്യം ന ച ശൂന്യതാ । ന ചേത്താ ചേതനം ചൈവ മൌനമ് ഏവ ന തച് ച വാ
അതിനാൽ ഇവിടെ ഇരട്ടത്വമോ ഏകത്വമോ ശൂന്യതയോ ഇല്ല; അറിയുന്നവനും ബോധവും ഇല്ല, മൗനമോ അതിന്റെ അഭാവമോ പോലും ഇല്ല.
ന ചേതതി ക്വചിത് കിഞ്ചിത് കശ്ചിച് ചേത്യാദ്യഭാവതഃ । തേന ചേത്താപി നാസ്ത്യ് ഏവ മൌനമ് ഏവേതി ശിഷ്യതേ
എവിടെയും ആരും ഒന്നും അറിയുന്നില്ല, കാരണം അറിയപ്പെടുന്നതും അറിയുന്നവനും ഇല്ല; അതിനാൽ അറിയുന്നവനും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല—മാത്രം മൗനം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.
നിര്വികല്പസമാധിര് ഹി സിദ്ധാന്തസ് സര്വവാങ്മയേ । തച് ച ജീവദ്ദൃഷന്മൌനം തൂഷ്ണീമ് ഏവാത ആസ്യതാമ്
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും അന്തിമ സിദ്ധാന്തം ആശയരഹിതമായ സമാധിയാണ്; അതാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മൗനം—അതുകൊണ്ട് നീ ശാന്തമായി മിണ്ടാതെ ഇരിക്കണം.
കുര്വന് നിജം പ്രകൃതമ് ഏവ യഥാപ്രവാഹമ് ആചാരജാലമ് അചലḫ പരമാര്ഥമൌനാത് । നിര്മാനമോഹമദഭേദമ് അനങ്ഗജീവമ് ആകാശകോശവിശദാശയ ശാന്തമ് ആസ്സ്വ
സ്വഭാവപ്രകാരം പ്രവഹിക്കുന്നതുപോലെ തനിക്കിഷ്ടമായ പ്രവർത്തനം ചെയ്യുക, പരമാർത്ഥമൗനത്തിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലമായി; അഭിമാനവും മോഹവും മദവും ഭേദവും ഇല്ലാതെ, ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ, ആകാശംപോലെ വെടിപ്പുള്ള മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തിൽ നില്ക്കുക.
അനന്തരം മുനേ ബ്രൂഹി കാലീ കിമ് ഇവ നൃത്യതി । കിം ശൂര്പഹലകുദ്ദാലമുസുലാദിസ്രജാം ധൃതിഃ
മഹർഷേ, ഇനി പറയൂ, കാലി എങ്ങനെയാണ് നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്? അവളുടെ കഴുത്തിലുമൊക്കെ കാണുന്ന ചാളി, കാവൽക്കേട്, കുത്തിവാൾ, ഉലക്ക എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള മാലകൾക്ക് എന്താണ് അർത്ഥം?
സ ഭൈരവശ് ചിദാകാശശ് ശിവ ഇത്യ് അഭിധീയതേ । അനന്യാം തസ്യ താം വിദ്ധി സ്പന്ദശക്തിമ് അനാമയാമ്
ഭൈരവൻ എന്നത് മനസ്സിന്റെ ആകാശം തന്നെയാണ്, അതിനെയാണ് ശിവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവന്റെ അതുല്യവും ദോഷരഹിതവുമായ സ്പന്ദനശക്തിയാണ് കാലി എന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം.
യഥൈകം പവനസ്പന്ദാവ് ഏകമ് ഔഷ്ണ്യാനലൌ യഥാ । ചിന്മാത്രം സ്പന്ദശക്തിശ് ച തഥൈവൈകാത്മ സര്വദാ
കാറ്റിനെ അതിന്റെ ചലനത്തിലൂടെ അറിയാവുന്നതുപോലെയും, അഗ്നിയെ അതിന്റെ ചൂടിലൂടെയും അറിയുന്നതുപോലെയും, മനസ്സും അതിന്റെ സ്പന്ദനശക്തിയും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒന്നായ ഒന്നാണ്.
സ്പന്ദേന ലക്ഷ്യതേ വായുര് വഹ്നിര് ഔഷ്ണ്യേന ലക്ഷ്യതേ । തത് സ്പന്ദമയ്യാ ശക്ത്യൈവം ലക്ഷ്യതേ നാന്യഥാ കില
കാറ്റ് അതിന്റെ ചലനത്തിലൂടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു, അഗ്നി അതിന്റെ ചൂടിലൂടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, ഈ സ്പന്ദനശക്തി അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്, വേറേതൊന്നുമല്ല.