കാലത്രയസ്ഥിതജഗത്ത്രിതയാമ്ബരാങ്ഗീ ചിത് സാ തഥാ കചതി തേന തഥാസ്ഥിതേന । രൂപേണ ചിത്രകൃദുദാരമനസ്സ്ഥചിത്രസംസാരജാലസദൃശേന കചജ്ജവേന
മൂന്നു കാലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ ആകാശവസ്ത്രധാരിണിയായി അവൾ അങ്ങനെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; ചിത്രകാരന്റെ മനസ്സിൽ ഉദയിക്കുന്ന അത്ഭുതരൂപങ്ങൾപോലെയും, ലോകസഞ്ചാരത്തിന്റെ വേഗതയുള്ള കളിയുപോലെയും അവളുടെ രൂപം പ്രകടമാകുന്നു.
സര്ഗാത്മകം വപുര് അനേകചിദാത്മകത്വാത് സംശാന്തഖൈകവപുര് ഏകവിദാത്മകത്വാത് । ഏകം നിമേഷണസമുന്മിഷിതൈകരൂപം സാ ബിഭ്രതീ വപുര് അനന്തമ് അനാദി ഭാതി
അവളുടെ രൂപം സൃഷ്ടിയുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്, അനേകം ജ്ഞാനരൂപങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ; എന്നാൽ ശാന്തമായ ആകാശംപോലെ അവളുടെ രൂപം ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണ് തുറക്കുന്നതും അടയ്ക്കുന്നതുമാത്രം പോലെ അവൾ അനന്തവും ആദിയില്ലാത്തതുമായ ഒരേ ഒരു രൂപത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
തസ്യാം വിഭാതി തദ് അനന്തശിലാത്മകോശലേഖാബ്ജചക്രരചനാദിവദ് ഏവ ദൃശ്യമ് । വ്യോമാത്മകം ഗഗനമാത്രശരീരവത്യാം ചിത്ത്വാദ് ദ്രവാജ് ജലധികോശ ഇവോര്മിലേഖാഃ
അവളിൽ അത്ഭുതമായ അതിനിശ്ചലമായ പ്രകാശം തെളിയുന്നു, അതു വരികൾ, താമരകൾ, ചക്രങ്ങൾ എന്നിവയുടെ രൂപത്തിൽ കാണാം. ആകാശം മാത്രമേ അവളുടെ ശരീരമുണ്ടാകൂ, അവളുടെ മനസ്സ് സമുദ്രത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെയും ആകാശത്തിലെ രൂപങ്ങളെപ്പോലെയും തെളിയുന്നു.
മഹതീ ഭൈരവീ ദേവീ നൃത്യതḫ പൂരിതാമ്ബരാ । തസ്യ കല്പാന്തരുദ്രസ്യ സാ പുരോ ഭൈരവാകൃതേഃ
വലിയ ഭയാനകമായ ദേവി ആകാശം നിറച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; കാലാന്ത്യത്തിലെ രുദ്രന്റെ മുമ്പിൽ അവൾ ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ നില്ക്കുന്നു.
സിരാമര്മാശ്രിതോഗ്രാഗ്നിദഗ്ധസ്ഥാണുവനാവനിഃ । കല്പാന്തവാതവ്യാധൂതാ വനമാലേവ നൃത്യതി
അവളുടെ നാഡികളും പ്രധാന ബിന്ദുക്കളും കഠിനമായ അഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയിരിക്കുന്നു; കാലാന്ത്യത്തിന്റെ കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന, മരങ്ങളും നിലവും ചിതലായ കാടുപോലെ അവൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.
കുണാലോലൂഖലബൃസീഹലശൂര്പകരണ്ഡകൈഃ । മുസുലോദഞ്ചനസ്ഥാലീകുമ്ഭസ്രഗ്ദാമധാരിണീ
വെറുതെ കിടക്കുന്ന ഉലൂക്കളും ഉലക്കയും നാടും ചാക്കും പാത്രങ്ങളും അവൾ ചുമക്കുന്നു; ഉലക്കയും പാത്രവും കുമ്പവും പാത്രങ്ങളുടെ മാലയും അവൾ കൈവശം വഹിക്കുന്നു.
ഏവംവിധാനാം സ്രഗ്ദാമജാലാനാം കുസുമോത്കരമ് । കിരന്തീ സംസൃജന്തീ ച നൃത്തക്ഷുബ്ധാക്ഷയം തതമ്
അങ്ങനെയുള്ള പുഷ്പമാലകളും പുഷ്പചങ്ങലകളും, പൂക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ചിതറിച്ച് ചേര്ത്ത്, നൃത്തത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ എല്ലാടും പടർന്നിരിക്കുന്നു.
വന്ദ്യമാനസ് തയാ സോ ഽപി തഥൈവാകാശഭൈരവഃ । തഥൈവ വിതതാകാരസ് തദോച്ചൈḫ പരിനൃത്യതി
അവളെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ആകാശഭൈരവനും അങ്ങനെ തന്നെ, തന്റെ രൂപം വ്യാപിപ്പിച്ച്, അത്യന്തം ഉത്സാഹത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.
ഡിമ്ബം ഡിമ്ബം കുഡിമ്ബം പച മന ഡുഹ മാ ഝമ് പ്രഝമ് പ്രം പ്രഝമ് പ്രം തൃല്ലം തൃല്ലം തൃതൃല്ലം തൃഖലു ഖലുമയം ഖങ്ഖമം ഖങ്ഖമങ്ഖമ് । ഗും ഹം ഗും ഹം തു ഗും ഹം ഗുഡുലഡുഡുമുഡം ഡാഡിമാഡിം ഡുഡേതി നൃത്യന്തീ ശബ്ദവാദ്യൈḫ പ്രലയപിതൃവനേ ശ്രേയസേ വോ ഽസ്തു കാലീ
ഡിംബ ഡിംബ കുടിംബ പാകു മനസേ, ഡുഹ മാ ഝം, പ്രഝം പ്രം പ്രഝം പ്രം, തൃല്ലം തൃല്ലം തൃതൃല്ലം, തൃഖലു ഖലുമയ, ഖങ്കമം ഖങ്കമങ്കം; ഗും ഹം ഗും ഹം, ഗും ഹം ഗുഡുലഡുടുമുടം, ഡാഡിമാഡി ഡുടേതി—ഇവിടെ ഈ ശബ്ദങ്ങളോടും വാദ്യങ്ങളോടും കൂടി, പ്രളയപിതൃവനത്തിൽ, കാളി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; അവൾ നിങ്ങൾക്കു ക്ഷേമം വരുത്തട്ടെ.
ബദ്ധ്വാ ഖട്വാങ്ഗശൃങ്ഗേ കപിലമ് ഉരുജടാമണ്ഡലം പദ്മയോനേẖ കൃത്വാ ദൈത്യോത്തമാങ്ഗൈസ് സ്രജമ് ഉരസി ശിരശ്ശേഖരം താര്ക്ഷ്യപക്ഷൈഃ । പൂര്ണം രക്താസവാനാം യമമഹിഷമഹാശൃങ്ഗമ് ആദായ പാണൌ പായാദ് വോ വന്ദ്യമാനḫ പ്രലയമുദിതയാ ഭൈരവẖ കാലരാത്ര്യാ
കിമ് ഏതദ് ഭഗവന് സര്വനാശേ നൃത്യതി കേവ സാ । കിം ശൂര്പഹലകുമ്ഭാദ്യൈസ് തസ്യാസ് സ്രഗ്ദാമധാരണമ്
ഭഗവനേ, എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ ആരാണ് അങ്ങനെയൊരു നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്? അവൾ ആരാണ്? അവൾക്ക് ശൂർപ്പം, കവചം, കുമ്പം തുടങ്ങിയവ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മാലകൾ ധരിക്കേണ്ടതെന്തിന്?
കിം നഷ്ടം ത്രിജഗദ് ഭൂയẖ കിം കാല്യാ ദേഹസംസ്ഥിതമ് । പരിനൃത്യതി നിര്വാണം കഥം പുനര് ഉപാഗതമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളും വീണ്ടും നശിച്ചോ? കാളി ശരീരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നുവോ? അവൾ എങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു? മോക്ഷം വീണ്ടും എങ്ങനെ വന്നെത്തി?
നാസൌ പുമാന് ന ചാസൌ സ്ത്രീ ന തന് നൃത്തം ന താവ് ഉഭൌ । തഥാഭൂതേ തഥാചാരേ ആകൃതീ ന ച തേ തയോഃ
അവൾ പുരുഷനല്ല, സ്ത്രീയുമല്ല, അതൊരു നൃത്തവുമല്ല, ഇരുവരും ഒന്നുമല്ല; അങ്ങനെയൊരു നിലയിലും ആചരണത്തിലും അവർക്കൊന്നും രൂപമില്ല.
അനാദി ചിന്മാത്രനഭോ യത് തത് കാരണകാരണമ് । അനന്തം ശാന്തമ് ആഭാസമാത്രമ് ആതതമ് അവ്യയമ്
ആദിയില്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശം, കാരണങ്ങളുടെ കാരണമാകുന്നത്, അനന്തവും ശാന്തവും ഭാസമാത്രവും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും അക്ഷയവുമാണ് അതു.
ശിവം തത് സ ശിവസ് സാക്ഷാല് ലക്ഷ്യതേ ഭൈരവാകൃതിഃ । തഥാസ്ഥിതോ ജഗച്ഛാന്തൌ പരമാകാശ ഏവ സഃ
ശുഭമായതും അതേ ശിവനും നേരിട്ട് ഭൈരവന്റെ രൂപത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിലെ സമാധാനത്തിൽ അദേഹം നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അദേഹം പരമാകാശം തന്നെയാണ്.
ചേതനത്വാത് തഥാഭൂതസ് സ്വഭാവവിഭവാദ് ഋതേ । സ്ഥാതും ന യുജ്യതേ തസ്യ യഥാ ഹേമ്നോ നിരാകൃതേഃ
അവന്റെ ചൈതന്യസ്വഭാവവും അതിന്റെ ശക്തിയും ഒഴികെ, അവൻ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല; അതുപോലെ തന്നെ, സ്വരൂപം ഇല്ലാതെ പൊന്നും നിലനിൽക്കില്ല.
കഥമ് ആസ്താം വദ പ്രാജ്ഞ ചിന്മാത്രം ചേതനം വിനാ । കഥമ് ആസ്താം വദ പ്രാജ്ഞ മരിചം തിക്തതാം വിനാ
പ്രജ്ഞാവാനായവനേ, അറിയാമോ, ചൈതന്യവും അവബോധം ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? അതുപോലെ, മുളകിന് അതിന്റെ കയ്പ് ഇല്ലാതെ കയ്പ് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?
കടകാദി വിനാ ഹേമ കഥമ് ആസ്താം വിലോക്യതാമ് । കഥം സ്വഭാവേന വിനാ പദാര്ഥസ്യ ഭവേത് സ്ഥിതിഃ
കട്ടകം പോലുള്ള വസ്തുക്കൾ ഇല്ലാതെ പൊന്നിനെ എങ്ങനെ കാണാനാകും? അതുപോലെ, ഒരു വസ്തുവിന് അതിന്റെ സ്വഭാവം ഇല്ലാതെ നിലനിൽപ്പുണ്ടാകുമോ എന്ന് നോക്കൂ.
വിനാ തിഷ്ഠതി മാധുര്യം കഥയേക്ഷുരസẖ കഥമ് । നിര്മാധുര്യശ് ച യശ് ചേക്ഷുരസോ ന ഹി സ തദ്രസഃ
പഞ്ചസാരയുടെ രസം ഇല്ലാതെ മാധുര്യം എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും എന്ന് പറയൂ. മാധുര്യമില്ലാത്ത പഞ്ചസാരയുടെ രസം പഞ്ചസാരയുടെ രസം തന്നെയല്ല.
അചേതനം യച് ചിന്മാത്രം ന തച് ചിന്മാത്രമ് ഉച്യതേ । ന ച ചിന്മാത്രനഭസോ നഷ്ടം ക്വചന യുജ്യതേ
ചൈതന്യമാത്രം ആണെങ്കിലും, അതിന് ജീവൻ ഇല്ലെങ്കിൽ അതിനെ ചൈതന്യമാത്രം എന്ന് വിളിക്കില്ല. അതുപോലെ, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം ഒരിക്കലും നശിക്കാനാവില്ല.
സ്വസത്താമാത്രകാദ് അന്യത് കിഞ്ചിത് തസ്യ ന യുജ്യതേ । അന്യത്വമ് ഉരരീകര്തും വ്യോമാവശ്യമ് അസൌ കില
അതിനുള്ളത് അതിന്റെ സ്വഭാവം മാത്രമാണ്; അതിന് അതിനേതരമായ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല. മറ്റൊന്നായി മാറാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അതു ആകാശംപോലെയാകേണ്ടി വരും.
തസ്മാത് തസ്യ യദ് അക്ഷുബ്ധം സത്താമാത്രം സ്വമ് ആസനമ് । അനാദിമധ്യപര്യന്തം സര്വശക്തിമയാത്മകമ്
അതിനാൽ അതിന്റെ ശാന്തമായ, സത്യമായ നില തന്നെയാണ് അതിന്റെ സ്താനം—ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാതെ, എല്ലാ ശക്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കുന്നു.
തദ് ഏതത് ത്രിജഗത് സര്ഗẖ കല്പാന്തോ വ്യോമ ഭൂര് ദിശഃ । നാശ ഉത്പാദനം രാമ വിരാമോ ഭാസനം തമഃ
ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം, ആകാശം, ഭൂമി, ദിശകൾ, നശിക്കൽ, പിറവിയെടുക്കൽ, അവസാനിക്കൽ, പ്രകാശം, ഇരുണ്ടത—all ഇവയൊക്കെയും—
ജനനം മരണം മായാ മോഹോ മാന്ദ്യമ് അവസ്തുതാ । വസ്തുതാ ച വിവേകശ് ച ബന്ധോ മോക്ഷശ് ശുഭാശുഭേ
ജനനം, മരണം, മായ, ഭ്രമം, മന്ദത, അസത്യമായത്, സത്യമായത്, വിവേകം, ബന്ധനം, മോക്ഷം, ശുഭവും അശുഭവും—
വിദ്യാവിദ്യാ സദേഹത്വം വിദേഹത്വം ക്ഷണശ് ചിരമ് । ചഞ്ചലത്വം സ്ഥിരത്വം ച ത്വം ചാഹം ചേതരച് ച തത്
വിദ്യയും അവിദ്യയും, ശരീരത്തോടെ ഉള്ളതും ശരീരമില്ലാത്തതും, ക്ഷണികതയും ദീർഘകാലത്വവും, ചഞ്ചലതയും സ്ഥിരതയും, നീയും ഞാനും മറ്റെല്ലാവരും—
സദ് അസച് ചാഥ സദസന് മൌര്ഖ്യം പാണ്ഡിത്യമ് ഏവ ച । ദേശകാലൌ ക്രിയാദ്രവ്യകലനാ കേലികല്പനമ്
സത്യം, അസത്യം, രണ്ടും ഒരുമിച്ച്, മൗഢ്യവും പാണ്ഡിത്യവും, ദേശവും കാലവും, പ്രവർത്തികളും വസ്തുക്കളും, കണക്കുകൂട്ടലും കളിയും—
രൂപാലോകമനസ്കാരകര്മബുദ്ധീന്ദ്രിയാത്മകമ് । തേജോവാര്യനിലാകാശപൃഥ്വ്യാദികമ് ഇദം തതമ്
രൂപം, കാണുന്ന മനസ്സ്, ആഗ്രഹങ്ങൾ, പ്രവർത്തികൾ, ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, തീ, വെള്ളം, വായു, ആകാശം, ഭൂമി എന്നിവയൊക്കെ ഇതിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏതത് സര്വമ് അസൌ ശുദ്ധശ് ചിദാകാശോ നിരാമയഃ । അജഹദ് വ്യോമതാമ് ഏവ സര്വാത്മൈവൈവമ് ആസ്ഥിതഃ
ഇവയെല്ലാം ശുദ്ധവും ദോഷരഹിതവുമായ ആ ചൈതന്യാകാശം തന്നെയാണ്; അതിന് ഒരിക്കലും ദോഷം ബാധിക്കുകയില്ല, എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവായി അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏതത് സര്വം ച വിമലം ഖമ് ഏവാത്ര ന സംശയഃ । അസ്മാദ് അനന്യത് സ്വപ്നാദ്രിര് ദൃഷ്ടാന്തോ ഽത്രാവിഖണ്ഡിതഃ
ഇവയെല്ലാം വിശുദ്ധവും ആകാശം മാത്രവുമാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല. സ്വപ്നത്തിലെ ഒരു പർവ്വതം പോലെ, ഇതിൽനിന്ന് വേറെയൊന്നുമില്ല; ഈ ഉപമ പൂർണ്ണമായും യുക്തമാണ്.
ചിന്മയḫ പരമാകാശോ യ ഏഷ കഥിതോ മയാ । ഏഷോ ഽസൌ ശിവ ഇത്യ് ഉക്തോ ഭവത്യ് ഏഷ സനാതനഃ
ഞാൻ പറഞ്ഞ ഈ പരമമായ ചൈതന്യാകാശം തന്നെയാണ് 'ശിവൻ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; ഇതാണ് ശാശ്വതമായത്.
കട്ടിയുള്ള മുടിയുടെ കൂമ്പാരം ഖട്വാങ്കത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കെട്ടി, അസുരശിരസ്സുകൾ കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ മാലയും, ഗരുഡപക്ഷങ്ങളാൽ കിരീടവും ഒരുക്കി, രക്തപാനീയത്തോടെ നിറഞ്ഞ യമന്റെ മഹിഷത്തിന്റെ കൊമ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച്, പ്രളയത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന കാളരാത്രിയോടൊപ്പം ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഭൈരവൻ നിങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.