പിശാചപ്രതിഭാ സത്യാ മദജ്ഞപ്തിമതോ യദി । പ്രതിഭാസ്യ ന സത്യാ സ്യാത് പരലോകാത്മികാ കഥമ്
ഒരു മദ്യപാനിയായ മനുഷ്യന് ഭൂതത്തെ കാണുന്ന അനുഭവം സത്യമായിരിക്കുമെങ്കിൽ, അതുപോലെ തന്നെ മരണത്തിന് ശേഷം ഉള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭവവും സത്യമായിരിക്കില്ലേ?
പിശാചോ ഽസ്തീതി ചേത് സംവിത് സത്യാര്ഥാ തേന സംവിദഃ । മൃതസ്യാസ്തി പരോ ലോക ഇത്യ് അസ്യാẖ കിം ന സത്യതാ
നീ പറയുന്നുവെങ്കിൽ, 'ഭൂതം ഉണ്ട്' എന്ന്, ആ ബോധം ബോധത്തിനായി സത്യമാണ്; അപ്പോൾ മരിച്ചവർക്കു മറ്റൊരു ലോകം ഉണ്ട് എന്ന വിശ്വാസവും സത്യമായിരിക്കില്ലേ?
കാകതാലീയവദ് ദേഹാത് പൈശാചീ ജ്ഞപ്തിര് അസ്തി ചേത് । പരലോകാര്ഥസംവിത്തിẖ കഥം നാസ്തി സകാരണാ
കാക്കയും താളിയും പോലെ യാദൃശ്ചികമായി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഭൂതാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന് കാരണം ഉള്ള മരണാനന്തരലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ എന്താണ് കാരണം?
യാന്തര് വേത്തി യഥാ സംവിത് സാ തഥാനുഭവത്യ് അലമ് । അസ്തു സത്യമ് അസത്യം വാ സിദ്ധമ് ഇത്യ് അനുഭൂതിതഃ
അന്തരംഗം എങ്ങനെ അറിയുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ അതു അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതു സത്യമോ അസത്യമോ എന്നത് അനുഭവം കൊണ്ടാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്.
മൃതസ്യാസ്തി പരോ ലോകോ വിദ് ഇത്യ് ഏവമ്മയീ ഭവേത് । സതി ചാസതി ദേഹേ ഽസ്മിംസ് തേന കിം സദ് അസച് ച കിമ്
മരിച്ചവർക്കു മരണമാവശ്യം കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊരു ലോകം ഉണ്ടെന്നു കരുതാം—ഇത് മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്. ശരീരം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിൽ എന്താണ് സത്യം, എന്താണ് അസത്യം എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ?
തസ്മാത് സ്വഭാവḫ പ്രഥമം പ്രസ്ഫുരന് വേത്തി സംവിദമ് । വാസനാകാരണം പശ്ചാദ് ബുദ്ധ്വാ സമ്പശ്യതി ഭ്രമമ്
അതിനാൽ ആദ്യം സ്വഭാവം തെളിഞ്ഞ് ബോധത്തെ അറിയുന്നു. പിന്നെ, അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലുള്ള പതിവ് ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവിടെയാണ് ഭ്രമം കാണുന്നത്.
തത്ക്ഷയാച് ഛമമ് ആയാതി ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യദൃഗാമയഃ । തത്സത്തായാമ് ഉദേതീയം സംസൃത്യാഖ്യാ പിശാചികാ
അത് അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ദർശകൻ, ദർശ്യം, ദർശനം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ശാന്തി വരുന്നു. അതു നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ഈ ജനനമരണചക്രം എന്ന ഭ്രാന്ത് വീണ്ടും ഉയരുന്നു.
ഉപലമ്ഭ ഉദേത്യ് ആദൌ ബ്രഹ്മണോ വാസനാ തതഃ । തച്ഛാന്തിം വിദ്ധി നിര്വാണം തത്സത്താം സംസൃതിഭ്രമമ്
ആദ്യം അനുഭവം ഉദിക്കുന്നു, പിന്നെ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പതിവ് മനസ്സിൽ വരുന്നു. അതു ശാന്തമാകുന്നത് മോക്ഷമാണെന്ന് അറിഞ്ഞോളൂ; അതു തുടർന്നാൽ ജനനമരണചക്രത്തിലെ ഭ്രമം തന്നെയാണ്.
ഉത്പന്നൈവ ന സാനാദൌ പരേ ബ്രഹ്മണ്യ് അസമ്ഭവാത് । ഉത്പന്നാപി ച വാ യാസൌ ബ്രഹ്മൈവ പരമ് ഏവ സത്
ആദിമില്ലാത്ത പരബ്രഹ്മത്തിൽ ഒന്നും ഉദയിക്കുന്നില്ല, കാരണം അവിടെ ഉദയം എന്നതില്ല. ഉദയിച്ചുവെന്നു തോന്നിയാലും അതു പരബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, ഒരേ സത്യം മാത്രമാണ്.
ഏതാവദ് യത് പരിജ്ഞാനം തന് നിര്വാണം വിദുര് ബുധാഃ । യദ് അത്രൈവാപരിജ്ഞാനം തം ബന്ധം വിദ്ധി രാഘവ
എത്രമാത്രം വ്യക്തമായ അറിവുണ്ടോ, അതാണ് ജ്ഞാനികൾ മോക്ഷം എന്നു പറയുന്നത്. ഇവിടെ അറിവില്ലായ്മ എവിടെയുണ്ടോ, രാഘവ, അതാണ് ബന്ധനം എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
വിജ്ഞാനഘന ഏവായം കചനാകചനാത്മകഃ । സ്വയമ് ഏവ കചത്യ് അന്തര് ന കചത്യ് ഏവ വാ സ്വയമ്
ഇത് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ നിറയാണു, ചലനവും അചലതയും ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതു സ്വയം ഉള്ളിൽ ചലിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം ചലിക്കാതിരിക്കാം.
സംവിദംശപരാവൃത്തിമാത്രപേലവരൂപിണീ । ബന്ധദൃങ് മോക്ഷദൃക് ചേതി ക്ലേശസ് തത്സാധനേ കിയാന്
ബോധം ഒരു ചെറിയ തിരിവായി മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ ബന്ധനമെന്നോ മോക്ഷമെന്നോ കാണാം. അതിനായി ശ്രമിക്കുന്നതിൽ എത്രയോ ദു:ഖം ഉണ്ടാകും?
സംവിദുദ്ബോധനം ബന്ധസ് തദനുദ്ബോധനം ശിവമ് । അസത് സദ്വജ് ജഗദ് ഭാതി സംവിദുദ്ബോധനോദരമ്
ബോധം ഉണരുന്നത് ബന്ധനമാണ്; അതു ഉണരാതിരിക്കുന്നതു ശാന്തിയാണ്. ബോധം ഉണരുമ്പോള് ഈ ലോകം സത്യമോ അസത്യമോ ആയി തോന്നുന്നു.
അജഡം ബോധനം സുപ്തം മോക്ഷ ഇത്യ് അഭിധീയതേ । പ്രബുദ്ധം ബന്ധ ഇത്യ് ആഹുര് യദ് ഇച്ഛസി തദ് ആഹര
മന്ദതയില്ലാത്ത ബോധം ഉറക്കത്തില് മോക്ഷം എന്നു പറയുന്നു; ഉണരുമ്പോള് അതിനെ ബന്ധം എന്നു പറയുന്നു. നീ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതു തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
നിര്വാണവാസനമ് അനന്തമ് അജാഡ്യമ് അച്ഛബോധൈകതാനമ് അപയന്ത്രണമ് അസ്തശങ്കമ് । അദ്വൈതമ് ഐക്യരഹിതം ച നിരസ്തശൂന്യമ് ആകാശകോശവിശദാശയ ശാന്തമ് ആസ്സ്വ
നിര്വാണത്തിന്റെ അനന്തമായ ഭാവത്തില്, മന്ദതയില്ലാതെ, ശുദ്ധവും ഏകമായ ബോധത്തില്, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ, ഭയമില്ലാതെ, ദ്വൈതം ഇല്ലാതെ, ഐക്യബോധം ഇല്ലാതെ, ശൂന്യതയില്ലാതെ, ആകാശം പോലെ തെളിഞ്ഞ മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തോടെ നിലകൊള്ക്ക.
ഇതി തേ സര്വ ആയാതാ ബ്രഹ്മലോകനിവാസിനഃ । അദൃശ്യതാമ് ഏവ ഗതാ ദീപാẖ ക്ഷീണദശാ ഇവ
ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മലോകത്തില് താമസിക്കുന്ന എല്ലാവരും നിന്നരികിലേക്ക് വന്നു; പിന്നീട് എണ്ണ തീര്ന്ന വിളക്കുകളെപ്പോലെ അവര് അദൃശ്യമായി.
അഥ തേ ദ്വാദശാദിത്യാ ബ്രഹ്മണി ബ്രഹ്മതാം ഗതേ । ജഗദ്വദ് ബ്രഹ്മലോകം തമ് അദഹന് ഭാസുരാര്ചിഷഃ
അപ്പോൾ ആ പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാർ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ പ്രകാശം ബ്രഹ്മലോകത്തെയും, ലോകത്തെ പോലെ തന്നെ, ദഹിപ്പിച്ചു.
വൈരിഞ്ചനഗരം ദഗ്ധ്വാ ധ്യാനം കൃത്വാ വിരിഞ്ചവത് । തേ ഽപി നിര്വാണമ് ആജഗ്മുര് നിസ്സ്നേഹദശദീപവത്
ബ്രഹ്മയുടെ നഗരത്തെ ദഹിപ്പിച്ച്, ബ്രഹ്മയെപ്പോലെ ധ്യാനം ചെയ്ത്, അവർയും എണ്ണമില്ലാത്ത വിളക്കുകൾ എണ്ണയില്ലാതെ അണയുന്നതുപോലെ, മോക്ഷം നേടി.
തത ഏകാര്ണവാപൂരോ വിരിഞ്ചനഗരാന്തരമ് । രാത്രൌ ഭുവമ് ഇവ ധ്വാന്തം പൂരയാമ് ആസ സൂര്മിമാന്
അതിനുശേഷം, ഒരൊറ്റ സമുദ്രം പോലെ വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം ബ്രഹ്മയുടെ നഗരത്തിനിടയിലായി പടർന്നു, രാത്രിയിൽ ഭൂമിയെ ഇരുട്ട് മൂടുന്നതുപോലെ അതിനുള്ളിലൊക്കെ തിരമാലകൾ നിറഞ്ഞു.
ആബ്രഹ്മലോകമ് അഭവജ് ജഗദ് ആപൂര്ണമ് അര്ണസാ । തുല്യം രസൈകപൂര്ണേന പക്വദ്രാക്ഷാഫലേന തത്
ബ്രഹ്മലോകം വരെ ഈ ലോകം ആ വെള്ളത്തിൽ മുഴുകി, ഒറ്റരസം നിറഞ്ഞ പാകംചേർന്ന മുന്തിരിപ്പഴംപോലെ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
തത ഊര്മിഗിരിവ്രാതവേഗൈര് ആവലിതാഖിലൈഃ । വിച്ഛിന്നാẖ കല്പജലദാ ജല ഏവ വിലില്യിരേ
അപ്പോള് മലപോലെയുള്ള വലിയ തിരകളുടെ ശക്തിയില് എല്ലാം ഉലക്കി, ആ യುಗത്തിന്റെ മേഘങ്ങള് പിളര്ന്നു വെള്ളത്തിലേക്കു തന്നെ കലര്ന്നു.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ തത്ര ദൃഷ്ടവാന് അഹമ് അമ്ബരാത് । യാവദ് അഭ്യുത്ഥിതം ഭീമം ഭൂതം കിഞ്ചിന് നഭോഽന്തരാത്
അവിടെ അതിനിടയില് ആകാശത്തില്നിന്ന് ഞാന് കണ്ടു, ആകാശത്തിനുള്ളില് നിന്നും ഭയങ്കരമായും വലുതായും എന്തോ ഒന്നുയരുന്നതു.
കല്പാന്തജലദാകാരം കൃഷ്ണമ് ആപൂരിതാമ്ബരമ് । ആകല്പം സമ്ഭൃതം നൈശം ദേഹേനേവോത്ഥിതം തമഃ
അത് യುಗാന്തത്തിലെ കറുത്ത മേഘംപോലെയും, ആകാശം മുഴുവന് നിറഞ്ഞതുപോലെയും, അനേകം കാലമായി കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന രാത്രിപോലെയും, ശരീരമായ് ഉയര്ന്ന ഇരുട്ടുപോലെയും തോന്നി.
തരുണാദിത്യലക്ഷാണാം തേജ ആഭാസുരം ദധത് । ആദിത്യത്രയസങ്കാശൈസ് സ്ഥിരവിദ്യുത്ത്രയോല്ബണൈഃ
അത് ലക്ഷക്കണക്കിന് പുതുമുഖ സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയും, മൂന്നു സൂര്യന്മാരുടെ കനലുപോലെയും, മൂന്നു ഉറച്ച ഉഗ്രമായ മിന്നലുകളുപോലെയും ദീപിച്ചുനിന്നു.
നേത്രൈര് ആഭാസുരമുഖം ജ്വാലാപുഞ്ജാന് സമുദ്ഗിരത് । പഞ്ചാനനം ദശഭുജം ത്രിനേത്രം ശൂലപാണികമ്
കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ മുഖം, അഗ്നിജ്വാലകൾ ചുറ്റും പടർന്നുനിൽക്കുന്നവൻ; അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടും പത്ത് കൈകളോടും മൂന്നു കണ്ണുകളോടും കൂടിയവൻ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവൻ.
അമാന്തമ് അന്തമുക്തേ ഽപി വ്യോമ്നീവ വിതതാകൃതിമ് । ഖമ് ഇവാസിവരശ്യാമം ദേഹമ് ആദായ സംസ്ഥിതമ്
ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാതെയും, ആകാശംപോലെ വ്യാപിച്ച രൂപം; കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ശരീരം ധരിച്ച് അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സ്ഥിതമ് ഏകാര്ണവാപൂര്ണാദ് ബ്രഹ്മാണ്ഡാദ് ബഹിര് അമ്ബരേ । വ്യോമേവ ഹസ്തപാദാദിസന്നിവേശേന ലക്ഷിതമ്
ഒരു വലിയ സമുദ്രംപോലെയും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന് പുറത്തായി ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; കൈകളും കാലുകളും മറ്റു അവയവങ്ങളും കൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണാം.
ഘോണാനിലപരാവൃത്തിവിധുതൈകമഹാര്ണവമ് । ഗോവിന്ദമ് ഇവ ദോര്ദണ്ഡക്ഷോഭിതക്ഷീരസാഗരമ്
മൂക്കിലൂടെ പുറപ്പെടുന്ന വായുവിന്റെ ചലനത്തിൽ വലിയ സമുദ്രം അലിഞ്ഞുപോകുന്നു; ഗോവിന്ദൻ തന്റെ ശക്തമായ കൈകളാൽ പാൽക്കടൽ ഉണർത്തുന്നതുപോലെ.
കല്പാര്ണവജലാപൂരം പുംസ്ത്വേനേവ സമുത്ഥിതമ് । മൂര്തിയുക്തമ് അഹങ്കാരമ് അകാരണകമ് ആഗതമ്
കാലസമുദ്രത്തിലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞതുപോലെ, ആണ്മകതയോടെ, രൂപംകൊണ്ടു, കാരണം ഒന്നുമില്ലാതെ, അഹങ്കാരം ഉദിച്ചുവന്നു.
കുലാചലബൃഹദ്വൃന്ദമ് ഇവോഡ്ഡയനഡമ്ബരൈഃ । പക്ഷൌഘൈര് ഉത്ഥിതം വ്യോമ സമസ്തമ് അഭിപൂരയത്
പർവ്വതങ്ങളുടെ വലിയ കൂട്ടം ചിറകുകൾ വീശി ഉയരുന്നതുപോലെ, ആ കൂട്ടം ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചു.