ഏകാര്ണവപയḫപൂരേ ഘര്ഘരാരാവരംഹസി । ത്രൈലോക്യഖണ്ഡസമ്ഭാരേ പ്രോഹ്യമാനേ മഹാമ്ഭസി
ഒറ്റ സമുദ്രം പോലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞു, ഗർജ്ജന ശബ്ദത്തോടെ മുഴങ്ങി. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഭാഗങ്ങൾ ആ മഹാ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നാസീത് കശ്ചിത് പരിത്രാതാ ദാതാ വാ വചസോ ഽപി ച । ശക്നോതി കḫ പരിത്രാതും കാലേന കവലീകൃതമ്
അവിടെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു, ഒരു വാക്ക് പോലും നൽകാൻ ആരുമില്ല. കാലം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങിയതിനെ ആരാണ് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?
നാകാശമ് ആസീന് ന ദിഗന്തമ് ആസീദ് അധോ ഽപി നാസീന് ന തദോര്ധ്വമ് ആസീത് । ഭൂതം ന ചാസീന് ന ച സര്ഗ ആസീദ് ആസീത് പരം കേവലമ് ഏവ വാരി
അവിടെ ആകാശം ഇല്ലായിരുന്നു, ദിക്കുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു, താഴെ ഒന്നുമില്ല, മുകളിലും ഒന്നുമില്ല. ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല, ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് വെള്ളം മാത്രം അവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ ചക്ഷുര് വ്യോമസ്ഥോ ഽഹമ് അഥാത്യജമ് । ബ്രഹ്മലോകേ മഹീലോകേ പ്രഭാതേ ഽര്കḫ പ്രഭാമ് ഇവ
അവസരത്തിൽ എന്റെ കാഴ്ച ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, അതിജീവിച്ചു. ബ്രഹ്മലോകത്തും ഭൂമിയിലും ഞാൻ പ്രഭാതത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
യാവദ് ദൃഷ്ടോ മയാ തത്ര ശൈലാദ് ഇവ വിനിര്മിതഃ । പരമേഷ്ഠീ സമാധിസ്ഥḫ പ്രധാനപരിവാരവാന്
അവിടെ ഞാൻ കണ്ടത്, ഒരു പർവതത്തിൽ നിന്നു നിർമ്മിച്ചതുപോലെ, സമാധിയിൽ ലീനനായ പരമേഷ്ഠിയെ, പ്രധാന അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി.
സമൂഹശ് ചൈവ വേദാനാം മുനീനാം ഭാവിതാത്മനാമ് । ശുക്രോ ബൃഹസ്പതിശ് ചൈവ ശക്രോ വൈശ്രവണോ യമഃ
അവിടെ വേദങ്ങളുടെ കൂട്ടവും, ശുദ്ധമനസ്സുള്ള മുനികളുടെയും സംഗമവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ശുക്രൻ, ബൃഹസ്പതി, ഇന്ദ്രൻ, വൈശ്രവണൻ, യമൻ എന്നിവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സോമോ ഽഥ വരുണോ ഽഗ്നിശ് ച തഥാന്യേ ച സുരര്ഷയഃ । ദേവഗന്ധര്വസിദ്ധാനാം സാധ്യാനാം ചൈവ നായകാഃ
അപ്പോൾ സോമനും വരുണനും അഗ്നിയും മറ്റു ദേവമുനികളും, ദേവന്മാരുടെയും ഗാന്ധർവന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും സാധ്യന്മാരുടെയും നേതാക്കളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലിപികര്മാര്പിതാകാരാസ് സര്വേ ധ്യാനപരായണാഃ । ബദ്ധപദ്മാസനാസ് തത്ര നിര്ജീവാ ഇവ സംസ്ഥിതാഃ
എല്ലാവരും എഴുത്തുകാരുടെ കയ്യിൽ രൂപം ലഭിച്ചവർപോലെ, ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി, പാദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ജീവൻ ഇല്ലാത്തവരെപ്പോലെ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
അഥൈതേ ദ്വാദശാദിത്യാസ് തമ് ഏവോദ്ദേശമ് ആഗതാഃ । ബദ്ധപദ്മാസനാസ് തസ്ഥുസ് തഥൈവാശു യഥൈവ തേ
അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാരും അതേ സ്ഥലത്ത് വന്നു, മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ പെട്ടെന്ന് പാദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.
തതോ മുഹൂര്തമാത്രേണ ദൃഷ്ടവാന് നാഹമ് അബ്ജജമ് । പുരോ വിനിദ്രതാം യാതസ് സ്വപ്നദൃഷ്ടമ് ഇവാഗ്രഗമ്
അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം ഞാൻ അമ്പുജജനെ എന്റെ മുന്നിൽ കാണാനില്ലായിരുന്നു; അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്കു കടന്നതുപോലെയും സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു.
ബ്രഹ്മലോകജനം സര്വമ് അഹം താമ് അപി വാസനാമ് । നാപശ്യം സ്വപ്നനഗരം ബുധ്യമാന ഇവാഗ്രഗമ്
ബ്രഹ്മലോകത്തിലെ എല്ലാവരും, അവിടത്തെ ആ ആസ്വാദനവും, ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടില്ല; സ്വപ്നനഗരത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നുപോലെയാണ് അതു തോന്നിയത്.
അരണ്യം ശൂന്യമ് ഏവാസീത് തദ് ബ്രഹ്മനഗരം തദാ । കഠിനാകാണ്ഡവിധ്വസ്തം പൃഥിവ്യാമ് ഇവ പത്തനമ്
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മയുടെ നഗരം ശൂന്യമായ ഒരു കാട്ടുപോലെയായിരുന്നു; ഭൂമിയിൽ തകർന്നുപോയ ഒരു പട്ടണത്തെപ്പോലെ, അവിടം മുഴുവൻ ശൂന്യവും നശിച്ചും പോയിരുന്നു.
സര്വ ഏവ ഗതാẖ ക്വാപി തേ തഥാ താദൃശാസ് തദാ । ഋഷയോ മുനയോ വേദാ ദേവാ വിദ്യാധരാദയഃ
അപ്പോഴത്തെ ആ മഹർഷിമാരും, മുനിമാരും, വേദങ്ങളും, ദേവന്മാരും, വിദ്യാധരന്മാരും, അങ്ങനെയുള്ള എല്ലാവരും എവിടെയോ പോയി വിട്ടിരുന്നു.
ജ്ഞാതം തതോ ഽവധാനേന മയാ നഭസി തിഷ്ഠതാ । യാവന് നിര്വാണമ് ആപന്നാ ബ്രഹ്മവത് സര്വ ഏവ തേ
ആകാശത്ത് നിന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ശ്രദ്ധയോടെ മനസ്സിലാക്കി: അവരൊക്കെയും ബ്രഹ്മയെപ്പോലെ നിർവാണം പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വാസനായാം വിലീനായാമ് അദര്ശനമ് ഉപാഗതാഃ । സ്വപ്നലോകാഃ പ്രബുദ്ധാനാമ് ഇവ സ്വം രൂപമ് ആഗതാഃ
വാസനകൾ മുഴുവനും അകറ്റപ്പെട്ടാൽ, സ്വപ്നലോകങ്ങൾ കാണാതാവുന്നു; ഉണർന്നവർക്കു സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വഭാവത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ.
ആകാശാത്മൈവ ദേഹോ ഽയം ഭാതി വാസനയാ സ്ഫുടഃ । തദഭാവാത് തു നാഭാതി സ്വപ്നോ ബോധവതോ യഥാ
ഈ ശരീരം ആകാശസ്വഭാവമുള്ളതാണെങ്കിലും, വാസനകളാൽ ഇത് വ്യക്തമായി തോന്നുന്നു; അവ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഉണർന്നവർക്കു സ്വപ്നം കാണാത്തതുപോലെ, ശരീരം കാണപ്പെടുന്നില്ല.
അന്തരിക്ഷഗതോ ദേഹോ യഥാ സ്വപ്നേ ഽവലോക്യതേ । ബോധേ തദ്വാസനാശാന്തൌ ന കിഞ്ചിദ് അപി ലക്ഷ്യതേ
സ്വപ്നത്തിൽ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ശരീരം കാണുന്നതുപോലെ, ഉണരുന്ന സമയത്ത് ആ വാസനകൾ ശാന്തമായാൽ ഒന്നും കാണപ്പെടുന്നില്ല.
ജാഗ്രത്യ് അപി തഥൈവായം വാസനായാḫ പരിക്ഷയേ । നൈവാതിവാഹികോ നൈവ ലക്ഷ്യതേ ഽത്രാധിഭൌതികഃ
ജാഗ്രതാവസ്ഥയിലും ഈ വാസനകൾ തീർന്നാൽ, സൂക്ഷ്മശരീരവും ഭൗതികശരീരവും ഒന്നും ഇവിടെ കാണപ്പെടുന്നില്ല.
സ്വപ്നാനുഭവ ഏഷോ ഽത്ര ദൃഷ്ടാന്തẖ കേന ഖണ്ഡ്യതേ । ആബാലമ് ഏതത് സംസിദ്ധമ് അനുഭൂതം ശ്രുതം സ്മൃതമ്
സ്വപ്നാനുഭവം ഉദാഹരണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ആരാണ് നിഷേധിക്കാനാവുക? ബാല്യകാലം മുതലേ ഇത് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായും, നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചും, കേട്ടും ഓർത്തും അറിയാവുന്ന ഒന്നാണ്.
അപഹ്നവേച് ച വാ യോ ഽപി സ്വമ് ഏവാനുഭവം ശഠഃ । സ ത്യാജ്യẖ കോ ഹ്യ് അലീകേന സുപ്തമ് ഉദ്ബോധയേത് കില
തന്റെ സ്വന്തം അനുഭവം തന്നെ വഞ്ചനയോടെ ആരെങ്കിലും നിഷേധിച്ചാൽ, അത്തരം ആളെ അവഗണിക്കണം. കള്ളം പറയുന്നവനെ ആരാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർത്താൻ കഴിയുക?
ദേഹകാരണകസ് സ്വപ്നോ ദേഹാഭാവേ ന ദൃശ്യതേ । ഇതി ചേത് തദ് അദേഹാനാം പരലോകോ ഽപി നാസ്തി വഃ
സ്വപ്നം ശരീരത്തിന്റെ കാരണത്താൽ മാത്രമാണെന്ന്, ശരീരമില്ലാത്തപ്പോൾ അതുണ്ടാകില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നുവെങ്കിൽ, ശരീരമില്ലാത്തവർക്ക് മരണാനന്തരലോകം ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ.
ഇത്യ് ഏതദ് അഭവിഷ്യച് ചേത് തച് ഛരീരകസങ്ക്ഷയേ । നാഭവിഷ്യദ് അയം സര്ഗസ് സ ചാസ്ത്യ് ഏവ ഹി സര്വദാ
ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, ശരീരം നശിച്ചാൽ ഈ സൃഷ്ടിയും ഇല്ലാതാകേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ സൃഷ്ടി എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.
അവയവവിഭാഗാത്മന്യ് അവശ്യംഭാവിനി ക്ഷയേ । ന കദാചിദ് അനിത്ഥം തജ് ജഗദ് ഇത്യ് അപ്യ് അസംസ്ഥിതമ്
അംഗങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ശരീരത്തിന് ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത നാശം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഈ ലോകവും ഒരിക്കലും സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നില്ല, അതിന് എതിരായതുമല്ല.
ന കദാചിജ് ജഗന്നാശേ ദേഹാദ് ഭൂതഗണാദ് ഇയമ് । മദശക്തിര് ഇവ ജ്ഞപ്തിര് ഉദേതീത്യ് അസി വക്ഷി ചേത്
ലോകം നശിച്ചാലും, ഈ ജ്ഞാനം ശരീരത്തിൽ നിന്നോ ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നോ മദത്തിന്റെ ശക്തിപോലെ ഉദയിക്കുന്നു എന്ന് നീ പറയുന്നുവെങ്കിൽ—
തത് പുരാണേതിഹാസാനാം സര്വസങ്ക്ഷയവാദിനാമ് । സ്മൃത്യാദീനാം ച വേദാനാം വൈയര്ഥ്യമ് ഉപജായതേ
അങ്ങനെയെങ്കിൽ, സർവ്വനാശത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന പുരാണങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളും, വേദങ്ങളും മറ്റും, ഓർമ്മയിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളും എല്ലാം അർത്ഥശൂന്യമായിത്തീരുന്നു.
അപ്രമാണതയൈതസ്മിന്ന് അര്ഥേ തേഷാം മഹാമതേ । അന്യത്രാപി പ്രമാണത്വം വിദ്യാദാവ് അപി കിം ഭവേത്
ഈ കാര്യത്തിൽ അവയെല്ലാം പ്രമാണമല്ലെങ്കിൽ, മഹാമനസാ, അറിവിനേയും മറ്റു വിഷയങ്ങളെയും കുറിച്ചും അവയുടെ പ്രാമാണ്യം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാനാകും?
ന ചൈതദ് വിദ്യതേ ലോകേ ജഗദുച്ഛേദകാരണാത് । അന്യച് ചാസ്താമ് ഏതദ് അങ്ഗ മമേദമ് അപരം ശൃണു
ലോകത്ത് ഇങ്ങനെ ലോകം നശിക്കേണ്ട കാരണമൊന്നും കാണുന്നില്ല; അതൊക്കെ പോക്കേ, സ്നേഹിതാ, ഇനി എന്റെ മറ്റൊരു കാര്യം കേൾക്കൂ.
മദശക്ത്യാത്മനി ജ്ഞാനേ ദൃഷ്ടാ ദേശാന്തരേഷു യാ । പ്രമൃതാനാം പിശാചാദിദേഹതാ സാ ന സിധ്യതി
മദത്തിന്റെ ശക്തി ദൂരദേശങ്ങളിൽ കാണുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിൽ ഉദിക്കുന്ന അറിവ് മരിച്ചവരുടെ പിശാച് മുതലായ രൂപങ്ങളായി മാറുന്നില്ല.
അഥ സാപി മുധാഭ്രാന്തിര് യാവദ്ദേഹം പ്രദൃശ്യതേ । ഇതി ചേത് തന് മുധാനാമ സത്യമ് ഇത്യ് ഏവ വോ ഭവേത്
ശരീരം കാണുന്നവരെ വരെ ഇതൊക്കെ വ്യർത്ഥമായ ഭ്രമം മാത്രമാണെന്ന് നീ പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ—അത് ഭ്രമിതരുടെ സത്യമാണ്.
ഏവം ചേത് തത് പരേ ലോകേ സത് സ്വര്ഗനരകാദികമ് । ഇത്യ് ഏഷാപി ന സംവിത് കിം സത്യതാമ് ഉപഗച്ഛതി
അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, പരലോകത്തും സ്വർഗ്ഗം, നരകം തുടങ്ങിയവയിലും അതൊരു ബോധമല്ല; അങ്ങനെ എങ്ങനെ അതിനെ സത്യമെന്ന് പറയാൻ കഴിയും?