ബ്രഹ്മാ സങ്കല്പമാത്രാത്മാ നിരാകൃതിര് ഇദം സ്ഥിതമ് । ജഗദ് ഇത്യ് ഏവ ജാതോ മേ നിശ്ചയẖ കഥയേതരത്
ബ്രഹ്മം എന്നത് വെറും ചിന്തയുടെ സ്വഭാവമുള്ളതും, രൂപരഹിതവുമാണ്. ഈ ലോകം അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ലോകം എന്നു പറയുന്നത് ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്നു ഞാൻ ഉറപ്പായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ആദൌ താവദ് ഇദം നാസന് ന സദ് ആസ്തേ നിരാമയമ് । ചിന്മാത്രപരമാകാശമ് ആശാകോശൈകപൂരകമ്
ആദ്യത്തിൽ ഇതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; യാഥാർത്ഥ്യമായതും ഇല്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശുദ്ധവും അകലമില്ലാത്തതുമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അതിൽ എല്ലാ സാധ്യതകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തത് സ്വാമ് ആകാശതാം ചൈതച് ചേത്യമ് ഇത്യ് അവബുധ്യതേ । സ്വരൂപമ് അജഹന് നിത്യം ചിത്ത്വാദ് ഭവതി ചേതനമ്
അത് തന്നെ സ്വഭാവപ്രകാരം 'ഇതാണ് അറിയേണ്ടത്' എന്നിങ്ങനെ ആകാശമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ സ്വരൂപം ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയാതെ, ചൈതന്യമായതിനാൽ അത് ബോധമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
വിദ്ധി ത്വം ചേതനം ജീവം സ ഘനത്വാന് മനസ് സ്ഥിതമ് । ഏതാവതി സ്ഥിതേ ജാലേ ന കിഞ്ചിത് സാകൃതി സ്ഥിതമ്
നീ തന്നെ ആ ബോധം, അതാണ് ജീവൻ, അതിന്റെ ഘനത്വം കൊണ്ടാണ് മനസ്സായി നിലകൊള്ളുന്നത്. ഈ വല നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് യഥാർത്ഥ രൂപമുള്ള മറ്റൊന്നും ഇല്ല.
ശുദ്ധം വ്യോമൈവ ചിദ്വ്യോമ സ്ഥിതമ് ആത്മനി പൂര്വവത് । യദ് ഏതത് പ്രതിഭാതം തു തദ് അനന്യച് ഛിവാത് തതഃ
ശുദ്ധമായ ആകാശം പോലെ, അതായത് ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, എപ്പോഴും ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. പുറത്തു കാണുന്ന എല്ലാം അതിൽ നിന്നുതന്നെ ഉദിച്ചുവന്നതും, അതിൽ നിന്ന് വേറെയൊന്നുമില്ല.
അഥ തന് മന ആഭോഗി ഭാവിതാഹങ്കൃതി സ്ഫുരത് । സങ്കല്പാത്മകമ് ആകാശമ് ആസ്തേ തിമിതമ് അവ്യയമ്
പിന്നീട് ആ മനസ്സ്, അനുഭവസുഖത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്ന, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം വളർന്നതായും, ആലോചനകളാൽ രൂപപ്പെട്ട ആകാശം അലഞ്ഞു കറങ്ങുന്നുവെങ്കിലും, അതു നശിക്കാത്തതും ആയിരിക്കുന്നു.
തത് സങ്കല്പചിദാഭാസനഭോ ഽഹമ് ഇതി ഭാവിതമ് । അസന്തമ് ഏവാനുഭവത് സന്നിവേശം ഖമ് ഏവ ഖേ
ആ മനസ്സ്, ചിന്തയും ബോധവും പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; 'ഞാൻ ആകുന്നു' എന്ന ഭാവത്തിൽ അത് നിലകൊള്ളുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും, അതു ക്രമീകരണങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു—ആകാശത്തിനുള്ളിലെ ആകാശം പോലെ.
വേത്തി ഭാവിതമ് ആത്മാനം പശ്യത്യ് അനുഭവത്യ് അപി । സങ്കല്പകാത്മകം ശൂന്യമ് ഏവ ദേഹ ഇതി സ്ഥിതമ്
അത് സ്വയം മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയതായും, സ്വയം കാണുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിന്തകളാൽ രൂപപ്പെട്ട ശൂന്യമായതാണു ശരീരമെന്നു സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത്.
ശൂന്യമ് ഏവ യഥാകാരി സങ്കല്പനഗരം ഭവാന് । പശ്യത്യ് ഏവമ് അജോ ദേഹം ഖേ ഖമ് ഏവാനുഭൂതവാന്
നമുക്ക് മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായതുപോലെ, ജനനം ഇല്ലാത്തവൻ തന്റെ ശരീരത്തെയും ശൂന്യത്തിൽ ശൂന്യമായതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
സംവിദോ നിര്മലത്വാത് സ യാവദിച്ഛം തഥാവിധമ് । അനുഭൂയാനുഭവനം സ്വേച്ഛയൈവോപശാമ്യതി
ബോധം ശുദ്ധമായതിനാൽ, അതിന് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായി അനുഭവിക്കാം; അതിന്റെ ഇച്ഛയാൽ തന്നെ ആ അനുഭവം അവസാനിക്കും.
യദാ ത്വ് അത്ര പരിജ്ഞാനമ് അസ്മദാദേസ് തദാതതമ് । ഇദം സംസരണം വിദ്ധി ശൂന്യം സത്യമ് ഇവ സ്ഥിതമ്
ഇവയെക്കുറിച്ച് എന്റെപോലുള്ള ഉപദേശങ്ങളിൽ നിന്നു യഥാർത്ഥമായ അറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഈ ജനനമരണചക്രം സത്യത്തെപ്പോലെ ശൂന്യമാണെന്ന് അറിയണം.
യഥാഭൂതപരിജ്ഞാനാദ് അത്ര ശാമ്യതി വാസനാ । അദ്വൈതാന് നിരഹങ്കാരാത് തതോ മോക്ഷോ ഽവശിഷ്യതേ
യഥാർത്ഥമായ അറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശമിക്കും; ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാതെയും അഹംഭാവം ഇല്ലാതെയും മോക്ഷം മാത്രം ശേഷിക്കും.
ഏവമ് ഏഷ സ യോ ബ്രഹ്മാ സ ഏവേദം ജഗത് സ്ഥിതമ് । വിരാജോ ബ്രഹ്മണോ രാമ ദേഹോ യസ് തദ് ഇദം ജഗത്
ഇവിടെ ബ്രഹ്മാവെന്നു പറയുന്നവൻ തന്നെയാണ് ഈ ലോകം. രാമാ, ബ്രഹ്മാവായ വിരാജിന്റെ ശരീരം ഈ ലോകം തന്നെയാണ്.
സങ്കല്പാകാശരൂപസ്യ തസ്യ യാ ഭ്രാന്തിര് ഉത്ഥിതാ । തദ് ഇദം ജഗദ് ആഭാതി തദ് ബ്രഹ്മാണ്ഡമ് ഉദാഹൃതമ്
യോജനങ്ങളുടെ ആകാശംപോലെയുള്ളവന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്ന ഭ്രമം തന്നെയാണ് ഈ ലോകം എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാണ്ഡം.
സര്വമ് ആകാശമ് ഏവേദം സങ്കല്പകലനാത്മകമ് । വസ്തുതസ് ത്വ് അസ്തി ന ജഗത് ത്വത്താമത്തേ ച ന ക്വചിത്
ഈ എല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യോജനങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ആകാശം മാത്രമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ ലോകം ഇല്ല, നിനക്കോ മറ്റൊരിടത്തോ അത്തരം ഒന്നുമില്ല.
ക്വ ചിന്മാത്രേ ഽമലേ വ്യോമ്നി കഥം വാ കേന വാ ജഗത് । കിം ജായതേ കിമ് അത്രാസ്തി കാരണം സഹകാരി യത്
നിർമ്മലമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ എങ്ങനെയോ ആരാലോ ലോകം ഉണ്ടാകുമോ? ഇവിടെ എന്താണ് ജനിക്കുന്നത്, എന്താണ് ഉള്ളത്, എന്താണ് കാരണം, സഹായം എന്നൊന്നുമില്ലല്ലോ?
അതോ ഽലീകമ് ഇദം ജാതമ് അലീകം പരിദൃശ്യതേ । അലീകം സ്വദതേ ഽലീകമ് ഏവ നശ്യതി ശൂന്യകമ്
അതിനാല് ഇതെല്ലാം അസത്യത്തില് നിന്നാണ് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്; അസത്യം തന്നെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. അസത്യം തന്നെ അനുഭവിക്കുകയും, അവസാനം അസത്യം തന്നെ ശൂന്യത്തില് ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജഗദാദികയാ ഭാസാ ചിന്മാത്രം സ്വദതേ സ്വതഃ । ആത്മനാത്മാമ്ബരേ ദ്വൈതം സ്പന്ദനേനേവ മാരുതഃ
ലോകത്തിന്റെ ആരംഭപ്രകാശം കൊണ്ടു ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം സ്വയം ആസ്വദിക്കുന്നു; ആത്മാവിന്റെ ആകാശത്ത്, കാറ്റ് ഇളകുന്നതുപോലെ, ദ്വൈതം ഉണരുന്നു.
ഇദം കിഞ്ചിന് നകിഞ്ചിദ് വാ ദ്വൈതാദ്വൈതവിവര്ജിതമ് । ചിദാകാശം ജഗദ് വിദ്ധി ശൂന്യമ് അച്ഛം നിരാമയമ്
ഇത് എന്തോ അല്ലെങ്കില് ഒന്നുമല്ല, ദ്വൈതവും അദ്വൈതവും ഇല്ലാത്തത്. ഈ ലോകം ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം—ശൂന്യവും, സുതാര്യവും, ദുഃഖരഹിതവും.
ശാന്താശേഷവിശേഷോ ഽഹം തേന രാഘവ സംസ്ഥിതഃ । സന്ന് ഏവാസന്ന് ഇവാതസ് ത്വമ് ഏവമ് ഏവാസ്സ്വ നിര്മമഃ
എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും ശാന്തമായ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാന് നിലകൊള്ളുന്നത്, രാഘവാ. ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്; അതുപോലെ നീയും അഹങ്കാരമില്ലാതെ നിലകൊള്ളണം.
നിര്വാസനശ് ശാന്തമനാ മൌനീ വിഗതചാപലഃ । സര്വം കുരു യഥാപ്രാപ്തം കുരു വാ മാത്ര കിം ഗ്രഹഃ
വാസനകളില്ലാതെ, മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ, മൗനവും ചഞ്ചലതയില്ലാത്തവനും ആയ്, ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുക; പിടിച്ചുപിടിക്കാനൊന്നുമില്ലല്ലോ.
അനാദിനിത്യാനുഭവോ യ ഏകസ് സ ഏവ ദൃശ്യം ന തു ദൃശ്യമ് അന്യത് । സത്യാനുഭൂതേര് അനുഭൂതയോ യാസ് സുവിസ്തൃതാ ദൃശ്യമഹാദൃശസ് താഃ
ആദിയില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമായ അനുഭവം തന്നെയാണ് കാണുന്നത്; വേറൊരു കാണുന്നില്ല. സത്യാനുഭവങ്ങളുടെ വിശാലമായ അനുഭവങ്ങളാണ് ഈ മഹത്തായ ദൃശ്യങ്ങൾ.
ബന്ധമോക്ഷജഗദ്ബുദ്ധിര് ന ശൂന്യാ നാപി സന്മയീ । നാസ്തമ് ഏതി ന ചോദേതി കിമ് അപ്യ് ആദ്യമ് അസൌ കില
ബന്ധം, മോക്ഷം, ലോകം, ബുദ്ധി എന്നിവ ശൂന്യവും അല്ല, സത്തായും അല്ല; ഇവ അസ്തമിക്കുകയോ ഉദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല — ഇവ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആദിമമായതാണു.
ഉപദിഷ്ടമ് ഇദം ബ്രഹ്മംസ് ത്വയാ ബുദ്ധമ് അലം മയാ । ഭൂയẖ കഥയ തൃപ്തിര് ഹി ശൃണ്വതോ നാസ്തി മേ ഽമൃതമ്
നീ ഈ ഉപദേശം നൽകിയിരിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മൻ, ഞാൻ അതു മനസ്സിലാക്കി. എന്നിരുന്നാലും, ഈ അമൃതം ഞാൻ കേൾക്കുമ്പോൾ തൃപ്തിയില്ല; ദയവായി കൂടുതൽ പറയൂ.
സര്ഗാദിസമ്ഭ്രമദൃശശ് ശൂന്യതാദിദൃശസ് തഥാ । ന കാശ്ചന വിഭോ സത്യാ അസത്യാ ന ച കാശ്ചന
സൃഷ്ടി തുടങ്ങിയ ദൃശ്യങ്ങളും, ശൂന്യത തുടങ്ങിയ ദൃശ്യങ്ങളും, പരിപൂർണ്ണനാഥാ, ഇവയിലൊന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യവും ഇല്ല, അസത്യവും ഇല്ല.
ഏവം സ്ഥിതേ തു യത് സത്യം തത് സര്വം ബുദ്ധവാന് അഹമ് । തഥാപി ഭൂയോ ബോധായ സര്ഗാനുഭവ ഉച്യതാമ്
ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യമുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. എന്നിരുന്നാലും കൂടുതൽ ബോധം ലഭിക്കാൻ സൃഷ്ടിയുടെ അനുഭവം വീണ്ടും വിശദീകരിക്കപ്പെടട്ടെ.
യദ് ഇദം ദൃശ്യതേ കിഞ്ചിജ് ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । സര്വം സര്വപ്രകാരാഢ്യം ദേശകാലക്രിയാദിമത്
ഇവിടെ കാണുന്ന ഈ ലോകം, ചലനമുള്ളതോ അചലമോ ആയ എല്ലാം, അനേകം രൂപങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും ദേശം, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവയുള്ളതുമാണ്.
തസ്യ നാശേ മഹാനാശേ മഹാപ്രലയനാമനി । ബ്രഹ്മോപേന്ദ്രമരുദ്രുദ്രമഹേന്ദ്രപരിണാമിനി
അത് നശിക്കുന്നപ്പോൾ, മഹാപ്രളയം എന്ന വലിയ നാശത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവും ഉപേന്ദ്രനും മരുതുകളും രുദ്രനും മഹേന്ദ്രനും എല്ലാം മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു.
ശിഷ്യതേ ശാന്തമ് അത്യച്ഛം കിമ് അപ്യ് അജമ് അനാദിമത് । യതോ വാചോ നിവര്തന്തേ കിമ് അന്യദ് അവഗമ്യതേ
അവിടെ ഒരൊറ്റ ശാന്തവും അത്യന്തം തെളിഞ്ഞതുമായ, ജനനം ഇല്ലാത്തതും ആരംഭമില്ലാത്തതുമായ ഒന്നാണ് ശേഷിക്കുന്നത്. അതിൽനിന്ന് വാക്കുകൾ മടങ്ങിപ്പോകുന്നു; അതിനപ്പുറം എന്താണ് അറിയാവുന്നത്?
സര്ഷപാപേക്ഷയാ മേരുര് യഥാതിവിതതാകൃതിഃ । തഥാകാശമ് അപി സ്ഥൂലം ശൂന്യം സദ് യദപേക്ഷയാ
ഒരു കടുകിനൊപ്പം താരതമ്യം ചെയ്താൽ മെരു പർവ്വതം എത്ര വിശാലമാണോ, അതുപോലെ സത്യമായ അതിനൊപ്പം നോക്കുമ്പോൾ ആകാശവും വലിയതും ശൂന്യവുമാണ് തോന്നുന്നത്.