അഥാകൃഷ്ടവതി പ്രാണാന് സ്വയമ്ഭുവി നഭോഭുവഃ । വിരാഡാത്മനി തത്യാജ വാതസ്കന്ധസ്ഥിതിം സ്ഥിരാമ്
അപ്പോൾ സ്വയംഭുവിൽ പ്രാണങ്ങൾ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ വിശ്വരൂപന്റെ ശരീരത്തിൽ ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും നിലനിന്നിരുന്ന വായുവിന്റെ ആ ഉറപ്പുള്ള അധിഷ്ഠാനം വിട്ടുപോയി.
തേ ഹി തസ്യ കില പ്രാണാസ് തേനാക്രാന്തേഷു തേഷ്വ് അപി । ഋക്ഷചക്രസ്ഥിതിം കോ ഽന്യശ് ചക്രേ ഭൂതൈകധാരിണീമ്
അവന്റെ പ്രാണങ്ങൾ അങ്ങനെ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ അധിഷ്ഠാനങ്ങൾ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ആരാണ് മറ്റൊരാൾ നക്ഷത്രചക്രവും ഭൂതങ്ങളുടെ ഏകത്വവും നിലനിർത്താൻ കഴിയുക?
വാതസ്കന്ധേ സമാക്രാന്തേ ബ്രഹ്മണാ പ്രാണമാരുതേ । ശമം ഗന്തും പരിത്യജ്യ സംസ്ഥിതിം ക്ഷോഭമ് ആഗതേ
ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പ്രാണവായുവാൽ നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ കാറ്റ് കയറുമ്പോൾ, അതിന്റെ ശാന്തത നഷ്ടപ്പെട്ട്, സ്ഥിരത അശാന്തിയിലേക്ക് മാറുന്നു.
നിരാധാരാസ് സവാതാഗ്നിദേഹോല്മുകവദ് ആപതന് । വ്യോമ്നസ് താരാസ് തരോḫ പുഷ്പനികരാ ഇവ ഭൂതലേ
ആശ്രയം ഇല്ലാതെ, കാറ്റും അഗ്നിയും കൂട്ടായി, ജ്വലിച്ചിരിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ചിന്ഹങ്ങൾപോലെയും, ആകാശത്തിൽ നിന്നു വീഴുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയും, മരത്തിൽ നിന്നു നിലത്തേക്ക് വീഴുന്ന പൂക്കളെപ്പോലെയും അവ വീണു.
കാലപാകഗലന്മൂലാ ജഗത്ഷണ്ഡഫലാദയഃ । പ്രശാന്തപവനാധാരാ വിമാനാവലയോ ഽപതന്
കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ വേരുകൾ ഉണങ്ങിയപ്പോൾ, ലോകങ്ങളും ആ വൃക്ഷത്തിലെ ഫലങ്ങളും, ദൈവാലയങ്ങളുടെ വലയങ്ങളും, അവയെ താങ്ങിയിരുന്ന വായു ശാന്തമായപ്പോൾ, എല്ലാം താഴേക്ക് വീണു.
പ്രശമോന്മുഖതാം യാതേ ബ്രാഹ്മേ സങ്കല്പനേന്ധനേ । സിദ്ധാനാം ഗതയശ് ശേമുര് ഇദ്ധാനാമ് അര്ചിഷാമ് ഇവ
ബ്രഹ്മത്തിന്റെ നിർണയം ശാന്തതയിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, സിദ്ധന്മാരുടെ സഞ്ചാരങ്ങൾ അഗ്നിയുടെ ജ്വാലകൾ ശമിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി.
പ്രഭ്രമന്ത്യോ ഽമ്ബരേ കല്പമാരുതൈസ് തനുതൂലവത് । സ്വശക്ത്യപചയേ മൂകാസ് സിദ്ധസന്തതയോ ഽപതന്
ലോകം നശിക്കുമ്പോള് കാറ്റ് ആകാശത്ത് തൂവല്പോലെയായി ഇളക്കി എറിഞ്ഞപ്പോള്, തങ്ങളുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ച സിദ്ധന്മാരുടെ വംശങ്ങള് മൌനമായ് വീണു.
സകല്പദ്രുമജാലാനി സേന്ദ്രാദിനഗരാണി ച । പേതുര് ഭൂകമ്പലോലസ്യ ശിരാംസ്യ് അമരഭൂഭൃതഃ
ഭൂമി കുലുങ്ങിയപ്പോള് അമരന്മാരുടെ തലകള് വിറെച്ചു; ആ സമയത്ത് ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും താമസിച്ച നഗരങ്ങളും, മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാടുകളും താഴെ വീണു.
വക്ഷി സങ്കല്പമാത്രാത്മാ വിരാഡ് ബ്രഹ്മാ ജഗദ്വപുഃ । കിമ് അങ്ഗം തസ്യ ഭൂലോകẖ കിം സ്വര്ഗẖ കിം രസാതലമ്
സങ്കല്പം മാത്രം ആകൃതിയായ വിശ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തില് ഭൂലോകം ഏത് ഭാഗം, സ്വര്ഗം ഏത് ഭാഗം, അടലോകം ഏത് ഭാഗമാണെന്ന് പറയൂ.
കഥമ് ഏതാനി ചാങ്ഗാനി ബ്രഹ്മംസ് തസ്യ സ്ഥിതാനി വാ । കഥം വാ സോ ഽന്തരേ തസ്യ സ്വസ്യൈവ വപുഷസ് സ്ഥിതഃ
ബ്രഹ്മന്, അവന്റെ ഈ അവയവങ്ങള് എങ്ങനെ നിലനില്ക്കുന്നു? അല്ലെങ്കില് അവന് തന്നെ തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളില് എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു?
ബ്രഹ്മാ സങ്കല്പമാത്രാത്മാ നിരാകൃതിര് ഇദം സ്ഥിതമ് । ജഗദ് ഇത്യ് ഏവ ജാതോ മേ നിശ്ചയẖ കഥയേതരത്
ബ്രഹ്മം എന്നത് വെറും ചിന്തയുടെ സ്വഭാവമുള്ളതും, രൂപരഹിതവുമാണ്. ഈ ലോകം അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ലോകം എന്നു പറയുന്നത് ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്നു ഞാൻ ഉറപ്പായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ആദൌ താവദ് ഇദം നാസന് ന സദ് ആസ്തേ നിരാമയമ് । ചിന്മാത്രപരമാകാശമ് ആശാകോശൈകപൂരകമ്
ആദ്യത്തിൽ ഇതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; യാഥാർത്ഥ്യമായതും ഇല്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശുദ്ധവും അകലമില്ലാത്തതുമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അതിൽ എല്ലാ സാധ്യതകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തത് സ്വാമ് ആകാശതാം ചൈതച് ചേത്യമ് ഇത്യ് അവബുധ്യതേ । സ്വരൂപമ് അജഹന് നിത്യം ചിത്ത്വാദ് ഭവതി ചേതനമ്
അത് തന്നെ സ്വഭാവപ്രകാരം 'ഇതാണ് അറിയേണ്ടത്' എന്നിങ്ങനെ ആകാശമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ സ്വരൂപം ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയാതെ, ചൈതന്യമായതിനാൽ അത് ബോധമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
വിദ്ധി ത്വം ചേതനം ജീവം സ ഘനത്വാന് മനസ് സ്ഥിതമ് । ഏതാവതി സ്ഥിതേ ജാലേ ന കിഞ്ചിത് സാകൃതി സ്ഥിതമ്
നീ തന്നെ ആ ബോധം, അതാണ് ജീവൻ, അതിന്റെ ഘനത്വം കൊണ്ടാണ് മനസ്സായി നിലകൊള്ളുന്നത്. ഈ വല നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് യഥാർത്ഥ രൂപമുള്ള മറ്റൊന്നും ഇല്ല.
ശുദ്ധം വ്യോമൈവ ചിദ്വ്യോമ സ്ഥിതമ് ആത്മനി പൂര്വവത് । യദ് ഏതത് പ്രതിഭാതം തു തദ് അനന്യച് ഛിവാത് തതഃ
ശുദ്ധമായ ആകാശം പോലെ, അതായത് ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം, എപ്പോഴും ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. പുറത്തു കാണുന്ന എല്ലാം അതിൽ നിന്നുതന്നെ ഉദിച്ചുവന്നതും, അതിൽ നിന്ന് വേറെയൊന്നുമില്ല.
അഥ തന് മന ആഭോഗി ഭാവിതാഹങ്കൃതി സ്ഫുരത് । സങ്കല്പാത്മകമ് ആകാശമ് ആസ്തേ തിമിതമ് അവ്യയമ്
പിന്നീട് ആ മനസ്സ്, അനുഭവസുഖത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്ന, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം വളർന്നതായും, ആലോചനകളാൽ രൂപപ്പെട്ട ആകാശം അലഞ്ഞു കറങ്ങുന്നുവെങ്കിലും, അതു നശിക്കാത്തതും ആയിരിക്കുന്നു.
തത് സങ്കല്പചിദാഭാസനഭോ ഽഹമ് ഇതി ഭാവിതമ് । അസന്തമ് ഏവാനുഭവത് സന്നിവേശം ഖമ് ഏവ ഖേ
ആ മനസ്സ്, ചിന്തയും ബോധവും പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; 'ഞാൻ ആകുന്നു' എന്ന ഭാവത്തിൽ അത് നിലകൊള്ളുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും, അതു ക്രമീകരണങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു—ആകാശത്തിനുള്ളിലെ ആകാശം പോലെ.
വേത്തി ഭാവിതമ് ആത്മാനം പശ്യത്യ് അനുഭവത്യ് അപി । സങ്കല്പകാത്മകം ശൂന്യമ് ഏവ ദേഹ ഇതി സ്ഥിതമ്
അത് സ്വയം മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയതായും, സ്വയം കാണുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിന്തകളാൽ രൂപപ്പെട്ട ശൂന്യമായതാണു ശരീരമെന്നു സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത്.
ശൂന്യമ് ഏവ യഥാകാരി സങ്കല്പനഗരം ഭവാന് । പശ്യത്യ് ഏവമ് അജോ ദേഹം ഖേ ഖമ് ഏവാനുഭൂതവാന്
നമുക്ക് മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായതുപോലെ, ജനനം ഇല്ലാത്തവൻ തന്റെ ശരീരത്തെയും ശൂന്യത്തിൽ ശൂന്യമായതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
സംവിദോ നിര്മലത്വാത് സ യാവദിച്ഛം തഥാവിധമ് । അനുഭൂയാനുഭവനം സ്വേച്ഛയൈവോപശാമ്യതി
ബോധം ശുദ്ധമായതിനാൽ, അതിന് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായി അനുഭവിക്കാം; അതിന്റെ ഇച്ഛയാൽ തന്നെ ആ അനുഭവം അവസാനിക്കും.
യദാ ത്വ് അത്ര പരിജ്ഞാനമ് അസ്മദാദേസ് തദാതതമ് । ഇദം സംസരണം വിദ്ധി ശൂന്യം സത്യമ് ഇവ സ്ഥിതമ്
ഇവയെക്കുറിച്ച് എന്റെപോലുള്ള ഉപദേശങ്ങളിൽ നിന്നു യഥാർത്ഥമായ അറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഈ ജനനമരണചക്രം സത്യത്തെപ്പോലെ ശൂന്യമാണെന്ന് അറിയണം.
യഥാഭൂതപരിജ്ഞാനാദ് അത്ര ശാമ്യതി വാസനാ । അദ്വൈതാന് നിരഹങ്കാരാത് തതോ മോക്ഷോ ഽവശിഷ്യതേ
യഥാർത്ഥമായ അറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശമിക്കും; ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാതെയും അഹംഭാവം ഇല്ലാതെയും മോക്ഷം മാത്രം ശേഷിക്കും.
ഏവമ് ഏഷ സ യോ ബ്രഹ്മാ സ ഏവേദം ജഗത് സ്ഥിതമ് । വിരാജോ ബ്രഹ്മണോ രാമ ദേഹോ യസ് തദ് ഇദം ജഗത്
ഇവിടെ ബ്രഹ്മാവെന്നു പറയുന്നവൻ തന്നെയാണ് ഈ ലോകം. രാമാ, ബ്രഹ്മാവായ വിരാജിന്റെ ശരീരം ഈ ലോകം തന്നെയാണ്.
സങ്കല്പാകാശരൂപസ്യ തസ്യ യാ ഭ്രാന്തിര് ഉത്ഥിതാ । തദ് ഇദം ജഗദ് ആഭാതി തദ് ബ്രഹ്മാണ്ഡമ് ഉദാഹൃതമ്
യോജനങ്ങളുടെ ആകാശംപോലെയുള്ളവന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്ന ഭ്രമം തന്നെയാണ് ഈ ലോകം എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാണ്ഡം.
സര്വമ് ആകാശമ് ഏവേദം സങ്കല്പകലനാത്മകമ് । വസ്തുതസ് ത്വ് അസ്തി ന ജഗത് ത്വത്താമത്തേ ച ന ക്വചിത്
ഈ എല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യോജനങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ആകാശം മാത്രമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ ലോകം ഇല്ല, നിനക്കോ മറ്റൊരിടത്തോ അത്തരം ഒന്നുമില്ല.
ക്വ ചിന്മാത്രേ ഽമലേ വ്യോമ്നി കഥം വാ കേന വാ ജഗത് । കിം ജായതേ കിമ് അത്രാസ്തി കാരണം സഹകാരി യത്
നിർമ്മലമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ എങ്ങനെയോ ആരാലോ ലോകം ഉണ്ടാകുമോ? ഇവിടെ എന്താണ് ജനിക്കുന്നത്, എന്താണ് ഉള്ളത്, എന്താണ് കാരണം, സഹായം എന്നൊന്നുമില്ലല്ലോ?
അതോ ഽലീകമ് ഇദം ജാതമ് അലീകം പരിദൃശ്യതേ । അലീകം സ്വദതേ ഽലീകമ് ഏവ നശ്യതി ശൂന്യകമ്
അതിനാല് ഇതെല്ലാം അസത്യത്തില് നിന്നാണ് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്; അസത്യം തന്നെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. അസത്യം തന്നെ അനുഭവിക്കുകയും, അവസാനം അസത്യം തന്നെ ശൂന്യത്തില് ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജഗദാദികയാ ഭാസാ ചിന്മാത്രം സ്വദതേ സ്വതഃ । ആത്മനാത്മാമ്ബരേ ദ്വൈതം സ്പന്ദനേനേവ മാരുതഃ
ലോകത്തിന്റെ ആരംഭപ്രകാശം കൊണ്ടു ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം സ്വയം ആസ്വദിക്കുന്നു; ആത്മാവിന്റെ ആകാശത്ത്, കാറ്റ് ഇളകുന്നതുപോലെ, ദ്വൈതം ഉണരുന്നു.
ഇദം കിഞ്ചിന് നകിഞ്ചിദ് വാ ദ്വൈതാദ്വൈതവിവര്ജിതമ് । ചിദാകാശം ജഗദ് വിദ്ധി ശൂന്യമ് അച്ഛം നിരാമയമ്
ഇത് എന്തോ അല്ലെങ്കില് ഒന്നുമല്ല, ദ്വൈതവും അദ്വൈതവും ഇല്ലാത്തത്. ഈ ലോകം ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം—ശൂന്യവും, സുതാര്യവും, ദുഃഖരഹിതവും.
ശാന്താശേഷവിശേഷോ ഽഹം തേന രാഘവ സംസ്ഥിതഃ । സന്ന് ഏവാസന്ന് ഇവാതസ് ത്വമ് ഏവമ് ഏവാസ്സ്വ നിര്മമഃ
എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും ശാന്തമായ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാന് നിലകൊള്ളുന്നത്, രാഘവാ. ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്; അതുപോലെ നീയും അഹങ്കാരമില്ലാതെ നിലകൊള്ളണം.