വസ്തുതസ് തു ന ജാതോ ഽസ്മി ന ച നശ്യാമി കിഞ്ചന । ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ തിഷ്ഠാമ്യ് അഹമ് അനാവൃതഃ
സത്യത്തിൽ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല, എങ്ങനെയും നശിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ അനന്തമായ ചൈതന്യത്തിൽ തന്നെ, തടസ്സമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യദ് അയം ത്വം മമാഹം തേ യദ് ഇദം കഥനം മിഥഃ । തത് തരങ്ഗസ് തരങ്ഗാഗ്രേ രണത്യ് ഏവേതി മേ മതിഃ
നീ എന്നോട് പറയുന്നതും ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നതും, ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത്, എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത്, തിരകളുടെ മുകളിൽ മറ്റൊരു തിര കളിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
ഏവംരൂപസ്യ മേ കാലവശതോ വിശദാകൃതേഃ । സൌകുമാര്യാച് ചിദാഭാസമാത്രസ്യാന്തസ് സ്വഭാവതഃ
ഇങ്ങനെ വ്യക്തമായ രൂപമുള്ള, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ, ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം മാത്രമായ, ഉള്ളിൽ സ്വഭാവത്താൽ—
മമാനന്യാ തവാന്യസ്യ ചാന്യേവേഹ വിഭാതി യാ । സോദിതാനുദിതൈവാന്തര് മമാഹമ് ഇതി വാസനാ
ഇവിടെ എന്റെതെന്ന്, നിന്റെതെന്ന്, മറ്റൊരാളുടേതെന്ന് തിളങ്ങുന്ന ധാരണ, എന്റെ ഉള്ളിൽ 'ഞാൻ എന്റെതാണു' എന്ന വാസന പോലെ, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നില്ല.
അനാശസത്താമുദിതസ് ത്വ് അഹമ് ആത്മനി സംസ്ഥിതഃ । സ്വഭാവാദ് അച്യുതാകാരസ് സ്വാത്മാരാമസ് സ്വയംപ്രഭഃ
ഞാൻ ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടു, ആസ്വാദനങ്ങളില്ലാത്ത നിലയിലേക്കാണ് എത്തിയത്. എന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതും, എന്റെ തന്നെ ആത്മാവിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതും, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതുമാണ്.
തസ്യാ അഹമ് ഇതി ഭ്രാന്തേര് വാസനായാ ജഗത്സ്ഥിതേഃ । സമ്പന്നേയമ് അധിഷ്ഠാതൃദേവതാ ദേഹരൂപിണീ
‘ഞാൻ ഇതാണ്’ എന്ന ഭ്രമം വാസനകളിൽ നിന്നു ഉയർന്ന് വരുന്നു. ആ വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവതയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നത്.
വാസനായാ അധിഷ്ഠാതൃദേവതൈവമ് ഇയം സ്ഥിതാ । ന തു മേ ഗൃഹിണീ നാപി ഗൃഹിണ്യര്ഥേന മത്കൃതാ
അങ്ങനെ, വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവത ഇവിടെയുണ്ട്. അവൾ എന്റെ ഭാര്യയല്ല, ഭാര്യ എന്ന നിലയ്ക്കായി ഞാൻ അവളെ ഭാര്യയാക്കിയതുമല്ല.
സ്വവാസനാവേശവശേന ഭാവം ഗൃഹിണ്യ് അഹം ബ്രഹ്മണ ഇത്യ് ഉപേത്യ । ഏഷാ സ്വയം വ്യര്ഥമ് ഇതാതിദുẖഖം യസ്മാത് കിലൈഷൈവ ഹി വാസനാന്തഃ
എന്റെ സ്വന്തം വാസനകളിൽ മുഴുകിയതിന്റെ ഫലമായി, ‘ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യയാണ്’ എന്ന ഭാവം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ തന്നെ, ഫലപ്രദമല്ലാത്തതും അതിയായ ദുഃഖം നിറഞ്ഞതുമായ ഈ വാസനയുടെ അവസാനം മാത്രമാണ്.
അദ്യാഹം ചിന്മയാകാശസ് ത്വ് അന്യാകാശമയീം സ്ഥിതിമ് । പരാം ഗ്രഹീതുമ് ഇച്ഛാമി തേനേഹോപസ്ഥിതẖ ക്ഷയഃ
ഇന്ന് ഞാൻ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശംപോലെയുള്ളവൻ, മറ്റൊരു ആകാശംപോലെയുള്ള പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലയഭാവം എന്നെ പിടിച്ചെടുത്തത്.
മഹാപ്രലയകാലേ ഽസ്മിംസ് ത്യക്തുമ് ഏഷാ മയാധുനാ । മുനീന്ദ്ര നൂനമ് ആരബ്ധാ തേന വൈരസ്യമ് ആഗതാ
മഹാപ്രളയത്തിന്റെ ഈ സമയത്ത്, ഞാൻ അവളെ ഇപ്പോൾ വിട്ട് പോകേണ്ടതുണ്ട്, മഹർഷിയേ; അതിനാൽ തന്നെ ഈ വിരക്തി എന്നിൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആകാശത്വാദ് യദാദ്യായം പരാകാശോ ഭവാമ്യ് അഹമ് । തദാ മഹാപ്രലയതാ വാസനായാശ് ച സങ്ക്ഷയഃ
ആകാശസ്വഭാവം കൊണ്ടു ഞാൻ പരമാകാശമായി മാറുമ്പോൾ, അപ്പോൾ മഹാപ്രളയവും എല്ലാ വാസനകളുടെയും അവസാനവും സംഭവിക്കുന്നു.
തേനൈഷാ വിരസീഭൂതാ മന്മാര്ഗമ് അഭിധാവതി । നാനുഗച്ഛതി കോ നാമ നിര്മാതാരമ് ഉദാരധീഃ
അതിനാലാണ് അവൾ രുചിയില്ലാത്തവളായി എന്റെ വഴി പിന്തുടരാൻ ഓടുന്നത്; എന്നാൽ ഉന്നതബുദ്ധിയുള്ളവർ ആരാണ് സൃഷ്ടാവിനെ പിന്തുടരുന്നത്?
ഇഹാദ്യായം കലേര് അന്തശ് ചതുര്യുഗവിപര്യയഃ । പ്രജാമന്വിന്ദ്രദേവാനാമ് അദ്യൈവാന്തോ ഽയമ് ആഗതഃ
ഇവിടെ, ഇന്നുതന്നെ, കലിയുഗം അവസാനിക്കുന്നു; നാലു യുഗങ്ങളുടെ ചക്രം മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജനങ്ങൾക്കും ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാർക്കും ഇന്നാണ് അവസാനമെത്തിയത്.
അദ്യൈവ ചായം കല്പാന്തോ മഹാകല്പാന്ത ഏവ ച । മമായം വാസനാന്തോ ഽദ്യ ദേഹവ്യോമാന്ത ഏവ ച
ഇന്നുതന്നെ ഈ കല്പവും മഹാകല്പവും അവസാനിക്കുന്നു; എനിക്ക് ഇന്നാണ് വാസനകൾക്ക് അവസാനം, ശരീരമായ ആകാശത്തിനും ഇതാണ് അവസാനദിവസം.
തേനേയം വാസനാ ബ്രഹ്മന് ക്ഷയം ഗന്തും സമുദ്യതാ । ക്വേവ പദ്മാകരാശോഷേ ഗന്ധലേഖാവതിഷ്ഠതാമ്
അതിനാൽ, ബ്രഹ്മൻ, ഈ വാസന ഇപ്പോൾ അവസാനിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു; താമരക്കുളം ഉണങ്ങിയാൽ അതിന്റെ സുഗന്ധത്തിന്റെ 흔ിവെച്ച് എവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്?
യഥാ ജലാബ്ധിലേഖായാ ജായതേ ലഹരീ ചലാ । വാസനായാസ് തഥൈവേച്ഛാ മുധോദേത്യ് അപകാരണമ്
ജലത്തിന്റെ മേൽ വരയിടുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് തരംഗം ഉയരുന്നതുപോലെ, വാസനയിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹം ഉദിക്കുന്നു, അതിന് യാതൊരു കാരണമില്ലാതെ, മൗഢ്യത്താൽ മാത്രം.
ആഭിമാനികദേഹായാ വാസനായാസ് സ്വഭാവതഃ । അസ്യാ ആത്മാവലോകേച്ഛാ സ്വയമ് ഏവോപജായതേ
അഹങ്കാരത്താൽ രൂപംകൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിൽ, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ ആത്മാവിനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം സ്വയം ഉദിക്കുന്നു.
ആത്മതത്ത്വം ത്വ് അപശ്യന്ത്യാ ധാരണാഭ്യാസയോഗതഃ । ദൃഷ്ടോ ഽനയാ ഭവത്സര്ഗോ വര്ഗവ്യഗ്രാനിരര്ഗലഃ
ആത്മതത്വം കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്കു, ധ്യാനത്തിന്റെ അഭ്യാസം മൂലം ഈ വാസന ലോകസൃഷ്ടിയെ ഒരു തടസ്സമില്ലാത്ത, അനന്തമായ കൂട്ടമായി കാണുന്നു.
അനയാമ്ബരസഞ്ചാരപരയാദ്രിശിരശ്ശിലാ । ദൃഷ്ടാ സ്വജഗദാധാരഭൂതാസ്മാകം തു ഖാത്മികാ
ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ വാസനകൊണ്ടു, മലശിഖരത്തിലെ കല്ല് അതിന്റെ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പോലെ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കു അത് ശൂന്യസ്വഭാവമായിരിക്കുന്നു.
ഏതദ് അസ്മജ്ജഗദ് യത്ര തദ് ദൃഷത് ത്വജ്ജഗദ്ഗിരൌ । അസ്മജ്ജഗത്പദാര്ഥേഷു സന്ത്യ് അന്യാനി ജഗന്ത്യ് അപി
എവിടെ ഞങ്ങളുടെ ലോകം കാണപ്പെടുന്നു, അവിടെ നിങ്ങളുടെ ലോകം ഒരു പർവതമായി കാണപ്പെടുന്നു; ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കളിൽ മറ്റു ലോകങ്ങളും ഉണ്ട്.
വയം താനി ന പശ്യാമോ ഭേദദൃഷ്ടൌ സ്ഥിതാ ഇമേ । ബോധൈകതാം ഗതാസ് ത്വ് ആശു പശ്യാമസ് താനി വീക്ഷണാത്
നാം വ്യത്യാസദൃഷ്ടിയില് ഉറച്ചു നില്ക്കുമ്പോള് ആ വസ്തുക്കള് കാണുന്നില്ല. അവ ബോധത്തിന്റെ ഏകതയിലേക്കു വേഗത്തില് എത്തുമ്പോള് മാത്രം, ആന്തരദൃഷ്ടിയിലൂടെ നാം അവയെ കാണുന്നു.
ഘടേ പടേ വടേ കുഡ്യേ ഖേ ഽനിലേ ഽമ്ഭസി തേജസി । ജഗന്തി സന്തി സര്വത്ര ശിലായാമ് ഇവ സര്വദാ
കുടം, തുണി, ആല്മരം, മതില്, ആകാശം, വായു, വെള്ളം, അഗ്നി—എവിടെയും, എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകങ്ങള് നിലകൊള്ളുന്നു, ഒരു കല്ലിനുള്ളില് എപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്നതുപോലെ.
ജഗന് നാമ മുധാഭ്രാന്തിẖ കില സ്വപ്നപുരോപമാ । മിഥ്യൈവേയം ക്വ നാമാസൌ ചിദ്രൂപാസ്ത്യ് അഥ നാസ്തി വാ
ലോകം എന്നത് വെറും മിഥ്യാഭ്രമം മാത്രമാണ്, സ്വപ്നനഗരിക്ക് സമാനമായത്. ഇത് പൂര്ണമായും അസത്യമാണ്—അവിടെയെങ്ങാണ് ആ ചൈതന്യരൂപം, അതുണ്ടോ ഇല്ലയോ?
പരിജ്ഞാതാ സതീ യേഷാം സൈഷാ ചിന്നഭസൈകതാമ് । ഗതാ തേ ന വിമുഹ്യന്തി ശിഷ്ടാസ് തു ഭ്രമഭാജനമ്
ഈ ചൈതന്യാകാശത്തിന്റെ ഏകത്വം ആര്ക്ക് മനസ്സിലായോ, അവര് ഇനി ഭ്രമിക്കില്ല; ശേഷിക്കുന്നവര് എല്ലാം ഭ്രമത്തിന്റേതാണ്.
അഥാന്യധാരണാഭ്യാസാത് സ്വവിരാഗവശോദിതമ് । സാധയന്ത്യാര്ഥമ് ആത്മീയം ദൃഷ്ടസ് ത്വമ് അനയാ മുനേ
തങ്ങളുടെ തന്നെ വൈരാഗ്യബലത്തിൽ, വ്യത്യസ്തമായ ധ്യാനങ്ങൾ അഭ്യസിച്ചുകൊണ്ട്, അവർക്ക് വേണ്ടതായ ലക്ഷ്യം അവർ നേടുന്നു; മഹർഷേ, നീ ഇതെല്ലാം നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ഇതി മായേവ ദുഷ്പാരാ ചിച്ഛക്തിḫ പരിജൃമ്ഭതേ । ഇയമ് ആദ്യന്തരഹിതാ ബ്രാഹ്മീ ശക്തിര് അനാമയാ
ഇങ്ങനെ, അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മായയുപോലെ, ചൈതന്യശക്തി വ്യാപിക്കുന്നു; ഇതാണ് ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ദുഃഖം സ്പർശിക്കാത്ത ബ്രഹ്മശക്തി.
പ്രവര്തന്തേ നിവര്തന്തേ നേഹ കാര്യാണി കാനിചിത് । ദ്രവ്യകാലക്രിയോദ്ദ്യോതാ ചിതിസ് തപതി കേവലമ്
ഇവിടെ യാതൊരു പ്രവർത്തികളും യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരംഭിക്കുകയോ അവസാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; വസ്തു, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവ കൊണ്ട് പ്രകാശിതമായ ചൈതന്യമാണ് മാത്രം തിളങ്ങുന്നത്.
ദേശകാലക്രിയാദ്രവ്യമനോബുദ്ധ്യാദികം ത്വ് ഇദമ് । ചിച്ഛിലാങ്ഗകമ് ഏവൈകം വിദ്ധ്യ് അനസ്തമയോദയമ്
ദേശം, കാലം, പ്രവർത്തി, വസ്തു, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയൊക്കെയും ഉദയം അസ്തമനം ഇല്ലാത്ത ഏകമായ ഒരു ചൈതന്യരാശിയാണെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം.
ചിദ് ഏവേയം ശിലാകാരമ് ഇവ തിഷ്ഠതി ബിഭ്രതീ । അങ്ഗമ് അസ്യാ ജഗജ്ജാലം മരുതസ് സ്പന്ദനം യഥാ
ചൈതന്യം തന്നെയാണ് ഇവിടെ കല്ല് പോലെ നിലകൊള്ളുന്നത്, അതിന്റെ അംഗങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ ജാലമാണ്, കാറ്റിന്റെ ചലനം അതിന്റെ സ്പന്ദനംപോലെ.
വിജ്ഞാനഘനമ് ആത്മാനം ജഗദ് ഇത്യ് അവബുധ്യതേ । അനാദ്യന്താപി സാദ്യന്തം ചിത്ത്വാദ് അതിഗതാപി ചിത്
ജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞ ആത്മാവ് തന്നെ ലോകമെന്നു അനുഭവിക്കുന്നു; അതിന് ആദിയും അന്തവും ഇല്ലെങ്കിലും, ഇരുവരും ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു, ചൈതന്യം മനസ്സിനെയും അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.