പദവീമ് അസി സമ്പ്രാപ്ത ഇമാമ് അതിദവീയസീമ് । ദൂരാധ്വസു പരിശ്രാന്ത ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ്
നീ വളരെ ദൂരെയുള്ള ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ദീർഘയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ, ദയവായി ഈ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്തേ തേന ഭഗവന്ന് അഭിവാദയ ഇത്യ് അഹമ് । വദന് മണിമയേ പീഠേ നിവിഷ്ടോ ദൃഷ്ടിദര്ശിതേ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ 'ഭഗവൻ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു, അവൻ കാണിച്ച മണിമണികൾകൊണ്ടുള്ള പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു.
അഥാമരര്ഷിഗന്ധര്വമുനിവിദ്യാധരോദിതാഃ । പ്രസ്തുതാസ് സ്തുതയḫ പൂജാ നതയസ് സ്ഥിതിനീതയഃ
അപ്പോള് ദേവന്മാരും മഹര്ഷിമാരും ഗാന്ധര്വന്മാരും മുനിമാരും വിദ്യാധരന്മാരും ചേര്ന്ന് ഭക്തിപൂര്വം സ്തുതികളും പൂജയും നമസ്കാരവും സ്വീകരണ ചടങ്ങുകളും അര്പ്പിച്ചു.
തതോ മുഹൂര്തമാത്രേണ സര്വഭൂതഗണോത്ഥിതേ । ശാന്തേ പ്രകൃതസംരമ്ഭേ തസ്യോക്തം ബ്രഹ്മണോ മയാ
അതിനുശേഷം, ഒരു ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളില് എല്ലാ ജീവികളും അവിടെ ഒന്നിച്ചു, ശാന്തതയും സ്വാഭാവികമായ സമാധാനവും വീണ്ടെടുത്തു. അപ്പോള് ഞാന് ബ്രഹ്മാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കിമ് ഇദം ഭൂതഭവ്യേശ യദ് ഇയം മാമ് ഉപാഗതാ । വക്തി ജ്ഞാനഗിരാസ്മാംസ് ത്വം ബോധയേതി പ്രയത്നതഃ
ഭൂതഭവ്യങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, ഇവള് എന്നെ സമീപിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? ഇവള് ജ്ഞാനപൂര്വ്വം സംസാരിച്ച്, നിങ്ങള് ഞങ്ങളെ മനസ്സോടെ ഉപദേശിക്കണമെന്ന് ആവശ്യമിടുന്നു.
ഭവാന് ഭൂതേശ്വരോ ദേവസ് സകലജ്ഞാനപാരഗഃ । ഇയം ച കാ മമ ച കിം ബ്രൂതേ ബ്രൂഹി ബൃഹദ്ദ്യുതേ
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും നാഥനും, സമസ്ത ജ്ഞാനത്തിന്റെ knows-ഉം ആണല്ലോ. ഇവള് ആര്? എനിക്ക് ഇവള് എന്താണ് പറയുന്നത്? മഹത്തായ പ്രകാശമേ, ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
കഥമ് ഏഷാ ത്വയാ ദേവ ജായാര്ഥം ജനിതാ സതീ । നേഹ ജായാപദം നീതാ നീതാ വിരസതാം പുനഃ
പ്രഭോ, ഭാര്യയ്ക്കായി അവളെ നീ സൃഷ്ടിച്ചുവെങ്കിലും, ഇവിടെയവൾക്ക് ഭാര്യയായ നില ലഭിച്ചില്ല. പകരം, അവളുടെയൊക്കെയും രുചികെട്ട നിലയിലേക്കാണ് വീണ്ടും എത്തിയത്.
മുനേ ശൃണു യഥാവൃത്തമ് ഇദം തേ കഥയാമ്യ് അഹമ് । യഥാവൃത്തമ് അശേഷേണ കഥനീയം യതസ് സതാമ്
മഹർഷേ, സംഭവിച്ചത് എങ്ങനെയെന്നു ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം. സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ എല്ലാം സത്യസന്ധമായി പറയേണ്ടതാണല്ലോ, അതുകൊണ്ടു ഞാൻ മുഴുവനും വിശദമായി പറയുന്നു.
അസ്തി താവദ് അജം ശാന്തമ് അജരം കിഞ്ചിദ് ഏവ സത് । തതശ് ചിത്കചനൈകാന്തരൂപിണẖ കചിതോ ഽസ്മ്യ് അഹമ്
അജൻമ, ശാന്തം, വയസ്സില്ലാത്തതും സത്യമായതുമായ ഒരു വസ്തു ഉണ്ട്. അതിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ശുദ്ധബോധത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടത്.
ആകാശരൂപ ഏവാഹം സ്ഥിത ആത്മനി സര്വദാ । ഭവിഷ്യതി സ്ഥിതേ സര്ഗേ സ്വയമ്ഭൂര് ഇതി നാമ മേ
ഞാൻ എപ്പോഴും ആകാശംപോലെയുള്ള സ്വഭാവത്തോടെ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പേര് സ്വയംഭൂവെന്നായിരിക്കും.
വസ്തുതസ് തു ന ജാതോ ഽസ്മി ന ച നശ്യാമി കിഞ്ചന । ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ തിഷ്ഠാമ്യ് അഹമ് അനാവൃതഃ
സത്യത്തിൽ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല, എങ്ങനെയും നശിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ അനന്തമായ ചൈതന്യത്തിൽ തന്നെ, തടസ്സമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യദ് അയം ത്വം മമാഹം തേ യദ് ഇദം കഥനം മിഥഃ । തത് തരങ്ഗസ് തരങ്ഗാഗ്രേ രണത്യ് ഏവേതി മേ മതിഃ
നീ എന്നോട് പറയുന്നതും ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നതും, ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത്, എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത്, തിരകളുടെ മുകളിൽ മറ്റൊരു തിര കളിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
ഏവംരൂപസ്യ മേ കാലവശതോ വിശദാകൃതേഃ । സൌകുമാര്യാച് ചിദാഭാസമാത്രസ്യാന്തസ് സ്വഭാവതഃ
ഇങ്ങനെ വ്യക്തമായ രൂപമുള്ള, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ, ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം മാത്രമായ, ഉള്ളിൽ സ്വഭാവത്താൽ—
മമാനന്യാ തവാന്യസ്യ ചാന്യേവേഹ വിഭാതി യാ । സോദിതാനുദിതൈവാന്തര് മമാഹമ് ഇതി വാസനാ
ഇവിടെ എന്റെതെന്ന്, നിന്റെതെന്ന്, മറ്റൊരാളുടേതെന്ന് തിളങ്ങുന്ന ധാരണ, എന്റെ ഉള്ളിൽ 'ഞാൻ എന്റെതാണു' എന്ന വാസന പോലെ, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നില്ല.
അനാശസത്താമുദിതസ് ത്വ് അഹമ് ആത്മനി സംസ്ഥിതഃ । സ്വഭാവാദ് അച്യുതാകാരസ് സ്വാത്മാരാമസ് സ്വയംപ്രഭഃ
ഞാൻ ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടു, ആസ്വാദനങ്ങളില്ലാത്ത നിലയിലേക്കാണ് എത്തിയത്. എന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതും, എന്റെ തന്നെ ആത്മാവിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതും, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതുമാണ്.
തസ്യാ അഹമ് ഇതി ഭ്രാന്തേര് വാസനായാ ജഗത്സ്ഥിതേഃ । സമ്പന്നേയമ് അധിഷ്ഠാതൃദേവതാ ദേഹരൂപിണീ
‘ഞാൻ ഇതാണ്’ എന്ന ഭ്രമം വാസനകളിൽ നിന്നു ഉയർന്ന് വരുന്നു. ആ വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവതയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നത്.
വാസനായാ അധിഷ്ഠാതൃദേവതൈവമ് ഇയം സ്ഥിതാ । ന തു മേ ഗൃഹിണീ നാപി ഗൃഹിണ്യര്ഥേന മത്കൃതാ
അങ്ങനെ, വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവത ഇവിടെയുണ്ട്. അവൾ എന്റെ ഭാര്യയല്ല, ഭാര്യ എന്ന നിലയ്ക്കായി ഞാൻ അവളെ ഭാര്യയാക്കിയതുമല്ല.
സ്വവാസനാവേശവശേന ഭാവം ഗൃഹിണ്യ് അഹം ബ്രഹ്മണ ഇത്യ് ഉപേത്യ । ഏഷാ സ്വയം വ്യര്ഥമ് ഇതാതിദുẖഖം യസ്മാത് കിലൈഷൈവ ഹി വാസനാന്തഃ
എന്റെ സ്വന്തം വാസനകളിൽ മുഴുകിയതിന്റെ ഫലമായി, ‘ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യയാണ്’ എന്ന ഭാവം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ തന്നെ, ഫലപ്രദമല്ലാത്തതും അതിയായ ദുഃഖം നിറഞ്ഞതുമായ ഈ വാസനയുടെ അവസാനം മാത്രമാണ്.
അദ്യാഹം ചിന്മയാകാശസ് ത്വ് അന്യാകാശമയീം സ്ഥിതിമ് । പരാം ഗ്രഹീതുമ് ഇച്ഛാമി തേനേഹോപസ്ഥിതẖ ക്ഷയഃ
ഇന്ന് ഞാൻ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശംപോലെയുള്ളവൻ, മറ്റൊരു ആകാശംപോലെയുള്ള പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലയഭാവം എന്നെ പിടിച്ചെടുത്തത്.
മഹാപ്രലയകാലേ ഽസ്മിംസ് ത്യക്തുമ് ഏഷാ മയാധുനാ । മുനീന്ദ്ര നൂനമ് ആരബ്ധാ തേന വൈരസ്യമ് ആഗതാ
മഹാപ്രളയത്തിന്റെ ഈ സമയത്ത്, ഞാൻ അവളെ ഇപ്പോൾ വിട്ട് പോകേണ്ടതുണ്ട്, മഹർഷിയേ; അതിനാൽ തന്നെ ഈ വിരക്തി എന്നിൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആകാശത്വാദ് യദാദ്യായം പരാകാശോ ഭവാമ്യ് അഹമ് । തദാ മഹാപ്രലയതാ വാസനായാശ് ച സങ്ക്ഷയഃ
ആകാശസ്വഭാവം കൊണ്ടു ഞാൻ പരമാകാശമായി മാറുമ്പോൾ, അപ്പോൾ മഹാപ്രളയവും എല്ലാ വാസനകളുടെയും അവസാനവും സംഭവിക്കുന്നു.
തേനൈഷാ വിരസീഭൂതാ മന്മാര്ഗമ് അഭിധാവതി । നാനുഗച്ഛതി കോ നാമ നിര്മാതാരമ് ഉദാരധീഃ
അതിനാലാണ് അവൾ രുചിയില്ലാത്തവളായി എന്റെ വഴി പിന്തുടരാൻ ഓടുന്നത്; എന്നാൽ ഉന്നതബുദ്ധിയുള്ളവർ ആരാണ് സൃഷ്ടാവിനെ പിന്തുടരുന്നത്?
ഇഹാദ്യായം കലേര് അന്തശ് ചതുര്യുഗവിപര്യയഃ । പ്രജാമന്വിന്ദ്രദേവാനാമ് അദ്യൈവാന്തോ ഽയമ് ആഗതഃ
ഇവിടെ, ഇന്നുതന്നെ, കലിയുഗം അവസാനിക്കുന്നു; നാലു യുഗങ്ങളുടെ ചക്രം മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജനങ്ങൾക്കും ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാർക്കും ഇന്നാണ് അവസാനമെത്തിയത്.
അദ്യൈവ ചായം കല്പാന്തോ മഹാകല്പാന്ത ഏവ ച । മമായം വാസനാന്തോ ഽദ്യ ദേഹവ്യോമാന്ത ഏവ ച
ഇന്നുതന്നെ ഈ കല്പവും മഹാകല്പവും അവസാനിക്കുന്നു; എനിക്ക് ഇന്നാണ് വാസനകൾക്ക് അവസാനം, ശരീരമായ ആകാശത്തിനും ഇതാണ് അവസാനദിവസം.
തേനേയം വാസനാ ബ്രഹ്മന് ക്ഷയം ഗന്തും സമുദ്യതാ । ക്വേവ പദ്മാകരാശോഷേ ഗന്ധലേഖാവതിഷ്ഠതാമ്
അതിനാൽ, ബ്രഹ്മൻ, ഈ വാസന ഇപ്പോൾ അവസാനിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു; താമരക്കുളം ഉണങ്ങിയാൽ അതിന്റെ സുഗന്ധത്തിന്റെ 흔ിവെച്ച് എവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്?
യഥാ ജലാബ്ധിലേഖായാ ജായതേ ലഹരീ ചലാ । വാസനായാസ് തഥൈവേച്ഛാ മുധോദേത്യ് അപകാരണമ്
ജലത്തിന്റെ മേൽ വരയിടുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് തരംഗം ഉയരുന്നതുപോലെ, വാസനയിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹം ഉദിക്കുന്നു, അതിന് യാതൊരു കാരണമില്ലാതെ, മൗഢ്യത്താൽ മാത്രം.
ആഭിമാനികദേഹായാ വാസനായാസ് സ്വഭാവതഃ । അസ്യാ ആത്മാവലോകേച്ഛാ സ്വയമ് ഏവോപജായതേ
അഹങ്കാരത്താൽ രൂപംകൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിൽ, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ ആത്മാവിനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം സ്വയം ഉദിക്കുന്നു.
ആത്മതത്ത്വം ത്വ് അപശ്യന്ത്യാ ധാരണാഭ്യാസയോഗതഃ । ദൃഷ്ടോ ഽനയാ ഭവത്സര്ഗോ വര്ഗവ്യഗ്രാനിരര്ഗലഃ
ആത്മതത്വം കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്കു, ധ്യാനത്തിന്റെ അഭ്യാസം മൂലം ഈ വാസന ലോകസൃഷ്ടിയെ ഒരു തടസ്സമില്ലാത്ത, അനന്തമായ കൂട്ടമായി കാണുന്നു.
അനയാമ്ബരസഞ്ചാരപരയാദ്രിശിരശ്ശിലാ । ദൃഷ്ടാ സ്വജഗദാധാരഭൂതാസ്മാകം തു ഖാത്മികാ
ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ വാസനകൊണ്ടു, മലശിഖരത്തിലെ കല്ല് അതിന്റെ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പോലെ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കു അത് ശൂന്യസ്വഭാവമായിരിക്കുന്നു.
ഏതദ് അസ്മജ്ജഗദ് യത്ര തദ് ദൃഷത് ത്വജ്ജഗദ്ഗിരൌ । അസ്മജ്ജഗത്പദാര്ഥേഷു സന്ത്യ് അന്യാനി ജഗന്ത്യ് അപി
എവിടെ ഞങ്ങളുടെ ലോകം കാണപ്പെടുന്നു, അവിടെ നിങ്ങളുടെ ലോകം ഒരു പർവതമായി കാണപ്പെടുന്നു; ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കളിൽ മറ്റു ലോകങ്ങളും ഉണ്ട്.