തസ്മാന് മാമ് ഏനമ് അപി ച ബോധയിത്വാ മുനീശ്വര । ആമഹാകല്പസര്ഗാദൌ പരമേ പഥി യോജയ
അതുകൊണ്ട്, മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, എന്നെയും ഇവനെയും സത്യസന്ധമായി ബോധിപ്പിച്ച്, മഹാകല്പത്തിന്റെ ആദിയിൽ നിന്നു പരമമായ മാർഗത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നയിക്കണമേ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മാമ് അസൌ തസ്യ ബോധായേദമ് ഉവാച ഹ । നാഥായം മുനിനാഥോ നസ് സദ്മ സമ്പ്രാപ്തവാന് ഇദമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ എന്നോട് ഉണർവ്വിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'മഹർഷികളിലെ പ്രഭു നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എത്തി.'
ഏഷോ ഽന്യസ്മിഞ് ജഗദ്ഗേഹേ ബ്രഹ്മണസ് തനയോ മുനിഃ । പൂജയൈനം ഗൃഹായാതം ഗൃഹസ്ഥഗൃഹപൂജയാ
ഇവൻ മറ്റൊരു ലോകത്തിലെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ മুনি ആണു; ഇദ്ദേഹം വീട്ടിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഗൃഹസ്ഥന്റെ ആദരവോടെ സ്വീകരിക്കണം.
ബുധ്യതാമ് അര്ഘ്യപാദ്യേന പൂജ്യതാം മുനിപുങ്ഗവഃ । മഹന് മഹത്സപര്യാ ഹി മഹാത്മഭ്യോ ഽഭിരോചതേ
പാദ്യവും അർഘ്യവും നൽകി ഈ മഹർഷിയെ ആദരിക്കണം; മഹാന്മാരോടുള്ള വലിയ ആദരം മഹാത്മാക്കൾക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.
തയേത്യ് ഉക്തേ മഹാബുദ്ധിര് ബുബുധേ സ സമാധിതഃ । സ്വസംവിത്തിദ്രവാത്മത്വാദ് ആവര്ത ഇവ വാരിധൌ
അവിടെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹത്തായ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി ഉണർന്നു. സ്വയം അറിയുന്ന മനസ്സിന്റെ ഒഴുക്ക് പോലെ, സമുദ്രത്തിലെ ചുഴലിപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ അവസ്ഥ.
ശനൈര് ഉന്മീലയാമ് ആസ നയനേ നയകോവിദഃ । മധുശ് ശിശിരസംശാന്താവ് അവനൌ കുസുമേ യഥാ
പിന്നീട്, അങ്ങേയറ്റം വിവേകമുള്ളവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. നിലത്ത് വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പൂവിൽ തേനും തണുപ്പും പതിയെ വീണു ചേരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അതു.
ശനൈḫ പ്രകടയാമ് ആസുസ് താന്യ് അങ്ഗാന്യ് അസ്യ സംവിദമ് । മധോḫ പല്ലവജാലാനി നവാനീവ നവം രസമ്
പിന്നീട്, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ പതിയെ ജ്ഞാനം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വസന്തകാലത്ത് പുതിയ തേൻപടലങ്ങൾ പുതിയ രസം പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ അതായിരുന്നു.
സുരസിദ്ധാപ്സരസ്സങ്ഘാസ് സമാജഗ്മുസ് സമന്തതഃ । യഥാ ഹംസാലയോ ലോലാḫ പ്രാതര് വികസിതം സരഃ
ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും അപ്പ്സരസ്സുമാരും കൂട്ടമായി ചുറ്റും കൂടി. രാവിലെ വിരിയുന്ന തടാകത്തിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ പറക്കുന്ന ഹംസക്കൂട്ടംപോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ആഹ്ലാദം.
ദദര്ശാസൌ പുരḫ പ്രാപ്തം മാം ച താം ച വിലാസിനീമ് । ഉവാചാഥ വചോ വന്ദ്യḫ പ്രണവസ്വരസുന്ദരമ്
അവൻ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന എന്നെയും ആ മനോഹരിയായ സ്ത്രീയെയും കണ്ടു. പിന്നെ, ഓം എന്ന ശബ്ദംപോലെ മനോഹരവും ആദരവോടെ കേൾക്കേണ്ടതുമായ വാക്കുകൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
കരാമലകവദ്ദൃഷ്ടസംസാരാസാരസാര ഹേ । ജ്ഞാനാമൃതമഹാമ്ഭോധേ മുനേ സ്വാഗതമ് അസ്തു തേ
ലോകത്തിലെ സാരവും അസാരവും കൈയിലെ പഴംപോലെ വ്യക്തമായി കാണുന്ന ജ്ഞാനസമുദ്രമായ മഹർഷേ, നിനക്ക് ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം.
പദവീമ് അസി സമ്പ്രാപ്ത ഇമാമ് അതിദവീയസീമ് । ദൂരാധ്വസു പരിശ്രാന്ത ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ്
നീ വളരെ ദൂരെയുള്ള ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ദീർഘയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ, ദയവായി ഈ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്തേ തേന ഭഗവന്ന് അഭിവാദയ ഇത്യ് അഹമ് । വദന് മണിമയേ പീഠേ നിവിഷ്ടോ ദൃഷ്ടിദര്ശിതേ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ 'ഭഗവൻ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു, അവൻ കാണിച്ച മണിമണികൾകൊണ്ടുള്ള പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു.
അഥാമരര്ഷിഗന്ധര്വമുനിവിദ്യാധരോദിതാഃ । പ്രസ്തുതാസ് സ്തുതയḫ പൂജാ നതയസ് സ്ഥിതിനീതയഃ
അപ്പോള് ദേവന്മാരും മഹര്ഷിമാരും ഗാന്ധര്വന്മാരും മുനിമാരും വിദ്യാധരന്മാരും ചേര്ന്ന് ഭക്തിപൂര്വം സ്തുതികളും പൂജയും നമസ്കാരവും സ്വീകരണ ചടങ്ങുകളും അര്പ്പിച്ചു.
തതോ മുഹൂര്തമാത്രേണ സര്വഭൂതഗണോത്ഥിതേ । ശാന്തേ പ്രകൃതസംരമ്ഭേ തസ്യോക്തം ബ്രഹ്മണോ മയാ
അതിനുശേഷം, ഒരു ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളില് എല്ലാ ജീവികളും അവിടെ ഒന്നിച്ചു, ശാന്തതയും സ്വാഭാവികമായ സമാധാനവും വീണ്ടെടുത്തു. അപ്പോള് ഞാന് ബ്രഹ്മാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കിമ് ഇദം ഭൂതഭവ്യേശ യദ് ഇയം മാമ് ഉപാഗതാ । വക്തി ജ്ഞാനഗിരാസ്മാംസ് ത്വം ബോധയേതി പ്രയത്നതഃ
ഭൂതഭവ്യങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, ഇവള് എന്നെ സമീപിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? ഇവള് ജ്ഞാനപൂര്വ്വം സംസാരിച്ച്, നിങ്ങള് ഞങ്ങളെ മനസ്സോടെ ഉപദേശിക്കണമെന്ന് ആവശ്യമിടുന്നു.
ഭവാന് ഭൂതേശ്വരോ ദേവസ് സകലജ്ഞാനപാരഗഃ । ഇയം ച കാ മമ ച കിം ബ്രൂതേ ബ്രൂഹി ബൃഹദ്ദ്യുതേ
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും നാഥനും, സമസ്ത ജ്ഞാനത്തിന്റെ knows-ഉം ആണല്ലോ. ഇവള് ആര്? എനിക്ക് ഇവള് എന്താണ് പറയുന്നത്? മഹത്തായ പ്രകാശമേ, ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
കഥമ് ഏഷാ ത്വയാ ദേവ ജായാര്ഥം ജനിതാ സതീ । നേഹ ജായാപദം നീതാ നീതാ വിരസതാം പുനഃ
പ്രഭോ, ഭാര്യയ്ക്കായി അവളെ നീ സൃഷ്ടിച്ചുവെങ്കിലും, ഇവിടെയവൾക്ക് ഭാര്യയായ നില ലഭിച്ചില്ല. പകരം, അവളുടെയൊക്കെയും രുചികെട്ട നിലയിലേക്കാണ് വീണ്ടും എത്തിയത്.
മുനേ ശൃണു യഥാവൃത്തമ് ഇദം തേ കഥയാമ്യ് അഹമ് । യഥാവൃത്തമ് അശേഷേണ കഥനീയം യതസ് സതാമ്
മഹർഷേ, സംഭവിച്ചത് എങ്ങനെയെന്നു ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം. സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ എല്ലാം സത്യസന്ധമായി പറയേണ്ടതാണല്ലോ, അതുകൊണ്ടു ഞാൻ മുഴുവനും വിശദമായി പറയുന്നു.
അസ്തി താവദ് അജം ശാന്തമ് അജരം കിഞ്ചിദ് ഏവ സത് । തതശ് ചിത്കചനൈകാന്തരൂപിണẖ കചിതോ ഽസ്മ്യ് അഹമ്
അജൻമ, ശാന്തം, വയസ്സില്ലാത്തതും സത്യമായതുമായ ഒരു വസ്തു ഉണ്ട്. അതിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ശുദ്ധബോധത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടത്.
ആകാശരൂപ ഏവാഹം സ്ഥിത ആത്മനി സര്വദാ । ഭവിഷ്യതി സ്ഥിതേ സര്ഗേ സ്വയമ്ഭൂര് ഇതി നാമ മേ
ഞാൻ എപ്പോഴും ആകാശംപോലെയുള്ള സ്വഭാവത്തോടെ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പേര് സ്വയംഭൂവെന്നായിരിക്കും.
വസ്തുതസ് തു ന ജാതോ ഽസ്മി ന ച നശ്യാമി കിഞ്ചന । ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ തിഷ്ഠാമ്യ് അഹമ് അനാവൃതഃ
സത്യത്തിൽ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല, എങ്ങനെയും നശിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ അനന്തമായ ചൈതന്യത്തിൽ തന്നെ, തടസ്സമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യദ് അയം ത്വം മമാഹം തേ യദ് ഇദം കഥനം മിഥഃ । തത് തരങ്ഗസ് തരങ്ഗാഗ്രേ രണത്യ് ഏവേതി മേ മതിഃ
നീ എന്നോട് പറയുന്നതും ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നതും, ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത്, എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത്, തിരകളുടെ മുകളിൽ മറ്റൊരു തിര കളിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
ഏവംരൂപസ്യ മേ കാലവശതോ വിശദാകൃതേഃ । സൌകുമാര്യാച് ചിദാഭാസമാത്രസ്യാന്തസ് സ്വഭാവതഃ
ഇങ്ങനെ വ്യക്തമായ രൂപമുള്ള, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ, ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം മാത്രമായ, ഉള്ളിൽ സ്വഭാവത്താൽ—
മമാനന്യാ തവാന്യസ്യ ചാന്യേവേഹ വിഭാതി യാ । സോദിതാനുദിതൈവാന്തര് മമാഹമ് ഇതി വാസനാ
ഇവിടെ എന്റെതെന്ന്, നിന്റെതെന്ന്, മറ്റൊരാളുടേതെന്ന് തിളങ്ങുന്ന ധാരണ, എന്റെ ഉള്ളിൽ 'ഞാൻ എന്റെതാണു' എന്ന വാസന പോലെ, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉണരുന്നില്ല.
അനാശസത്താമുദിതസ് ത്വ് അഹമ് ആത്മനി സംസ്ഥിതഃ । സ്വഭാവാദ് അച്യുതാകാരസ് സ്വാത്മാരാമസ് സ്വയംപ്രഭഃ
ഞാൻ ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടു, ആസ്വാദനങ്ങളില്ലാത്ത നിലയിലേക്കാണ് എത്തിയത്. എന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതും, എന്റെ തന്നെ ആത്മാവിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതും, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതുമാണ്.
തസ്യാ അഹമ് ഇതി ഭ്രാന്തേര് വാസനായാ ജഗത്സ്ഥിതേഃ । സമ്പന്നേയമ് അധിഷ്ഠാതൃദേവതാ ദേഹരൂപിണീ
‘ഞാൻ ഇതാണ്’ എന്ന ഭ്രമം വാസനകളിൽ നിന്നു ഉയർന്ന് വരുന്നു. ആ വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവതയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നത്.
വാസനായാ അധിഷ്ഠാതൃദേവതൈവമ് ഇയം സ്ഥിതാ । ന തു മേ ഗൃഹിണീ നാപി ഗൃഹിണ്യര്ഥേന മത്കൃതാ
അങ്ങനെ, വാസനകളെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവത ഇവിടെയുണ്ട്. അവൾ എന്റെ ഭാര്യയല്ല, ഭാര്യ എന്ന നിലയ്ക്കായി ഞാൻ അവളെ ഭാര്യയാക്കിയതുമല്ല.
സ്വവാസനാവേശവശേന ഭാവം ഗൃഹിണ്യ് അഹം ബ്രഹ്മണ ഇത്യ് ഉപേത്യ । ഏഷാ സ്വയം വ്യര്ഥമ് ഇതാതിദുẖഖം യസ്മാത് കിലൈഷൈവ ഹി വാസനാന്തഃ
എന്റെ സ്വന്തം വാസനകളിൽ മുഴുകിയതിന്റെ ഫലമായി, ‘ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യയാണ്’ എന്ന ഭാവം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ തന്നെ, ഫലപ്രദമല്ലാത്തതും അതിയായ ദുഃഖം നിറഞ്ഞതുമായ ഈ വാസനയുടെ അവസാനം മാത്രമാണ്.
അദ്യാഹം ചിന്മയാകാശസ് ത്വ് അന്യാകാശമയീം സ്ഥിതിമ് । പരാം ഗ്രഹീതുമ് ഇച്ഛാമി തേനേഹോപസ്ഥിതẖ ക്ഷയഃ
ഇന്ന് ഞാൻ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശംപോലെയുള്ളവൻ, മറ്റൊരു ആകാശംപോലെയുള്ള പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലയഭാവം എന്നെ പിടിച്ചെടുത്തത്.
മഹാപ്രലയകാലേ ഽസ്മിംസ് ത്യക്തുമ് ഏഷാ മയാധുനാ । മുനീന്ദ്ര നൂനമ് ആരബ്ധാ തേന വൈരസ്യമ് ആഗതാ
മഹാപ്രളയത്തിന്റെ ഈ സമയത്ത്, ഞാൻ അവളെ ഇപ്പോൾ വിട്ട് പോകേണ്ടതുണ്ട്, മഹർഷിയേ; അതിനാൽ തന്നെ ഈ വിരക്തി എന്നിൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.