അപ്രബുദ്ധമതേര് ഭ്രാന്തിര് ഏവേയം സത്യതാം ഗതാ । ക്ഷീവസ്യ സുസ്ഥിതാ ഏവ നൃത്യന്തി തരുപര്വതാഃ
ഉണരാത്ത മനസ്സിന്റെ ഭ്രമം തന്നെ യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതുന്നു; മദ്യപാനിക്ക് മരങ്ങളും പർവ്വതങ്ങളും ഉറച്ചതായിട്ടും നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
സര്വത്രാപ്രതിഹതരൂപമ് ഏകബോധം പ്രത്യക്ഷം ശിവമ് അവബുധ്യ ചിത്സ്വരൂപമ് । പ്രത്യക്ഷാന്തരമ് ഇഹ പേലവം ശ്രയന്തേ യേ മൂഢാസ് തൃണതനുഭിശ് ശഠൈര് അലം തൈഃ
എല്ലായിടത്തും തടസ്സമില്ലാത്ത ഏകമായ നേരിട്ടുള്ള ശിവസ്വരൂപമായ ചൈതന്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞവൻ, ഇവിടെ മറ്റേതെങ്കിലും ദുർബലമായ ഗ്രഹണശേഷികളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ മൂഢനാണ്; അത്തരം പുള്ളിക്കുരിശ്ശരീരമുള്ള വഞ്ചകരെ ഉപേക്ഷിക്കാം.
ജഗദങ്ഗമ് അനാഭാസമ് അദൃശ്യം ദൃശ്യവത് സ്ഥിതമ് । പരയാ ദൃശ്യതേ ദൃഷ്ട്യാ തദ് ബ്രഹ്മൈവ നിരാമയമ്
ഈ സഞ്ചരിക്കുന്ന ലോകം രൂപം ഇല്ലാതെയും, കണ്ണിന് കാണാനാകാത്തതുമായിട്ടും, കാണാവുന്നതുപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനെ പരമമായ ദൃഷ്ടിയാൽ കാണാം. അതാണ് ദു:ഖരഹിതമായ ബ്രഹ്മം.
തത്ര ശൈലസരിത്സ്രോതോലോകലോകാന്തരഭ്രമാഃ । ഭാന്തി തേ പരമാദര്ശേ മഹാവ്യോമനി ബിമ്ബിതാഃ
അതിനകത്ത്, പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, പുഴകൾ, ലോകങ്ങൾ, ലോകാന്തരങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സഞ്ചാരങ്ങൾ, മഹാവ്യോമത്തിലെ പരമദർപ്പണത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചുകൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നു.
സാ പ്രവിഷ്ടാ തതസ് സര്ഗമ് അനര്ഗലമ് അചേഷ്ടിതാ । അഹമ് അപ്യ് അവിശം തത്ര സങ്കല്പേന തയാ സഹ
അവൾ അവിടെ സൃഷ്ടിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, യാതൊരു തടസ്സമില്ലാതെ, യാതൊരു പ്രവർത്തനവുമില്ലാതെ. ഞാൻ പോലും അവളോടൊപ്പം, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടെ പ്രവേശിച്ചു.
യാവത് സാ തത്ര വൈരിഞ്ചം ലോകമ് ആസാദ്യ സോദ്യമാ । ഉപവിഷ്ടാ വിരിഞ്ചസ്യ പുരḫ പരമശോഭനാ
അവൾ ബ്രഹ്മലോകത്തെത്തിയതുവരെ, അവിടെ സജീവമായിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നഗരത്തിന് മുന്നിൽ, അത്യന്തം മനോഹരമായി ഇരുന്നു.
വക്തവ്യോ മുനിശാര്ദൂല പതിര് മേ പാതി മാമ് ഇമാമ് । വിവാഹാര്ഥമ് അനേനാഹം ജനിതാജരസാ പുരാ
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. വിവാഹത്തിനായി, ഞാൻ പഴയകാലത്ത് വയസ്സില്ലാതെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
പുരാണḫ പുരുഷോ ഽപ്യ് ഏഷ മാമ് അദ്യാപി ജരാം ഗതാമ് । ന വിവാഹിതവാംസ് തേന വിരാഗമ് അഹമ് ആഗതാ
ഈ പുരാതനപുരുഷൻ ഇന്നുവരെ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ല, ഞാൻ വൃദ്ധയായിട്ടും. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് വിരക്തി വന്നത്.
വിരാഗമ് ഏഷോ ഽപ്യ് ആയാതോ ഗന്തുമ് ഇച്ഛതി തത് പദമ് । യത്ര ന ദ്രഷ്ടൃതാ നൈവ ദൃശ്യതാ ന ച ശൂന്യതാ
ഇവനും ഇപ്പോൾ വിരക്തി പ്രാപിച്ചു, കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നതും ശൂന്യവും ഇല്ലാത്ത ആ നിലയിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മഹാപ്രലയസമ്പന്നേ ജഗത്യ് അസ്മിംശ് ച സമ്പ്രതി । ധ്യാനാച് ച ന ചലത്യ് ഏഷ ശൈലമൌനാദ് ഇവാചലഃ
ഇപ്പോൾ ലോകത്തിൽ മഹാപ്രളയം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഈയാൾ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് ചലിക്കുന്നില്ല, പർവ്വതത്തിന്റെ മൗനത്തെപ്പോലെ അചഞ്ചലനാണ്.
തസ്മാന് മാമ് ഏനമ് അപി ച ബോധയിത്വാ മുനീശ്വര । ആമഹാകല്പസര്ഗാദൌ പരമേ പഥി യോജയ
അതുകൊണ്ട്, മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, എന്നെയും ഇവനെയും സത്യസന്ധമായി ബോധിപ്പിച്ച്, മഹാകല്പത്തിന്റെ ആദിയിൽ നിന്നു പരമമായ മാർഗത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നയിക്കണമേ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മാമ് അസൌ തസ്യ ബോധായേദമ് ഉവാച ഹ । നാഥായം മുനിനാഥോ നസ് സദ്മ സമ്പ്രാപ്തവാന് ഇദമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ എന്നോട് ഉണർവ്വിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'മഹർഷികളിലെ പ്രഭു നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എത്തി.'
ഏഷോ ഽന്യസ്മിഞ് ജഗദ്ഗേഹേ ബ്രഹ്മണസ് തനയോ മുനിഃ । പൂജയൈനം ഗൃഹായാതം ഗൃഹസ്ഥഗൃഹപൂജയാ
ഇവൻ മറ്റൊരു ലോകത്തിലെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ മুনি ആണു; ഇദ്ദേഹം വീട്ടിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഗൃഹസ്ഥന്റെ ആദരവോടെ സ്വീകരിക്കണം.
ബുധ്യതാമ് അര്ഘ്യപാദ്യേന പൂജ്യതാം മുനിപുങ്ഗവഃ । മഹന് മഹത്സപര്യാ ഹി മഹാത്മഭ്യോ ഽഭിരോചതേ
പാദ്യവും അർഘ്യവും നൽകി ഈ മഹർഷിയെ ആദരിക്കണം; മഹാന്മാരോടുള്ള വലിയ ആദരം മഹാത്മാക്കൾക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.
തയേത്യ് ഉക്തേ മഹാബുദ്ധിര് ബുബുധേ സ സമാധിതഃ । സ്വസംവിത്തിദ്രവാത്മത്വാദ് ആവര്ത ഇവ വാരിധൌ
അവിടെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹത്തായ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി ഉണർന്നു. സ്വയം അറിയുന്ന മനസ്സിന്റെ ഒഴുക്ക് പോലെ, സമുദ്രത്തിലെ ചുഴലിപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ അവസ്ഥ.
ശനൈര് ഉന്മീലയാമ് ആസ നയനേ നയകോവിദഃ । മധുശ് ശിശിരസംശാന്താവ് അവനൌ കുസുമേ യഥാ
പിന്നീട്, അങ്ങേയറ്റം വിവേകമുള്ളവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. നിലത്ത് വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പൂവിൽ തേനും തണുപ്പും പതിയെ വീണു ചേരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അതു.
ശനൈḫ പ്രകടയാമ് ആസുസ് താന്യ് അങ്ഗാന്യ് അസ്യ സംവിദമ് । മധോḫ പല്ലവജാലാനി നവാനീവ നവം രസമ്
പിന്നീട്, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ പതിയെ ജ്ഞാനം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വസന്തകാലത്ത് പുതിയ തേൻപടലങ്ങൾ പുതിയ രസം പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ അതായിരുന്നു.
സുരസിദ്ധാപ്സരസ്സങ്ഘാസ് സമാജഗ്മുസ് സമന്തതഃ । യഥാ ഹംസാലയോ ലോലാḫ പ്രാതര് വികസിതം സരഃ
ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും അപ്പ്സരസ്സുമാരും കൂട്ടമായി ചുറ്റും കൂടി. രാവിലെ വിരിയുന്ന തടാകത്തിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ പറക്കുന്ന ഹംസക്കൂട്ടംപോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ആഹ്ലാദം.
ദദര്ശാസൌ പുരḫ പ്രാപ്തം മാം ച താം ച വിലാസിനീമ് । ഉവാചാഥ വചോ വന്ദ്യḫ പ്രണവസ്വരസുന്ദരമ്
അവൻ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന എന്നെയും ആ മനോഹരിയായ സ്ത്രീയെയും കണ്ടു. പിന്നെ, ഓം എന്ന ശബ്ദംപോലെ മനോഹരവും ആദരവോടെ കേൾക്കേണ്ടതുമായ വാക്കുകൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
കരാമലകവദ്ദൃഷ്ടസംസാരാസാരസാര ഹേ । ജ്ഞാനാമൃതമഹാമ്ഭോധേ മുനേ സ്വാഗതമ് അസ്തു തേ
ലോകത്തിലെ സാരവും അസാരവും കൈയിലെ പഴംപോലെ വ്യക്തമായി കാണുന്ന ജ്ഞാനസമുദ്രമായ മഹർഷേ, നിനക്ക് ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം.
പദവീമ് അസി സമ്പ്രാപ്ത ഇമാമ് അതിദവീയസീമ് । ദൂരാധ്വസു പരിശ്രാന്ത ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ്
നീ വളരെ ദൂരെയുള്ള ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ദീർഘയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ, ദയവായി ഈ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്തേ തേന ഭഗവന്ന് അഭിവാദയ ഇത്യ് അഹമ് । വദന് മണിമയേ പീഠേ നിവിഷ്ടോ ദൃഷ്ടിദര്ശിതേ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ 'ഭഗവൻ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു, അവൻ കാണിച്ച മണിമണികൾകൊണ്ടുള്ള പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു.
അഥാമരര്ഷിഗന്ധര്വമുനിവിദ്യാധരോദിതാഃ । പ്രസ്തുതാസ് സ്തുതയḫ പൂജാ നതയസ് സ്ഥിതിനീതയഃ
അപ്പോള് ദേവന്മാരും മഹര്ഷിമാരും ഗാന്ധര്വന്മാരും മുനിമാരും വിദ്യാധരന്മാരും ചേര്ന്ന് ഭക്തിപൂര്വം സ്തുതികളും പൂജയും നമസ്കാരവും സ്വീകരണ ചടങ്ങുകളും അര്പ്പിച്ചു.
തതോ മുഹൂര്തമാത്രേണ സര്വഭൂതഗണോത്ഥിതേ । ശാന്തേ പ്രകൃതസംരമ്ഭേ തസ്യോക്തം ബ്രഹ്മണോ മയാ
അതിനുശേഷം, ഒരു ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളില് എല്ലാ ജീവികളും അവിടെ ഒന്നിച്ചു, ശാന്തതയും സ്വാഭാവികമായ സമാധാനവും വീണ്ടെടുത്തു. അപ്പോള് ഞാന് ബ്രഹ്മാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കിമ് ഇദം ഭൂതഭവ്യേശ യദ് ഇയം മാമ് ഉപാഗതാ । വക്തി ജ്ഞാനഗിരാസ്മാംസ് ത്വം ബോധയേതി പ്രയത്നതഃ
ഭൂതഭവ്യങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, ഇവള് എന്നെ സമീപിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? ഇവള് ജ്ഞാനപൂര്വ്വം സംസാരിച്ച്, നിങ്ങള് ഞങ്ങളെ മനസ്സോടെ ഉപദേശിക്കണമെന്ന് ആവശ്യമിടുന്നു.
ഭവാന് ഭൂതേശ്വരോ ദേവസ് സകലജ്ഞാനപാരഗഃ । ഇയം ച കാ മമ ച കിം ബ്രൂതേ ബ്രൂഹി ബൃഹദ്ദ്യുതേ
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും നാഥനും, സമസ്ത ജ്ഞാനത്തിന്റെ knows-ഉം ആണല്ലോ. ഇവള് ആര്? എനിക്ക് ഇവള് എന്താണ് പറയുന്നത്? മഹത്തായ പ്രകാശമേ, ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
കഥമ് ഏഷാ ത്വയാ ദേവ ജായാര്ഥം ജനിതാ സതീ । നേഹ ജായാപദം നീതാ നീതാ വിരസതാം പുനഃ
പ്രഭോ, ഭാര്യയ്ക്കായി അവളെ നീ സൃഷ്ടിച്ചുവെങ്കിലും, ഇവിടെയവൾക്ക് ഭാര്യയായ നില ലഭിച്ചില്ല. പകരം, അവളുടെയൊക്കെയും രുചികെട്ട നിലയിലേക്കാണ് വീണ്ടും എത്തിയത്.
മുനേ ശൃണു യഥാവൃത്തമ് ഇദം തേ കഥയാമ്യ് അഹമ് । യഥാവൃത്തമ് അശേഷേണ കഥനീയം യതസ് സതാമ്
മഹർഷേ, സംഭവിച്ചത് എങ്ങനെയെന്നു ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം. സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ എല്ലാം സത്യസന്ധമായി പറയേണ്ടതാണല്ലോ, അതുകൊണ്ടു ഞാൻ മുഴുവനും വിശദമായി പറയുന്നു.
അസ്തി താവദ് അജം ശാന്തമ് അജരം കിഞ്ചിദ് ഏവ സത് । തതശ് ചിത്കചനൈകാന്തരൂപിണẖ കചിതോ ഽസ്മ്യ് അഹമ്
അജൻമ, ശാന്തം, വയസ്സില്ലാത്തതും സത്യമായതുമായ ഒരു വസ്തു ഉണ്ട്. അതിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ശുദ്ധബോധത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടത്.
ആകാശരൂപ ഏവാഹം സ്ഥിത ആത്മനി സര്വദാ । ഭവിഷ്യതി സ്ഥിതേ സര്ഗേ സ്വയമ്ഭൂര് ഇതി നാമ മേ
ഞാൻ എപ്പോഴും ആകാശംപോലെയുള്ള സ്വഭാവത്തോടെ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പേര് സ്വയംഭൂവെന്നായിരിക്കും.