സൌമ്യാമ്ഭസി യഥാ വീചിര് ന ചാസ്തി ന ച നാസ്തി ച । തഥാ ജഗദ് ബ്രഹ്മണീദം ശൂന്യാശൂന്യപദം ഗതമ്
സൗമ്യമായ വെള്ളത്തിൽ ഒരു തിരമാലയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അതു സത്യത്തിൽ ഉണ്ടെന്നോ ഇല്ലെന്നോ പറയാൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, ഈ ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ ശൂന്യവും അശൂന്യവും ആയ അവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ദേശകാലാദിശാന്തത്വാത് പുത്രികാരചനം ദ്രുമേ । സമ്ഭവത്യ് അജധാതൌ തു കേന നാന്തര് വിമുഹ്യതേ
സ്ഥലം, കാലം, ദിശ എന്നിവയുടെ പരിധികൾ കാരണം, ഒരു മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ബോംബ് ഉണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കും. എന്നാൽ ജഡമായ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ആരാണ് അകത്തുള്ള ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നത്, എങ്ങനെ അതു സംഭവിക്കും?
തത് സ്തമ്ഭപുത്രികാദ്യ് ഏതത് പരമാര്ഥജഗത്സ്ഥിതേഃ । ഏകദേശേന സദൃശമ് ഉപമാനം ന സര്വതഃ
അതുകൊണ്ട്, മരവും ബോംബും പോലുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ പരമാർത്ഥലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയുമായി ഭാഗികമായും മാത്രം സാമ്യം കാണിക്കുന്നു; ഒരു ഉപമയും പൂർണ്ണമായും ഒത്തുപോകുന്നില്ല.
ന കദാചിദ് ഉദേതീദം പരസ്മാന് ന ച ശാമ്യതി । ഇത്ഥംരൂപം കേവലം സദ് ബ്രഹ്മ സ്വാത്മനി സംസ്ഥിതമ്
ഈ ലോകം ഒരിക്കലും മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് ഉദയിക്കുകയോ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ഇങ്ങനെ, ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മം സ്വയം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അശൂന്യാപേക്ഷയാ ശൂന്യശബ്ദാര്ഥപരികല്പനാ । അശൂന്യത്വാസമ്ഭവതശ് ശൂന്യതാശൂന്യതേ കുതഃ
ശൂന്യതയും അശൂന്യതയും തമ്മിൽ താരതമ്യത്തിലൂടെ മാത്രം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥ അശൂന്യതയ്ക്ക് സാദ്ധ്യതയില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെയാണ് ശൂന്യതയോ അശൂന്യതയോ ഉണ്ടാകാൻ കഴിയുക?
ബ്രഹ്മണ്യ് അയം പ്രകാശോ ഹി ന സമ്ഭവതി ഭൂതജഃ । സൂര്യാനലേന്ദുതാരാദി കുതസ് തത്ര കിലാവ്യയേ
ബ്രഹ്മത്തിൽ കാണുന്ന ഈ പ്രകാശം ഭൗതിക ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നല്ല ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ അനശ്വരമായതിൽ സൂര്യൻ, അഗ്നി, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് സ്ഥാനം ഉണ്ടാകാൻ കഴിയുക?
മഹാഭൂതപ്രകാശാനാമ് അഭാവസ് തമ ഉച്യതേ । മഹാഭൂതാഭാവജം തു തേനാത്ര ന തമഃ ക്വചിത്
പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ പ്രകാശം ഇല്ലാത്തതിനെ ഇരുണ്ടതെന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ അഭാവം ഇല്ലാത്തതിനാൽ, ഒരിക്കലും ഇരുണ്ടതുണ്ടാകുന്നില്ല.
സ്വാനുഭൂതിപ്രകാശോ ഽസ്യ കേവലം വ്യോമരൂപിണഃ । യോ ഽന്തര് അസ്തി സ തേനൈവ ന ത്വ് അന്യേനാനുഭൂയതേ
ആകാശസദൃശമായതിന്റെ പ്രകാശം അതിന്റെ സ്വാനുഭവം മാത്രമാണ്. ഉള്ളിൽ ഉള്ളത് അതിനാൽ മാത്രം അറിയപ്പെടുന്നു, മറ്റൊന്നിനാൽ അറിയാൻ കഴിയില്ല.
മുക്തം തമഃപ്രകാശാഭ്യാമ് ഇത്യ് ഏതദ് അജരം പദമ് । ആകാശകോശമ് ഏവൈനം വിദ്ധി കോശം ജഗത്സ്ഥിതേഃ
അന്ധകാരവും പ്രകാശവും ഇല്ലാത്ത, അതിജീവനമായ ആ അവസ്ഥയാണ് മരണമില്ലാത്ത സാന്ദ്രത. അതിനെ ഒരു പാത്രത്തിനുള്ളിലെ ആകാശംപോലെയാണ് കരുതേണ്ടത്; ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനുള്ള അടുക്കളയാണത്.
ബില്വസ്യ ബില്വസഞ്ജ്ഞസ്യ യഥാ ഭേദോ ന കശ്ചന । തഥേഹ ബ്രഹ്മജഗതോര് ന മനാഗ് അപി ഭിന്നതാ
ബില്വഫലത്തിന് ബില്വം എന്ന പേരുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ബ്രഹ്മവും ലോകവും തമ്മിൽ ചെറിയൊരു വേർപാടുപോലും ഇല്ല.
സലിലേ ഽന്തര് യഥാ വീചിര് മൃദോ ഽന്തര് ഘടകോ യഥാ । തഥാ യത്ര ജഗത്സത്താ തത് കഥം ഖാത്മകം ഭവേത്
ജലത്തിനുള്ളിൽ തിരമാലയുണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, മണ്ണിനുള്ളിൽ കുപ്പിയുണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പ് എവിടെയുണ്ടോ, അതെങ്ങനെ ശൂന്യതയുടെ സ്വഭാവമുള്ളതാകാം?
മൃജ്ജലാദ്യുപമാനശ്രീസ് സാകാരാത്രാ സമാ ന സാ । ബ്രഹ്മ ത്വ് ആകാശവിശദം തസ്യാന്തസ്സ്ഥം തഥൈവ തത്
മണ്ണും വെള്ളവും ഉദാഹരണങ്ങൾ രൂപമുള്ളവയാണെങ്കിലും, അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ തുല്യമല്ല. ബ്രഹ്മം ആകാശംപോലെ ശുദ്ധമാണ്; അതിനുള്ളിൽ ലോകം അങ്ങനെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
തസ്മാദ് യാദൃക് ചിദാകാശമ് ആകാശാദ് അപി നിര്മലമ് । തദന്തസ്സ്ഥം താദൃഗ് ഏവ ജഗച്ഛബ്ദാര്ഥഭാഗ് അപി
അതിനാൽ, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം സാധാരണ ആകാശത്തേക്കാൾ വെടിപ്പാണ്. അതിനുള്ളിൽ ഉള്ള ലോകവും, വാക്കുകളും, അവയുടെ അർത്ഥങ്ങളും അതേ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്.
മരിചേ ഽന്തര് യഥാ തൈക്ഷ്ണ്യമ് ഋതേ ഭോക്തുര് ന ലക്ഷ്യതേ । ചിന്മാത്രത്വം പരാകാശേ തഥാ ചേത്യകലാം വിനാ
ഒരു കിരണത്തിനുള്ളിലെ തീവ്രത അനുഭവിക്കുന്നവനല്ലാതെ ആരും കാണാറില്ലല്ലോ, അതുപോലെ പരമചൈതന്യത്തിലെ ശുദ്ധചൈതന്യവും, അതിൽ ഉള്ള വസ്തുക്കളില്ലാതെ, ആരും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല.
തസ്മാച് ചിദ് അപ്യ് അചിദ്രൂപാ ചേത്യരിക്തതയാത്മനി । ജഗത്താ താദൃശ്യ് ഏവേയം താദൃങ്മാത്രാത്മതാവശാ
അതുകൊണ്ട്, ചൈതന്യവും, അതിൽ വസ്തുക്കൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, ജഡംപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. ലോകത്തിന്റെ നിലയും അതുപോലെയാണ്, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നത്.
രൂപാലോകമനസ്കാരാസ് തന്മയാ ഏവ നേതരത് । യഥാസ്ഥിതമ് അതോ വിശ്വം സുഷുപ്തം തുര്യമ് ഏവ വാ
രൂപങ്ങൾ, പ്രകാശം, മനസ്സിന്റെ ആലോചനകൾ—ഇവയൊക്കെയും അതിൽ നിന്നുമാത്രമാണ്; വേറൊന്നുമില്ല. അതിനാൽ, ഈ ലോകം അതിന്റെ യഥാസ്ഥിതിയിലോ, ആഴമുള്ള ഉറക്കത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനപ്പുറമുള്ള നാലാം നിലയിലോ മാത്രമാണ്.
തേന യോഗീ സുഷുപ്താത്മാ വ്യവഹാര്യ് അപി ശാന്തധീഃ । ആസ്തേ ബ്രഹ്മ നിരാഭാസം സര്വഭാസാം സമുദ്ഗകമ്
അതിനാൽ, മനസ്സ് സമാധാനമായും, ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കത്തിലെ പോലെ ഉള്ള അവസ്ഥയിൽ പോലും ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന യോഗി, എല്ലാ രൂപങ്ങൾക്കും ആധാരമായ, രൂപമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ആകാരിണി യഥാ സൌമ്യേ സ്ഥിതസ് തോയേ ദ്രവക്രമഃ । അനാകൃതൌ തഥാ വിശ്വം സ്ഥിതം തത്സദൃശം പരേ
സൗമ്യനേ, ജലം രൂപം കൊണ്ടാലും ഇല്ലാതിരുന്നാലും അതിലെ ദ്രവത്വം എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകം പരമസത്തയിൽ, പ്രകടമായാലും അപ്രകടമായാലും, അതുപോലെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
പൂര്ണാത് പൂര്ണം പ്രസരതി നിരാകാരാന് നിരാകൃതി । ബ്രഹ്മണോ വിശ്വമ് ആഭാതം തദ് വിശ്വാര്ഥവിവര്ജിതമ്
പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം ഉദിക്കുന്നു; രൂപമില്ലാത്തതിൽ നിന്ന് രൂപമില്ലാത്തതുതന്നെ വ്യാപിക്കുന്നു; ഈ ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും അതിന് യാതൊരു സ്വതന്ത്ര സത്തയും ഇല്ല.
പൂര്ണാത് പൂര്ണം പ്രസരതി സംസ്ഥിതം പൂര്ണമ് ഏവ തത് । അതോ വിശ്വമ് അനുത്പന്നം യച് ചോത്പന്നം തദ് ഏവ തത്
പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം ഉദിക്കുന്നു, നിലനിൽക്കുന്നതും പൂർണ്ണമായതുതന്നെ; അതിനാൽ ഈ ലോകം ജനിച്ചിട്ടില്ല, ജനിച്ചുവെന്നു തോന്നുന്നതും ആ പൂർണ്ണത തന്നെയാണ്.
ചേത്യാസമ്ഭവതസ് തസ്മിന് പദേ കേവ ചിദര്ഥതാ । ആസ്വാദകാസമ്ഭവതോ മരിചേ കേവ തീക്ഷ്ണതാ
അവിടെ ബോധം ഉണ്ടാകാൻ കഴിയാത്തിടത്ത്, എന്ത് വസ്തുതയുടെയും അർത്ഥം എങ്ങനെയാകും? അനുഭവിക്കാനുള്ളവൻ ഇല്ലാത്തിടത്ത്, മായയുടെ കനത്തത്വം എവിടെയുണ്ട്?
സത്യേവേയമ് അസത്യൈവ ചിതേശ് ചിത്തോദിതാ പരേ । അഭാവാത് പ്രതിബിമ്ബസ്യ പ്രതിബിമ്ബാര്ഹതാ കുതഃ
ഇത് സത്യമെന്ന പോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അസത്യമാണ്; മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പരമചൈതന്യത്തിൽ ഉദിച്ചതാണിത്. പ്രതിബിംബം ഇല്ലെങ്കിൽ, പ്രതിബിംബത്തിന്റെ നില എങ്ങനെയാകും?
പരമാണോര് അപി പരം തദ് അണീയോ ഽപ്യ് അണീയസഃ । ശുദ്ധം സൂക്ഷ്മം പരം ശാന്തം തദ് ആകാശോദരാദ് അപി
അത് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ അണുവിനേക്കാൾ കൂടി സൂക്ഷ്മവും, നിർമലവും, ഉന്നതവും, സമാധാനപരവുമാണ്—even ആകാശത്തിലെ ശൂന്യത്തേക്കാൾ കൂടി.
ദിക്കാലാദ്യനവച്ഛിന്നരൂപത്വാദ് അതിവിസ്തൃതമ് । തദ് അനാദ്യന്തമ് ആഭാസം ഭാസനീയവിവര്ജിതമ്
ദിശകളും കാലവും മറ്റെന്തും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാത്തതിനാൽ അതി വിശാലമാണ്; അതിന് ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ല, പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ട മറ്റൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യക്ഷത മാത്രമാണ്.
ചിദ്രൂപമ് ഏവ നോ യത്ര ലഭ്യതേ തത്ര ജീവതാ । കഥം സ്യാച് ചിത്തതാകാരാ വാസനാനിലരൂപിണീ
അവിടെ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, അങ്ങനെയുള്ളിടത്ത് മനസ്സിന്റെ രൂപം, അതായത് വാസനകളുടെ കാറ്റുപോലെയുള്ള ചിന്തകൾ, എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാൻ കഴിയും?
ചിദ്രൂപാനുദയാദ് ഏവ തത്ര നാസ്ത്യ് ഏവ ജീവതാ । ന ബുദ്ധിതാ ന ചിത്തത്വം നേന്ദ്രിയത്വം ന വാസനാഃ
അവിടെ ചൈതന്യം മാത്രം ഉദയിക്കുന്നതിനാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവൻ എന്നതോ, ബുദ്ധിയോ, മനസ്സോ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കോ, വാസനകൾക്കോ അവിടെയില്ല.
ഏവം സ്ഥിതം ലയാരമ്ഭപൂര്ണമ് അപ്യ് അജരം പദമ് । അസ്മദ്ദൃഷ്ട്യാ സ്ഥിതം ശാന്തം ശൂന്യമ് ആകാശതോ ഽധികമ്
അങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ ലയം തുടങ്ങുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിലും, അത് ചിരകാലം പഴയതാകാതെ നിലകൊള്ളുന്നു; നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അത് സമാധാനവും ശൂന്യവും ആകാശത്തേക്കാൾ വിശാലവുമാണ്.
പരമാര്ഥസ്യ കിം രൂപം തസ്യാനന്തചിദാകൃതേഃ । പുനര് ഏതത് സമാചക്ഷ്വ നിപുണം ബോധവൃദ്ധയേ
അനന്തമായ ചൈതന്യമാണ് പരമാർത്ഥത്തിന്റെ സ്വഭാവം; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം എന്താണെന്ന് ദയവായി വീണ്ടും വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ, ഞങ്ങളുടെ ബോധം വളരാൻ.
മഹാപ്രലയസമ്പത്തൌ സര്വകാരണകാരണമ് । ശിഷ്യതേ യത് പരം ബ്രഹ്മ തദ് ഇദം വര്ണ്യതേ ശൃണു
മഹാപ്രളയം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാറ്റിനും കാരണം ആയിരിക്കുന്നത് അത്യുന്നതമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്. അതിനെപ്പറ്റി ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
നാശയിത്വാ സ്വമ് ആത്മാനം മനസോ വൃത്തിസങ്ക്ഷയേ । യദ് രൂപം യദ് അനാഖ്യേയം തദ് രൂപം തസ്യ വസ്തുനഃ
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തികൾ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ച്, താനെന്ന ഭാവം അകറ്റിയാൽ, വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രൂപം അവശേഷിക്കും. അതാണ് ആ സത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം.