നാഹമ് അസ്മി ന ചാന്യോ ഽസ്തി സര്വം വാസ്തീതിനിശ്ചയഃ । പ്രകൃതവ്യവഹാരസ് ത്വം ശിലാമൌനമയോ ഭവ
ഞാൻ ഇല്ല, മറ്റൊരുത്തൻ ഇല്ല, എല്ലാം ഉണ്ട് എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം — ഇതാണ് സ്വാഭാവികമായ പെരുമാറ്റം. നീ കല്ലിന്റെ നിശ്ശബ്ദതപോലെയുള്ളവനായി ഇരിക്കണം.
ആകാശകോശവിശദാകൃതിര് ഏവ തിഷ്ഠ നിര്ദേഹവച് ചിരമ് അപഹ്നുതസര്വഭാവഃ । അദ്യാദിതശ് ച കില ചിന്മയമ് ഏവ സര്വം നോ ദൃശ്യമ് അസ്തി ശിവമ് ഏവമ് അശേഷമ് ഇത്ഥമ്
ആകാശപോലെ തെളിഞ്ഞ രൂപത്തിൽ, ശരീരമില്ലാത്തവനായി, എല്ലാ ഭാവങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് നീ ദീർഘകാലം നിലകൊള്ളണം. ആദ്യം മുതൽ എല്ലാം ചൈതന്യമാണ്; മറ്റൊന്നും കാണുന്നില്ല — അങ്ങനെ എല്ലാം ശിവം മാത്രമാണ്.
അഹോ നു വിതതോദാരാ വിപുലാ വിമലാചലാ । ഭവതാ ഭഗവന് ഭൂത്യൈ ഭൂയോ ദൃഷ്ടിര് ഉദാഹൃതാ
ഭഗവനേ, നിങ്ങൾ വീണ്ടും വെളിപ്പെടുത്തിയ ദർശനം എത്ര വിശാലവും ഉന്നതവും വിശുദ്ധവും അചഞ്ചലവുമാണ്! സത്യത്തിൽ, എല്ലാവർക്കും നല്ലതിനു വേണ്ടി ഈ ദർശനം നിങ്ങൾ നൽകിയിരിക്കുന്നു.
സര്വഥാ സര്വദാ സാര്വം സര്വം സര്വത്ര സര്വദമ് । സദ് ഇത്യ് ഏവ സ്ഥിതം സത്യം സമം സമനുഭൂതിതഃ
എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും എല്ലാറ്റിലും എല്ലായ്പ്പോഴും സത്യം നിലനിൽക്കുന്നു; എല്ലാം എല്ലായിടത്തും എല്ലാർക്കും നൽകുന്നതും ഒരുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നതുമാണ്. സത്യം എന്നത് മാത്രമാണ് എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്ന ഏകതത്വം.
അയമ് അസ്തി മമ ബ്രഹ്മന് സംശയസ് തം നിവാരയ । കിമ് ഇദം ഭഗവന് നാമ പാഷാണാഖ്യാനമ് ഉച്യതേ
ബ്രഹ്മനേ, എനിക്ക് ഒരു സംശയം ഉണ്ട്—ദയവായി അത് ദൂരീകരിക്കണം: ഭഗവനേ, 'കല്ലിന്റെ ഉപമ' എന്ന് പറയുന്നതെന്താണ്?
സര്വത്ര സര്വദാ സര്വമ് അസ്തീതി പ്രതിപാദനേ । പാഷാണാഖ്യാനദൃഷ്ടാന്തോ മയായം തവ കഥ്യതേ
എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ഉപദേശം വിശദീകരിക്കാൻ, 'കല്ലിന്റെ ഉപമ' എന്ന ഉദാഹരണം ഞാൻ നിനക്കു പറയുന്നു.
നീരന്ധ്രൈകഘനാങ്ഗസ്യ പാഷാണസ്യാപി കോടരേ । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി കഥയേതി പ്രദര്ശ്യതേ
അതി ദൃഢവും അകമ്പടിയുമുള്ള ഒരു കല്ലിന്റെ കുഴിയിലും അനേകം സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു, അതു കാണിച്ചുകാണിക്കുന്നു.
ഭൂതാകാശേ മഹത്യ് അസ്മിന് സ്വം ശൂന്യത്വമ് അനുജ്ഝതി । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി കഥയേതി പ്രദര്ശ്യതേ
ഈ വിശാലമായ ഭൂതാകാശത്തിൽ അതിന്റെ ശൂന്യത തന്നെ വിട്ടുകളയുന്നില്ല; അനേകം സൃഷ്ടികൾ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു, അതു കാണിച്ചുകാണിക്കുന്നു.
കുഡ്യാദൌ സന്തി സര്ഗൌഘാ ഇതി ചേത് കഥ്യതേ മുനേ । തത് ഖേ വിഭാന്തി സര്ഗൌഘാ ഇതി കിം ന പ്രദര്ശ്യതേ
ഒരു മതിലിലോ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥലത്തോ സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, മഹർഷേ, ആകാശത്തിൽ സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നില്ലേ എന്നു ചോദിക്കാം.
ഏതത് തേ വര്ണിതം രാമ മുഖ്യമ് ഏവ മയാഖിലമ് । യോ ഽയമ് ആലക്ഷ്യതേ സര്ഗസ് സര്ഗ ഏവ ഖമ് ആസ്ഥിതമ്
രാമാ, ഞാൻ നിന്നോട് ഇതു മുഴുവനും പ്രധാനമായും വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ കാണപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടി തന്നെയാണ് ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സൃഷ്ടി.
ആദാവ് ഏവ ഹി നോത്പന്നമ് അദ്യാപി ച ന വിദ്യതേ । ദൃശ്യം യച് ചാവഭാതീദം തദ് ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മണി സ്ഥിതമ്
ആദിയില് ഇതു പിറന്നതല്ല, ഇന്നും ഇതു യാഥാര്ഥ്യത്തില് ഇല്ല; കാണപ്പെടുന്നതെല്ലാം ബ്രഹ്മമാണ്, ബ്രഹ്മത്തില് തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
നാസ്തി ഭൂര് അണുമാത്രാപി സര്ഗൈര് നിര്വിവരാ ന യാ । ന ച ക്വചന വിദ്യന്തേ സര്ഗാ ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളില്ലാതെ ഒരു കണിക മണ്ണും ഇല്ല, സൃഷ്ടികള് എവിടെയും കാണുന്നില്ല; അതെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രമാണ്.
വാരിണോ നാണുര് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരോ ന യഃ । ന ച ക്വചന സര്ഗാസ് തേ സന്തി ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളില്ലാതെ ഒരു ജലകണവും ഇല്ല, ആ സൃഷ്ടികള് എവിടെയും കാണുന്നില്ല; അതെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രമാണ്.
ന തേജസോ ഽണുര് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരോ ന യഃ । ന ച ക്വചന വിദ്യന്തേ സര്ഗാ ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളില്ലാതെ ഒരു തീക്കണികയും ഇല്ല, സൃഷ്ടികള് എവിടെയും കാണുന്നില്ല; അതെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആകാശം മാത്രമാണ്.
ന വായോര് അണുര് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരോ ന യഃ । ന ച ക്വചന സര്ഗാസ് തേ സന്തി ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന തുറവുകൾ ഇല്ലാത്ത വായുവിന്റെ ഒരു അണുവും ഇല്ല; അത്തരം സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും ഇല്ല — എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
ഖം നാണുമാത്രമ് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരം ന യത് । ന ച ക്വചന വിദ്യന്തേ സര്ഗാ ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന തുറവുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ ആകാശം പോലും ഇല്ല; അത്തരം സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും കാണാനില്ല — എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
ന സാ മഹാഭൂതതാസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരാ ന യാ । ന ച ക്വചന വിദ്യന്തേ സര്ഗാ ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തേ
സൃഷ്ടികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന തുറവുകൾ ഇല്ലാത്ത മഹാഭൂതങ്ങളുടെ അവസ്ഥ എവിടെയും ഇല്ല; അത്തരം സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും കാണാനില്ല — അവയെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
പ്രാണ്യങ്ഗോ നാണുര് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരോ ന യഃ । ന ച ക്വചന സര്ഗാസ് തേ സന്തി ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
സൃഷ്ടികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന തുറവുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ജീവിയുടെ അവയവത്തിന്റെ ഒരു അണുവും ഇല്ല; അത്തരം സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും ഇല്ല — എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
ശൈലാനാം നാണുര് അപ്യ് അസ്തി സ സര്ഗൈര് യോ ന നിര്ഘനഃ । ന ച ക്വചന വിദ്യന്തേ സര്ഗാ ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
പർവ്വതങ്ങളിൽ സൃഷ്ടികളാൽ കനത്തല്ലാത്ത ഒരു അണുവും ഇല്ല; അതുപോലെ, സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും കാണുന്നില്ല — എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
ബ്രഹ്മണോ നാണുര് അപ്യ് അസ്തി സര്ഗൈര് നിര്വിവരോ ന യഃ । ന ച ക്വചന സര്ഗാസ് തേ സന്തി ബ്രഹ്മഖമ് ഏവ തത്
ബ്രഹ്മത്തിൽ സൃഷ്ടികളാൽ തുറവുകളില്ലാത്ത ഒരു അണുവും ഇല്ല; അവ സൃഷ്ടികൾ എവിടെയും ഇല്ല — എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലത മാത്രമാണ്.
സര്ഗേഷു നാണുര് അപ്യ് അസ്തി ന ബ്രഹ്മാത്മൈവ യസ് സദാ । ബ്രഹ്മ സര്ഗസ് തഥാ ത്വ് ഏഷ വാചി ഭേദോ ന വസ്തുനി
സൃഷ്ടികളിൽ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആത്മാവല്ലാത്ത ഒരു അണുവും ഇല്ല; അതിനാൽ സൃഷ്ടിയും ബ്രഹ്മവും ഒന്നുതന്നെ — വ്യത്യാസം വാക്കുകളിൽ മാത്രമാണ്, വാസ്തവത്തിൽ അല്ല.
സര്ഗ ഏവ പരം ബ്രഹ്മ പരം ബ്രഹ്മൈവ സര്ഗതാ । മനാഗ് അപ്യ് അസ്തി ന ദ്വൈതമ് അത്രാഗ്ന്യര്കൌഷ്ണ്യയോര് ഇവ
സൃഷ്ടി തന്നെയാണ് പരമബ്രഹ്മം, പരമബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് സൃഷ്ടി; ഇവിടെ ഒരു ചെറിയ ഇരട്ടത്വവും ഇല്ല, തീയും സൂര്യനും ഉള്ള ചൂടിലും പ്രകാശത്തിലും പോലെയാണ്.
ഇമേ സര്ഗാ ഇദം ബ്രഹ്മ ചേത്യ് ഏതാ വാക്യദൃഷ്ടയഃ । വിദാര്യദാരുരവവദ് ഭാന്ത്യ് അര്ഥപരിവര്ജിതാഃ
‘ഈ സൃഷ്ടികൾ’, ‘ഇതാണ് ബ്രഹ്മം’ എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ അർത്ഥശൂന്യമായ ഒരു പൊന്തുപോലെയാണ്, അകത്തൊന്നുമില്ലാതെ ശൂന്യമായി മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ.
ദ്വൈതമ് ഐക്യം ച യത്രാസ്തി ന മനാഗ് അപി തത്ര തേ । സര്ഗബ്രഹ്മാദിശബ്ദാര്ഥാẖ കഥം കസ്യേവ ഭാന്തു തേ
അവിടെ ദ്വൈതവും ഏകത്വവും ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ, ‘സൃഷ്ടി’, ‘ബ്രഹ്മം’ എന്നതുപോലുള്ള വാക്കുകൾക്ക് ആര്ക്ക് എങ്ങിനെയാണ് അർത്ഥമുണ്ടാകാൻ കഴിയുക?
ശാന്തമ് ഏകമ് അനാദ്യന്തമ് ഇദമ് അച്ഛമ് അനാമയമ് । വ്യവഹാരവതോ ഽപ്യ് അങ്ഗ ജ്ഞസ്യ മൌനം ശിലാഘനമ്
ഇത് സമാധാനമാണ്, ഒരൊറ്റതും ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ലാത്തതും, വെടിപ്പായതും ദുഃഖമില്ലാത്തതും. പ്രിയമേ, ലോകവ്യവഹാരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനിക്ക് പോലും അവന്റെ മൗനം പാറയുടെ ശാന്തതപോലെയാണ്.
നിര്വാണമ് ഏവമ് അഖിലം നഭ ഏവ ദൃശ്യം ത്വം ചാഹമ് അദ്രിനിചയാശ് ച സുരാസുരാശ് ച । താദൃഗ് ജഗത് സമവലോകയ യാദൃഗ് അങ്ഗ സ്വപ്നേ ഽന്യജന്തുമനസി വ്യവഹാരജാലമ്
ഇങ്ങനെ, എല്ലാം മോക്ഷമാണ്, ആകാശത്തിൽ മാത്രം കാണപ്പെടുന്നത്. നീയും ഞാനും പർവ്വതനിരകളും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും — ഇവയെല്ലാം സ്വപ്നത്തിൽ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിൽ ലോകവ്യവഹാരങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
അനന്തരം നഭẖകോശകുടീകോടരകേ മുനേ । തവ ധ്യാനാത് പ്രബുദ്ധസ്യ വൃത്തം വര്ഷശതേന കിമ്
മഹർഷേ, അതിനുശേഷം ആകാശത്തിലെ ഗുഹയിൽ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു ഉണർന്ന ശേഷം, നൂറു വർഷം നീ അവിടെ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു എന്ന് പറയാമോ?
തതോ ധ്യാനാത് പ്രബുദ്ധോ ഽഹം ശ്രുതവാംസ് തത്ര നിസ്സ്വനമ് । മൃദ്വ് അവ്യക്തപദം ഹൃദ്യം ന ച വാദ്യാന് ന ഗേയതഃ
അപ്പോൾ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു ഉണർന്നപ്പോൾ, ഞാൻ അവിടെ ഒരു ശബ്ദമില്ലാത്ത ശബ്ദം കേട്ടു—മൃദുവും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തതും ഹൃദയസ്പർശിയുമായതും, യാതൊരു വാദ്യോപകരണത്തിൽ നിന്നോ പാട്ടിൽ നിന്നോ ഉരുത്തിരിഞ്ഞതല്ല.
സ്ത്രീസ്വഭാവാദ് ഇവ മൃദു മധുരം ചാനിനാദി ച । സ്വല്പാങ്ഗത്വാദ് അനിര്ഹ്രാദി മയാ തദ് വാക്യമ് ഊഹിതമ്
അത് സ്ത്രീയുടെ സ്വഭാവംപോലെ മൃദുവും മധുരവുമായിരുന്നു, ആരംഭം വ്യക്തമല്ലാത്തതും. അതിന്റെ സൂക്ഷ്മതയും വ്യക്തതയില്ലായ്മയും കാരണം, അതിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
ഇന്ദിന്ദിരരുതാകാരം തന്ത്രീരണനരഞ്ജനമ് । ന രോദനം ന പഠനം വംശകോശസമസ്വനമ്
അത് തേൻചീറ്റികളുടെ ഗുഞ്ചലിനെയും തന്ത്രിയുടെ നാദത്തിനെയും പോലെ ആസ്വാദ്യമായിരുന്നു; അതു കരയലോ പാരായണമോ അല്ല, കുഴലിന്റെ ഗുഹനാദംപോലെയുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു.