ബീജാത് കാരണതẖ കാര്യമ് അങ്കുരẖ കില ജായതേ । ന ബീജമ് അപി യത്രാസ്തി തത്ര സ്യാദ് അങ്കുരẖ കുതഃ
വിത്ത് കാരണമായി അങ്കുരം ഉളവാകുന്നു; എന്നാൽ വിത്ത് ഇല്ലാത്തിടത്ത് അങ്കുരം എങ്ങനെയുണ്ടാകാം?
കാരണേന വിനാ കാര്യം ന ച നാമോപപദ്യതേ । കദാ ക ഇവ ഖേ കേന ദൃഷ്ടോ ലബ്ധസ് സ്ഫുടോ ദ്രുമഃ
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലമോ അതിന്റെ പേരോ ഉണ്ടാകില്ല; ആകാശത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു വൃക്ഷം എപ്പോഴോ എവിടെയോ ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
സങ്കല്പേനാമ്ബരേ യദ് വാ ദൃശ്യതേ വിടപാദികമ് । സ സങ്കല്പസ് തഥാഭൂതോ ന ത്വ് അത്രാസ്തി പദാര്ഥതാ
ആകാശത്ത് മരങ്ങൾ മുതലായവ കാണപ്പെടുന്നത് മനസ്സിലെ ഭാവനയാൽ മാത്രമാണ്. ആ ഭാവന അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യാതൊരു വസ്തുതയും ഇല്ല.
യോ ഽയമ് ഏവം ചിദാകാശേ സര്ഗാദാവ് അനുഭൂയതേ । ശൂന്യേ കൂപ ഇവാകാശസ് സര്ഗസ് സ്ഥിതിനിരര്ഗലഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത് ശൂന്യമായ കിണറ്റിലെ ആകാശംപോലെയാണ്. ശൂന്യത്തിൽ സൃഷ്ടി തടസ്സമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.
സമ ഏവ ചിദാകാശẖ കചത്യ് ആത്മനി തത്തയാ । സ്വഭാവ ഏവ സര്ഗാഖ്യശ് ചിത്ത്വാച് ചൈതന്യമ് ഈശ്വരഃ
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം സമമായതുകൊണ്ട് അതിൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് 'സൃഷ്ടി' എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അതു ചൈതന്യമാകയാൽ അതാണ് ഈശ്വരൻ.
സ്വപ്നസര്ഗോ ഽത്ര ദൃഷ്ടാന്തḫ പ്രത്യഹം യോ ഽനുഭൂയതേ । സ്വയം സംവേദനം സ്വപ്നേ സ്ഫുരത്യ് അദ്രിപുരാകൃതി
ഇവിടെ ഉദാഹരണമായി കാണുന്നത് സ്വപ്നത്തിലെ സൃഷ്ടിയാണ്, അത് നാം ഓരോ ദിവസവും അനുഭവിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ സ്വയം അറിയുന്ന അവബോധം പുറത്തുള്ള വസ്തുവിന്റെ രൂപമില്ലാതെ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു.
ചിത്സ്വഭാവോ യഥാ സ്വപ്ന ആസ്തേ സര്ഗ ഇവേഹ വഃ । അസര്ഗേ സര്ഗവദ് ഭാതസ് തഥാ പൂര്വം മഹാമ്ബരേ
സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകസൃഷ്ടിയും നിങ്ങൾക്കായി ഉണ്ടാകുന്നു. സൃഷ്ടി ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, സൃഷ്ടി ഉണ്ടെന്നതുപോലെ തന്നെ അതു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, മുമ്പ് ആ വിശാലമായ ആകാശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ.
അവേദ്യം വേദനം ശുദ്ധമ് ഏവ ഭാത്യ് അജമ് അവ്യയമ് । സര്ഗാദൌ യദ് അനാദ്യന്തം സ്ഥിതസ് സര്ഗസ് സ ഏവ വഃ
ആ ശുദ്ധവും ജനനമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമായ അവബോധം, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അറിയപ്പെടാതെ തെളിയുന്നത്, അതിന് തുടക്കമോ അവസാനമോ ഇല്ല; അതാണ് നിങ്ങൾക്കായി നിലനിൽക്കുന്ന സൃഷ്ടി.
നേഹ സര്ഗോ ഽസ്തി നൈവായം പൃഥ്വ്യാദിഗണഗോലകഃ । സര്വം ശാന്തമ് അനാലമ്ബം ബ്രഹ്മൈവ ബ്രഹ്മണി സ്ഥിതമ്
ഇവിടെ സൃഷ്ടിയില്ല, ഭൂമിയും മറ്റു ലോകങ്ങളും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗോളങ്ങളുമില്ല; എല്ലാം ശാന്തവും ആധാരമില്ലാത്തതുമാണ്, ബ്രഹ്മം മാത്രം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വശക്ത്യാത്മ തദ് ബ്രഹ്മ യഥാ കചതി യാദൃശമ് । രൂപമ് അത്യജദ് ഏവാച്ഛം തഥാ ഭവതി താദൃശമ്
എല്ലാ ശക്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ ബ്രഹ്മം, അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങിനെയാണോ അതുപോലെ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശുദ്ധമായ രൂപം ഒരിക്കലും വിട്ടുവിടാതെ, അതു കാണുന്നപോലെയാണ് അതു മാറുന്നത്.
യഥാ സ്വപ്നപുരം ജന്തോശ് ചിന്മാത്രപ്രവിജൃമ്ഭിതമ് । തഥൈവ സര്ഗസ് സര്ഗാദൌ ശുദ്ധചിന്മാത്രജൃമ്ഭിതഃ
ഒരു മനുഷ്യന് സ്വപ്നത്തില് കാണുന്ന നഗരം അവന്റെ ബോധം കൊണ്ടു മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തില് ഈ ലോകവും ശുദ്ധമായ ബോധത്തില് നിന്നു മാത്രം ഉദിക്കുന്നു.
സ്വച്ഛേ ചിത്പരമാകാശേ ചിദാകാശോ യ ആസ്ഥിതഃ । സ്വഭാവ ഏവ സര്ഗോ ഽസാവ് ഇതി തേനൈവ ഭാവിതഃ
വെളിച്ചമുള്ള പരമ ബോധത്തിന്റെ ആകാശത്തില് ബോധത്തിന്റെ ആകാശം നിലകൊള്ളുന്നു. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഈ സൃഷ്ടി; അതുകൊണ്ടു അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ കരുതുന്നു.
ഭാവ്യഭാവകഭാവാദിഭൂമീനാം ഭവനം ഭൃശമ് । സര്വം ചിന്നഭ ഏവാച്ഛമ് ആത്മനാത്മനി സംസ്ഥിതമ്
കൽപ്പിതവും കൽപ്പിക്കുന്നതും കൽപ്പനയുടെ നിലകളും എല്ലാം, ഈ എല്ലാം ശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ ആകാശത്തില് ആത്മാവില് ആത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏവം സ്ഥിതേ കുതസ് സര്ഗẖ കുതോ ഽവിദ്യാ ക്വ ചാജ്ഞതാ । ബ്രഹ്മ ശാന്തം ഘനം സര്വം ക്വാഹങ്കാരാദയസ് സ്ഥിതാഃ
ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ എവിടുന്നാണ് സൃഷ്ടി, എവിടുന്നാണ് അജ്ഞാനം, അജ്ഞത എവിടെയാണ്? എല്ലാം ശാന്തവും ഘനവുമായ ബ്രഹ്മമാണ്; അപ്പോൾ അഹങ്കാരവും മറ്റുള്ളവയും എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്?
അഹമ്ഭാവസ്യ സംശാന്തിര് ഏഷാസൌ കഥിതാ തവ । അഹമ്ഭാവḫ പരിജ്ഞാതḫ പിശാച ഇവ ശാമ്യതി
നിന്റെ മനസ്സിലെ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം എങ്ങനെ ശാന്തമാകുന്നു എന്ന് ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ആ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം നന്നായി മനസ്സിലായാൽ, അതു ഭൂതം പോലെ സ്വയം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
മയാ ത്വ് ഏവമ് അഹമ്ഭാവḫ പരിജ്ഞാതോ യദാഖിലഃ । തദാ മേ വിദ്യമാനോ ഽപി നിഷ്ഫലശ് ശരദഭ്രവത്
ഞാൻ ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, അതു കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന് യാതൊരു ഫലവും ഇല്ല, ശരദ്കാലത്തിലെ മേഘംപോലെ.
ചിത്രാഗ്നിദാഹോ വിജ്ഞാതോ യഥാ ദാഹ്യേഷു നിഷ്ഫലഃ । തഥാഹമ്ഭാവസര്ഗാദി ജ്ഞാതം വിഫലതാമ് ഇയാത്
കണ്ടുപിടിച്ച തീയുടെ ചൂട് വസ്തുക്കളെ കത്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവവും സൃഷ്ടിയും ശരിയായി മനസ്സിലായാൽ അവയ്ക്ക് യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടാകില്ല.
ഇതി മേ ഽഹങ്കൃതേസ് ത്യാഗേ രാഗേ ച സമതാ യദി । തദാ വ്യോമ്ന ഇവ വ്യോമ്നി സര്ഗേ ഽസര്ഗേ ച മേ സ്ഥിതിഃ
ഇങ്ങനെ, അഹങ്കാരവും ആസക്തിയും ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് സമത്വം ഉണ്ടെങ്കിൽ, സൃഷ്ടിയിലോ അസൃഷ്ടിയിലോ എനിക്ക് ആകാശത്തിനകത്തുള്ള ആകാശംപോലെയാണ് നില.
അഹമ്ഭാവസ്യ നൈവാഹം നാഹമ്ഭാവോ മമേതി ച । തേന വിദ്ധി ചിദാകാശമ് ഏവേദമ് ഇതി നിര്ഘനമ്
ഞാൻ എന്ന ഭാവം ഇല്ല, 'ഞാനല്ല' എന്നതും എനിക്ക് ഇല്ല; അതിനാൽ, ഇതെല്ലാം വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായ ആകാശം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
യഥാ മമ തഥാന്യേഷാമ് ഇതി ബോധവതാമ് ഇഹ । അഗ്നിത്വമ് ഇവ ചിത്രാഗ്നേര് നാസ്ത്യ് അഹമ്ബോധവിഭ്രമഃ
എനിക്ക് എങ്ങനെ ആണോ, അതുപോലെ മറ്റുള്ളവർക്കും തന്നെയാണ് എന്ന ബോധമുള്ളവർക്കു ഇവിടെ അറിയാം; ചിത്രത്തിലുള്ള അഗ്നിക്ക് തീയില്ലെന്നതുപോലെ, 'ഞാൻ' എന്ന ബോധത്തിൽ യാതൊരു ആശങ്കയുമില്ല.
നാഹമ് അസ്മി ന ചാന്യോ ഽസ്തി സര്വം വാസ്തീതിനിശ്ചയഃ । പ്രകൃതവ്യവഹാരസ് ത്വം ശിലാമൌനമയോ ഭവ
ഞാൻ ഇല്ല, മറ്റൊരുത്തൻ ഇല്ല, എല്ലാം ഉണ്ട് എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം — ഇതാണ് സ്വാഭാവികമായ പെരുമാറ്റം. നീ കല്ലിന്റെ നിശ്ശബ്ദതപോലെയുള്ളവനായി ഇരിക്കണം.
ആകാശകോശവിശദാകൃതിര് ഏവ തിഷ്ഠ നിര്ദേഹവച് ചിരമ് അപഹ്നുതസര്വഭാവഃ । അദ്യാദിതശ് ച കില ചിന്മയമ് ഏവ സര്വം നോ ദൃശ്യമ് അസ്തി ശിവമ് ഏവമ് അശേഷമ് ഇത്ഥമ്
ആകാശപോലെ തെളിഞ്ഞ രൂപത്തിൽ, ശരീരമില്ലാത്തവനായി, എല്ലാ ഭാവങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് നീ ദീർഘകാലം നിലകൊള്ളണം. ആദ്യം മുതൽ എല്ലാം ചൈതന്യമാണ്; മറ്റൊന്നും കാണുന്നില്ല — അങ്ങനെ എല്ലാം ശിവം മാത്രമാണ്.
അഹോ നു വിതതോദാരാ വിപുലാ വിമലാചലാ । ഭവതാ ഭഗവന് ഭൂത്യൈ ഭൂയോ ദൃഷ്ടിര് ഉദാഹൃതാ
ഭഗവനേ, നിങ്ങൾ വീണ്ടും വെളിപ്പെടുത്തിയ ദർശനം എത്ര വിശാലവും ഉന്നതവും വിശുദ്ധവും അചഞ്ചലവുമാണ്! സത്യത്തിൽ, എല്ലാവർക്കും നല്ലതിനു വേണ്ടി ഈ ദർശനം നിങ്ങൾ നൽകിയിരിക്കുന്നു.
സര്വഥാ സര്വദാ സാര്വം സര്വം സര്വത്ര സര്വദമ് । സദ് ഇത്യ് ഏവ സ്ഥിതം സത്യം സമം സമനുഭൂതിതഃ
എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും എല്ലാറ്റിലും എല്ലായ്പ്പോഴും സത്യം നിലനിൽക്കുന്നു; എല്ലാം എല്ലായിടത്തും എല്ലാർക്കും നൽകുന്നതും ഒരുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നതുമാണ്. സത്യം എന്നത് മാത്രമാണ് എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്ന ഏകതത്വം.
അയമ് അസ്തി മമ ബ്രഹ്മന് സംശയസ് തം നിവാരയ । കിമ് ഇദം ഭഗവന് നാമ പാഷാണാഖ്യാനമ് ഉച്യതേ
ബ്രഹ്മനേ, എനിക്ക് ഒരു സംശയം ഉണ്ട്—ദയവായി അത് ദൂരീകരിക്കണം: ഭഗവനേ, 'കല്ലിന്റെ ഉപമ' എന്ന് പറയുന്നതെന്താണ്?
സര്വത്ര സര്വദാ സര്വമ് അസ്തീതി പ്രതിപാദനേ । പാഷാണാഖ്യാനദൃഷ്ടാന്തോ മയായം തവ കഥ്യതേ
എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ഉപദേശം വിശദീകരിക്കാൻ, 'കല്ലിന്റെ ഉപമ' എന്ന ഉദാഹരണം ഞാൻ നിനക്കു പറയുന്നു.
നീരന്ധ്രൈകഘനാങ്ഗസ്യ പാഷാണസ്യാപി കോടരേ । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി കഥയേതി പ്രദര്ശ്യതേ
അതി ദൃഢവും അകമ്പടിയുമുള്ള ഒരു കല്ലിന്റെ കുഴിയിലും അനേകം സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു, അതു കാണിച്ചുകാണിക്കുന്നു.
ഭൂതാകാശേ മഹത്യ് അസ്മിന് സ്വം ശൂന്യത്വമ് അനുജ്ഝതി । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി കഥയേതി പ്രദര്ശ്യതേ
ഈ വിശാലമായ ഭൂതാകാശത്തിൽ അതിന്റെ ശൂന്യത തന്നെ വിട്ടുകളയുന്നില്ല; അനേകം സൃഷ്ടികൾ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു, അതു കാണിച്ചുകാണിക്കുന്നു.
കുഡ്യാദൌ സന്തി സര്ഗൌഘാ ഇതി ചേത് കഥ്യതേ മുനേ । തത് ഖേ വിഭാന്തി സര്ഗൌഘാ ഇതി കിം ന പ്രദര്ശ്യതേ
ഒരു മതിലിലോ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥലത്തോ സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, മഹർഷേ, ആകാശത്തിൽ സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നില്ലേ എന്നു ചോദിക്കാം.
ഏതത് തേ വര്ണിതം രാമ മുഖ്യമ് ഏവ മയാഖിലമ് । യോ ഽയമ് ആലക്ഷ്യതേ സര്ഗസ് സര്ഗ ഏവ ഖമ് ആസ്ഥിതമ്
രാമാ, ഞാൻ നിന്നോട് ഇതു മുഴുവനും പ്രധാനമായും വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ കാണപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടി തന്നെയാണ് ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സൃഷ്ടി.