തന് മഹാപ്രലയേ പ്രാപ്തേ രുദ്രാദിപരിണാമിനി । ഭവത്യ് അസദ് അദൃശ്യം ച ക്വാപി യാതി വിനശ്യതി
മഹാപ്രളയം വരുമ്പോൾ, രുദ്രനും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുമ്പോൾ, അതെല്ലാം ഇല്ലാതായി, കാണാനാവാത്തതായി, എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തതസ് സ്തിമിതഗമ്ഭീരം ന തേജോ ന തമസ് തതമ് । അനാഖ്യമ് അനഭിവ്യക്തം സത് കിഞ്ചിദ് അവശിഷ്യതേ
അതിനുശേഷം, ആ ശേഷിച്ചത് അശാന്തവും ആഴമുള്ളതുമായിരിക്കും; അതിൽ പ്രകാശവും ഇരുണ്ടതും ഇല്ല, പേരിടാനോ കാണാനോ കഴിയാത്തതൊന്നാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്.
ന ശൂന്യം നാപി ചാകാശം ന ദൃശ്യം ന ച ദര്ശനമ് । ന ച ഭൂതപദാര്ഥൌഘോ യദ് അനന്തതയാ സ്ഥിതമ്
അത് ശൂന്യവുമല്ല, ആകാശവുമല്ല, കാണുന്നതോ കാണുന്നവനോ അല്ല; അതു അനന്തതയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഭൗതികവസ്തുക്കളോ ഘടകങ്ങളോ ഒന്നുമല്ല.
കിമ് അപ്യ് അവ്യപദേശാത്മ പൂര്ണാത് പൂര്ണതരാക്ര്ടി । ന സന് നാസന് ന സദസന് നാഭാവോ ഭവനം ന ച
അത് വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതും, പൂർണ്ണതയിൽ പോലും അതിലധികം നിറഞ്ഞതുമായ രൂപമാണ്; അതു സത്തയോ അസത്തയോ അല്ല, ഇരുവരും ചേർന്നതോ ഇല്ലായ്മയോ അല്ല, അതൊരു വാസസ്ഥലവുമല്ല.
ചിന്മാത്രം ചേത്യരഹിതമ് അനന്തമ് അജരം ശിവമ് । അനാദിമധ്യപര്യന്തം യദ് അനാധി നിരാമയമ്
അത് ശുദ്ധമായ ബോധം, ഒന്നും ആശ്രയിക്കാത്തത്, അനന്തം, വൃദ്ധിയില്ലാത്തത്, മംഗളകരം, ആരംഭവും നടുവും അവസാനം ഇല്ലാത്തത്, ആശ്രയമില്ലാത്തത്, ദുഃഖങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തത്.
യസ്മിഞ് ജഗത് പ്രസ്ഫുരതി ദൃഷ്ടിമൌക്തികഹംസവത് । യശ് ചേദം യശ് ച നൈവേദം ദേവസ് സദസദാത്മകഃ
ഈ ലോകം അതിൽ തെളിഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്നു, കാഴ്ചയിൽ മുത്തും ഹംസയും പോലെ; അതാണ് ഈതും അതല്ലാത്തതും, ദൈവം, സതും അസതുമായ സ്വഭാവമുള്ളത്.
അകര്ണജിഹ്വോ ഽനാസാത്വങ്നേത്രസ് സര്വത്ര സര്വദാ । യശ് ശൃണോത്യ് ആസ്വാദയതി ജിഘ്രന് സ്പൃശതി പശ്യതി
ചെവി, നാവ്, മൂക്ക്, ത്വക്ക്, കണ്ണ് എന്നിവ ഇല്ലെങ്കിലും, എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും, അവൻ കേൾക്കുന്നു, രുചിക്കുന്നു, വാസനയറിയുന്നു, സ്പർശിക്കുന്നു, കാണുന്നു.
സ ഏവ സദസദ്രൂപം യേനാലോകേന ലക്ഷ്യതേ । സര്ഗചിത്രമ് അനാദ്യന്തം ഖരൂപം ചാപ്യ് അരഞ്ജനമ്
സതും അസതുമായ രൂപങ്ങൾ തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവൻ ഒരുവൻ മാത്രം; ആരംഭവും അവസാനും ഇല്ലാത്ത ഈ സൃഷ്ടിയുടെ കഠിനതയും വർണ്ണമില്ലായ്മയും അവൻ കാണുന്നു.
അര്ധോന്മീലിതദൃഗ് ഭ്രൂഭൂമധ്യതാരകവജ് ജഗത് । വ്യോമാത്മൈവ സദാഭാസം സ്വരൂപം യോ ഽഭിപശ്യതി
ആർദ്ധം തുറന്ന കണ്ണുകളോടെ, കണ്യാടിയുടെ നടുവിലെ നക്ഷത്രം പോലെ, തന്റെ സത്യസ്വരൂപമായ പ്രകാശമുള്ള ആത്മാവിനെ കാണുന്നവന് ഈ ലോകം വെറും ഭ്രമംപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.
യസ്യാന്യദ് അസ്തി ന വിഭോഃ കാരണം ശശശൃങ്ഗവത് । യസ്യേദം ച ജഗത് കാര്യം തരങ്ഗൌഘ ഇവാമ്ഭസഃ
സർവ്വവ്യാപിയായ പരമേശ്വരന് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണമില്ലെന്ന്, മുയലിന് കൊമ്പില്ലാത്തതുപോലെ, മനസ്സിലാക്കുന്നവനും ഈ ലോകം വെള്ളത്തിൽ ഉയർന്ന തിരകളെപ്പോലെ വെറും ഫലമെന്നു കാണുന്നവനും ആകുന്നു.
ജ്വലതസ് സര്വതോ ഽജസ്രം ചിത്തസ്ഥാലീഷു തിഷ്ഠതഃ । യസ്യ ചിന്മാത്രദീപസ്യ ഭാസാ ഭാതി ജഗത്ത്രയമ്
മനസ്സെന്ന പാത്രത്തിൽ ശുദ്ധചൈതന്യത്തിന്റെ ദീപം എല്ലായിടത്തും നിരന്തരമായി ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ടാണ് മൂന്ന് ലോകവും തെളിയുന്നത്.
യം വിനാര്കാദയോ ഽപ്യ് ഏതേ പ്രകാശാസ് തിമിരോപമാഃ । സതി യസ്മിന് പ്രവര്തന്തേ ത്രിജഗന്മൃഗതൃഷ്ണികാഃ
ആയാളില്ലാതെ, സൂര്യനും മറ്റുള്ളവരും പ്രകാശിക്കുന്നവരായിട്ടും ഇരുട്ടുപോലെയാണ്; അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമാണ് മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ മൃഗതൃശ്യിക പോലെ ഭ്രമം ഉണ്ടാകുന്നത്.
സസ്പന്ദേ സമുദേതീവ നിസ്സ്പന്ദേ ഽന്തര്ഗതേവ ച । ഇയം യസ്മിഞ് ജഗല്ലക്ഷ്മീര് അലാത ഇവ ചക്രതാ
യാരിൽ ചലനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ലോകസൗഭാഗ്യം ഉദയിക്കുന്നതുപോലെയും, നിശ്ചലതയിൽ അകത്തേക്ക് മറഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെയും തോന്നുന്നു; കയറുന്ന വിളക്കിന്റെ ചുറ്റളവുപോലെ.
ജഗന്നിര്മാണവിലയവിലാസോ വ്യാപകോ മഹാന് । സ്പന്ദാസ്പന്ദാത്മകോ യസ്യ സ്വഭാവോ നിര്മലോ ഽക്ഷയഃ
ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയും ലയവും കളിയാക്കുന്ന, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന മഹത്തായ ശുദ്ധവും അക്ഷയവുമായ സ്വഭാവം, ചലനവും നിശ്ചലതയും ഒന്നിച്ചുള്ളത്.
സ്പന്ദാസ്പന്ദമയീ യസ്യ പവനസ്യേവ സര്വഗാ । സത്താ നാമ്നൈവ ഭിന്നേവ വ്യവഹാരാന് ന വസ്തുതഃ
വായുവിനെപോലെ ചലനത്തിലും നിശ്ചലതയിലും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന അവന്റെ സത്ത, പേരിൽ മാത്രം വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നാണ്.
സര്വദൈവ പ്രബുദ്ധോ യസ് സുപ്തോ യസ് സര്വദൈവ ച । ന സുപ്തോ ന പ്രബുദ്ധശ് ച യസ് സര്വത്രൈവ സര്വദാ
എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനും, എപ്പോഴും ഉറങ്ങുന്നവനും, ഒരിക്കലും ഉരങ്ങുകയോ ഉണരുകയോ ചെയ്യാത്തവനും എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.
യദസ്പന്ദശ് ശിവം ശാന്തം യത്സ്പന്ദസ് ത്രിജഗത്സ്ഥിതിഃ । സ്പന്ദാസ്പന്ദവിലാസാത്മാ യ ഏകോ ഭരിതാകൃതിഃ
അചഞ്ചലമായത് ശിവവും ശാന്തിയും ആണ്; ചലനം ഉള്ളത് മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നിലനില്പാണ്. ചലനത്തിന്റെയും അചലനത്തിന്റെയും കളിയാണ് അവന്റെ സ്വഭാവം; അവൻ ഒരുത്തൻ മാത്രമാണ് എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ.
ആമോദ ഇവ പുഷ്പേഷു ന നശ്യതി വിനാശിഷു । പ്രത്യക്ഷസ്ഥോ ഽപ്യ് അഥാഗ്രാഹ്യശ് ശൌക്ല്യം ശുക്ലപടേഷ്വ് ഇവ
പൂക്കളിൽ സുഗന്ധം പൂവുകൾ നശിച്ചാലും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ലാത്തതുപോലെയും, വെള്ള വസ്ത്രങ്ങളിൽ വെളുപ്പു കാണിച്ചാലും അതിനെ പിടികൂടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയും, അതുപോലെയാണ് ഇതും.
മൂകോപമോ ഽപി യോ വക്താ മന്താ യോ ഽപ്യ് ഉപലോപമഃ । യോ ഭോക്താ നിത്യതൃപ്തോ ഽപി കര്താ യശ് ചാപ്യ് അകിഞ്ചന
അവൻ വാക്കില്ലാത്തവനുപോലെയാണെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നു; അവൻ ചിന്തിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും പാറപോലെയാണ്; അനുഭവിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും എപ്പോഴും തൃപ്തനാണ്; പ്രവർത്തിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും അവനു സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ല.
യോ ഽനങ്ഗോ ഽപി സമസ്താങ്ഗസ് സഹസ്രകരലോചനഃ । നകിഞ്ചിത് സംസ്ഥിതേനാപി യേന വ്യാപ്തമ് ഇദം ജഗത്
അവന് അങ്ങേയറ്റം അങ്ങയില്ലെങ്കിലും എല്ലാം അവയവങ്ങളുമുള്ളവനാണ്; ആയിരം കൈകളും കണ്ണുകളും ഉള്ളവൻ. ഒന്നിലും അടിയുറച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും ഈ ലോകം മുഴുവൻ അവനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
നിരിന്ദ്രിയബലസ്യാപി യസ്യാശേഷേന്ദ്രിയക്രിയാഃ । യസ്യ നിര്മനസോ ഽപ്യ് ഏതാ മനോനിര്മാണരീതയഃ
ഇന്ദ്രിയശക്തി ഇല്ലാതിരുന്നാലും, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും അവനാണ്. മനസ്സില്ലാതിരുന്നാലും, ഈ മനസ്സിന്റെ സൃഷ്ടികളും അവനാണ്.
യദനാലോചനാദ് ഭാന്തി സംസാരോരഗഭീതയഃ । യസ്മിന് ദൃഷ്ടേ പലായന്തേ സര്വഥാ സര്വദേതയഃ
അവനെ കാണാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ പാമ്പുപോലെയുള്ള ഭയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. അവനെ കണ്ടാൽ, ആ ഭയങ്ങൾ എല്ലാം പൂർണ്ണമായും ഒളിച്ചോടും.
സാക്ഷിണി സ്ഫാര ആഭാസേ ധ്രുവേ ദീപ ഇവ ക്രിയാഃ । സതി യസ്മിന് പ്രവര്തന്തേ ചിത്രേഹാസ് സ്പന്ദപൂര്വികാഃ
സാക്ഷിയായ് നിലനിൽക്കുന്ന, ദീപംപോലെ സ്ഥിരവും പ്രകാശമുള്ളവനിൽ പ്രവർത്തികൾ ഉണ്ടാകുന്നു; അവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ, വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉണരുന്നു, ചലനത്തോടെ.
യസ്മാദ് ഘടപടാകാരപദാര്ഥശതപങ്ക്തയഃ । തരങ്ഗകണകല്ലോലവീചയോ വാരിധേര് ഇവ
അവനിൽ നിന്നാണ് കുഴി, വസ്ത്രം തുടങ്ങിയ അനേകം വസ്തുക്കളുടെ നിരകൾ സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള തിര, തുള്ളി, കല്ലോലം, തരംഗംപോലെ ഉദയിക്കുന്നത്.
സ ഏവാന്യതയോദേതി യഃ പദാര്ഥശതഭ്രമൈഃ । കടകാങ്ഗദകേയൂരനൂപുരൈര് ഇവ കാഞ്ചനമ്
പലവിധ വസ്തുക്കളുടെ ഭ്രമത്തിലൂടെ, അതേ ഒന്നാണ് മറ്റൊന്നായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ, കങ്കണങ്ങളും കൈവളകളും പാദസരങ്ങളും ആകുമ്പോൾ സ്വർണ്ണം വ്യത്യസ്തമായി തോന്നുന്നതുപോലെ.
യസ് ത്വമ് ഏകാവഭാസാത്മാ യോ ഽഹമ് ഏതേ ജനാശ് ച യേ । യശ് ച ന ത്വമ് അബുദ്ധാത്മന് നാഹം നൈതേ ജനാശ് ച യേ
നീ ഒരേ പ്രകാശത്തിന്റെ സ്വരൂപം; ഞാനും ഈ ജനങ്ങളും മറ്റുള്ളവരും — ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്തവർക്കു നീയല്ല, ഞാനല്ല, ഇവരും അല്ല എന്നു തോന്നുന്നു — എന്നാൽ എല്ലാം ഒരേ അത്മാവാണ്.
അന്യേവാവ്യതിരിക്തൈവ സൈവാസേവ ച ഭങ്ഗുരാ । പയസീവ തരങ്ഗാലീ യസ്മിന് സ്ഫുരതി ദൃശ്യഭൂഃ
അത് വേറെയും അല്ല, വേറിട്ടതുമല്ല, ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു, ഇല്ലെന്നു തോന്നുന്നു, നശ്വരവുമാണ് — വെള്ളത്തിൽ ഉയരുന്ന തിരകളെപ്പോലെ, അതിൽ ഈ ദൃശ്യലോകം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
യതഃ കാലസ്യ കലനാ യതോ ദൃശ്യസ്യ ദൃശ്യതാ । മാനസീ കലനാ യേന യേന ഭാസാം വിഭാസനമ്
കാലത്തിന്റെ അളവു വരുത്തുന്നത്, ദൃശ്യങ്ങളുടെ ദൃശ്യത, മനസ്സിലെ കണക്കുകൂട്ടൽ, എല്ലാ പ്രകാശങ്ങൾക്കും പ്രകാശം നൽകുന്നത് — അതിൽ നിന്നാണ് ഇവയൊക്കെയും ഉണ്ടാകുന്നത്.
ക്രിയാം രൂപം രസം ഗന്ധം സ്പര്ശം ശബ്ദം ച ചേതനമ് । യദ് വേത്സി തദ് അസൌ ദേവോ യേന വേത്സി തദ് അപ്യ് അസൌ
നീ അറിയുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തിയും, രൂപവും, രുചിയും, ഗന്ധവും, സ്പർശവും, ശബ്ദവും, ബോധവും — അതെല്ലാം ആ ദൈവം തന്നെയാണ്. നീ അറിയുന്നത് ആരിലൂടെ ആണോ, ആ വ്യക്തിയും ആ ദൈവം തന്നെയാണ്.
ദ്രഷ്ടൃദര്ശനദൃശ്യാനാം മധ്യേ യദ് ദര്ശനം സ്ഥിതമ് । സാധോ തദവധാനേന സ്വാത്മാനമ് അവബുധ്യസേ
കാണുന്നവനും, കാണുന്നതും, കാണപ്പെടുന്നതും ഇവയുടെ മധ്യേ നിലകൊള്ളുന്ന那个 ബോധം — മഹാനേ, അതിലേക്കു ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുമ്പോൾ നീ സ്വന്തം ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയും.