ത്വാമ് അപ്യ് ഉദിതനിര്വാണമ് അഹങ്കാരപിശാചകഃ । ബാധതേ കിമ് ഇതി ബ്രൂഹി മുനേ മന്മോഹശാന്തയേ
മഹർഷേ, നീ നിർവാണം കൈവരിച്ചിട്ടും, അഹങ്കാരത്തിന്റെ പിശാച് നിന്നെ ഇപ്പോഴും എങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു എന്ന് ദയവായി പറയൂ. എന്റെ മനസ്സിലെ ഭ്രമം ശാന്തമാക്കാനാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്.
അഹമ്ഭാവം വിനാ ദേഹസ്ഥിതിസ് തജ്ജ്ഞാജ്ഞയോര് ഇഹ । ആധേയസ്യ നിരാധാരാ ന സംസ്ഥേവോപപദ്യതേ
‘ഞാൻ’ എന്നുള്ള ഭാവം ഇല്ലാതെ, ജ്ഞാനിയിലോ അജ്ഞാനിയിലോ, ശരീരം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ആശ്രയിക്കുന്നതിന് ഒരു ആശ്രയം ഇല്ലെങ്കിൽ അതു നിലനിൽക്കില്ല.
അയം ത്വ് അത്ര വിശേഷസ് തം ശൃണു വിശ്രാന്തചേതസഃ । ശ്രുതേന യേനാഹമ്ഭാവപിശാചശ് ശാന്തിമ് ഏതി തേ
ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ട്—ശാന്തമായ മനസ്സോടെ കേൾക്കൂ: ഇതു കേട്ടാൽ അഹങ്കാരപിശാച് നിന്റെ ഉള്ളിൽ ശാന്തമാകും.
അഹമ്ഭാവപിശാചോ ഽയമ് അജ്ഞാനശിശുനാമുനാ । അവിദ്യമാന ഏവാന്തẖ കല്പിതസ് തേന സൂത്ഥിതഃ
അഹങ്കാരപിശാച് എന്നത് അജ്ഞാനത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ഭ്രമമാണ്. അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിലും, മനസ്സിൽ കല്പിച്ചുകൊണ്ട് അതു ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്നു.
അജ്ഞാനമ് അപി നാസ്ത്യ് ഏവ പ്രേക്ഷിതം യന് ന ലഭ്യതേ । വിചാരിണാ ദീപവതാ സ്വരൂപം തമസോ യഥാ
എന്തും നേടാനാവാത്തതായി കാണുന്നിടത്ത് അജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. തിരച്ചറിയിലൂടെ അതിന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുന്നു, ഇരുട്ട് വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നതുപോലെ.
യഥാ യഥാ വിലോക്യതേ തഥാ തഥാ വിലീയതേ । ഇഹാജ്ഞതാപിശാചികാ തഥാവിചാരിതാ സതീ
ഏതാണ്ട് എത്രയോ പരിശോധിച്ചാൽ അത്രയേറെ അജ്ഞാനം അകറ്റപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെയാണു ഈ അജ്ഞതയുടെ പിശാച് ശരിയായി അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്.
വിലസന്ത്യാമ് അവിദ്യായാമ് അജ്ഞതോദേതി ശാശ്വതീ । ബുദ്ധിമോഹാത്മികാ യക്ഷീ നിര്ദേഹൈവ യഥാ നിശി
അവിദ്യ സജീവമായിരിക്കുമ്പോൾ, സ്ഥിരമായ അജ്ഞത ഉയരുന്നു; ബുദ്ധി മയക്കമുള്ള ഒരു യക്ഷി, ശരീരമില്ലാതെ, രാത്രിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ.
സതി സര്ഗേ ത്വ് അവിദ്യായാസ് സമ്ഭവോ നാസതി ക്വചിത് । സതി ദ്വിതീയേ ശശിനി ദ്വിതീയോ വിദ്യതേ ശശഃ
സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അവിദ്യയ്ക്ക് ഉത്ഭവം; ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതില്ല. രണ്ടാമത്തെ ചന്ദ്രൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ രണ്ടാമത്തെ മുയൽ ഉണ്ടാകൂ.
സര്ഗസ് ത്വ് അയമ് അജാതത്വാദ് അജ്ഞജ്ഞാതോ ന വിദ്യതേ । ന ജാതẖ കാരണാഭാവാത് പൂര്വമ് ഏവ ഖവൃക്ഷവത്
ഈ സൃഷ്ടി ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അജ്ഞന്മാർക്ക് അതറിയാൻ കഴിയില്ല; കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല, ആകാശത്തിൽ വൃക്ഷം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
പരമാകാശകോശാന്തര് ആദിസര്ഗേ നിരാമയേ । പൃഥ്വ്യാദേര് ഉപലമ്ഭസ്യ ഭവേത് കിമ് ഇവ കാരണമ്
പരമാകാശത്തിന്റെ അകത്തുള്ള നിർമ്മലമായ ആദിസൃഷ്ടിയിൽ ഭൂമി മുതലായവയെ കാണുന്നതിന് എന്ത് കാരണമാകാം?
ബീജാത് കാരണതẖ കാര്യമ് അങ്കുരẖ കില ജായതേ । ന ബീജമ് അപി യത്രാസ്തി തത്ര സ്യാദ് അങ്കുരẖ കുതഃ
വിത്ത് കാരണമായി അങ്കുരം ഉളവാകുന്നു; എന്നാൽ വിത്ത് ഇല്ലാത്തിടത്ത് അങ്കുരം എങ്ങനെയുണ്ടാകാം?
കാരണേന വിനാ കാര്യം ന ച നാമോപപദ്യതേ । കദാ ക ഇവ ഖേ കേന ദൃഷ്ടോ ലബ്ധസ് സ്ഫുടോ ദ്രുമഃ
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലമോ അതിന്റെ പേരോ ഉണ്ടാകില്ല; ആകാശത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു വൃക്ഷം എപ്പോഴോ എവിടെയോ ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
സങ്കല്പേനാമ്ബരേ യദ് വാ ദൃശ്യതേ വിടപാദികമ് । സ സങ്കല്പസ് തഥാഭൂതോ ന ത്വ് അത്രാസ്തി പദാര്ഥതാ
ആകാശത്ത് മരങ്ങൾ മുതലായവ കാണപ്പെടുന്നത് മനസ്സിലെ ഭാവനയാൽ മാത്രമാണ്. ആ ഭാവന അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യാതൊരു വസ്തുതയും ഇല്ല.
യോ ഽയമ് ഏവം ചിദാകാശേ സര്ഗാദാവ് അനുഭൂയതേ । ശൂന്യേ കൂപ ഇവാകാശസ് സര്ഗസ് സ്ഥിതിനിരര്ഗലഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത് ശൂന്യമായ കിണറ്റിലെ ആകാശംപോലെയാണ്. ശൂന്യത്തിൽ സൃഷ്ടി തടസ്സമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.
സമ ഏവ ചിദാകാശẖ കചത്യ് ആത്മനി തത്തയാ । സ്വഭാവ ഏവ സര്ഗാഖ്യശ് ചിത്ത്വാച് ചൈതന്യമ് ഈശ്വരഃ
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം സമമായതുകൊണ്ട് അതിൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് 'സൃഷ്ടി' എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അതു ചൈതന്യമാകയാൽ അതാണ് ഈശ്വരൻ.
സ്വപ്നസര്ഗോ ഽത്ര ദൃഷ്ടാന്തḫ പ്രത്യഹം യോ ഽനുഭൂയതേ । സ്വയം സംവേദനം സ്വപ്നേ സ്ഫുരത്യ് അദ്രിപുരാകൃതി
ഇവിടെ ഉദാഹരണമായി കാണുന്നത് സ്വപ്നത്തിലെ സൃഷ്ടിയാണ്, അത് നാം ഓരോ ദിവസവും അനുഭവിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ സ്വയം അറിയുന്ന അവബോധം പുറത്തുള്ള വസ്തുവിന്റെ രൂപമില്ലാതെ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു.
ചിത്സ്വഭാവോ യഥാ സ്വപ്ന ആസ്തേ സര്ഗ ഇവേഹ വഃ । അസര്ഗേ സര്ഗവദ് ഭാതസ് തഥാ പൂര്വം മഹാമ്ബരേ
സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകസൃഷ്ടിയും നിങ്ങൾക്കായി ഉണ്ടാകുന്നു. സൃഷ്ടി ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, സൃഷ്ടി ഉണ്ടെന്നതുപോലെ തന്നെ അതു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, മുമ്പ് ആ വിശാലമായ ആകാശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ.
അവേദ്യം വേദനം ശുദ്ധമ് ഏവ ഭാത്യ് അജമ് അവ്യയമ് । സര്ഗാദൌ യദ് അനാദ്യന്തം സ്ഥിതസ് സര്ഗസ് സ ഏവ വഃ
ആ ശുദ്ധവും ജനനമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമായ അവബോധം, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അറിയപ്പെടാതെ തെളിയുന്നത്, അതിന് തുടക്കമോ അവസാനമോ ഇല്ല; അതാണ് നിങ്ങൾക്കായി നിലനിൽക്കുന്ന സൃഷ്ടി.
നേഹ സര്ഗോ ഽസ്തി നൈവായം പൃഥ്വ്യാദിഗണഗോലകഃ । സര്വം ശാന്തമ് അനാലമ്ബം ബ്രഹ്മൈവ ബ്രഹ്മണി സ്ഥിതമ്
ഇവിടെ സൃഷ്ടിയില്ല, ഭൂമിയും മറ്റു ലോകങ്ങളും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗോളങ്ങളുമില്ല; എല്ലാം ശാന്തവും ആധാരമില്ലാത്തതുമാണ്, ബ്രഹ്മം മാത്രം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വശക്ത്യാത്മ തദ് ബ്രഹ്മ യഥാ കചതി യാദൃശമ് । രൂപമ് അത്യജദ് ഏവാച്ഛം തഥാ ഭവതി താദൃശമ്
എല്ലാ ശക്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ ബ്രഹ്മം, അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങിനെയാണോ അതുപോലെ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശുദ്ധമായ രൂപം ഒരിക്കലും വിട്ടുവിടാതെ, അതു കാണുന്നപോലെയാണ് അതു മാറുന്നത്.
യഥാ സ്വപ്നപുരം ജന്തോശ് ചിന്മാത്രപ്രവിജൃമ്ഭിതമ് । തഥൈവ സര്ഗസ് സര്ഗാദൌ ശുദ്ധചിന്മാത്രജൃമ്ഭിതഃ
ഒരു മനുഷ്യന് സ്വപ്നത്തില് കാണുന്ന നഗരം അവന്റെ ബോധം കൊണ്ടു മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തില് ഈ ലോകവും ശുദ്ധമായ ബോധത്തില് നിന്നു മാത്രം ഉദിക്കുന്നു.
സ്വച്ഛേ ചിത്പരമാകാശേ ചിദാകാശോ യ ആസ്ഥിതഃ । സ്വഭാവ ഏവ സര്ഗോ ഽസാവ് ഇതി തേനൈവ ഭാവിതഃ
വെളിച്ചമുള്ള പരമ ബോധത്തിന്റെ ആകാശത്തില് ബോധത്തിന്റെ ആകാശം നിലകൊള്ളുന്നു. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഈ സൃഷ്ടി; അതുകൊണ്ടു അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ കരുതുന്നു.
ഭാവ്യഭാവകഭാവാദിഭൂമീനാം ഭവനം ഭൃശമ് । സര്വം ചിന്നഭ ഏവാച്ഛമ് ആത്മനാത്മനി സംസ്ഥിതമ്
കൽപ്പിതവും കൽപ്പിക്കുന്നതും കൽപ്പനയുടെ നിലകളും എല്ലാം, ഈ എല്ലാം ശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ ആകാശത്തില് ആത്മാവില് ആത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏവം സ്ഥിതേ കുതസ് സര്ഗẖ കുതോ ഽവിദ്യാ ക്വ ചാജ്ഞതാ । ബ്രഹ്മ ശാന്തം ഘനം സര്വം ക്വാഹങ്കാരാദയസ് സ്ഥിതാഃ
ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ എവിടുന്നാണ് സൃഷ്ടി, എവിടുന്നാണ് അജ്ഞാനം, അജ്ഞത എവിടെയാണ്? എല്ലാം ശാന്തവും ഘനവുമായ ബ്രഹ്മമാണ്; അപ്പോൾ അഹങ്കാരവും മറ്റുള്ളവയും എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്?
അഹമ്ഭാവസ്യ സംശാന്തിര് ഏഷാസൌ കഥിതാ തവ । അഹമ്ഭാവḫ പരിജ്ഞാതḫ പിശാച ഇവ ശാമ്യതി
നിന്റെ മനസ്സിലെ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം എങ്ങനെ ശാന്തമാകുന്നു എന്ന് ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ആ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം നന്നായി മനസ്സിലായാൽ, അതു ഭൂതം പോലെ സ്വയം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
മയാ ത്വ് ഏവമ് അഹമ്ഭാവḫ പരിജ്ഞാതോ യദാഖിലഃ । തദാ മേ വിദ്യമാനോ ഽപി നിഷ്ഫലശ് ശരദഭ്രവത്
ഞാൻ ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, അതു കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന് യാതൊരു ഫലവും ഇല്ല, ശരദ്കാലത്തിലെ മേഘംപോലെ.
ചിത്രാഗ്നിദാഹോ വിജ്ഞാതോ യഥാ ദാഹ്യേഷു നിഷ്ഫലഃ । തഥാഹമ്ഭാവസര്ഗാദി ജ്ഞാതം വിഫലതാമ് ഇയാത്
കണ്ടുപിടിച്ച തീയുടെ ചൂട് വസ്തുക്കളെ കത്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവവും സൃഷ്ടിയും ശരിയായി മനസ്സിലായാൽ അവയ്ക്ക് യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടാകില്ല.
ഇതി മേ ഽഹങ്കൃതേസ് ത്യാഗേ രാഗേ ച സമതാ യദി । തദാ വ്യോമ്ന ഇവ വ്യോമ്നി സര്ഗേ ഽസര്ഗേ ച മേ സ്ഥിതിഃ
ഇങ്ങനെ, അഹങ്കാരവും ആസക്തിയും ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് സമത്വം ഉണ്ടെങ്കിൽ, സൃഷ്ടിയിലോ അസൃഷ്ടിയിലോ എനിക്ക് ആകാശത്തിനകത്തുള്ള ആകാശംപോലെയാണ് നില.
അഹമ്ഭാവസ്യ നൈവാഹം നാഹമ്ഭാവോ മമേതി ച । തേന വിദ്ധി ചിദാകാശമ് ഏവേദമ് ഇതി നിര്ഘനമ്
ഞാൻ എന്ന ഭാവം ഇല്ല, 'ഞാനല്ല' എന്നതും എനിക്ക് ഇല്ല; അതിനാൽ, ഇതെല്ലാം വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായ ആകാശം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
യഥാ മമ തഥാന്യേഷാമ് ഇതി ബോധവതാമ് ഇഹ । അഗ്നിത്വമ് ഇവ ചിത്രാഗ്നേര് നാസ്ത്യ് അഹമ്ബോധവിഭ്രമഃ
എനിക്ക് എങ്ങനെ ആണോ, അതുപോലെ മറ്റുള്ളവർക്കും തന്നെയാണ് എന്ന ബോധമുള്ളവർക്കു ഇവിടെ അറിയാം; ചിത്രത്തിലുള്ള അഗ്നിക്ക് തീയില്ലെന്നതുപോലെ, 'ഞാൻ' എന്ന ബോധത്തിൽ യാതൊരു ആശങ്കയുമില്ല.