ഘുണക്ഷുണ്ണാങ്ഗപൂര്ണേന്ദുബിമ്ബോദരമനോഹരാ । കല്ഹാരകുന്ദമന്ദാരപുഷ്പശ്രീകോശശോഭിതാ
അത് പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെ ആകർഷകമായ രൂപം ധരിച്ചിരുന്നു, ചില ഭാഗങ്ങൾ പുഴുക്കൾ തിന്നു നശിച്ചിരുന്നതുപോലും. കലഹാര, കുണ്ടം, മന്ദാരപൂക്കളുടെ ഭംഗിയാൽ അതു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സമഗ്രഭൂതാഗമ്യത്വം തത്ര സങ്കല്പ്യ ചേതസാ । അഗമ്യേ സര്വഭൂതാനാമ് അഹമ് ആസം തദാ തതഃ
എന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ആ സ്ഥലം എല്ലാ ജീവികൾക്കും അപ്രാപ്യമായതാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കി. അങ്ങനെ ആ അപ്രാപ്യമായ സ്ഥലത്ത് ഞാൻ തന്നെ പാർപ്പിച്ചു.
ബദ്ധപദ്മാസനശ് ശാന്തമനാḫ പരമമൌനവാന് । സംവത്സരശതാന്തേന നിര്ണീയോത്ഥാനമ് ആത്മനഃ
ബദ്ധപദ്മാസനത്തില് ഇരുന്നു, മനസ്സ് പൂര്ണമായും ശാന്തമായ്, അത്യന്തമായ മൗനം പാലിച്ച്, നൂറു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം എഴുന്നേല്ക്കണമെന്ന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.
നിര്വികല്പസമാധിസ്ഥോ നിദ്രാമുദ്രാമ് ഇവാഗതഃ । സമസ് സോമ്യോ നഭസ്സ്വച്ഛസ് സമുത്കീര്ണ ഇവാമ്ബരാത്
നിര്വികല്പ സമാധിയില് ഉറപ്പായി, ഉറക്കത്തിന്റെ മുദ്രപോലെയുള്ള അവസ്ഥയിലേക്കു കടന്നുപോയി, ആകാശം പോലെ ശാന്തവും സുഖകരവുമായ്, ആകാശത്തില് നിന്നു പിറന്നതുപോലെ.
ശുദ്ധം യദ് അനുസന്ധത്തേ ചേതḫ പശ്യതി തത് ക്ഷണാത് । ചിരേണ വാ ശാപവരവ്യക്തിവദ് വിതതം യദാ
ശുദ്ധമായ മനസ്സ് എന്തിനെ ആലോചിച്ചാലും, അതു ക്ഷണത്തില് കാണാം; അല്ലെങ്കില് ദീര്ഘകാലത്തിനു ശേഷം, ശാപമോ വരമോ പ്രകടമാകുന്നതുപോലെ, അതു സാക്ഷാല്പ്പെടും.
തദാ വര്ഷശതേനാത്ര ബോധബീജം ധൃതാങ്കുരമ് । ആസീന് മേ ഹൃദയക്ഷേത്രേ കാലസേകവികാസതഃ
അപ്പോള് നൂറു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം, ബോധത്തിന്റെ വിത്ത് എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വയലില് മുളച്ചു, സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്കില് അത് പുഷ്പിച്ചു.
സമ്പ്രബുദ്ധോ ഽഭവന് മേ ഽഥ ജീവോ സമ്ബുദ്ധവേദനഃ । ശിശിരക്ഷീണഗാത്രസ്യ മധാവ് ഇവ രസസ് തരോഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ ഉണർന്നു, എന്റെ വ്യക്തിത്വബോധം ഉണർന്നുവന്നു. ശീതകാലം കഴിഞ്ഞു വസന്തത്തിൽ വൃക്ഷത്തിൽ രസം ഉയരുന്നതുപോലെ, എന്റെ ശരീരത്തിലെ ജഡത്വം മാറിയപ്പോൾ ബോധം മുഴുവൻ ഉണർന്നു.
തച് ഛതം തത്ര വര്ഷാണാം നിമേഷ ഇവ മേ ഗതമ് । ബഹ്വ്യോ ഽപി കാലഗതയോ ഭവന്ത്യ് ഏകധിയാം മനാക്
അവിടെ എനിക്ക് നൂറുവർഷം ഒരു നിമിഷം പോലെ കടന്നു പോയി. ഒരേ മനസ്സുള്ളവർക്ക് എത്രയോ കാലം കടന്നുപോയാലും അതൊന്നും പോലെ തോന്നാറില്ല.
വികാസമ് ആഗതോ ബാഹ്യം തതോ ബുദ്ധീന്ദ്രിയക്രമഃ । വാസന്തḫ പുഷ്പരൂപേണ ദ്രുമസ്യേവ രസോ മമ
അതിനുശേഷം ബാഹ്യമായ ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അങ്ങിനെ തുറന്നു. വസന്തത്തിൽ വൃക്ഷത്തിലെ രസം പൂക്കളായി പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ, എന്റെ ബോധവും പുറത്തേക്കു വിരിഞ്ഞു.
മാം പ്രാണപൂരിതമ് ഉപാഗതസംവിദംശമ് അഭ്യാഗതസ് ത്വ് അഹമ് ഇതി പ്രസൃതḫ പിശാചഃ । ഇച്ഛാങ്ഗനാവിവലിതോ ഽഥ കുതോ ഽപി സദ്മ പ്രോന്നാമസന്നമനവായുര് ഇവാഗ്രവൃക്ഷമ്
ജീവൻ നിറഞ്ഞു, ബോധത്തിന്റെ ഒരു അംശം എന്നിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം എന്നെ പിടിച്ചു. ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കന്യകയാൽ ആടിപ്പൊങ്ങി, എവിടെയോ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഉയർന്ന് വലിയ വൃക്ഷത്തെ കുലുക്കുന്ന കാറ്റുപോലായിരുന്നു അതു.
ത്വാമ് അപ്യ് ഉദിതനിര്വാണമ് അഹങ്കാരപിശാചകഃ । ബാധതേ കിമ് ഇതി ബ്രൂഹി മുനേ മന്മോഹശാന്തയേ
മഹർഷേ, നീ നിർവാണം കൈവരിച്ചിട്ടും, അഹങ്കാരത്തിന്റെ പിശാച് നിന്നെ ഇപ്പോഴും എങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു എന്ന് ദയവായി പറയൂ. എന്റെ മനസ്സിലെ ഭ്രമം ശാന്തമാക്കാനാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്.
അഹമ്ഭാവം വിനാ ദേഹസ്ഥിതിസ് തജ്ജ്ഞാജ്ഞയോര് ഇഹ । ആധേയസ്യ നിരാധാരാ ന സംസ്ഥേവോപപദ്യതേ
‘ഞാൻ’ എന്നുള്ള ഭാവം ഇല്ലാതെ, ജ്ഞാനിയിലോ അജ്ഞാനിയിലോ, ശരീരം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ആശ്രയിക്കുന്നതിന് ഒരു ആശ്രയം ഇല്ലെങ്കിൽ അതു നിലനിൽക്കില്ല.
അയം ത്വ് അത്ര വിശേഷസ് തം ശൃണു വിശ്രാന്തചേതസഃ । ശ്രുതേന യേനാഹമ്ഭാവപിശാചശ് ശാന്തിമ് ഏതി തേ
ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ട്—ശാന്തമായ മനസ്സോടെ കേൾക്കൂ: ഇതു കേട്ടാൽ അഹങ്കാരപിശാച് നിന്റെ ഉള്ളിൽ ശാന്തമാകും.
അഹമ്ഭാവപിശാചോ ഽയമ് അജ്ഞാനശിശുനാമുനാ । അവിദ്യമാന ഏവാന്തẖ കല്പിതസ് തേന സൂത്ഥിതഃ
അഹങ്കാരപിശാച് എന്നത് അജ്ഞാനത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ഭ്രമമാണ്. അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിലും, മനസ്സിൽ കല്പിച്ചുകൊണ്ട് അതു ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്നു.
അജ്ഞാനമ് അപി നാസ്ത്യ് ഏവ പ്രേക്ഷിതം യന് ന ലഭ്യതേ । വിചാരിണാ ദീപവതാ സ്വരൂപം തമസോ യഥാ
എന്തും നേടാനാവാത്തതായി കാണുന്നിടത്ത് അജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. തിരച്ചറിയിലൂടെ അതിന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുന്നു, ഇരുട്ട് വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നതുപോലെ.
യഥാ യഥാ വിലോക്യതേ തഥാ തഥാ വിലീയതേ । ഇഹാജ്ഞതാപിശാചികാ തഥാവിചാരിതാ സതീ
ഏതാണ്ട് എത്രയോ പരിശോധിച്ചാൽ അത്രയേറെ അജ്ഞാനം അകറ്റപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെയാണു ഈ അജ്ഞതയുടെ പിശാച് ശരിയായി അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്.
വിലസന്ത്യാമ് അവിദ്യായാമ് അജ്ഞതോദേതി ശാശ്വതീ । ബുദ്ധിമോഹാത്മികാ യക്ഷീ നിര്ദേഹൈവ യഥാ നിശി
അവിദ്യ സജീവമായിരിക്കുമ്പോൾ, സ്ഥിരമായ അജ്ഞത ഉയരുന്നു; ബുദ്ധി മയക്കമുള്ള ഒരു യക്ഷി, ശരീരമില്ലാതെ, രാത്രിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ.
സതി സര്ഗേ ത്വ് അവിദ്യായാസ് സമ്ഭവോ നാസതി ക്വചിത് । സതി ദ്വിതീയേ ശശിനി ദ്വിതീയോ വിദ്യതേ ശശഃ
സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അവിദ്യയ്ക്ക് ഉത്ഭവം; ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതില്ല. രണ്ടാമത്തെ ചന്ദ്രൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ രണ്ടാമത്തെ മുയൽ ഉണ്ടാകൂ.
സര്ഗസ് ത്വ് അയമ് അജാതത്വാദ് അജ്ഞജ്ഞാതോ ന വിദ്യതേ । ന ജാതẖ കാരണാഭാവാത് പൂര്വമ് ഏവ ഖവൃക്ഷവത്
ഈ സൃഷ്ടി ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അജ്ഞന്മാർക്ക് അതറിയാൻ കഴിയില്ല; കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല, ആകാശത്തിൽ വൃക്ഷം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
പരമാകാശകോശാന്തര് ആദിസര്ഗേ നിരാമയേ । പൃഥ്വ്യാദേര് ഉപലമ്ഭസ്യ ഭവേത് കിമ് ഇവ കാരണമ്
പരമാകാശത്തിന്റെ അകത്തുള്ള നിർമ്മലമായ ആദിസൃഷ്ടിയിൽ ഭൂമി മുതലായവയെ കാണുന്നതിന് എന്ത് കാരണമാകാം?
ബീജാത് കാരണതẖ കാര്യമ് അങ്കുരẖ കില ജായതേ । ന ബീജമ് അപി യത്രാസ്തി തത്ര സ്യാദ് അങ്കുരẖ കുതഃ
വിത്ത് കാരണമായി അങ്കുരം ഉളവാകുന്നു; എന്നാൽ വിത്ത് ഇല്ലാത്തിടത്ത് അങ്കുരം എങ്ങനെയുണ്ടാകാം?
കാരണേന വിനാ കാര്യം ന ച നാമോപപദ്യതേ । കദാ ക ഇവ ഖേ കേന ദൃഷ്ടോ ലബ്ധസ് സ്ഫുടോ ദ്രുമഃ
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലമോ അതിന്റെ പേരോ ഉണ്ടാകില്ല; ആകാശത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു വൃക്ഷം എപ്പോഴോ എവിടെയോ ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
സങ്കല്പേനാമ്ബരേ യദ് വാ ദൃശ്യതേ വിടപാദികമ് । സ സങ്കല്പസ് തഥാഭൂതോ ന ത്വ് അത്രാസ്തി പദാര്ഥതാ
ആകാശത്ത് മരങ്ങൾ മുതലായവ കാണപ്പെടുന്നത് മനസ്സിലെ ഭാവനയാൽ മാത്രമാണ്. ആ ഭാവന അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യാതൊരു വസ്തുതയും ഇല്ല.
യോ ഽയമ് ഏവം ചിദാകാശേ സര്ഗാദാവ് അനുഭൂയതേ । ശൂന്യേ കൂപ ഇവാകാശസ് സര്ഗസ് സ്ഥിതിനിരര്ഗലഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത് ശൂന്യമായ കിണറ്റിലെ ആകാശംപോലെയാണ്. ശൂന്യത്തിൽ സൃഷ്ടി തടസ്സമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.
സമ ഏവ ചിദാകാശẖ കചത്യ് ആത്മനി തത്തയാ । സ്വഭാവ ഏവ സര്ഗാഖ്യശ് ചിത്ത്വാച് ചൈതന്യമ് ഈശ്വരഃ
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം സമമായതുകൊണ്ട് അതിൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് 'സൃഷ്ടി' എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അതു ചൈതന്യമാകയാൽ അതാണ് ഈശ്വരൻ.
സ്വപ്നസര്ഗോ ഽത്ര ദൃഷ്ടാന്തḫ പ്രത്യഹം യോ ഽനുഭൂയതേ । സ്വയം സംവേദനം സ്വപ്നേ സ്ഫുരത്യ് അദ്രിപുരാകൃതി
ഇവിടെ ഉദാഹരണമായി കാണുന്നത് സ്വപ്നത്തിലെ സൃഷ്ടിയാണ്, അത് നാം ഓരോ ദിവസവും അനുഭവിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ സ്വയം അറിയുന്ന അവബോധം പുറത്തുള്ള വസ്തുവിന്റെ രൂപമില്ലാതെ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു.
ചിത്സ്വഭാവോ യഥാ സ്വപ്ന ആസ്തേ സര്ഗ ഇവേഹ വഃ । അസര്ഗേ സര്ഗവദ് ഭാതസ് തഥാ പൂര്വം മഹാമ്ബരേ
സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകസൃഷ്ടിയും നിങ്ങൾക്കായി ഉണ്ടാകുന്നു. സൃഷ്ടി ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, സൃഷ്ടി ഉണ്ടെന്നതുപോലെ തന്നെ അതു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, മുമ്പ് ആ വിശാലമായ ആകാശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ.
അവേദ്യം വേദനം ശുദ്ധമ് ഏവ ഭാത്യ് അജമ് അവ്യയമ് । സര്ഗാദൌ യദ് അനാദ്യന്തം സ്ഥിതസ് സര്ഗസ് സ ഏവ വഃ
ആ ശുദ്ധവും ജനനമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമായ അവബോധം, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അറിയപ്പെടാതെ തെളിയുന്നത്, അതിന് തുടക്കമോ അവസാനമോ ഇല്ല; അതാണ് നിങ്ങൾക്കായി നിലനിൽക്കുന്ന സൃഷ്ടി.
നേഹ സര്ഗോ ഽസ്തി നൈവായം പൃഥ്വ്യാദിഗണഗോലകഃ । സര്വം ശാന്തമ് അനാലമ്ബം ബ്രഹ്മൈവ ബ്രഹ്മണി സ്ഥിതമ്
ഇവിടെ സൃഷ്ടിയില്ല, ഭൂമിയും മറ്റു ലോകങ്ങളും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗോളങ്ങളുമില്ല; എല്ലാം ശാന്തവും ആധാരമില്ലാത്തതുമാണ്, ബ്രഹ്മം മാത്രം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വശക്ത്യാത്മ തദ് ബ്രഹ്മ യഥാ കചതി യാദൃശമ് । രൂപമ് അത്യജദ് ഏവാച്ഛം തഥാ ഭവതി താദൃശമ്
എല്ലാ ശക്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ ബ്രഹ്മം, അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങിനെയാണോ അതുപോലെ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശുദ്ധമായ രൂപം ഒരിക്കലും വിട്ടുവിടാതെ, അതു കാണുന്നപോലെയാണ് അതു മാറുന്നത്.