വിദ്യതേ വടബീജേ ഽന്തര് യഥാ ഭാവീ മഹാദ്രുമഃ । പരമാണൌ തഥാ സര്ഗോ ബ്രഹ്മന് കസ്മാന് ന വിദ്യതേ
എങ്ങിനെ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തിനുള്ളിൽ ഭാവിയിൽ വളരാനിരിക്കുന്ന വലിയ മരമുണ്ട്, അതുപോലെ തന്നെ, ബ്രഹ്മനേ, ഒരു അനുസൂക്ഷ്മ കണത്തിനുള്ളിൽ സൃഷ്ടിയും ഉണ്ടാകാമല്ലോ എന്ന് ചോദിക്കാനില്ലേ?
യത്രാസ്തി ബീജം തത്ര സ്യാച് ഛാഖാ വിതതരൂപിണീ । ജന്യതേ കാരണൈസ് സാ ച വിതതാ സഹകാരിഭിഃ
വിത്ത് എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ അതിന്റെ ശാഖകളും വ്യാപിച്ചുവീഴും. അതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അതിന്റെ വളർച്ചയുണ്ടാകുന്നത്, കൂടാതെ അതിന് സഹായകരമായ ഘടകങ്ങളും ഉണ്ടാവും.
സമസ്തഭൂതപ്രലയേ ബീജമ് ആകാരി കിം ഭവേത് । സഹകാര്യ് അഥ കിം തസ്യ ജായതേ യദ്വശാജ് ജഗത്
എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും ലയിച്ചുപോകുമ്പോൾ, ആ വിത്തിന് എന്ത് അവസ്ഥയാകും? അതിനൊപ്പം, ലോകം ഉണ്ടാകാൻ സഹായിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾക്കും എന്ത് സംഭവിക്കും?
യത് തു ബ്രഹ്മ പരം ശാന്തം കാ തത്രാകാരകല്പനാ । പരമാണുത്വയോഗോ ഽപി നാത്ര കേവാത്ര ബീജതാ
പക്ഷേ, പരമമായ ശാന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ രൂപം എന്ന ആശയം എങ്ങിനെ ഉണ്ടാക്കാം? അവിടെ അനുസൂക്ഷ്മതയോ വിത്ത് എന്ന ധാരണയോ ഒന്നും ബാധകമല്ല.
കാരണസ്യേതി ബീജസ്യ സത്യാസത്യൈകകാരിണഃ । അസമ്ഭവാജ് ജഗത്സത്താ കഥം കേന കുതẖ ക്വ വാ
കാരണമെന്നു പറയുന്ന വിത്ത് സത്യവും അസത്യവും ഒരുപോലെ ആണെങ്കില്, അങ്ങനെ അസാധ്യമായ കാര്യത്തില് ലോകത്തിന്റെ നില എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? ആരാണ് അതിന് കാരണമായത്? എവിടെ നിന്നാണ് അതു വന്നത്? എങ്ങനെയാണ് അതു സംഭവിച്ചത്?
ജഗദ് ആസ്തേ പരസ്യാണോര് അന്തര് ഇത്യ് അപി നോചിതമ് । സാര്ഷപേ കണകേ മേരുര് ആസ്ത ഇത്യ് അജ്ഞകല്പനാ
ലോകം പരമസൂക്ഷ്മമായ അണുവില് ഉള്ളതാണെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല; അതു ഒരു കടുക് അല്ലെങ്കില് ഒരു ധാന്യത്തില് മഹാമേരു പര്വതം ഉണ്ടെന്നു അന്ധവിശ്വാസികള് കരുതുന്നതുപോലെയാണ്.
സതി ബീജേ പ്രവര്തന്തേ കാര്യകാരണദൃഷ്ടയഃ । നിരാകാരസ്യ കിം ബീജം ക്വ ജന്യജനകക്രമഃ
വിത്ത് ഉണ്ടെങ്കില് കാരണഫലങ്ങളുടെ ധാരണകള് ഉണ്ടാകുന്നു; രൂപരഹിതമായതിനു എന്താണ് വിത്ത്? അവിടെ എവിടെയാണ് മകനും പിതാവും എന്ന ക്രമം?
അതോ യത് പരമം തത്ത്വം തദ് ഏവേദം ജഗത് സ്ഥിതമ് । നേഹ പ്രജായതേ കിഞ്ചിന് ന ച കിഞ്ചന നശ്യതി
അതുകൊണ്ട് പരമമായ സത്യം ഈ ലോകം തന്നെയാണ്. ഇവിടെ ഒന്നും ജനിക്കുന്നില്ല, ഒന്നും നശിക്കുന്നതുമില്ല.
ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ ഹൃദി ചിത്ത്വാജ് ജഗദ്ഭ്രമമ് । അശുദ്ധവദ് ഇവാശുദ്ധേ ശുദ്ധശ് ശുദ്ധേ പ്രപശ്യതി
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ ഇടപെടലാൽ, ലോകം ഒരു ഭ്രമമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അശുദ്ധൻ അശുദ്ധത കാണുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധൻ ശുദ്ധതയേ കാണുന്നു.
സ്വമ് ഏവ ഭാസതേ തസ്യ രൂപം സ്പന്ദ ഇവാനിലേ । സര്ഗശബ്ദാര്ഥകലനാ നേഹ കാശ്ചന സന്തി നഃ
അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ വെളിച്ചമായി തിളങ്ങുന്നു, കാറ്റിൽ സ്പന്ദനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ. സൃഷ്ടി എന്നതുപോലുള്ള വാക്കുകളും അർത്ഥങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.
യഥാ ശൂന്യത്വമ് ആകാശേ ദ്രവത്വം ച യഥാ ജലേ । അനന്യാത്മമയേ ശുദ്ധാ സര്ഗതേയം തഥാത്മനി
ആകാശത്തിൽ ശൂന്യതയും, വെള്ളത്തിൽ ദ്രവത്വവും നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറിട്ടല്ലാത്ത ഈ ശുദ്ധമായ സൃഷ്ടിയും ആത്മാവിനുള്ളിലാണ്.
ഭാരൂപമ് ഇദമ് ആശാന്തം ജഗദ് ബ്രഹ്മൈവ നസ് തതമ് । അനാദിനിധനം സത്യം നോദേതി ന ച നശ്യതി
അവസാനമില്ലാത്ത ഈ ഭാരമുള്ള ലോകം ബ്രഹ്മംകൊണ്ടു മാത്രം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിന് ആരംഭമോ അവസാനംമോ ഇല്ല; അത് സത്യമാണ്—ഉദയം വരികയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ ക്ഷണാന് മധ്യേ വിദോ വപുഃ । യത് തജ് ജഗദ് ഇതീവേദം വ്യോമാത്മാത്മന്യ് അവസ്ഥിതമ്
ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ ശരീരം കാണാതാകുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകവും അങ്ങനെ തന്നെ, ആകാശസന്നിധിയായ ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
യഥാ സ്പന്ദോ ഽനിലേ തോയേ ദ്രവത്വം വ്യോമ്നി ശൂന്യതാ । തഥാ ജഗദ് ഇദം ഭാതമ് അനന്യത് ത്വ് ഇദമ് ആത്മനി
എങ്ങനെ വായുവിൽ ചലനം, വെള്ളത്തിൽ ദ്രാവകത്വം, ആകാശത്തിൽ ശൂന്യത, അങ്ങനെ തന്നെ ഈ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നു; അതെല്ലാം ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല.
സംവിന്നഭോ നനു ജഗന്നഭ ഇത്യ് അനങ്കമ് ആത്മന്യ് അവസ്ഥിതമ് അനസ്തമയോദയാങ്കമ് । തത്രാങ്ഗഭൂതമ് അഖിലം തദനന്യദ് ഏവ ശൂന്യം നിരസ്തകലനോ ഽമ്ബരശാന്തമ് ആസ്സ്വ
ചൈതന്യമായ ആകാശം തന്നെയാണ് ലോകത്തിന്റെ ആകാശം; അതു ആത്മാവിൽ അടയാളങ്ങളില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു, ഉദയവും അസ്തമയവും ഇല്ലാതെ. എല്ലാം അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്, അതിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല; അതു ശുദ്ധമായ ശൂന്യതയാണ്, വിഭജനങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശശാന്തിയിൽ വിശ്രമിക്കണം.
ഭാവാഭാവഗ്രഹോത്സര്ഗസ്ഥൂലസൂക്ഷ്മചരാചരാഃ । ആദാവ് ഏവ ഹി നോത്പന്നാസ് സര്ഗാദൌ കാരണം വിനാ
ഉണ്ടാവലിയും ഇല്ലായ്മയും പിടിച്ചുപിടിക്കലും വിട്ടുവിടലും, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും—ഇവയെല്ലാം സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം ഇല്ലാതെ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകില്ല.
ന ത്വ് അമൂര്തോ ഹി ചിദ്ധാതുẖ കാരണം ഭവിതും ക്വചിത് । ഖാത്മാശക്തസ് സമൂര്തീനാം ബീജമ് ഉര്വീരുഹാമ് ഇവ
രൂപമില്ലാത്ത അത്മാവായ ചൈതന്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിന് ഒരിക്കലും കാരണമാകാൻ കഴിയില്ല; ആകാശംപോലെയുള്ള ആത്മാവ് രൂപങ്ങൾക്കു വിത്താകാൻ ശക്തിയില്ല, മണ്ണ് ചെടികൾക്കു വിത്താകാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
സ്വഭാവമ് ഏവ സതതം ഭാവയന് ഭാവനാത്മകമ് । ആത്മന്യ് ഏവ ഹി ചിദ്ധാതുസ് സര്ഗാനുഭവവത് സ്ഥിതഃ
തനിക്കുള്ള സ്വഭാവം തന്നെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ചൈതന്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായത് ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ട് സൃഷ്ടിയെ അനുഭവിക്കുന്നു.
ആസ്വാദയന് നിജം ഭാവം ചിദ്ധാതുര് ഗഗനാത്മകഃ । ബദ്ധസ് സര്ഗപ്രലാപേന ക്ഷീവẖ ക്ഷുബ്ധതയാ യഥാ
തന്റെ സ്വഭാവം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആകാശസ്വഭാവമുള്ള ചൈതന്യാത്മാവ് സൃഷ്ടിയുടെ മായയിൽ കുടുങ്ങി, അതിനാൽ ക്ഷീണിച്ചും അശാന്തനുമായി മാറുന്നു.
യദാ സര്വമ് അനുത്പന്നം നാസ്ത്യ് ഏവാപി ച ദൃശ്യതേ । തദാ ബ്രഹ്മൈവ വിദ്ധീദം സമം ശാന്തമ് അസത്സമമ്
എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കാതെയും ഒന്നും കാണപ്പെടാതെയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് ബ്രഹ്മം മാത്രം—സമമായും ശാന്തമായും ഇല്ലായ്മപോലെയും നിലകൊള്ളുന്നത് എന്നു അറിയണം.
ചിന്നഭശ് ചിന്നഭസ്യ് ഏവ പയസീവ പയോദ്രവഃ । ചിത്ത്വാത് കചതി യത് തേന തദ് ഏവ ച ജഗത് കൃതമ്
ജലം ജലത്തിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്നു പോലെ, ആകാശം ആകാശത്തിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്നു പോലെ, അതുപോലെ തന്നെ, ചൈതന്യത്തിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്നതെന്തും ചൈതന്യമായതാണു. അതുകൊണ്ടു ലോകം ചൈതന്യത്തിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണു.
സ്വപ്നേ ചിദ് ഏവ ജഗദ് ഇത്യ് ഉദേതി വിമലാ യഥാ । കാചകച്യേന കചതി തഥേത്ഥം സാദിസര്ഗഖേ
സ്വപ്നത്തിൽ ലോകം ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായിട്ടാണ് ഉദിക്കുന്നത്; അതു തന്നെ പ്രകാശിച്ച് സ്വയം ചലിക്കുന്നു, കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലനം കാണുന്നതുപോലെ. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ സൃഷ്ടി സംഭവിക്കുന്നത്.
ചിത്കാചകച്യകചനം യഥാ സ്വപ്നേ ജഗദ് ഭവേത് । തഥൈവ ജാഗ്രദഭിധം തത്ഖമാത്രമ് ഇദം സ്ഥിതമ്
സ്വപ്നത്തിൽ ലോകം ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായുള്ള കളിയാണെങ്കിൽ, അതുപോലെ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഈ ലോകം ചൈതന്യത്തിന്റെ വിസ്തൃതിയായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ആദിസര്ഗേ ഹി ചിത്സ്വപ്നോ ജാഗ്രദ് ഇത്യ് അഭിശബ്ദ്യതേ । അദ്യരാത്രൌ ചിതേസ് സ്വപ്നസ് സ്വപ്ന ഇത്യ് അഭിശബ്ദ്യതേ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വപ്നം ഉണർന്നിരിക്കലെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ രാത്രിയിൽ ചൈതന്യത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വപ്നം സ്വപ്നം എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.
പൂര്വപ്രവൃത്താ സരിതാം രൂഢാദ്യാപി യഥാ സ്ഥിതാ । തരങ്ഗലേഖാ സൃഷ്ടീനാം പദാര്ഥരചനാ തഥാ
പഴയ ഒഴുക്കിന്റെ ശേഷിപ്പായി നദിയിലെ തിരമാലകൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയിലെ വസ്തുക്കളുടെ രൂപങ്ങൾ തിരമാലയുടെ അടയാളങ്ങൾപോലെയാണ്.
യഥാ വാരി തരങ്ഗശ്രീസ് സരിതാം രചനാമ് ഇതാ । തഥാ ചിദ്വ്യോമ്നി ചിദ്ബീജസത്താന്തസ് സൃഷ്ടിതാമ് ഇതാ
ജലം തിരമാലകളായി നദിയുടെ രൂപം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, ചൈതന്യാകാശത്തിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ വിത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് സൃഷ്ടിയായി പ്രകടമാകുന്നത്.
മൃതസ്യാനന്തനാശശ് ചേത് തന് നിദ്രാസുഖമ് ഏവ തത് । ഭൂയശ് ചേദ് ഏതി സംസാരസ് തത് സുഖം നവമ് ഏവ തത്
മരിച്ചവർക്കു അനന്തമായ ലയമാണ് ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതു ഉറക്കത്തിലെ സന്തോഷം പോലെയാണ്; വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ സന്തോഷം പുതുതായി അനുഭവപ്പെടുന്നതാണ്.
കുകര്മഭ്യസ് തു ചേദ് ഭീതിസ് സാ സമേഹ പരത്ര ച । തസ്മാദ് ഏതേ സമസുഖേ സര്വേഷാം മൃതിജന്മനീ
ദുഷ്ക്രിയകളാൽ ഭയം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ ഭയം ഇവിടെയും പരലോകത്തും അനുഭവപ്പെടും; അതിനാൽ എല്ലാവർക്കും ജനനവും മരണമുമൊക്കെ സമമായ സമാധാനമാണ്.
മരനം ജീവിതം വാസ്തു സദൃക്ഷേ വാസനേ തയോഃ । ഇതി വിശ്രാന്തചിത്തോ യസ് സോ ഽന്തശ്ശീതല ഉച്യതേ
മരണം ജീവൻ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടും ഒരുപോലെയാണെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പുള്ളവനും, മനസ്സ് സമാധാനമായവനും, അകത്തുനിന്ന് തണുപ്പുള്ളവനാണ് എന്നു പറയുന്നു.
അത്യന്താഭാവസംവിത്ത്യാ സര്വദൃശ്യസ്യ വേദനമ് । ഉദേത്യ് അപാസ്തസംവേദ്യം സതി ചാസതി സര്ഗകേ
എല്ലാം ഒന്നും ഇല്ലെന്ന ബോധം കൊണ്ടാണ് കാണുന്ന എല്ലാം അനുഭവപ്പെടുന്നത്. അനുഭവപ്പെടുന്നതെല്ലാം വിട്ടുകളഞ്ഞാൽ, സൃഷ്ടി ഉണ്ടെന്നോ ഇല്ലെന്നോ പറയാൻ കഴിയില്ല.