ഏവമ് അച്ഛം പരാകാശേ സ്വപ്നപത്തനവജ് ജഗത് । ഭാതി പ്രഥമമ് ഏവേദം ബ്രഹ്മൈവേത്ഥമ് അതസ് സ്ഥിതമ്
ഇങ്ങനെയാണ്, നിർമലമായ ആകാശത്തിൽ ഈ ലോകം ആദ്യം ഒരു സ്വപ്നനഗരിപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അതെല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
തദ് ഇദം താദൃശം വിദ്ധി സര്വം സര്വാത്മകം ച യത് । ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ വിദോ മധ്യമ് അനങ്കിതമ്
ഈ ലോകം എങ്ങനെയാണെങ്കിലും, എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ഒരിടത്തിൽ നിന്ന് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അറിയുന്നവൻ മധ്യത്തിൽ ഏതെങ്കിലും അടയാളമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ചിദ്വ്യോമ്നശ് ശാന്തശാന്തസ്യ മധ്യമ് ഏവൈവമ് ആസ്ഥിതമ് । ജഗത്തയേവ സലിലമ് ഏവോര്മ്യാദിതയാ യഥാ
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും ശാന്തമായതിന്റെ നടുവിൽ ഇങ്ങനെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ലോകം തിരകളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വെള്ളംപോലെയാണ്.
യദ് ഉദേത്യ് ഉദിതം യച് ച യച് ച നോദേതി നോദിതമ് । ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ വിദോ മധ്യാന് ന ഭേദി തത്
എന്ത് ഉദിക്കുന്നു, എന്ത് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്ത് ഉദിക്കാത്തതോ ഉദിക്കാത്തതോ ആയാലും, ഒരിടത്തിൽ നിന്നും മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ അറിവുള്ളവൻ നടുവിൽ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
അതẖ കിലാസ്യ സര്ഗസ്യ കാരണം ശശശൃങ്ഗവത് । പ്രയത്നേനാപി ചാന്വിഷ്ടം ന കിഞ്ചിദ് ഉപലഭ്യതേ
അതുകൊണ്ട് ഈ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം മുയലിന് കൊമ്പ് ഉണ്ടെന്നതുപോലെയാണ്; എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഒന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല.
യദ് അകാരണകം ഭാതി തദ് അഭാതം ഭ്രമാത്മകമ് । ഭ്രമസ്യാസത്യരൂപസ്യ സത്യതാ കഥമ് ഉച്യതേ
കാരണമില്ലാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷവും ഭ്രമസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്; ഭ്രമം സത്യമല്ലാത്തതായിരിക്കുമ്പോൾ അതിന് എങ്ങനെ സത്യത്വം പറയാൻ കഴിയും?
കാരണേന വിനാ കാര്യം കില കിം നാമ വിദ്യതേ । യദ് അപുത്രസ്യ സത്പുത്രദര്ശനം സ ഭ്രമോ ന സത്
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലമുണ്ടാകുമോ? മകനില്ലാത്തവന് നല്ല മകനെ കാണുന്നത് പോലെ, അങ്ങനെയുള്ളത് ഭ്രമം മാത്രമാണ്, സത്യം അല്ല.
യസ് ത്വ് അകാരണകോ ഭാതി സ സ്വഭാവോ വിജൃമ്ഭതേ । സര്വരൂപേണ സങ്കല്പഗന്ധര്വനഗരാദിവത്
കാരണം ഇല്ലാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ പുറത്തു വരുന്നതാണ്; അതു എല്ലായിടത്തും വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കാണാം, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഗന്ധർവനഗരം പോലെയാണ്.
ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ ക്ഷണാന് മധ്യം വിദോ വപുഃ । സ്വരൂപമ് അജഹത് ത്വ് ഏവ രാജതേ ഽര്ഥവിവര്തവത്
ഒരു ശരീരം ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, സത്യം അറിയുന്നവർക്ക് അതിന്റെ സ്വഭാവം ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ലെന്ന് കാണാം; അതു വസ്തു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു.
ബോധ ഏവ കചത്യ് അര്ഥരൂപേണ സ ച ഖാദ് അണുഃ । ദൃഷ്ടാന്തോ ഽത്രാനുഭൂതോ ഽന്തസ് സ്വപ്നസങ്കല്പപര്വതഃ
ബോധം തന്നെയാണ് എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും രൂപത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നത്; അതു ആകാശം പോലെയും അനുവിനേക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായതുമായതാണ്. ഇതിന് ഉദാഹരണമായി, സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിൽ കാണുന്ന പർവതം പറയാം.
വിദ്യതേ വടബീജേ ഽന്തര് യഥാ ഭാവീ മഹാദ്രുമഃ । പരമാണൌ തഥാ സര്ഗോ ബ്രഹ്മന് കസ്മാന് ന വിദ്യതേ
എങ്ങിനെ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തിനുള്ളിൽ ഭാവിയിൽ വളരാനിരിക്കുന്ന വലിയ മരമുണ്ട്, അതുപോലെ തന്നെ, ബ്രഹ്മനേ, ഒരു അനുസൂക്ഷ്മ കണത്തിനുള്ളിൽ സൃഷ്ടിയും ഉണ്ടാകാമല്ലോ എന്ന് ചോദിക്കാനില്ലേ?
യത്രാസ്തി ബീജം തത്ര സ്യാച് ഛാഖാ വിതതരൂപിണീ । ജന്യതേ കാരണൈസ് സാ ച വിതതാ സഹകാരിഭിഃ
വിത്ത് എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ അതിന്റെ ശാഖകളും വ്യാപിച്ചുവീഴും. അതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അതിന്റെ വളർച്ചയുണ്ടാകുന്നത്, കൂടാതെ അതിന് സഹായകരമായ ഘടകങ്ങളും ഉണ്ടാവും.
സമസ്തഭൂതപ്രലയേ ബീജമ് ആകാരി കിം ഭവേത് । സഹകാര്യ് അഥ കിം തസ്യ ജായതേ യദ്വശാജ് ജഗത്
എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും ലയിച്ചുപോകുമ്പോൾ, ആ വിത്തിന് എന്ത് അവസ്ഥയാകും? അതിനൊപ്പം, ലോകം ഉണ്ടാകാൻ സഹായിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾക്കും എന്ത് സംഭവിക്കും?
യത് തു ബ്രഹ്മ പരം ശാന്തം കാ തത്രാകാരകല്പനാ । പരമാണുത്വയോഗോ ഽപി നാത്ര കേവാത്ര ബീജതാ
പക്ഷേ, പരമമായ ശാന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ രൂപം എന്ന ആശയം എങ്ങിനെ ഉണ്ടാക്കാം? അവിടെ അനുസൂക്ഷ്മതയോ വിത്ത് എന്ന ധാരണയോ ഒന്നും ബാധകമല്ല.
കാരണസ്യേതി ബീജസ്യ സത്യാസത്യൈകകാരിണഃ । അസമ്ഭവാജ് ജഗത്സത്താ കഥം കേന കുതẖ ക്വ വാ
കാരണമെന്നു പറയുന്ന വിത്ത് സത്യവും അസത്യവും ഒരുപോലെ ആണെങ്കില്, അങ്ങനെ അസാധ്യമായ കാര്യത്തില് ലോകത്തിന്റെ നില എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? ആരാണ് അതിന് കാരണമായത്? എവിടെ നിന്നാണ് അതു വന്നത്? എങ്ങനെയാണ് അതു സംഭവിച്ചത്?
ജഗദ് ആസ്തേ പരസ്യാണോര് അന്തര് ഇത്യ് അപി നോചിതമ് । സാര്ഷപേ കണകേ മേരുര് ആസ്ത ഇത്യ് അജ്ഞകല്പനാ
ലോകം പരമസൂക്ഷ്മമായ അണുവില് ഉള്ളതാണെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല; അതു ഒരു കടുക് അല്ലെങ്കില് ഒരു ധാന്യത്തില് മഹാമേരു പര്വതം ഉണ്ടെന്നു അന്ധവിശ്വാസികള് കരുതുന്നതുപോലെയാണ്.
സതി ബീജേ പ്രവര്തന്തേ കാര്യകാരണദൃഷ്ടയഃ । നിരാകാരസ്യ കിം ബീജം ക്വ ജന്യജനകക്രമഃ
വിത്ത് ഉണ്ടെങ്കില് കാരണഫലങ്ങളുടെ ധാരണകള് ഉണ്ടാകുന്നു; രൂപരഹിതമായതിനു എന്താണ് വിത്ത്? അവിടെ എവിടെയാണ് മകനും പിതാവും എന്ന ക്രമം?
അതോ യത് പരമം തത്ത്വം തദ് ഏവേദം ജഗത് സ്ഥിതമ് । നേഹ പ്രജായതേ കിഞ്ചിന് ന ച കിഞ്ചന നശ്യതി
അതുകൊണ്ട് പരമമായ സത്യം ഈ ലോകം തന്നെയാണ്. ഇവിടെ ഒന്നും ജനിക്കുന്നില്ല, ഒന്നും നശിക്കുന്നതുമില്ല.
ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ ഹൃദി ചിത്ത്വാജ് ജഗദ്ഭ്രമമ് । അശുദ്ധവദ് ഇവാശുദ്ധേ ശുദ്ധശ് ശുദ്ധേ പ്രപശ്യതി
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ ഇടപെടലാൽ, ലോകം ഒരു ഭ്രമമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അശുദ്ധൻ അശുദ്ധത കാണുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധൻ ശുദ്ധതയേ കാണുന്നു.
സ്വമ് ഏവ ഭാസതേ തസ്യ രൂപം സ്പന്ദ ഇവാനിലേ । സര്ഗശബ്ദാര്ഥകലനാ നേഹ കാശ്ചന സന്തി നഃ
അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ വെളിച്ചമായി തിളങ്ങുന്നു, കാറ്റിൽ സ്പന്ദനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ. സൃഷ്ടി എന്നതുപോലുള്ള വാക്കുകളും അർത്ഥങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.
യഥാ ശൂന്യത്വമ് ആകാശേ ദ്രവത്വം ച യഥാ ജലേ । അനന്യാത്മമയേ ശുദ്ധാ സര്ഗതേയം തഥാത്മനി
ആകാശത്തിൽ ശൂന്യതയും, വെള്ളത്തിൽ ദ്രവത്വവും നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറിട്ടല്ലാത്ത ഈ ശുദ്ധമായ സൃഷ്ടിയും ആത്മാവിനുള്ളിലാണ്.
ഭാരൂപമ് ഇദമ് ആശാന്തം ജഗദ് ബ്രഹ്മൈവ നസ് തതമ് । അനാദിനിധനം സത്യം നോദേതി ന ച നശ്യതി
അവസാനമില്ലാത്ത ഈ ഭാരമുള്ള ലോകം ബ്രഹ്മംകൊണ്ടു മാത്രം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിന് ആരംഭമോ അവസാനംമോ ഇല്ല; അത് സത്യമാണ്—ഉദയം വരികയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ ക്ഷണാന് മധ്യേ വിദോ വപുഃ । യത് തജ് ജഗദ് ഇതീവേദം വ്യോമാത്മാത്മന്യ് അവസ്ഥിതമ്
ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ ശരീരം കാണാതാകുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകവും അങ്ങനെ തന്നെ, ആകാശസന്നിധിയായ ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
യഥാ സ്പന്ദോ ഽനിലേ തോയേ ദ്രവത്വം വ്യോമ്നി ശൂന്യതാ । തഥാ ജഗദ് ഇദം ഭാതമ് അനന്യത് ത്വ് ഇദമ് ആത്മനി
എങ്ങനെ വായുവിൽ ചലനം, വെള്ളത്തിൽ ദ്രാവകത്വം, ആകാശത്തിൽ ശൂന്യത, അങ്ങനെ തന്നെ ഈ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നു; അതെല്ലാം ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല.
സംവിന്നഭോ നനു ജഗന്നഭ ഇത്യ് അനങ്കമ് ആത്മന്യ് അവസ്ഥിതമ് അനസ്തമയോദയാങ്കമ് । തത്രാങ്ഗഭൂതമ് അഖിലം തദനന്യദ് ഏവ ശൂന്യം നിരസ്തകലനോ ഽമ്ബരശാന്തമ് ആസ്സ്വ
ചൈതന്യമായ ആകാശം തന്നെയാണ് ലോകത്തിന്റെ ആകാശം; അതു ആത്മാവിൽ അടയാളങ്ങളില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു, ഉദയവും അസ്തമയവും ഇല്ലാതെ. എല്ലാം അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്, അതിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല; അതു ശുദ്ധമായ ശൂന്യതയാണ്, വിഭജനങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശശാന്തിയിൽ വിശ്രമിക്കണം.
ഭാവാഭാവഗ്രഹോത്സര്ഗസ്ഥൂലസൂക്ഷ്മചരാചരാഃ । ആദാവ് ഏവ ഹി നോത്പന്നാസ് സര്ഗാദൌ കാരണം വിനാ
ഉണ്ടാവലിയും ഇല്ലായ്മയും പിടിച്ചുപിടിക്കലും വിട്ടുവിടലും, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും—ഇവയെല്ലാം സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം ഇല്ലാതെ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകില്ല.
ന ത്വ് അമൂര്തോ ഹി ചിദ്ധാതുẖ കാരണം ഭവിതും ക്വചിത് । ഖാത്മാശക്തസ് സമൂര്തീനാം ബീജമ് ഉര്വീരുഹാമ് ഇവ
രൂപമില്ലാത്ത അത്മാവായ ചൈതന്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിന് ഒരിക്കലും കാരണമാകാൻ കഴിയില്ല; ആകാശംപോലെയുള്ള ആത്മാവ് രൂപങ്ങൾക്കു വിത്താകാൻ ശക്തിയില്ല, മണ്ണ് ചെടികൾക്കു വിത്താകാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
സ്വഭാവമ് ഏവ സതതം ഭാവയന് ഭാവനാത്മകമ് । ആത്മന്യ് ഏവ ഹി ചിദ്ധാതുസ് സര്ഗാനുഭവവത് സ്ഥിതഃ
തനിക്കുള്ള സ്വഭാവം തന്നെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ചൈതന്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായത് ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ട് സൃഷ്ടിയെ അനുഭവിക്കുന്നു.
ആസ്വാദയന് നിജം ഭാവം ചിദ്ധാതുര് ഗഗനാത്മകഃ । ബദ്ധസ് സര്ഗപ്രലാപേന ക്ഷീവẖ ക്ഷുബ്ധതയാ യഥാ
തന്റെ സ്വഭാവം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആകാശസ്വഭാവമുള്ള ചൈതന്യാത്മാവ് സൃഷ്ടിയുടെ മായയിൽ കുടുങ്ങി, അതിനാൽ ക്ഷീണിച്ചും അശാന്തനുമായി മാറുന്നു.
യദാ സര്വമ് അനുത്പന്നം നാസ്ത്യ് ഏവാപി ച ദൃശ്യതേ । തദാ ബ്രഹ്മൈവ വിദ്ധീദം സമം ശാന്തമ് അസത്സമമ്
എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കാതെയും ഒന്നും കാണപ്പെടാതെയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് ബ്രഹ്മം മാത്രം—സമമായും ശാന്തമായും ഇല്ലായ്മപോലെയും നിലകൊള്ളുന്നത് എന്നു അറിയണം.