പൂര്ണാത് പൂര്ണം പ്രസരതി പൂര്ണേ പൂര്ണം വിരാജതേ । പൂര്ണമ് ഏവോദിതം പൂര്ണാത് പൂര്ണേ പൂര്ണം വ്യവസ്ഥിതമ്
പൂർണ്ണതയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണത പിറക്കുന്നു; പൂർണ്ണതയിൽ പൂർണ്ണത പ്രകാശിക്കുന്നു. പൂർണ്ണതയിൽ നിന്ന് പിറക്കുന്നതും പൂർണ്ണത മാത്രമാണ്; പൂർണ്ണതയിൽ പൂർണ്ണത തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ശാന്തം സമം സമുദയാസ്തമയൈര് വിഹീനമ് ആകാരമുക്തമ് അജമ് അമ്ബരമ് അച്ഛമ് ഏവ । സര്വം സദാ സദസദ് ഏവ തഥോദിതാത്മ നിര്വാണമ് ആദ്യമ് ഇദമ് ഉത്തമബോധരൂപമ്
ശാന്തവും സമമായതുമായത്, ഉത്പാദനവും നാശവും ഇല്ലാത്തത്, രൂപരഹിതം, ജനനം ഇല്ലാത്തത്, ആകാശം പോലെ തെളിഞ്ഞത്—ഇതെല്ലാം എപ്പോഴും സതും അസതുമായ് നിലകൊള്ളുന്നു; ഇതാണ് ആത്മാവ്, മോക്ഷം, ആദിമം, ഉന്നതമായ ബോധത്തിന്റെ രൂപം.
ജഗന്നാമ നഭസ് സ്വച്ഛം സദ് ബ്രഹ്മ നഭസി സ്ഥിതമ് । നഭോ നഭസി ഭാതീദം ജഗച്ഛബ്ദാര്ഥ ഇത്യ് അജമ്
ലോകം എന്നത് ആകാശം എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ശുദ്ധവും സത്യമായ ബ്രഹ്മവും ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ആകാശം ആകാശത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു—ഇതാണ് 'ലോകം' എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം; ജനനം ഇല്ലാത്തത്.
ത്വമ് അഹം ജഗദ് ഇത്യാദിശബ്ദാര്ഥൈര് ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മണി । ശാന്തം സമസമാഭാസം സ്ഥിതമ് അസ്ഥിതമ് ഏവ സത്
‘നീ’, ‘ഞാൻ’, ‘ലോകം’ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥങ്ങൾ എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിൽ ബ്രഹ്മമായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; ശാന്തവും സമമായ പ്രത്യക്ഷതയും, നിലകൊള്ളുന്നതും നിലകൊള്ളാത്തതുമായ് സത്വമായി നിലനിൽക്കുന്നു.
സമുദ്രഗിരിമേഘോര്വീവിസ്ഫോടമയമ് അപ്യ് അജമ് । കാഷ്ഠമൌനവദ് ഏവേദം ജഗദ് ബ്രഹ്മാവതിഷ്ഠതേ
സമുദ്രം, പർവ്വതം, മേഘം, ഭൂമി തുടങ്ങിയവയെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇവ ഒന്നും ജനിച്ചവയല്ല; മരച്ചില്ലുപോലെ ശാന്തമായിരിക്കുന്നു ഈ ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ദ്രഷ്ടാദ്രഷ്ടൈവ ദൃശ്യസ്യാഭാവാത് സ്വാത്മനി സംസ്ഥിതഃ । കര്താകര്തൈവ കര്തവ്യാഭാവതẖ കരണാദ് ഋതേ
കാണുന്നവനു കാണുന്നവൻ മാത്രമാണ്, കാരണം കാണപ്പെടുന്നതു ഇല്ല; സ്വയം ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ചെയ്യുന്നവനു ചെയ്യുന്നവൻ മാത്രമാണ്, ചെയ്യേണ്ടതു ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പ്രവർത്തനമില്ലാതെ.
ന ജ്ഞത്വം ന ച കര്തൃത്വം ന ജഡത്വം ന ഭോക്തൃതാ । ന ശൂന്യതാ ന ചാര്ഥത്വമ് ഇഹ നാപി നഞര്ഥതാ
ഇവിടെ അറിവില്ല, ചെയ്യുന്നവനില്ല, ജഡത്വമില്ല, അനുഭവിക്കുന്നവനില്ല; ശൂന്യതയില്ല, ഉദ്ദേശമില്ല, അർത്ഥത്തിന്റെ നിഷേധവും ഇല്ല.
ശിലാജഠരവത് സത്യം ഘനമ് ഏകമ് അജം തതമ് । സര്വം ശാന്തമ് അനാദ്യന്തമ് ഏകം വിധിനിഷേധയോഃ
കല്ലിന്റെ ഉള്ളിലുപോലെ, സത്യവും ഘനവുമായ ഒന്നാണ്, ജനനമില്ലാത്തതും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണ്; എല്ലാം ശാന്തവും ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തതും, നിയമത്തിനും നിരോധനത്തിനും അതീതമായ ഒന്നാണ്.
മരണം ജീവിതം സത്യമ് അസത്യമ് അശുഭം ശുഭമ് । സര്വമ് ഏകമ് അജം വ്യോമ വീചിജാലം ജലം യഥാ
മരണം, ജീവൻ, സത്യം, അസത്യം, അശുഭം, ശുഭം — ഇവയെല്ലാം ഒന്നു തന്നെയാണ്; ജനനം ഇല്ലാത്ത ആകാശംപോലെയാണ്, തരംഗങ്ങൾ ജലത്തിൽ എങ്ങനെ ഒന്നായിരിക്കുന്നു അതുപോലെ.
വിദ്ഭാഗ ഏവ ദൃശ്യത്വം ദ്രഷ്ടൃത്വം ചൈവ ഗച്ഛതി । ഏതച് ച കല്പനം സ്വപ്നപുരാദിഷ്വ് അനുഭൂയതേ
വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവയും തോന്നുന്നത്; ഇതെല്ലാം മനസ്സിന്റെ കற்பനയാണ്, സ്വപ്നങ്ങളിലും മറ്റും അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ.
ഏവമ് അച്ഛം പരാകാശേ സ്വപ്നപത്തനവജ് ജഗത് । ഭാതി പ്രഥമമ് ഏവേദം ബ്രഹ്മൈവേത്ഥമ് അതസ് സ്ഥിതമ്
ഇങ്ങനെയാണ്, നിർമലമായ ആകാശത്തിൽ ഈ ലോകം ആദ്യം ഒരു സ്വപ്നനഗരിപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അതെല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
തദ് ഇദം താദൃശം വിദ്ധി സര്വം സര്വാത്മകം ച യത് । ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ വിദോ മധ്യമ് അനങ്കിതമ്
ഈ ലോകം എങ്ങനെയാണെങ്കിലും, എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ഒരിടത്തിൽ നിന്ന് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അറിയുന്നവൻ മധ്യത്തിൽ ഏതെങ്കിലും അടയാളമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ചിദ്വ്യോമ്നശ് ശാന്തശാന്തസ്യ മധ്യമ് ഏവൈവമ് ആസ്ഥിതമ് । ജഗത്തയേവ സലിലമ് ഏവോര്മ്യാദിതയാ യഥാ
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും ശാന്തമായതിന്റെ നടുവിൽ ഇങ്ങനെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ലോകം തിരകളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വെള്ളംപോലെയാണ്.
യദ് ഉദേത്യ് ഉദിതം യച് ച യച് ച നോദേതി നോദിതമ് । ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ വിദോ മധ്യാന് ന ഭേദി തത്
എന്ത് ഉദിക്കുന്നു, എന്ത് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്ത് ഉദിക്കാത്തതോ ഉദിക്കാത്തതോ ആയാലും, ഒരിടത്തിൽ നിന്നും മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ അറിവുള്ളവൻ നടുവിൽ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
അതẖ കിലാസ്യ സര്ഗസ്യ കാരണം ശശശൃങ്ഗവത് । പ്രയത്നേനാപി ചാന്വിഷ്ടം ന കിഞ്ചിദ് ഉപലഭ്യതേ
അതുകൊണ്ട് ഈ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം മുയലിന് കൊമ്പ് ഉണ്ടെന്നതുപോലെയാണ്; എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഒന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല.
യദ് അകാരണകം ഭാതി തദ് അഭാതം ഭ്രമാത്മകമ് । ഭ്രമസ്യാസത്യരൂപസ്യ സത്യതാ കഥമ് ഉച്യതേ
കാരണമില്ലാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷവും ഭ്രമസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്; ഭ്രമം സത്യമല്ലാത്തതായിരിക്കുമ്പോൾ അതിന് എങ്ങനെ സത്യത്വം പറയാൻ കഴിയും?
കാരണേന വിനാ കാര്യം കില കിം നാമ വിദ്യതേ । യദ് അപുത്രസ്യ സത്പുത്രദര്ശനം സ ഭ്രമോ ന സത്
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലമുണ്ടാകുമോ? മകനില്ലാത്തവന് നല്ല മകനെ കാണുന്നത് പോലെ, അങ്ങനെയുള്ളത് ഭ്രമം മാത്രമാണ്, സത്യം അല്ല.
യസ് ത്വ് അകാരണകോ ഭാതി സ സ്വഭാവോ വിജൃമ്ഭതേ । സര്വരൂപേണ സങ്കല്പഗന്ധര്വനഗരാദിവത്
കാരണം ഇല്ലാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ പുറത്തു വരുന്നതാണ്; അതു എല്ലായിടത്തും വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കാണാം, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഗന്ധർവനഗരം പോലെയാണ്.
ദേശാദ് ദേശാന്തരപ്രാപ്തൌ ക്ഷണാന് മധ്യം വിദോ വപുഃ । സ്വരൂപമ് അജഹത് ത്വ് ഏവ രാജതേ ഽര്ഥവിവര്തവത്
ഒരു ശരീരം ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, സത്യം അറിയുന്നവർക്ക് അതിന്റെ സ്വഭാവം ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ലെന്ന് കാണാം; അതു വസ്തു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു.
ബോധ ഏവ കചത്യ് അര്ഥരൂപേണ സ ച ഖാദ് അണുഃ । ദൃഷ്ടാന്തോ ഽത്രാനുഭൂതോ ഽന്തസ് സ്വപ്നസങ്കല്പപര്വതഃ
ബോധം തന്നെയാണ് എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും രൂപത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നത്; അതു ആകാശം പോലെയും അനുവിനേക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായതുമായതാണ്. ഇതിന് ഉദാഹരണമായി, സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിൽ കാണുന്ന പർവതം പറയാം.
വിദ്യതേ വടബീജേ ഽന്തര് യഥാ ഭാവീ മഹാദ്രുമഃ । പരമാണൌ തഥാ സര്ഗോ ബ്രഹ്മന് കസ്മാന് ന വിദ്യതേ
എങ്ങിനെ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തിനുള്ളിൽ ഭാവിയിൽ വളരാനിരിക്കുന്ന വലിയ മരമുണ്ട്, അതുപോലെ തന്നെ, ബ്രഹ്മനേ, ഒരു അനുസൂക്ഷ്മ കണത്തിനുള്ളിൽ സൃഷ്ടിയും ഉണ്ടാകാമല്ലോ എന്ന് ചോദിക്കാനില്ലേ?
യത്രാസ്തി ബീജം തത്ര സ്യാച് ഛാഖാ വിതതരൂപിണീ । ജന്യതേ കാരണൈസ് സാ ച വിതതാ സഹകാരിഭിഃ
വിത്ത് എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ അതിന്റെ ശാഖകളും വ്യാപിച്ചുവീഴും. അതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അതിന്റെ വളർച്ചയുണ്ടാകുന്നത്, കൂടാതെ അതിന് സഹായകരമായ ഘടകങ്ങളും ഉണ്ടാവും.
സമസ്തഭൂതപ്രലയേ ബീജമ് ആകാരി കിം ഭവേത് । സഹകാര്യ് അഥ കിം തസ്യ ജായതേ യദ്വശാജ് ജഗത്
എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും ലയിച്ചുപോകുമ്പോൾ, ആ വിത്തിന് എന്ത് അവസ്ഥയാകും? അതിനൊപ്പം, ലോകം ഉണ്ടാകാൻ സഹായിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾക്കും എന്ത് സംഭവിക്കും?
യത് തു ബ്രഹ്മ പരം ശാന്തം കാ തത്രാകാരകല്പനാ । പരമാണുത്വയോഗോ ഽപി നാത്ര കേവാത്ര ബീജതാ
പക്ഷേ, പരമമായ ശാന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ രൂപം എന്ന ആശയം എങ്ങിനെ ഉണ്ടാക്കാം? അവിടെ അനുസൂക്ഷ്മതയോ വിത്ത് എന്ന ധാരണയോ ഒന്നും ബാധകമല്ല.
കാരണസ്യേതി ബീജസ്യ സത്യാസത്യൈകകാരിണഃ । അസമ്ഭവാജ് ജഗത്സത്താ കഥം കേന കുതẖ ക്വ വാ
കാരണമെന്നു പറയുന്ന വിത്ത് സത്യവും അസത്യവും ഒരുപോലെ ആണെങ്കില്, അങ്ങനെ അസാധ്യമായ കാര്യത്തില് ലോകത്തിന്റെ നില എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? ആരാണ് അതിന് കാരണമായത്? എവിടെ നിന്നാണ് അതു വന്നത്? എങ്ങനെയാണ് അതു സംഭവിച്ചത്?
ജഗദ് ആസ്തേ പരസ്യാണോര് അന്തര് ഇത്യ് അപി നോചിതമ് । സാര്ഷപേ കണകേ മേരുര് ആസ്ത ഇത്യ് അജ്ഞകല്പനാ
ലോകം പരമസൂക്ഷ്മമായ അണുവില് ഉള്ളതാണെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല; അതു ഒരു കടുക് അല്ലെങ്കില് ഒരു ധാന്യത്തില് മഹാമേരു പര്വതം ഉണ്ടെന്നു അന്ധവിശ്വാസികള് കരുതുന്നതുപോലെയാണ്.
സതി ബീജേ പ്രവര്തന്തേ കാര്യകാരണദൃഷ്ടയഃ । നിരാകാരസ്യ കിം ബീജം ക്വ ജന്യജനകക്രമഃ
വിത്ത് ഉണ്ടെങ്കില് കാരണഫലങ്ങളുടെ ധാരണകള് ഉണ്ടാകുന്നു; രൂപരഹിതമായതിനു എന്താണ് വിത്ത്? അവിടെ എവിടെയാണ് മകനും പിതാവും എന്ന ക്രമം?
അതോ യത് പരമം തത്ത്വം തദ് ഏവേദം ജഗത് സ്ഥിതമ് । നേഹ പ്രജായതേ കിഞ്ചിന് ന ച കിഞ്ചന നശ്യതി
അതുകൊണ്ട് പരമമായ സത്യം ഈ ലോകം തന്നെയാണ്. ഇവിടെ ഒന്നും ജനിക്കുന്നില്ല, ഒന്നും നശിക്കുന്നതുമില്ല.
ചിദാകാശശ് ചിദാകാശേ ഹൃദി ചിത്ത്വാജ് ജഗദ്ഭ്രമമ് । അശുദ്ധവദ് ഇവാശുദ്ധേ ശുദ്ധശ് ശുദ്ധേ പ്രപശ്യതി
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ ഇടപെടലാൽ, ലോകം ഒരു ഭ്രമമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അശുദ്ധൻ അശുദ്ധത കാണുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധൻ ശുദ്ധതയേ കാണുന്നു.
സ്വമ് ഏവ ഭാസതേ തസ്യ രൂപം സ്പന്ദ ഇവാനിലേ । സര്ഗശബ്ദാര്ഥകലനാ നേഹ കാശ്ചന സന്തി നഃ
അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ വെളിച്ചമായി തിളങ്ങുന്നു, കാറ്റിൽ സ്പന്ദനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ. സൃഷ്ടി എന്നതുപോലുള്ള വാക്കുകളും അർത്ഥങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.