സൂര്യോ ഭൂത്വാ പ്രതപതി വിഷ്ണുഃ പാതി ജഗത്ത്രയമ് । രുദ്രസ് സര്വാന് സംഹരതി സര്വാന് സൃജതി പദ്മഭൂഃ
സൂര്യനായി പ്രകാശിക്കുന്നു; വിഷ്ണുവായി മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കുന്നു; രുദ്രനായി എല്ലാം സംഹരിക്കുന്നു; പദ്മഭൂവായി (ബ്രഹ്മാവായി) എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഖം ഭൂത്വാ പവനസ്കന്ധാന് ധത്തേ സര്ക്ഷസുരാസുരാന് । കുലാചലഗണോ ഭൂത്വാ ലോകപാലപുരാസ്പദമ്
ആകാശമായി കാറ്റിന്റെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും പ്രവാഹങ്ങളെ താങ്ങുന്നു; വലിയ പർവതശ്രേണികളായി ലോകപാലന്മാരുടെ നഗരങ്ങൾക്കും അഭയസ്ഥലമായിരിക്കുന്നു.
ഭൂമിര് ഭൂത്വാ ബിഭര്തീമാം ലോകസ്ഥിതിമ് അഖണ്ഡിതാമ് । തൃണഗുല്മലതാ ഭൂത്വാ ദദാതി ഫലസന്തതിമ്
ഭൂമിയായി, ഈ ലോകങ്ങളുടെ അക്ഷുണ്ണമായ നില നിലനിർത്തുന്നു; പുല്ലായി, കുറ്റിച്ചെടിയായി, വളരുന്ന ലതയായി മാറി, ഫലങ്ങളുടെ തുടർച്ച നൽകുന്നു.
ബിഭ്രജ് ജലാനലാകാരഞ് ജ്വലതി ദ്രവതി ദ്രുതഃ । ചന്ദ്രോ ഽമൃതം പ്രസവതി മൃതിം ഹാലാഹലം വിഷമ്
ജലവും അഗ്നിയും പോലെ പ്രകാശിച്ച്, കത്തിയും ഉരുകിയും ഒഴുകിയും ചെയ്യുന്നു; ചന്ദ്രനായി അമൃതം പകരുന്നു, മരണമായി വിഷവും ദുരന്തവും ഉണ്ടാക്കുന്നു.
തേജഃ പ്രകടയത്യ് ആശാസ് തനോത്യ് ആന്ധ്യം തമോ ഭവന് । ശൂന്യം സന് വ്യോമതാമ് ഏതി ഗിരിസ് സന് രോധയത്യ് അലമ്
പ്രകാശം പ്രതീക്ഷ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, ഇരുട്ട് കുരുടതയെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു; ശൂന്യമായി ആകാശസ്വഭാവം എടുക്കുന്നു, പർവ്വതമായി ആകുമ്പോൾ വളരെ തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
കരോതി ജങ്ഗമം ചിത്ത്വേ സ്ഥാവരം സ്ഥാവരാക്ര്ടിഃ । ഭൂത്വാര്ണവോ വലയതി ഭൂസ്ത്രിയം വലയോ യഥാ
ചിത്തമായപ്പോൾ ചലിക്കുന്നതെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, അചലമായ രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതും ഉണ്ടാക്കുന്നു; സമുദ്രമായി മാറി, സ്ത്രീയുടെ കൈയിൽ വളയമുപോലെ ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്നു.
പരമാര്കവപുര് ഭൂത്വാ പ്രകാശേ ഽന്തര് വിസാരയന് । ത്രിജഗത്ത്രസരേണ്വോഘം ശാന്തമ് ഏവാവതിഷ്ഠതി
പരമസൂര്യന്റെ രൂപമായി, പ്രകാശം ഉള്ളിൽ വ്യാപിപ്പിച്ച്, ലോകത്തിന്റെ ഭയങ്ങൾ ഒഴുകുമ്പോഴും ആൾ ശാന്തതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
യത് കിഞ്ചിദ് ഇദമ് ആഭാതി ഭാതം വാ ഭാമ് ഉപൈഷ്യതി । കാലത്രയഗതം ദൃശ്യം തദ് അസൌ സര്വമ് ഏവ വാ
ഇവിടെ എന്ത് തെളിയുന്നുവോ, തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ തെളിയുമോ, കാലത്തിന്റെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളിലും കാണുന്നതെല്ലാം അതേ ഒന്നാണ്.
കഥമ് ഏവം വദ ബ്രഹ്മന് ഭൂയതേ വിഷമാ ഹി മേ । ദൃഷ്ടിര് ഏഷാ തു ദുഷ്പ്രാപാ ദുരാക്രമ്യേതി നിശ്ചയഃ
ഇങ്ങനെ എങ്ങനെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, ബ്രഹ്മൻ? എന്റെ മനസ്സ് ആശങ്കയിലായിരിക്കുന്നു; ഈ ദർശനം ലഭിക്കാൻ വളരെ ദുഷ്കരവും പിടികൂടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതുമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
മുക്തിര് ഏഷോച്യതേ രാമ ബ്രഹ്മൈതത് സമുദാഹൃതമ് । നിര്വാണമ് ഏതത് കഥിതം ശൃണു സമ്പ്രാപ്യതേ കഥമ്
രാമാ, ഇതാണ് മോക്ഷം എന്നു പറയുന്നത്; ഇതാണ് ബ്രഹ്മം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതാണ് നിർവാണം എന്നു വിവരിക്കപ്പെടുന്നത്; ഇത് എങ്ങനെ ലഭിക്കാമെന്ന് കേൾക്കു.
യദ് ഇദം ദൃശ്യതേ ദൃശ്യമ് അഹന്ത്വത്താദിസംയുതമ് । സതോ ഽപ്യ് അസ്യാപ്യ് അനുത്പത്ത്യാ ബുദ്ധയൈതദ് അവാപ്യതേ
ഈ ലോകത്ത് കാണുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും 'ഞാൻ' എന്നോ 'എന്റെ' എന്നോ ഉള്ള ഭാവം ഉണ്ടെങ്കിലും, അവ സത്യമെന്നു തോന്നിയാലും, ബുദ്ധി അതെല്ലാം ഉണരാതെ ഇരിക്കുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.
വിദേഹമുക്താസ് ത്രൈലോക്യം സമ്പദ്യന്തേ യദാ തദാ । മന്യേ തേ സര്ഗതാമ് ഏവ ഗതാ വേദ്യവിദാം വര
ശരീരമില്ലാതെ മോക്ഷം നേടിയവർ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലേക്കെത്തുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവർ സൃഷ്ടിയുടെ അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തിയതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
വിദ്യതേ ചേത് ത്രിഭുവനം തത് തത്താം സമ്പ്രയാന്തു തേ । യത്ര ത്രൈലോക്യശബ്ദാര്ഥോ ന സമ്ഭവതി കശ്ചന
മൂന്നു ലോകങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവ അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥയിലേക്കു പോകട്ടെ; പക്ഷേ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ എന്ന അർത്ഥം പോലും ഇല്ലാത്തിടത്ത്—
തത്ര ത്രിലോകതാം യാതം ബ്രഹ്മേത്യ് ഉക്ത്യര്ഥധീഃ കുതഃ । തസ്മാന് നോ സമ്ഭവത്യ് അന്യാ ജഗച്ഛബ്ദാര്ഥകല്പനാ
അവിടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അവസ്ഥയിലേക്കു എത്തിയാൽ പോലും, 'ബ്രഹ്മം' എന്ന ധാരണ എങ്ങനെയാകും ഉണ്ടാകുക? അതിനാൽ, അവിടെയൊരു ലോകം എന്ന മറ്റേതെങ്കിലും ആശയം ഉണ്ടാകാൻ കഴിയില്ല.
അനന്യച് ഛാന്തമ് ആഭാസമാത്രമ് ആകാശനിര്മലമ് । ബ്രഹ്മൈവ ജഗദ് ഇത്യ് ഏവ സത്യം സത്യാവബോധിനഃ
യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്കു ലോകം ഒറ്റയായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് — വിഭജിക്കാനാവാത്തത്, ശാന്തമായത്, വെറും ഭാസം പോലെ, ആകാശംപോലെ നിർമ്മലമായത്.
യഥാ ഹി ഹേമകടകേ വിചാര്യാപി ന ദൃശ്യതേ । കടകത്വം ക്വചിന് നാമ ഋതേ നിര്മലഹാടകമ്
പൊന്നുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കങ്കണത്തിൽ, അതിനെ എത്ര പരിശോധിച്ചാലും, ശുദ്ധമായ പൊന്നിന് പുറമെ 'കങ്കണത്വം' എന്നൊരു പ്രത്യേകത എവിടെയും കാണാനാവില്ല.
ജലാദ് ഋതേ പയോവീചൌ നാഹം പശ്യാമി കിഞ്ചന । വീചിത്വം ത്വാദൃശൈര് ദൃഷ്ടം യത് തു നാസ്ത്യ് ഏവ തത്ര ഹി
ജലത്തിന് പുറമെ ഒരു തിരമല്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല; 'തിരത്വം' എന്നത് നിങ്ങൾ പോലുള്ളവർ കാണുന്നുണ്ടാവാം, പക്ഷേ അതിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അത്തരം ഒന്നുമില്ല.
സ്പന്ദത്വം പവനാദ് അന്യന് ന കദാചന കുത്രചിത് । സ്പന്ദ ഏവ സദാ വായുര് ജഗത് തസ്മാന് ന വിദ്യതേ
കാറ്റിന് പുറമെ 'ചലനം' എന്നത് എവിടെയും ഒരിക്കലും ഇല്ല; കാറ്റ് എപ്പോഴും ചലനം മാത്രമാണ്, അതുകൊണ്ട് ലോകം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല.
യഥാ ശൂന്യത്വമ് ആകാശസ് താപ ഏവ മരൌ ജലമ് । തേജ ഏവ യഥാലോകോ ബ്രഹ്മൈവ ത്രിജഗത് തഥാ
ആകാശത്തിന് ശൂന്യതയാണ് സ്വഭാവം, മരുഭൂമിക്ക് ചൂടാണ് സ്വഭാവം, അഗ്നിക്കു പ്രകാശമാണ് സ്വഭാവം — അതുപോലെയാണ് ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് സ്വഭാവം.
അത്യന്താഭാവസമ്പത്ത്യാ ജഗദ്ദൃശ്യസ്യ മുക്തതാ । യയോദേതി മുനേ യുക്ത്യാ താം മമോപദിശോത്തമാമ്
മഹർഷേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ മോക്ഷം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് യുക്തിപൂർവ്വം എനിക്ക് വിശദീകരിക്കാമോ? ദയവായി ആ പരമോന്നത മാർഗം എന്നെ പഠിപ്പിക്കൂ.
മിഥസ് സമ്പന്നയോര് ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യയോര് ഏകസങ്ക്ഷയേ । ദ്വയാഭാവേ സ്ഥിതിം യാതേ നിര്വാണമ് അവശിഷ്യതേ
ദർശകനും ദർശ്യവും തമ്മിൽ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ലയിച്ചാൽ, ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ശേഷിക്കുന്നത് നിർവാണം മാത്രമാണ്.
ദൃശ്യസ്യ ജഗതസ് തസ്മാദ് അത്യന്താനുദ്ഭവോ യഥാ । ബ്രഹ്മ ചേത്ഥം സ്വഭാവസ്ഥം ബുധ്യതേ വദ മേ തഥാ
അതിനാൽ, ഈ ലോകം ദർശ്യമായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉദയിക്കാറില്ലെന്നും, ബ്രഹ്മം തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നും എങ്ങനെ എന്ന് എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
കയൈതജ് ജ്ഞായതേ യുക്ത്യാ കഥമ് ഏതത് പ്രസിധ്യതി । ഏതസ്മിംസ് തു മുനേ സിദ്ധേ ന സാധ്യമ് അവശിഷ്യതേ
മഹർഷേ, യുക്തിയിലൂടെ ഇതെങ്ങനെ അറിയാം? എങ്ങനെ ഇതു ഉറപ്പുവരുന്നു? ഒരിക്കൽ ഇതു സാക്ഷാൽക്കരിച്ചാൽ പിന്നെ നേടാനാവശ്യമായ ഒന്നും ശേഷിക്കില്ല.
ബഹുകാലമ് ഇയം രൂഢാ മിഥ്യാജ്ഞാനവിഷൂചികാ । നൂനം വിചാരമന്ത്രേണ നിര്മൂലമ് ഉപശാമ്യതി
നേരായ അറിവില്ലായ്മ എന്ന രോഗം വളരെ കാലമായി മനസ്സിൽ വേരുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അന്വേഷിക്കാനുള്ള മനസ്സുള്ളവർക്ക് ഈ തെറ്റായ ധാരണ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകുകയും മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും.
ന ശക്യതേ ഝഗിത്യ് ഏവ സമുച്ഛേദയിതും ക്ഷണാത് । സമപ്രയതനേ ഹ്യ് അദ്രൌ സമാരോഹാവരോഹണേ
ഇത് ഒരു നിമിഷത്തിൽ മുഴുവനായി മുറിച്ചുകളയാൻ സാധിക്കില്ല; ഒരു പർവ്വതത്തിൽ കയറാനും ഇറങ്ങാനും ഒരുപോലെ ശ്രമം വേണ്ടതുപോലെ തന്നെയാണ്.
തസ്മാദ് അഭ്യാസയോഗേന യുക്ത്യാ ന്യായോപപത്തിഭിഃ । ജഗദ്ഭ്രാന്തിര് യഥാ ശാമ്യേത് തഥേദം കഥ്യതേ ശൃണു
അതുകൊണ്ട്, അഭ്യാസവും യുക്തിയും ശരിയായ വിവേചനവും ഉപയോഗിച്ചാൽ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭ്രമം ശമിക്കും. അതെങ്ങനെ എന്നത് ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു, ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.
വദാമ്യ് ആഖ്യായികാം രാമ യാമ് ഇമാം ബോധസിദ്ധയേ । താം ചേച് ഛൃണോഷി തത് സാധോ മുക്ത ഏവാസി ബുദ്ധിമാന്
രാമാ, ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു കഥ പറയാം, അതിലൂടെ ജ്ഞാനം ഉണരാൻ സഹായിക്കും. നീ അതു ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, മഹാനേ, നീ മുക്തനും ബുദ്ധിമാനും ആയിരിക്കും.
അഥോത്പത്തിപ്രകരണം മയേദം തവ കഥ്യതേ । യഃ കിലോത്പദ്യതേ രാമ തേന മുക്തേന ഭൂയതേ
ഇപ്പോൾ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗം ഞാൻ നിനക്ക് വിശദീകരിക്കാം. രാമാ, എന്ത് ഉരുത്തിരിയുന്നുവോ അതെല്ലാം മുക്തനായവൻ അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇയമ് ഇത്ഥം ജഗദ്ഭ്രാന്തിര് ഭാത്യ് അജാതൈവ ഖാത്മികാ । ഇത്യ് ഉത്പത്തിപ്രകരണേ കഥ്യതേ ഽസ്മിന് മയാധുനാ
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകഭ്രമം ഉരുത്തിരിയുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്, എന്നാൽ അതിന്റെ സ്വഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടില്ല. ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഭാഗത്തിൽ ഞാൻ ഇത് ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കും.
യദ് ഇദം ദൃശ്യതേ കിഞ്ചിജ് ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । സര്വം സര്വപ്രകാരാഢ്യം സസുരാസുരകിന്നരമ്
ഇവിടെ കാണുന്ന ഈ ലോകം, ചലിക്കുന്നതോ അചലമോ ആയ എല്ലാം, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കിന്നരന്മാരുമൊക്കെ ഉൾപ്പെടെ, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുമുള്ളത്,