അശേഷേഷ്വ് അവിശേഷേഷു ശാന്താശേഷവിശേഷതാ । സത്യാ സൈവാഹമ് ഇത്യ് ആശു ത്യക്ത്വാ മോക്ഷായ ഭാവ്യതാമ്
എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളിലും വ്യത്യാസമില്ലായ്മകളിലും പൂര്ണമായ ശാന്തത മാത്രമാണ് യഥാര്ത്ഥ വ്യത്യാസം; 'ഞാന് ഇതാണ്' എന്ന ഭാവം വേഗത്തില് ഉപേക്ഷിച്ച് മോക്ഷചിന്ത വളര്ത്തണം.
വേദനം ബന്ധനം വിദ്ധി വിദ്ധി മോക്ഷമ് അവേദനമ് । യഥാസ്ഥിതം യഥാചാരം ഭവ ശാന്തമ് അവേദനമ്
അനുഭവം ബന്ധനമാണെന്നും അനുഭവമില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷമെന്നും മനസ്സിലാക്കണം; സ്വഭാവത്തിന് യോജിച്ച രീതിയില് ശാന്തമായും അനുഭവമില്ലാതെയും ഇരിക്കണം.
ദ്രഷ്ടാ ന ദൃശ്യതാം യാതി ചിതിര് നായാതി ചേത്യതാമ് । ചേത്യാഭാവാദ് അജഗതി കẖ കിം ചേതയതാം കഥമ്
കാണുന്നവൻ കാണപ്പെടുന്നവനാവുന്നില്ല, ബോധം അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തുവായും മാറുന്നില്ല. അറിയാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ, ഈ ലോകം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ആരാണ് എന്തിനെ എങ്ങനെ അറിയാൻ പോകുന്നത്?
ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യദശാഭാവാജ് ജാഗ്രത്യ് ഏവ സുഷുപ്തവത് । ശരദാകാശകോശാഭമ് അസത്തോപമമ് ആസ്യതാമ്
കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവനും എന്ന നിലകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ആഴം ഉറക്കം പോലെ ആയിരിക്കും. ശരദ്കാലത്തെ ആകാശംപോലെ, ഒന്നുമില്ലാത്തതുപോലെയുള്ള ശാന്തതയിൽ നിലകൊള്ളണം.
തഥൈകം ബ്രഹ്മ ചിദ്രൂപേ പവനസ് സ്പന്ദനേ യഥാ । അത്ര ചിദ്ബോധതാ സര്ഗോ മോക്ഷോ ബ്രഹ്മൈകബോധതാ
അതിനുപോലെ, ബോധസ്വരൂപമായ ഏക ബ്രഹ്മം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, കാറ്റ് ചലനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ. ഇവിടെ ബോധം ഉണരുന്നത് സൃഷ്ടി എന്നാണ് പറയുന്നത്; ബ്രഹ്മം ഏകതയായി അറിയപ്പെടുന്നത് മോക്ഷം എന്നാണ്.
ചിത്സ്പന്ദോ ബ്രഹ്മമരുതോ യസ് സ സര്ഗ ഇതി സ്മൃതഃ । നാത്ര ചിത്സ്പന്ദനം യത് സ്യാന് നിര്വാണം തദ് ഉദാഹൃതമ്
ബോധത്തിന്റെ ചലനം, അതായത് ബ്രഹ്മത്തിന്റെ കാറ്റ്, സൃഷ്ടി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ ബോധത്തിന്റെ ചലനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതാണ് മോക്ഷം എന്ന് പറയുന്നു.
ബീജമ് അന്തര് യഥാ വേത്തി സ്വം രൂപം പല്ലവാദികമ് । തഥാ മഹാചിദ് അന്തസ്സ്ഥം സ്വം രൂപം വേത്തി സര്ഗതാമ്
ഒരു വിത്ത് അകത്തുതന്നെ തനിക്കുള്ള തൈയുടെ രൂപം അറിയുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ മഹത്തായ ചൈതന്യം അകത്തിരുത്തി തനിക്കുള്ള സൃഷ്ടിരൂപം അറിയുന്നു.
പത്ത്രാദിവേദനാദ് ബീജം യഥാ പത്ത്രാദി തിഷ്ഠതി । പരാ ചിത് സര്ഗസംവിത്തേസ് തഥാ ഭവതി സര്ഗഭാഃ
ഇലകളും മറ്റും അറിയുന്നതിലൂടെ വിത്ത് അവയുടെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, പരമമായ ചൈതന്യം സൃഷ്ടിയെ അറിയുന്നതിലൂടെ സൃഷ്ടിരൂപങ്ങളിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ ഭാവവികാരാഭാശ് ചിത് പരാ സര്ഗഭാസ് തഥാ । സര്വേ ബീജാദിദൃഷ്ടാന്താസ് തദ്രൂപാ ഏവ തന്മയാഃ
എങ്ങനെ പരമചൈതന്യം വിവിധ ഭാവങ്ങളായിത്തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ എല്ലാ വിത്ത് മുതലായ ഉദാഹരണങ്ങളും അതേ സ്വഭാവമുള്ളവയും അതിൽ ലയിച്ചവയുമാണ്.
നിര്വികാരം പരം ബ്രഹ്മമയം സര്വമ് ഇദം ജഗത് । നിര്വികാരമ് അനാദ്യന്തമ് ഏവം വിദ്ധി നിരാമയമ്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മാറ്റമില്ലാത്ത പരബ്രഹ്മസ്വരൂപമാണ്; മാറ്റമില്ലാത്തത്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതമായതും ആണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
നിജസങ്കല്പമാത്രാത്മാ നിജാസങ്കല്പനാത് ക്ഷയീ । ദ്വൈതാദ്വൈതവികാരോ ഽയം സങ്കല്പനഗരം യഥാ
സ്വന്തം ചിന്തകളാൽ തന്നെ ആത്മാവ് രൂപം കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ ചിന്തകൾ അവസാനിച്ചാൽ അതും ഇല്ലാതാകും. ഇരട്ടത്വവും ഏകത്വവും ഉണ്ടാകുന്നതും ഇല്ലാതാകുന്നതും എല്ലാം മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു നഗരത്തെപ്പോലെയാണ്.
ശൂന്യത്വാകാശയോര് ഭേദോ യാദൃശോ ഽവഗതസ് ത്വയാ । ഭേദം നിരാത്മകം വിദ്ധി താദൃശം ബ്രഹ്മസര്ഗയോഃ
ശൂന്യതക്കും ആകാശത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസം നീ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയോ, അതുപോലെ തന്നെ ബ്രഹ്മവും സൃഷ്ടിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നുമല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
മഹാചിദ്രൂപിണീ ശാന്താ യാ സത്താ ബ്രഹ്മണḫ പരാ । ഖതാ സേയമ് അഹം ത്വം ച മാ നരോ ഽസ്മീത്യ് അധോ വ്രജ
ആ മഹത്തായ ബോധവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ പരമമായ ബ്രഹ്മസ്വഭാവം ഈ ആകാശസദൃശമായ സത്തയാണ്. ഞാൻ, നീ, അവൻ, മനുഷ്യൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ തിരിച്ചറിയലുകളും താഴ്ന്ന ധാരണകളാണ്.
ബ്രഹ്മണ്യ് അസ്മിഞ് ജഗദ്രൂപേ ന കിഞ്ചിദ് അപി ജായതേ । ജാതമ് അപ്യ് അഥ നഷ്ടം ച ന നശ്യത്യ് അമ്ബുവീചിവത്
ബ്രഹ്മത്തിൽ, ലോകം എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ജനിക്കുന്നില്ല. ജനിച്ചതും നശിച്ചതും എന്നും വെള്ളത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
പദാര്ഥം ബ്രഹ്മരൂപേണ ബ്രഹ്മൈവാത്മനി തിഷ്ഠതി । അവയവീവാവയവേ ഖേ ഖം വാരീവ വാരിണി
ഒരു വസ്തു ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ് തന്നെ അതിന്റെ ഉള്ളിലായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ആകാശം ആകാശത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെയും, വെള്ളം വെള്ളത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെയും, ഭാഗം മുഴുവൻ ഭാഗത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെ.
നിമേഷാര്ധാര്ധഭാഗേന ദേശാദ് ദേശാന്തരസ്ഥിതൌ । യദ് രൂപം സംവിദോ മധ്യേ സ സ്വഭാവ ഉപാസ്യതാമ്
ഒരു സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കുള്ള ഇടയിൽ, ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ പകുതിക്കാലം പോലും ഉണ്ടാകുന്ന അവബോധത്തിന്റെ രൂപം എന്താണോ, അതാണ് സ്വഭാവമായി ആലോചിക്കേണ്ടത്.
സങ്ക്ഷുബ്ധമ് അക്ഷുബ്ധമ് ഇതി ദ്വിരൂപം സംവിത്സ്വരൂപം പ്രവദന്തി സന്തഃ । ശ്രേയḫ പരം യേന സമീഹസേ ത്വം തദേകനിഷ്ഠോ ഭവ മാമതിര് ഭൂഃ
ചേതനയുടെ സ്വഭാവം ഉണർന്നതും ശാന്തമായതും എന്നിങ്ങനെ ഇരട്ടരൂപമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. നീ ഏത് പരമശ്രേയസ്സിനെയാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അതിലേയ്ക്ക് മാത്രം ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊള്ളുക; മനസ്സ് ചഞ്ചലമാകരുത്.
ദേശാദ് ദേശാന്തരം ദൂരം പ്രാപ്തായാസ് സംവിദẖ ക്ഷണാത് । യദ് രൂപമ് അമലം മധ്യേ തദ് രൂപം പരമാത്മനഃ
ഒരു സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കു ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എത്തുന്ന അവബോധത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ കാണുന്ന ആ നിർമ്മലമായ രൂപം തന്നെയാണ് പരമാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം.
ഗച്ഛഞ് ശൃണ്വന് സ്പൃശഞ് ജിഘ്രന്ന് ഉന്മിഷന് നിമിഷന് ഹസന് । നൂനം നിരാമയത്വായ നിത്യമ് ഏതന്മയോ ഭവ
നടക്കുമ്പോഴും കേൾക്കുമ്പോഴും തൊടുമ്പോഴും നക്കുമ്പോഴും കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോഴും അടയ്ക്കുമ്പോഴും ചിരിക്കുമ്പോഴും എല്ലായ്പ്പോഴും ഈ നിലയിൽ നിലകൊള്ളണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിർവ്യാധിയാകാൻ തീർച്ചയായും സാധിക്കും.
തത ഏവ നിരാഭാസാത് സത്യാന് നിര്വാസനൈഷണാത് । യഥാസ്ഥിതം യഥാചാരം മാ ചലാമരശൈലവത്
ഇവിടെ ഭ്രമങ്ങളോ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, നീ എങ്ങനെയോ അതുപോലെയേ ഇരിക്കേണ്ടത്; നീ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോഴും, മരണമില്ലാത്ത ഒരു പർവതംപോലെ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളണം.
ഏതദ് രൂപമ് അവിദ്യായാḫ പ്രേക്ഷിതാ യന് ന ലഭ്യതേ । പ്രേക്ഷിതാ ലഭ്യതേ ചേത് സാ തദ് വിദ്യൈവ പരാ ഭവേത്
അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഈ രൂപം നോക്കിയപ്പോൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ, എന്നാൽ നോക്കിയപ്പോൾ കിട്ടിയാൽ അതു തന്നെ പരമജ്ഞാനം ആകുന്നു.
അവിദ്യാസമ്ഭവാച് ചേത്യചിത്ത്വേ ഽസമ്ഭവതẖ ക്വചിത് । ചേത്യതേ കഥമ് ഏവാതശ് ശാന്തിര് ഏവ ബലോദിതാ
അജ്ഞാനം ഉണ്ടാകാത്തതിനാൽ, മനസ്സും അതിന്റെ ആലോചനകളും എവിടെയും ഉണ്ടാകുന്നില്ല; അപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് ആലോചനം ഉണ്ടാകുക? അതിനാൽ സമാധാനമേ യഥാർത്ഥ ശക്തി എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു.
സത്യം ബ്രഹ്മ ജഗച് ചൈകം സ്ഥിതമ് ഏകമ് അനേകവത് । സര്വം ചാസര്വവദ് ഭാതി ശുദ്ധം ചാശുദ്ധവത് തതമ്
സത്യം എന്ന ബ്രഹ്മവും ലോകവും ഒന്നാണ്, ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു, പക്ഷേ പലതായാണ് തോന്നുന്നത്. എല്ലാം മുഴുവനായില്ലെന്നപോലെ കാണപ്പെടുന്നു, വിശുദ്ധമാണ്, പക്ഷേ അശുദ്ധമായതുപോലെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
അശൂന്യം ശൂന്യമ് ഇവ ച ശൂന്യം ചാശൂന്യവത് സ്ഫുടമ് । സ്ഫാരമ് അസ്ഫാരമ് ഇവ തദ് അസ്ഫാരം സ്ഫാരസന്നിഭമ്
ശൂന്യമല്ല, പക്ഷേ ശൂന്യമെന്നപോലെ തോന്നുന്നു; ശൂന്യമാണ്, പക്ഷേ ശൂന്യമല്ലെന്നതുപോലെ വ്യക്തമായി കാണുന്നു. നിറഞ്ഞതാണ്, പക്ഷേ നിറയാത്തതുപോലെ; നിറയാത്തത്, നിറഞ്ഞതുപോലെ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അവികാരം വികാരീവ സമം ശാന്തമ് അശാന്തവത് । സദ് ഏവാസദ് ഇവാദൃശ്യം തദ് ഏവാതദ് ഇവോദിതമ്
മാറ്റമില്ലാത്തതാണ്, പക്ഷേ മാറ്റമുള്ളതുപോലെ; സമമായതും ശാന്തമായതുമാണ്, പക്ഷേ ശാന്തമല്ലെന്നതുപോലും; സത്യമുള്ളതാണെങ്കിലും ഇല്ലാത്തതുപോലെ, കാണാനാവാത്തതാണെങ്കിലും പ്രകടമായതുപോലെ.
അവിഭാഗം വിഭാഗീവ നിര്ജാഡ്യം ജഡവദ് ഗതമ് । അചേത്യം ചേത്യഭാവീവ നിരംശം സാംശശോഭനമ്
വ്യത്യാസമില്ലാത്തതാണ്, പക്ഷേ വിഭജിച്ചതുപോലെ; മന്ദതയില്ലാത്തതാണ്, പക്ഷേ ജഡമായതുപോലെ; അറിയാനാകാത്തതാണ്, പക്ഷേ അറിയാവുന്നതുപോലെ; ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതാണ്, പക്ഷേ ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയതുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
അനഹം സാഹമ് ഇവ തദ് അനാശമ് അപി നാശവത് । അകലങ്കം കലങ്കീവ നിര്വേദ്യം വേദ്യവാഹി തത്
അഹംഭാവമില്ലെങ്കിലും അഹംഭാവമുള്ളതുപോലെയും, നശിക്കാത്തതായിട്ടും നശിക്കുന്നതുപോലെയും, കളങ്കമില്ലാത്തതായിട്ടും കളങ്കമുള്ളതുപോലെയും, അറിവിന് അതീതമായിട്ടും അറിവ് ഉള്ളതുപോലെയും അതു തോന്നുന്നു.
ആലോകി ധ്വാന്തഘനവന് നവവച് ച പുരാതനമ് । പരമാണോര് അപി തനു ഗര്ഭീകൃതജഗദ്ഗണമ്
അത് കനലായ ഇരുണ്ട കാടിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയും, പുതുമയും പ്രാചീനതയും ഒരുമിച്ചുള്ളതുപോലെയും, അണുവിനെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായിട്ടും അനേകം ലോകങ്ങളെ ഉള്ളിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുപോലെയും കാണപ്പെടുന്നു.
സര്വാത്മകമ് അപി വ്യക്തം ദൃഷ്ടം കൃച്ഛ്രേണ ഭൂയസാ । അജാലമ് അപി ജാലാഢ്യം ദാശേശവദ് അനേകധാ
എല്ലാം വ്യാപിച്ചും വ്യക്തമായിട്ടും അതിനെ വളരെ പ്രയാസത്തോടെ മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ; മായയില്ലാത്തതായിട്ടും, അനേകം ചുരുളുകളുള്ള പാമ്പുപോലെ മായയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.
നിര്മായമ് അപി മായാംശുമണ്ഡലാമലഭാസ്കരമ് । ബ്രഹ്മ വിദ്ധി വിദാം നാഥമ് അപാമ് ഇവ മഹോദധിമ്
മായയില്ലാത്തതായിട്ടും, അതു കറയില്ലാത്ത സൂര്യന്റെ വട്ടംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികൾക്ക് അധിപതിയായ ബ്രഹ്മം, ജലങ്ങൾക്ക് മഹാസമുദ്രംപോലെയാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.