ബ്രഹ്മൈവാഹം ജഗച് ചാത്ര കുതോ നാശസമുദ്ഭവൌ । അതോ ഹര്ഷവിഷാദാനാം കിം ക്വേവ കഥമ് ആസ്പദമ്
ഞാനും ഈ ലോകവും ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്. അങ്ങനെ വരുമ്പോള് ഉല്പത്തി അല്ലെങ്കില് നാശം എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? അതിനാല് സന്തോഷത്തിനോ ദുഃഖത്തിനോ മറ്റേതെങ്കിലും അവസ്ഥകള്ക്കോ ഇവിടെ സ്ഥാനം ഇല്ല.
സര്വേശ്വരത്വാദ് ഈശസ്യ വിഭാതീദം പ്രചേതിതമ് । അചേതിതം ച നോ ഭാതി തേനാചേതിതമ് അസ്തു തേ
സകലത്തിന്റെയും അധിപനാകുന്ന ഈശ്വരന്റെ ചിത്തം കൊണ്ടാണ് ഈ ബോധം തെളിയുന്നത്. ബോധമില്ലാത്തത് തെളിയുന്നില്ല — അതിനാല് ബോധമില്ലാത്തത് നിനക്കായി അങ്ങനെയിരിക്കുക.
കാകതാലീയവച് ചിത്ത്വാജ് ജഗദ്വദ് ഭാതി ബ്രഹ്മഖമ് । സ്വപ്നസങ്കല്പപുരവത് തത് തസ്മാദ് ഭിദ്യതേ കഥമ്
കാക്കയും താളപ്പഴവും യാദൃശ്ചികമായി കൂടിവരുന്നതുപോലെ, ചിത്തം കൊണ്ടാണ് ലോകം ബ്രഹ്മാകാശത്തില് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. സ്വപ്നനഗരങ്ങളും മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ചവയും അങ്ങനെ തന്നെ. അങ്ങനെ വരുമ്പോള് അവയ്ക്ക് യഥാര്ത്ഥ വ്യത്യാസം എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?
യഥോര്മ്യാദി ജലേ വൃക്ഷേ വാ യഥാ സാലഭഞ്ജികാ । യഥാ ഘടാദയോ ഭൂമൌ തഥാ ബ്രഹ്മണി സര്ഗതാഃ
എങ്ങനെ തിരകള് വെള്ളത്തില് ഉണരുന്നു, മരത്തില് ഒരു രൂപം കാണപ്പെടുന്നു, മണ്ണില് കുപ്പികളും മറ്റും ഉണ്ടാകുന്നു, അതുപോലെയാണ് സൃഷ്ടികള് ബ്രഹ്മത്തില് ഉണരുന്നത്.
അനാകൃതാവ് അസംസ്ഥാനേ സ്വച്ഛേ യദ് അനുഭൂയതേ । തത് തദ് ഏവാത ഉദിതം കിം നാമാഹം ജഗന്തി കിമ്
രൂപം ഇല്ലാതെയും നിലയില്ലാതെയും സുതാരമായ നിലയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതെന്താണോ, അതേ അതാണ് 'ഞാൻ', 'ലോകങ്ങൾ', 'ഇത് എന്ത്?' എന്നിങ്ങനെയുള്ളതൊക്കെയും.
മരുതസ് സ്പന്ദവൈചിത്ര്യം സത്തയൈവ യഥാ തഥാ । ബ്രഹ്മണോ നിസ്സ്വഭാവസ്യ ജഗദാദ്യ് അഹമാദി ച
കാറ്റിന്റെ കുലുക്കങ്ങളിൽ കാണുന്ന വൈവിധ്യം അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ, സ്വഭാവമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ലോകവും 'ഞാൻ' എന്ന ബോധവും മറ്റെല്ലാം ഉദിക്കുന്നത്.
യഥാഭ്രേ ലക്ഷ്യതേ വൃക്ഷഗജവാജിമൃഗാദിതാ । അസന്നിവേശാകൃതിനി സര്ഗാഹന്ത്വേ തഥാ പരേ
മേഘങ്ങളിൽ വൃക്ഷം, ആന, കുതിര, മൃഗം തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ, യാതൊരു ക്രമമോ രൂപമോ ഇല്ലാത്ത പരമത്തിൽ സൃഷ്ടിയും 'ഞാൻ' എന്ന ബോധവും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
സര്ഗോ ഽവയവവദ് ഭാതി പരേ ഽനവയവേ ശിവേ । ഏവം തദുപമം വിദ്ധി കാര്യകാരണവദ് യഥാ
സൃഷ്ടി ഭാഗങ്ങളുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ പരമത്തിൽ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല; ഇത് കാരണഫലബന്ധം പോലെ മനസ്സിലാക്കണം.
അതശ് ശാന്തമ് അനായാസം നിരുപാധി ഗതഭ്രമമ് । ജഗതോ ഽസമ്ഭവാദ് ഏവ വ്യോമവത് സമമ് ആസ്യതാമ്
അതിനാല് ലോകം യഥാര്ത്ഥത്തില് ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ആകാശംപോലെ സമമായും, ശാന്തമായും, ശ്രമമില്ലാതെയും, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാതെയും ഇരിക്കണം.
ന ഭവന്തോ ന ച വയം ന ജഗന്തി ന ഖാദയഃ । സന്തി ശാന്തമ് അശേഷേണ ബ്രഹ്മേദം നിര്ഭരം സ്ഥിതമ്
നിങ്ങളും ഞങ്ങളുമോ ലോകങ്ങളും മൂലതത്ത്വങ്ങളും ഒന്നും യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് ഇല്ല; എല്ലാം പൂര്ണമായ ശാന്തിയില് നിലകൊള്ളുന്ന ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്.
അശേഷേഷ്വ് അവിശേഷേഷു ശാന്താശേഷവിശേഷതാ । സത്യാ സൈവാഹമ് ഇത്യ് ആശു ത്യക്ത്വാ മോക്ഷായ ഭാവ്യതാമ്
എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളിലും വ്യത്യാസമില്ലായ്മകളിലും പൂര്ണമായ ശാന്തത മാത്രമാണ് യഥാര്ത്ഥ വ്യത്യാസം; 'ഞാന് ഇതാണ്' എന്ന ഭാവം വേഗത്തില് ഉപേക്ഷിച്ച് മോക്ഷചിന്ത വളര്ത്തണം.
വേദനം ബന്ധനം വിദ്ധി വിദ്ധി മോക്ഷമ് അവേദനമ് । യഥാസ്ഥിതം യഥാചാരം ഭവ ശാന്തമ് അവേദനമ്
അനുഭവം ബന്ധനമാണെന്നും അനുഭവമില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷമെന്നും മനസ്സിലാക്കണം; സ്വഭാവത്തിന് യോജിച്ച രീതിയില് ശാന്തമായും അനുഭവമില്ലാതെയും ഇരിക്കണം.
ദ്രഷ്ടാ ന ദൃശ്യതാം യാതി ചിതിര് നായാതി ചേത്യതാമ് । ചേത്യാഭാവാദ് അജഗതി കẖ കിം ചേതയതാം കഥമ്
കാണുന്നവൻ കാണപ്പെടുന്നവനാവുന്നില്ല, ബോധം അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തുവായും മാറുന്നില്ല. അറിയാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ, ഈ ലോകം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ആരാണ് എന്തിനെ എങ്ങനെ അറിയാൻ പോകുന്നത്?
ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യദശാഭാവാജ് ജാഗ്രത്യ് ഏവ സുഷുപ്തവത് । ശരദാകാശകോശാഭമ് അസത്തോപമമ് ആസ്യതാമ്
കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവനും എന്ന നിലകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ആഴം ഉറക്കം പോലെ ആയിരിക്കും. ശരദ്കാലത്തെ ആകാശംപോലെ, ഒന്നുമില്ലാത്തതുപോലെയുള്ള ശാന്തതയിൽ നിലകൊള്ളണം.
തഥൈകം ബ്രഹ്മ ചിദ്രൂപേ പവനസ് സ്പന്ദനേ യഥാ । അത്ര ചിദ്ബോധതാ സര്ഗോ മോക്ഷോ ബ്രഹ്മൈകബോധതാ
അതിനുപോലെ, ബോധസ്വരൂപമായ ഏക ബ്രഹ്മം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, കാറ്റ് ചലനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ. ഇവിടെ ബോധം ഉണരുന്നത് സൃഷ്ടി എന്നാണ് പറയുന്നത്; ബ്രഹ്മം ഏകതയായി അറിയപ്പെടുന്നത് മോക്ഷം എന്നാണ്.
ചിത്സ്പന്ദോ ബ്രഹ്മമരുതോ യസ് സ സര്ഗ ഇതി സ്മൃതഃ । നാത്ര ചിത്സ്പന്ദനം യത് സ്യാന് നിര്വാണം തദ് ഉദാഹൃതമ്
ബോധത്തിന്റെ ചലനം, അതായത് ബ്രഹ്മത്തിന്റെ കാറ്റ്, സൃഷ്ടി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ ബോധത്തിന്റെ ചലനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതാണ് മോക്ഷം എന്ന് പറയുന്നു.
ബീജമ് അന്തര് യഥാ വേത്തി സ്വം രൂപം പല്ലവാദികമ് । തഥാ മഹാചിദ് അന്തസ്സ്ഥം സ്വം രൂപം വേത്തി സര്ഗതാമ്
ഒരു വിത്ത് അകത്തുതന്നെ തനിക്കുള്ള തൈയുടെ രൂപം അറിയുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ മഹത്തായ ചൈതന്യം അകത്തിരുത്തി തനിക്കുള്ള സൃഷ്ടിരൂപം അറിയുന്നു.
പത്ത്രാദിവേദനാദ് ബീജം യഥാ പത്ത്രാദി തിഷ്ഠതി । പരാ ചിത് സര്ഗസംവിത്തേസ് തഥാ ഭവതി സര്ഗഭാഃ
ഇലകളും മറ്റും അറിയുന്നതിലൂടെ വിത്ത് അവയുടെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, പരമമായ ചൈതന്യം സൃഷ്ടിയെ അറിയുന്നതിലൂടെ സൃഷ്ടിരൂപങ്ങളിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ ഭാവവികാരാഭാശ് ചിത് പരാ സര്ഗഭാസ് തഥാ । സര്വേ ബീജാദിദൃഷ്ടാന്താസ് തദ്രൂപാ ഏവ തന്മയാഃ
എങ്ങനെ പരമചൈതന്യം വിവിധ ഭാവങ്ങളായിത്തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ എല്ലാ വിത്ത് മുതലായ ഉദാഹരണങ്ങളും അതേ സ്വഭാവമുള്ളവയും അതിൽ ലയിച്ചവയുമാണ്.
നിര്വികാരം പരം ബ്രഹ്മമയം സര്വമ് ഇദം ജഗത് । നിര്വികാരമ് അനാദ്യന്തമ് ഏവം വിദ്ധി നിരാമയമ്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മാറ്റമില്ലാത്ത പരബ്രഹ്മസ്വരൂപമാണ്; മാറ്റമില്ലാത്തത്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതമായതും ആണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
നിജസങ്കല്പമാത്രാത്മാ നിജാസങ്കല്പനാത് ക്ഷയീ । ദ്വൈതാദ്വൈതവികാരോ ഽയം സങ്കല്പനഗരം യഥാ
സ്വന്തം ചിന്തകളാൽ തന്നെ ആത്മാവ് രൂപം കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ ചിന്തകൾ അവസാനിച്ചാൽ അതും ഇല്ലാതാകും. ഇരട്ടത്വവും ഏകത്വവും ഉണ്ടാകുന്നതും ഇല്ലാതാകുന്നതും എല്ലാം മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു നഗരത്തെപ്പോലെയാണ്.
ശൂന്യത്വാകാശയോര് ഭേദോ യാദൃശോ ഽവഗതസ് ത്വയാ । ഭേദം നിരാത്മകം വിദ്ധി താദൃശം ബ്രഹ്മസര്ഗയോഃ
ശൂന്യതക്കും ആകാശത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസം നീ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയോ, അതുപോലെ തന്നെ ബ്രഹ്മവും സൃഷ്ടിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നുമല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
മഹാചിദ്രൂപിണീ ശാന്താ യാ സത്താ ബ്രഹ്മണḫ പരാ । ഖതാ സേയമ് അഹം ത്വം ച മാ നരോ ഽസ്മീത്യ് അധോ വ്രജ
ആ മഹത്തായ ബോധവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ പരമമായ ബ്രഹ്മസ്വഭാവം ഈ ആകാശസദൃശമായ സത്തയാണ്. ഞാൻ, നീ, അവൻ, മനുഷ്യൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ തിരിച്ചറിയലുകളും താഴ്ന്ന ധാരണകളാണ്.
ബ്രഹ്മണ്യ് അസ്മിഞ് ജഗദ്രൂപേ ന കിഞ്ചിദ് അപി ജായതേ । ജാതമ് അപ്യ് അഥ നഷ്ടം ച ന നശ്യത്യ് അമ്ബുവീചിവത്
ബ്രഹ്മത്തിൽ, ലോകം എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ജനിക്കുന്നില്ല. ജനിച്ചതും നശിച്ചതും എന്നും വെള്ളത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
പദാര്ഥം ബ്രഹ്മരൂപേണ ബ്രഹ്മൈവാത്മനി തിഷ്ഠതി । അവയവീവാവയവേ ഖേ ഖം വാരീവ വാരിണി
ഒരു വസ്തു ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ് തന്നെ അതിന്റെ ഉള്ളിലായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ആകാശം ആകാശത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെയും, വെള്ളം വെള്ളത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെയും, ഭാഗം മുഴുവൻ ഭാഗത്തിനുള്ളിലാണെന്നതുപോലെ.
നിമേഷാര്ധാര്ധഭാഗേന ദേശാദ് ദേശാന്തരസ്ഥിതൌ । യദ് രൂപം സംവിദോ മധ്യേ സ സ്വഭാവ ഉപാസ്യതാമ്
ഒരു സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കുള്ള ഇടയിൽ, ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ പകുതിക്കാലം പോലും ഉണ്ടാകുന്ന അവബോധത്തിന്റെ രൂപം എന്താണോ, അതാണ് സ്വഭാവമായി ആലോചിക്കേണ്ടത്.
സങ്ക്ഷുബ്ധമ് അക്ഷുബ്ധമ് ഇതി ദ്വിരൂപം സംവിത്സ്വരൂപം പ്രവദന്തി സന്തഃ । ശ്രേയḫ പരം യേന സമീഹസേ ത്വം തദേകനിഷ്ഠോ ഭവ മാമതിര് ഭൂഃ
ചേതനയുടെ സ്വഭാവം ഉണർന്നതും ശാന്തമായതും എന്നിങ്ങനെ ഇരട്ടരൂപമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. നീ ഏത് പരമശ്രേയസ്സിനെയാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അതിലേയ്ക്ക് മാത്രം ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊള്ളുക; മനസ്സ് ചഞ്ചലമാകരുത്.
ദേശാദ് ദേശാന്തരം ദൂരം പ്രാപ്തായാസ് സംവിദẖ ക്ഷണാത് । യദ് രൂപമ് അമലം മധ്യേ തദ് രൂപം പരമാത്മനഃ
ഒരു സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കു ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എത്തുന്ന അവബോധത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ കാണുന്ന ആ നിർമ്മലമായ രൂപം തന്നെയാണ് പരമാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം.
ഗച്ഛഞ് ശൃണ്വന് സ്പൃശഞ് ജിഘ്രന്ന് ഉന്മിഷന് നിമിഷന് ഹസന് । നൂനം നിരാമയത്വായ നിത്യമ് ഏതന്മയോ ഭവ
നടക്കുമ്പോഴും കേൾക്കുമ്പോഴും തൊടുമ്പോഴും നക്കുമ്പോഴും കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോഴും അടയ്ക്കുമ്പോഴും ചിരിക്കുമ്പോഴും എല്ലായ്പ്പോഴും ഈ നിലയിൽ നിലകൊള്ളണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിർവ്യാധിയാകാൻ തീർച്ചയായും സാധിക്കും.
തത ഏവ നിരാഭാസാത് സത്യാന് നിര്വാസനൈഷണാത് । യഥാസ്ഥിതം യഥാചാരം മാ ചലാമരശൈലവത്
ഇവിടെ ഭ്രമങ്ങളോ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, നീ എങ്ങനെയോ അതുപോലെയേ ഇരിക്കേണ്ടത്; നീ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോഴും, മരണമില്ലാത്ത ഒരു പർവതംപോലെ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളണം.