യഥാ സ്വാവയവാ ഏവ സര്വോ ഹ്യ് അവയവീ ഭവേത് । നിത്യാനവയവം ശാന്തം ബ്രഹ്മൈവേദം തഥാ ജഗത്
ഏതുപോലെ ഒരു വസ്തു അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു, അതുപോലെ ഈ ലോകം ശാശ്വതവും ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതുമായ ശാന്തമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്.
ഭാണ്ഡലക്ഷാണി ധത്തേ ഽന്തശ് ചിദ്രൂപകനകേഷ്ടകാ । യദ് ഏവ സാ ചേതയതേ ജഗദാദീവ വേത്തി തത്
അകത്തുതന്നെ അനേകം രൂപങ്ങൾ, ബോധത്തിന്റെ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ഇട്ടക്കല്ലുകൾ പോലെ, അതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതു് എന്തിനെങ്കിലും അറിയുമ്പോൾ, അതു് ലോകം മുതലായവയെപ്പോലെ അറിയുന്നു.
ബ്രഹ്മൈവ കചതീവേദം സത് തയാച്ഛം ജഗത്തയാ । ചിദ്രൂപത്വാദ് ദ്രവാത്മത്വാത് തരങ്ഗാദിതയാമ്ബ്വ് ഇവ
ഈ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നതും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും അതേ ബ്രഹ്മമാണ്. അതിന്റെ സ്വഭാവം ജ്ഞാനവും ഒഴുകുന്ന സ്വഭാവവുമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, വെള്ളം തരംഗങ്ങളായി മാറുന്നതുപോലെ, ബ്രഹ്മവും ലോകമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
യദ് യച് ചേതയതേ ഽന്തസ് തജ് ജഗദാദീവ പശ്യതി । അരൂപമ് അപി രൂപം സ്വം യന് ന ചേതയതേ ന തത്
അത് അകത്തോട് എന്തിനെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അതിനെ ലോകം എന്നിങ്ങനെ കാണുന്നു. രൂപമില്ലാത്തതും അതിന്റെ മനസ്സിൽ രൂപംപിടിക്കുന്നു. അതിന് മനസ്സിലാകാത്തത് ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്.
ചേതനാചേതനത്വോക്തീ തസ്യേശത്വാത് സ്വദേഹഗേ । ഉപദേശാര്ഥമ് ഏവോക്തേ ന സദ്വിഷയമ് അര്ഥതഃ
ചേതനവും അചേതനവും എന്ന വ്യത്യാസം അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ അതിന് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉള്ളതിനാൽ ഉപദേശത്തിനായി മാത്രം പറയപ്പെട്ടതാണ്; യഥാർത്ഥത്തിൽ അതൊരു സത്യമല്ല.
ന ജഗത് സന് ന ചൈവാസദ് ഭാസതേ ചേതനാച് ചിതി । അചേതനാന് ന കചതി ക ഇവാത്ര ഗ്രഹോ ഹി നഃ
ലോകം സത്യമോ അസത്യമോ അല്ല; അത് ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നാണ് പ്രകാശിക്കുന്നത്, അചേതനത്തിൽ നിന്നല്ല. ഇവിടെ ആരാണ് അതിനെ പിടികൂടാൻ കഴിയുക? നമ്മുക്ക് പിടികൂടാനാകില്ലല്ലോ.
അചേതനം ചേതനം ച സ്പന്ദാസ്പന്ദവദ് ആത്മനഃ । സ്വായത്തേ ന കദര്ഥസ്ഥേ സ്വസ്ഥം പാഷാണവത് സ്ഥിതേ
അജ്ഞതയും ജ്ഞാനവും, ചലനവും അചലതയും പോലെ, എല്ലാം ആത്മാവിനാണ്. ആത്മാവ് സ്വയം തനിക്കുള്ളിൽ നിശ്ചലമായി നില്ക്കുമ്പോൾ, ഒരു കല്ലുപോലെ, ഒന്നും ബാധിക്കാത്തവനായി അവൻ ഇരിക്കുന്നു.
യസ്യേക്ഷിതസ്യ നോ സത്താ നാധാരോ ന ച കാരണമ് । സോ ഽഹമ് ഇത്യ് ഏവ വോ യക്ഷോ ന ജാനേ കുത ഉത്ഥിതഃ
നാം കാണുന്നതിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലയോ അടിസ്ഥാനമോ കാരണമോ ഇല്ല; ഈ 'ഞാൻ ഉണ്ടെന്നു' തോന്നുന്നത് വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്. ഇതെവിടുനിന്നാണ് ഉദിച്ചുവന്നതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.
യസ്യാഹമ് ഇതി യക്ഷസ്യ സത്തൈവാസ്തി ന സത്യതഃ । അഹോ നു ചിത്രം തേനേമേ ഭവന്തോ വിവശീകൃതാഃ
ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ഭ്രമത്തിന് വെറും നിലം കാണപ്പെടുന്നു, യഥാർത്ഥ സത്യം ഇല്ല. അതിനാൽ തന്നെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇതിൽ പെട്ട് ശക്തിയില്ലാതായി പോയത് എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്!
കാകതാലീയവദ് ഭ്രാന്തമ് അഹം ബ്രഹ്മണി ഭാസതേ । സ്വമ് ഏവ രൂപം ദൃഗ്ഭ്രാന്തൌ കേശോണ്ഡുകമ് ഇവാമ്ബരേ
കാക്കയും താളിയും ഒത്തുചേരുന്നതുപോലെ, ഭ്രമം ഉദിച്ച് ബ്രഹ്മണിൽ 'ഞാൻ' എന്ന തോന്നൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. കണ്ണ് തെറ്റി ആകാശത്ത് ഒരു രോമം അല്ലെങ്കിൽ പന്ത് കാണുന്നതുപോലെ തന്നെ.
ബ്രഹ്മൈവാഹം ജഗച് ചാത്ര കുതോ നാശസമുദ്ഭവൌ । അതോ ഹര്ഷവിഷാദാനാം കിം ക്വേവ കഥമ് ആസ്പദമ്
ഞാനും ഈ ലോകവും ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്. അങ്ങനെ വരുമ്പോള് ഉല്പത്തി അല്ലെങ്കില് നാശം എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? അതിനാല് സന്തോഷത്തിനോ ദുഃഖത്തിനോ മറ്റേതെങ്കിലും അവസ്ഥകള്ക്കോ ഇവിടെ സ്ഥാനം ഇല്ല.
സര്വേശ്വരത്വാദ് ഈശസ്യ വിഭാതീദം പ്രചേതിതമ് । അചേതിതം ച നോ ഭാതി തേനാചേതിതമ് അസ്തു തേ
സകലത്തിന്റെയും അധിപനാകുന്ന ഈശ്വരന്റെ ചിത്തം കൊണ്ടാണ് ഈ ബോധം തെളിയുന്നത്. ബോധമില്ലാത്തത് തെളിയുന്നില്ല — അതിനാല് ബോധമില്ലാത്തത് നിനക്കായി അങ്ങനെയിരിക്കുക.
കാകതാലീയവച് ചിത്ത്വാജ് ജഗദ്വദ് ഭാതി ബ്രഹ്മഖമ് । സ്വപ്നസങ്കല്പപുരവത് തത് തസ്മാദ് ഭിദ്യതേ കഥമ്
കാക്കയും താളപ്പഴവും യാദൃശ്ചികമായി കൂടിവരുന്നതുപോലെ, ചിത്തം കൊണ്ടാണ് ലോകം ബ്രഹ്മാകാശത്തില് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. സ്വപ്നനഗരങ്ങളും മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ചവയും അങ്ങനെ തന്നെ. അങ്ങനെ വരുമ്പോള് അവയ്ക്ക് യഥാര്ത്ഥ വ്യത്യാസം എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?
യഥോര്മ്യാദി ജലേ വൃക്ഷേ വാ യഥാ സാലഭഞ്ജികാ । യഥാ ഘടാദയോ ഭൂമൌ തഥാ ബ്രഹ്മണി സര്ഗതാഃ
എങ്ങനെ തിരകള് വെള്ളത്തില് ഉണരുന്നു, മരത്തില് ഒരു രൂപം കാണപ്പെടുന്നു, മണ്ണില് കുപ്പികളും മറ്റും ഉണ്ടാകുന്നു, അതുപോലെയാണ് സൃഷ്ടികള് ബ്രഹ്മത്തില് ഉണരുന്നത്.
അനാകൃതാവ് അസംസ്ഥാനേ സ്വച്ഛേ യദ് അനുഭൂയതേ । തത് തദ് ഏവാത ഉദിതം കിം നാമാഹം ജഗന്തി കിമ്
രൂപം ഇല്ലാതെയും നിലയില്ലാതെയും സുതാരമായ നിലയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതെന്താണോ, അതേ അതാണ് 'ഞാൻ', 'ലോകങ്ങൾ', 'ഇത് എന്ത്?' എന്നിങ്ങനെയുള്ളതൊക്കെയും.
മരുതസ് സ്പന്ദവൈചിത്ര്യം സത്തയൈവ യഥാ തഥാ । ബ്രഹ്മണോ നിസ്സ്വഭാവസ്യ ജഗദാദ്യ് അഹമാദി ച
കാറ്റിന്റെ കുലുക്കങ്ങളിൽ കാണുന്ന വൈവിധ്യം അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ, സ്വഭാവമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ലോകവും 'ഞാൻ' എന്ന ബോധവും മറ്റെല്ലാം ഉദിക്കുന്നത്.
യഥാഭ്രേ ലക്ഷ്യതേ വൃക്ഷഗജവാജിമൃഗാദിതാ । അസന്നിവേശാകൃതിനി സര്ഗാഹന്ത്വേ തഥാ പരേ
മേഘങ്ങളിൽ വൃക്ഷം, ആന, കുതിര, മൃഗം തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ, യാതൊരു ക്രമമോ രൂപമോ ഇല്ലാത്ത പരമത്തിൽ സൃഷ്ടിയും 'ഞാൻ' എന്ന ബോധവും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
സര്ഗോ ഽവയവവദ് ഭാതി പരേ ഽനവയവേ ശിവേ । ഏവം തദുപമം വിദ്ധി കാര്യകാരണവദ് യഥാ
സൃഷ്ടി ഭാഗങ്ങളുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ പരമത്തിൽ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല; ഇത് കാരണഫലബന്ധം പോലെ മനസ്സിലാക്കണം.
അതശ് ശാന്തമ് അനായാസം നിരുപാധി ഗതഭ്രമമ് । ജഗതോ ഽസമ്ഭവാദ് ഏവ വ്യോമവത് സമമ് ആസ്യതാമ്
അതിനാല് ലോകം യഥാര്ത്ഥത്തില് ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ആകാശംപോലെ സമമായും, ശാന്തമായും, ശ്രമമില്ലാതെയും, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാതെയും ഇരിക്കണം.
ന ഭവന്തോ ന ച വയം ന ജഗന്തി ന ഖാദയഃ । സന്തി ശാന്തമ് അശേഷേണ ബ്രഹ്മേദം നിര്ഭരം സ്ഥിതമ്
നിങ്ങളും ഞങ്ങളുമോ ലോകങ്ങളും മൂലതത്ത്വങ്ങളും ഒന്നും യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് ഇല്ല; എല്ലാം പൂര്ണമായ ശാന്തിയില് നിലകൊള്ളുന്ന ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്.
അശേഷേഷ്വ് അവിശേഷേഷു ശാന്താശേഷവിശേഷതാ । സത്യാ സൈവാഹമ് ഇത്യ് ആശു ത്യക്ത്വാ മോക്ഷായ ഭാവ്യതാമ്
എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളിലും വ്യത്യാസമില്ലായ്മകളിലും പൂര്ണമായ ശാന്തത മാത്രമാണ് യഥാര്ത്ഥ വ്യത്യാസം; 'ഞാന് ഇതാണ്' എന്ന ഭാവം വേഗത്തില് ഉപേക്ഷിച്ച് മോക്ഷചിന്ത വളര്ത്തണം.
വേദനം ബന്ധനം വിദ്ധി വിദ്ധി മോക്ഷമ് അവേദനമ് । യഥാസ്ഥിതം യഥാചാരം ഭവ ശാന്തമ് അവേദനമ്
അനുഭവം ബന്ധനമാണെന്നും അനുഭവമില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷമെന്നും മനസ്സിലാക്കണം; സ്വഭാവത്തിന് യോജിച്ച രീതിയില് ശാന്തമായും അനുഭവമില്ലാതെയും ഇരിക്കണം.
ദ്രഷ്ടാ ന ദൃശ്യതാം യാതി ചിതിര് നായാതി ചേത്യതാമ് । ചേത്യാഭാവാദ് അജഗതി കẖ കിം ചേതയതാം കഥമ്
കാണുന്നവൻ കാണപ്പെടുന്നവനാവുന്നില്ല, ബോധം അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തുവായും മാറുന്നില്ല. അറിയാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ, ഈ ലോകം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ആരാണ് എന്തിനെ എങ്ങനെ അറിയാൻ പോകുന്നത്?
ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യദശാഭാവാജ് ജാഗ്രത്യ് ഏവ സുഷുപ്തവത് । ശരദാകാശകോശാഭമ് അസത്തോപമമ് ആസ്യതാമ്
കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവനും എന്ന നിലകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ആഴം ഉറക്കം പോലെ ആയിരിക്കും. ശരദ്കാലത്തെ ആകാശംപോലെ, ഒന്നുമില്ലാത്തതുപോലെയുള്ള ശാന്തതയിൽ നിലകൊള്ളണം.
തഥൈകം ബ്രഹ്മ ചിദ്രൂപേ പവനസ് സ്പന്ദനേ യഥാ । അത്ര ചിദ്ബോധതാ സര്ഗോ മോക്ഷോ ബ്രഹ്മൈകബോധതാ
അതിനുപോലെ, ബോധസ്വരൂപമായ ഏക ബ്രഹ്മം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, കാറ്റ് ചലനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ. ഇവിടെ ബോധം ഉണരുന്നത് സൃഷ്ടി എന്നാണ് പറയുന്നത്; ബ്രഹ്മം ഏകതയായി അറിയപ്പെടുന്നത് മോക്ഷം എന്നാണ്.
ചിത്സ്പന്ദോ ബ്രഹ്മമരുതോ യസ് സ സര്ഗ ഇതി സ്മൃതഃ । നാത്ര ചിത്സ്പന്ദനം യത് സ്യാന് നിര്വാണം തദ് ഉദാഹൃതമ്
ബോധത്തിന്റെ ചലനം, അതായത് ബ്രഹ്മത്തിന്റെ കാറ്റ്, സൃഷ്ടി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ ബോധത്തിന്റെ ചലനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതാണ് മോക്ഷം എന്ന് പറയുന്നു.
ബീജമ് അന്തര് യഥാ വേത്തി സ്വം രൂപം പല്ലവാദികമ് । തഥാ മഹാചിദ് അന്തസ്സ്ഥം സ്വം രൂപം വേത്തി സര്ഗതാമ്
ഒരു വിത്ത് അകത്തുതന്നെ തനിക്കുള്ള തൈയുടെ രൂപം അറിയുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ മഹത്തായ ചൈതന്യം അകത്തിരുത്തി തനിക്കുള്ള സൃഷ്ടിരൂപം അറിയുന്നു.
പത്ത്രാദിവേദനാദ് ബീജം യഥാ പത്ത്രാദി തിഷ്ഠതി । പരാ ചിത് സര്ഗസംവിത്തേസ് തഥാ ഭവതി സര്ഗഭാഃ
ഇലകളും മറ്റും അറിയുന്നതിലൂടെ വിത്ത് അവയുടെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, പരമമായ ചൈതന്യം സൃഷ്ടിയെ അറിയുന്നതിലൂടെ സൃഷ്ടിരൂപങ്ങളിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ ഭാവവികാരാഭാശ് ചിത് പരാ സര്ഗഭാസ് തഥാ । സര്വേ ബീജാദിദൃഷ്ടാന്താസ് തദ്രൂപാ ഏവ തന്മയാഃ
എങ്ങനെ പരമചൈതന്യം വിവിധ ഭാവങ്ങളായിത്തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ എല്ലാ വിത്ത് മുതലായ ഉദാഹരണങ്ങളും അതേ സ്വഭാവമുള്ളവയും അതിൽ ലയിച്ചവയുമാണ്.
നിര്വികാരം പരം ബ്രഹ്മമയം സര്വമ് ഇദം ജഗത് । നിര്വികാരമ് അനാദ്യന്തമ് ഏവം വിദ്ധി നിരാമയമ്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മാറ്റമില്ലാത്ത പരബ്രഹ്മസ്വരൂപമാണ്; മാറ്റമില്ലാത്തത്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതമായതും ആണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.