സുസ്തമ്ഭമ് അലമ് ആലിങ്ഗ്യ സ്വാത്മാനമ് അജരാമരമ് । തിഷ്ഠാവഷ്ടബ്ധധീരാത്മാ സുസ്തമ്ഭമ് ഇവ മന്ദിരമ്
നമ്മുടെ മരിക്കാത്ത, വൃദ്ധിയില്ലാത്ത ആത്മാവിനെ ഉറപ്പോടെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, മനസ്സ് അചഞ്ചലമായി, ക്ഷേത്രത്തിലെ ദൃഢമായ തൂണുപോലെ നിലകൊള്ളണം.
ജഗദ്വൃക്ഷപദാര്ഥൌഘപുഷ്പാമോദശ്രിയം പരാമ് । സംവിദം സംവിദന് സ്വച്ഛാമ് ആസ്സ്വാന്തര്മുഖമ് അച്യുതഃ
ലോകമെന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെയും അതിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും മഹിമയുംപോലെയുള്ള അത്യുന്നതവും നിർമ്മലവുമായ ബോധത്തെ മനസ്സിലാക്കി, അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, അക്ഷരനായവനേ, നിലകൊള്ളണം.
അന്തര്മുഖതയാ നിത്യം കാര്യമ് ആഹരതാം ബഹിഃ । ജീവതാമ് അപി നോദേതി വാസനാ ദൃഷദാമ് ഇവ
എപ്പോഴും അകത്തേക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, കല്ലുകൾക്ക് പോലെ, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉദയിക്കാറില്ല.
പുനḫപ്രസരണോന്മുക്തമ് അന്തസ്സുപ്തം മനẖ കുരു । കുര്വന് സര്വാണി കര്മാണി കൂര്മാങ്ഗവദ് അവൃത്തിമാന്
പുറത്തേക്ക് പടർന്നുപോകുന്ന സ്വഭാവം വിട്ട്, മനസ്സ് അകത്തേക്ക് ശാന്തമായി സൂക്ഷിക്കുക. എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുമ്പോഴും, ആമയുടെ അവയവങ്ങൾപോലെ മനസ്സ് പിൻവലിച്ച് നിലനിർത്തണം.
അന്തര്വൃത്തിവിഹീനേന ബഹിര്വൃത്തിമതേവ ച । സുപ്തപ്രബുദ്ധപ്രായേണ കാര്യമ് ആചര ചേതസാ
അകത്തുള്ള ചിന്തകളൊന്നുമില്ലാതെ പുറത്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നവനെന്നപോലെ, ഉറക്കത്തിനും ഉണരുവാനും ഇടയിൽ കഴിയുന്ന മനസ്സോടെ നീ പ്രവർത്തനം നടത്തണം.
ബാലമൂകാദിവിജ്ഞാനവദ് അന്തസ്ത്യക്തവാസനമ് । ഭവതẖ കുര്വതẖ കാര്യം ഖവച് ചിത്തം ന ലിപ്യതേ
കുഞ്ഞിനോ വാചാരഹിതനോ പോലെയുള്ള അവബോധത്തോടെ, അകത്തുള്ള ആസക്തികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആകാശം പോലെ മനസ്സ് ഒന്നിലും അണിയില്ല.
വൃത്തിത്യാഗവിലീനേന കിഞ്ചിത്പ്രസരതാ ബഹിഃ । അന്തര് അത്യന്തസുപ്തേന ചേതസാ തിഷ്ഠ വിജ്വരമ്
പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സ് ലയിപ്പിച്ച്, പുറത്തേക്ക് അല്പം മാത്രം വ്യാപിപ്പിച്ച്, അകത്തുനിന്ന് ആഴത്തിലുള്ള വിശ്രമത്തിൽ, വേദനകളൊന്നുമില്ലാതെ നിലകൊൾക.
അസങ്കല്പകലങ്കായാം ജ്ഞാനാച് ചിത്തക്ഷയോദയേ । ശുദ്ധായാം സംവിദി സ്ഥിത്വാ കുരു മാ കുരു വാനഘ
ചിന്തകളുടെയും കൽപ്പനകളുടെയും മങ്ങലൊന്നുമില്ലാത്ത, മനസ്സിന്റെ ലയവും ഉദയവും വഴി ഉദിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ നിലകൊൾക; പ്രവർത്തിച്ചാലും പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാലും മതിയാകുന്നു, പാപരഹിതനേ.
സുഷുപ്തസമയാ വൃത്ത്യാ ജാഗ്രദ് വ്യവഹരന് സ്വപന് । ഗൃഹാണ മാ കിഞ്ചിദ് അപി മാ ച കിഞ്ചിത് പരിത്യജ
ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിന്റെ ഭാവത്തിൽ ജാഗ്രതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുമ്പോഴും, ഒന്നും പിടിക്കരുത്, ഒന്നും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
ജാഗ്രത്യ് അപി സുഷുപ്തശ് ചേജ് ജാഗര്ഷി ച സുഷുപ്തകേ । ജാഗ്രത്സുഷുപ്തയോര് ഐക്യാത് തദ് അസ്യ് അസി നിരാമയഃ
ജാഗ്രതയിൽ ഉറക്കത്തിൽപോലെയും, ഉറക്കത്തിൽ ജാഗ്രതയിൽപോലെയും ആയാൽ, ജാഗ്രതയും ഉറക്കവും ഒന്നാകുമ്പോൾ നീ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു.
ഏവമ് ആദ്യന്തരഹിതമ് അഭ്യാസേന ശനൈശ് ശനൈഃ । പദമ് ആസാദയാദ്വന്ദ്വമ് അതീതം സര്വവസ്തുനഃ
ഇങ്ങനെ തുടർച്ചയായ അഭ്യാസത്തിലൂടെ, ക്രമേണ ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ലാത്ത, എല്ലാ ദ്വന്ദങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ച അവസ്ഥയെ നേടുക.
ന ച ദ്വൈതം ന ചൈവൈക്യം ജഗദ് ഇത്യ് ഏവ നിശ്ചയീ । പരമാമ് ഏഹി വിശ്രാന്തിമ് ആകാശവിശദാശയഃ
ലോകം ദ്വൈതവുമല്ല, ഏകത്വവുമല്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കുക; ആകാശം പോലെ നിർമ്മലമായ മനസ്സോടെ പരമമായ വിശ്രമം പ്രാപിക്കുക.
യദ്യ് ഏവം മുനിശാര്ദൂല തദ് അഹമ്പ്രത്യയാത്മകഃ । ഭവാന് ഏവേഹ കിം താവദ് വസിഷ്ഠാഖ്യസ് തതോ വദ
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, ഇതിങ്ങനെ തന്നെയെങ്കിൽ, ഈ 'ഞാൻ' എന്ന ബോധത്തിന്റെ സാക്ഷാൽ സ്വരൂപം ഭഗവാനാണ്. എന്നാൽ, ഇവിടെ നിങ്ങളെ 'വസിഷ്ഠൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അതിന്റെ കാരണം ദയവായി പറയൂ.
രാഘവേ ഗദതി ത്വ് ഏവം വസിഷ്ഠോ വദതാം വരഃ । തൂഷ്ണീമ് ഏവ മുഹൂര്താര്ധമ് അതിഷ്ഠത് സ്പഷ്ടചേഷ്ടിതഃ
രാഘവൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വാക്കിൽ ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ള വസിഷ്ഠൻ അൽപ്പനേരം മുഴുവൻ ശാന്തനായി നിന്നു; അവന്റെ ചലനങ്ങൾ സുതാര്യമായിരുന്നു.
തസ്മിംസ് തൂഷ്ണീം സ്ഥിതേ കിം സ്യാദ് ഇതി സഭ്യേ മഹാജനേ । പതിതേ സംശയാമ്ഭോധൌ രാമḫ പുനര് ഉവാച ഹ
വസിഷ്ഠൻ അപ്രത്യക്ഷനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ മഹാസഭയിലെ എല്ലാവരും ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന സംശയത്തിൽ ആഴത്തിൽ മുങ്ങി. അപ്പോൾ രാമൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
കിമര്ഥം ഭഗവംസ് തൂഷ്ണീം ഭവാന് അഹമ് ഇവ സ്ഥിതഃ । ന സോ ഽസ്തി ജഗതി ന്യായസ് സതാം യത്രോത്തരക്ഷയഃ
ഭഗവാനേ, ഞാൻ പോലെ തന്നെ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് മൗനത്തിൽ ആയിരുന്നു? ഈ ലോകത്ത് സത്യവാന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഉത്തരം പറയാതെ വിടുന്നത് യുക്തിയില്ലാത്ത കാര്യമാണ്.
ന മേ വക്തുമ് അശക്യത്വാദ് ഉക്തിക്ഷയ ഉപസ്ഥിതഃ । കിം തു പ്രശ്നസ്യ തേ ഽദ്യാസ്യ തൂഷ്ണീമ് ഏവാനഘോത്തരഃ
എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് വാക്കുകൾക്ക് ഇതോടെ അവസാനമാകുന്നത്. ഇന്നത്തെ നിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഉത്തരം പറയാതെ മൗനമായിരിക്കുന്നു; ഇതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല.
ദ്വിവിധോ ഭവതി പ്രഷ്ടാ തത്ത്വജ്ഞോ ഽജ്ഞോ ഽഥ വാപി ച । അജ്ഞസ്യാജ്ഞതയാ ദേയോ ജ്ഞസ്യ തു ജ്ഞതയോത്തരഃ
രണ്ടുതരത്തിലുള്ള ചോദിക്കുന്നവർ ഉണ്ടു: സത്യം അറിയുന്നവരും അറിയാത്തവരും. അറിയാത്തവർക്കു അവരുടെ അജ്ഞാനത്തിന് അനുസരിച്ച് ഉത്തരം നൽകണം; അറിവുള്ളവർക്കു അവരുടെ അറിവനുസരിച്ച് ഉത്തരം നൽകണം.
ഏതാവന്തമ് അഭൂത് കാലം ഭവാന് അജ്ഞാതതത്പദഃ । ഭാജനം സവികല്പാനാമ് ഉത്തരാണാം മഹാമതേ
ഇത്രയും കാലം നീ ആ പരമാവസ്ഥയെ അറിയാതെ കഴിഞ്ഞു; നീ പലതരം വ്യത്യാസങ്ങളുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ.
തജ്ജ്ഞസ് ത്വമ് അധുനാ ജാതോ വിശ്രാന്തḫ പരമേ പദേ । യോഗ്യോ ന സവികല്പാനാമ് ഉത്തരാണാമ് അസി സ്ഫുടമ്
ഇപ്പോൾ നീ ആ പരമാവസ്ഥയിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ അറിയുന്നവനായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉള്ള ഉത്തരങ്ങൾ ഇനി നിനക്ക് യോജ്യമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
യാവാന് കശ്ചിത് കിലോല്ലേഖോ വാങ്മയോ വദതാം വര । സൂക്ഷ്മാര്ഥḫ പരമാര്ഥോ വാ ബഹുര് അല്പതരോ ഽപി വാ
ഏതെങ്കിലും വാക്ക് ഉയർന്നുവന്നാൽ — അതിൽ സൂക്ഷ്മമായ അർത്ഥമോ, പരമാർത്ഥമോ, അധികമോ കുറവോ ഉള്ളതായാലും — അതെല്ലാം, വാക്കുകളിലേറെ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, ഒരുപോലെ തന്നെയാണ്.
പ്രതിയോഗിവ്യവച്ഛേദസങ്ഖ്യാഭേദാദിഭിര് ഭ്രമൈഃ । സ സ സര്വോ ഽങ്കിതസ് സാധോ ഭാ ഇവ ത്രസരേണുഭിഃ
അവയെല്ലാം വ്യത്യാസം, വിഭജനം, എണ്ണങ്ങൾ, ഭേദം എന്നിവ പോലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; മഹാനേ, ഒരു ഉപരിതലം പൊടിക്കണികകളാൽ ചിഹ്നിതമാകുന്നതുപോലെ.
ഉത്തരം സകലങ്കം ച തജ്ജ്ഞോ നാര്ഹതി സുന്ദര । നാകലങ്കാ ച വാഗ് അസ്തി ത്വം ച തജ്ജ്ഞതരസ് സ്ഥിതഃ
അത്തരത്തിൽ അർത്ഥം അറിഞ്ഞവൻ അഴുക്കുള്ള മറുപടി അർഹിക്കുന്നില്ല; അഴുക്കില്ലാത്ത വാക്ക് എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നതുമില്ല; നീ അർത്ഥം അറിയുന്നവനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാഭൂതം ച വക്തവ്യം ജ്ഞസ്യാന്തേവാസിനോ മയാ । യഥാഭൂതം വിദുẖ കാഷ്ഠമൌനമ് അന്തവിവര്ജിതമ്
സത്യസന്ധനായ ശിഷ്യനോട് ഞാൻ പറയേണ്ടത് യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കണം; യാഥാർത്ഥ്യം അറിയുന്നവർക്ക് അതിജ്ഞാനമായ മൗനം അവസാനമില്ലാത്തതാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
അവിരാമമ് അസങ്കല്പം മൌനമ് ആഹുḫ പരം പദമ് । തദ് ഏവ തവ തജ്ജ്ഞസ്യ ദത്തസ് സുന്ദര ഉത്തരഃ
തുടരുന്ന, ആലോചനകളില്ലാത്ത മൗനം തന്നെയാണ് പരമാവസ്ഥ എന്ന് പറയുന്നു. അതാണ്, ജ്ഞാനമുള്ളവനേ, നിനക്കു നൽകിയ മനോഹരമായ ഉത്തരം.
യന്മയോ ഹി ഭവത്യ് അങ്ഗ പുരുഷോ വക്തി താദൃശമ് । ജ്ഞേയമാത്രമ് അസച് ചാഹം വാഗതീതേ പദേ സ്ഥിതഃ
എന്തുകൊണ്ടാണോ ഒരാൾ ഉണ്ടാകുന്നത്, അതുപോലെയാണ് അവൻ സംസാരിക്കുന്നത്, പ്രിയനായവനേ. ഞാൻ വെറും അറിവാണ്, അസ്തിത്വമില്ലാത്തത്, വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള അവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
വാഗതീതപദസ്ഥോ ഹി കഥം ഗൃഹ്ണാതി വാങ്മലമ് । അവാച്യം വച്മി നോ തേന വാഗ് ഘി സങ്കല്പനാങ്കിതാ
വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള അവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ എങ്ങനെ വാക്കിന്റെ അശുദ്ധി സ്വീകരിക്കും? പറയാൻ കഴിയാത്തത് ഞാൻ പറയുന്നില്ല, കാരണം വാക്ക് ആലോചനകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതാണ്.
വാചി യേ യേ പ്രവര്തന്തേ താന് അനാദൃത്യ ദോഷകാന് । പ്രതിയോഗിവ്യവച്ഛേദപൂര്വകാന് വദ കോ ഭവാന്
വാക്കിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരുടെ ദോഷങ്ങൾ അവഗണിച്ച്, എതിര്ഭാവങ്ങൾ എല്ലാം ഒഴിവാക്കി മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന നീ ആരാണെന്ന് പറയൂ.
ഏവം സ്ഥിതേ രാഘവേഹ യഥാഭൂതമ് ഇദം ശൃണു । കസ് ത്വം കോ ഽഹം ജഗദ് വാ കിമ് ഇതി തത്ത്വവിദാം വര
രാഘവാ, ഇങ്ങനെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നപ്പോൾ, യാഥാർത്ഥ്യം ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ: നീ ആരാണ്? ഞാൻ ആരാണ്? ലോകം എന്താണ്? സത്യം അറിയുന്നവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
അയം താവദ് അഹം ശാന്തശ് ചിദാലോകോ നിരാമയഃ । ചേത്യസംവേദ്യരഹിതസ് സര്വസങ്കല്പനാതിഗഃ
ഞാൻ സമാധാനമുള്ളവൻ, ബോധത്തിന്റെ പ്രകാശം, രോഗമില്ലാത്തവൻ, അറിയപ്പെടുന്ന ഒന്നുമില്ലാത്തവൻ, എല്ലാ ആശയങ്ങൾക്കും അതീതനായവൻ.