നാസ്ത്യ് ഏവ പൌരുഷാദ് അന്യാ സംസാരോത്തരണേ ഗതിഃ । നിരഹമ്ഭാവരൂപേ ഽസ്മിന് വാസനാക്ഷയനാമനി
ഇഹലോകത്തെ കടന്ന് പോവാൻ സ്വന്തം ശ്രമം ഒഴികെ മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല. അഹങ്കാരമില്ലാത്ത ഈ നിലയിൽ, വാസനകൾ നശിക്കുന്നതെന്നാണു പറയുന്നത്.
ആദ്യൈവ സംവിദ് അസ്തീഹ സോ ഽങ്കുരോ ബീജമ് അസ്തി തത് । തത് കര്മ തച് ച പുരുഷസ് തദ് ദൈവം തച് ഛുഭാശുഭമ്
ഇവിടെ ആദിയിൽ ബോധം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതാണ് മുള, അതാണ് വിത്ത്, അതാണ് പ്രവർത്തി, അതാണ് മനുഷ്യൻ, അതാണ് വിധി, അതാണ് നല്ലതും ചീത്തയും.
ന ബീജമ് ആദാവ് അസ്ത്യ് അന്യന് നാങ്കുരോ ന ച വാ നരഃ । ന കര്മ ന ച ദൈവാദി കേവലം വിദ് ഉദേതി ഹി
ആദിയിൽ മറ്റൊരു വിത്തും ഇല്ല, മുളയും ഇല്ല, മനുഷ്യനും ഇല്ല, പ്രവർത്തിയും വിധിയും ഒന്നും ഇല്ല—ബോധം മാത്രം ഉദിക്കുന്നു.
നോ ബീജമ് അസ്തി ന കിലാങ്കുരകോ ഽപി വാസ്തി നാപ്യ് അസ്തി കര്മ പുരുഷശ് ച ന വാസ്തി സാധോ । ഏകം തു വിത്ത്വമ് ഉദിതം ഹ്യ് അനയാഭിധാനലക്ഷ്മ്യാ നടസ് സുരനരാസുരശോഭയേവ
വിത്തും ഇല്ല, മുളയും ഇല്ല, പ്രവർത്തിയും ഇല്ല, മനുഷ്യനും ഇല്ല, സദോ. ഈ പേരിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ബോധം മാത്രം ഉദിക്കുന്നു, നടൻ ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും അസുരന്മാരെയും അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെ.
ഇത്യ് ഏവ നിശ്ചയമ് അനാമയ ഭാവയിത്വാ ത്യക്ത്വാ ഭൃശം പുരുഷകര്മവിചാരശങ്കാമ് । നിര്വാസനസ് സകലസങ്കലനാവിമുക്തസ് സംവിദ്വപുര് നനു യഥാഭിമതേച്ഛമ് ആസ്സ്വ
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ ദു:ഖമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെ ആലോചിച്ച്, വ്യക്തിപരമായ പരിശ്രമത്തിന്റെ ഫലത്തിൽ സംശയങ്ങൾ മുഴുവൻ വിട്ട്, മനസ്സിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളും എല്ലാ ഭാവനകളും വിട്ട്, ശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ രൂപമായ നീ ഇഷ്ടം പോലെ ശാന്തമായി ഇരിക്കണം.
പ്രശാന്തസര്വേച്ഛമ് അശങ്കമ് അച്ഛചിന്മാത്രസംസ്ഥോ ഽഖിലകാര്യകാരീ । ആത്മൈകരാമḫ പരിപൂര്ണകാമോ ഭവാഭയോ രാമ ശമാഭിരാമഃ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ശമിച്ചവനായി, ഭയവും സംശയവും ഇല്ലാതെ, സുതാര്യമായ ശുദ്ധബോധത്തിൽ മാത്രം നിലകൊണ്ടു, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും നിർവഹിച്ച്, ആത്മാവിൽ മാത്രം ആനന്ദം കണ്ടെത്തി, എല്ലാ വേതനങ്ങളും നിറഞ്ഞവനായി, ഹേ രാമ, സമാധാനത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനായി ഇരിക്കണം.
നിത്യമ് അന്തര്മുഖസ് തിഷ്ഠ വീതരാഗോ വിവാസനഃ । ചിന്മാത്രമ് അമലം ശാന്തം ബ്രഹ്മ സര്വത്ര ഭാവയന്
എപ്പോഴും ഉള്ളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കെട്ടി, രാഗം വിട്ട്, മനസ്സിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള ശുദ്ധവും നിർമലവും ശാന്തവുമായ ബോധം ബ്രഹ്മം എന്നതിനെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.
ആകാശവിശദപ്രജ്ഞശ് ചിന്മാത്രൈകഘനസ്ഥിതിഃ । സമസ് സോമ്യസ് സമാനന്ദസ് സദ്ബ്രഹ്മോദ്ബൃംഹിതാശയഃ
ആകാശം പോലെ വ്യക്തമായ ബോധത്തോടെയും, ശുദ്ധബോധത്തിന്റെ ഏകതയിൽ ഉറച്ചവനായി, മനസ്സിൽ സമത്വവും സൗമ്യതയും സമാനമായ ആനന്ദവും നിറച്ച്, സത്യമായ ബ്രഹ്മം മനസ്സിനെ വിശാലമാക്കുന്നവനായി ഇരിക്കണം.
ശോകേഷ്വ് ആപത്സു ഘോരാസു സങ്കടേഷ്വ് അവടേഷു ച । യഥാപ്രാപ്തേഷു സര്വേഷു ഖര്വേഷൂന്നതിമത്സു ച
ദു:ഖങ്ങളിലും വലിയ അപകടങ്ങളിലും കഷ്ടതകളിലും ഭീഷണികളിലും, താഴ്ന്നതോ ഉയർന്നതോ ആയ ജീവിതത്തിലെ ഏത് സാഹചര്യങ്ങളിലും,
യഥാക്രമം യഥാദേശം കുരു ദുẖഖമ് അദുẖഖിതഃ । ബാഷ്പാക്രന്ദാദിപര്യന്തം വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുസരിച്ച് നീ ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യുക; ദു:ഖം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിൽ അതിന്റെ ഭാരമില്ലാത്തവനായി ഇരിക്കുക; അകത്തുള്ള വാസനകൾ കൊണ്ടു മറഞ്ഞവനെപ്പോലെ, കണ്ണീരോ വിലാപമോ വരുമ്പോഴും അതിൽ മുഴുകിയവനായി പെരുമാറുക.
സമാഗമേഷു കാന്താനാം ചോത്സവേഷൂദയേഷു ച । ആനന്ദം ഭജ സോമ്യാത്മാ വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ഉത്സവങ്ങളിലും സന്തോഷകരമായ അവസരങ്ങളിലും, സ്നേഹമുള്ള മനസ്സോടെ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുക; അകത്തുള്ള വാസനകൾ കൊണ്ടു മറഞ്ഞവനെപ്പോലെ പെരുമാറുക.
ഭൂതാനി മൃത്യുകാര്യേഷു സങ്ഗ്രാമാദിഷു നിര്ദയമ് । ദഹാനലസ് തൃണാനീവ വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
ജീവികൾ മരണമടയുമ്പോഴും, യുദ്ധം പോലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിലും, കരുണയില്ലാതെ, തീ പുല്ല് കത്തിക്കുന്നതുപോലെ, അകത്തുള്ള വാസനകൾ കൊണ്ടു മറഞ്ഞവനെപ്പോലെ പെരുമാറുക.
ക്രമാഗതേഷ്വ് അഖിന്നോ ഽര്ഥം ബകവച് ചിന്തയാര്ജയ । അര്ഥോപാര്ജനകാര്യേഷു വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
നീ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ ക്ഷീണം കൂടാതെ, ക്രമമായി, കിളി പോലെ, ആലോചിച്ച് ശ്രമിക്കണം. ആവശ്യമുള്ളതു നേടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ വാസനകളും മായയും നിറഞ്ഞവനായി മാറരുത്.
ബലാദ് വിദലയാശേഷാന് അരീന് അരിനിസൂദന । വാതോ രിക്താന് ഇവാമ്ഭോദാന് വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
ശത്രുക്കളെ നീ ശക്തിയായി തകർക്കണം, ശത്രുനാശകനേ, കാറ്റ് ശൂന്യമായ മേഘങ്ങളെ പടർത്തുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ, മനസ്സിൽ വാസനകളും മായയും നിറഞ്ഞവനായി മാറരുത്.
ജനേഷു കരുണാര്ഹേഷു ദീനേഷു കരുണാം കുരു । ആത്മാരാമമനാ മൌനീ വാസനാക്രാന്തമൂഢവത്
ജനങ്ങളിൽ കരുണയ്ക്ക് അർഹരായവർക്കും ദു:ഖിതർക്കും നീ കരുണ കാണിക്കണം. മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തോടെയും മൗനത്തോടെയും ഇരിക്കണം; വാസനകളും മായയും നിറഞ്ഞവനായി മാറരുത്.
മുദിതോ ഭവ ഹര്ഷേഷു ദുẖഖേഷു ഭവ ദുẖഖിതഃ । കരുണാം കുരു ദീനേഷു വീരേഷു ഭവ വീര്യവാന്
സന്തോഷം ലഭിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷവാനായിരിക്കുക; ദു:ഖം വന്നാൽ ദു:ഖിതനാകുക. ദു:ഖിതർക്കു കരുണ കാണിക്കുക; വീരന്മാരുടെ ഇടയിൽ ധൈര്യവാനായിരിക്കുക.
അന്തര്മുഖസ് സദാനന്ദസ് സ്വാത്മാരാമതയാന്വിതഃ । യത് കരോഷി ശമോദാരസ് തത്ര കര്താസി നാനഘ
നിത്യം അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, സുഖത്തോടെ സ്വയം ആസ്വദിച്ച്, മനസ്സിൽ സമാധാനവും ഉദാരതയും നിറഞ്ഞ് നീ ചെയ്യുന്ന ഏത് കാര്യവും, അതിൽ യഥാർത്ഥം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നീ തന്നെയാണ്, പാപരഹിതനായവനേ.
ആത്മഭാവനയാ സാധോ നിത്യമ് അന്തര്മുഖസ്ഥിതേഃ । വജ്രധാരാപി തേ രാമ പതിതാ യാതി കുണ്ഠതാമ്
സദാ ആത്മചിന്തയിലൂടെ അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നില്ക്കുന്നവനേ, രാമാ, അങ്ങനെ സ്ഥിരമായി ഉള്ളിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, വജ്രംപോലുള്ള പ്രഹാരങ്ങൾ പോലും നിന്നെ തൊടാൻ കഴിയില്ല.
സങ്കല്പകലനോന്മുക്തേ സ്വസംവിന്മാത്രകോടരേ । യസ് തിഷ്ഠത്യ് ആത്മനി സ്വൈരമ് ആത്മാരാമോ മഹേശ്വരഃ
ചിന്തകളുടെ കെട്ടിപ്പടുക്കലുകളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, സ്വന്തം ബോധത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ സ്വതന്ത്രമായി വിശ്രമിക്കുന്നവൻ, ആത്മാനന്ദത്തിൽ ലീനനായി, മഹേശ്വരനാണ്.
ന തം ഭിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി ന ദഹന്തി ഹുതാശനാഃ । ന ക്ലേദയന്തി വാരീണി ശോഷയന്തി ന മാരുതാഃ
അവനെ ആയുധങ്ങൾ തുളയ്ക്കുന്നില്ല, അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കുന്നില്ല, വെള്ളം നനയ്ക്കുന്നില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുന്നില്ല.
സുസ്തമ്ഭമ് അലമ് ആലിങ്ഗ്യ സ്വാത്മാനമ് അജരാമരമ് । തിഷ്ഠാവഷ്ടബ്ധധീരാത്മാ സുസ്തമ്ഭമ് ഇവ മന്ദിരമ്
നമ്മുടെ മരിക്കാത്ത, വൃദ്ധിയില്ലാത്ത ആത്മാവിനെ ഉറപ്പോടെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, മനസ്സ് അചഞ്ചലമായി, ക്ഷേത്രത്തിലെ ദൃഢമായ തൂണുപോലെ നിലകൊള്ളണം.
ജഗദ്വൃക്ഷപദാര്ഥൌഘപുഷ്പാമോദശ്രിയം പരാമ് । സംവിദം സംവിദന് സ്വച്ഛാമ് ആസ്സ്വാന്തര്മുഖമ് അച്യുതഃ
ലോകമെന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെയും അതിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും മഹിമയുംപോലെയുള്ള അത്യുന്നതവും നിർമ്മലവുമായ ബോധത്തെ മനസ്സിലാക്കി, അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, അക്ഷരനായവനേ, നിലകൊള്ളണം.
അന്തര്മുഖതയാ നിത്യം കാര്യമ് ആഹരതാം ബഹിഃ । ജീവതാമ് അപി നോദേതി വാസനാ ദൃഷദാമ് ഇവ
എപ്പോഴും അകത്തേക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, കല്ലുകൾക്ക് പോലെ, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉദയിക്കാറില്ല.
പുനḫപ്രസരണോന്മുക്തമ് അന്തസ്സുപ്തം മനẖ കുരു । കുര്വന് സര്വാണി കര്മാണി കൂര്മാങ്ഗവദ് അവൃത്തിമാന്
പുറത്തേക്ക് പടർന്നുപോകുന്ന സ്വഭാവം വിട്ട്, മനസ്സ് അകത്തേക്ക് ശാന്തമായി സൂക്ഷിക്കുക. എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുമ്പോഴും, ആമയുടെ അവയവങ്ങൾപോലെ മനസ്സ് പിൻവലിച്ച് നിലനിർത്തണം.
അന്തര്വൃത്തിവിഹീനേന ബഹിര്വൃത്തിമതേവ ച । സുപ്തപ്രബുദ്ധപ്രായേണ കാര്യമ് ആചര ചേതസാ
അകത്തുള്ള ചിന്തകളൊന്നുമില്ലാതെ പുറത്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നവനെന്നപോലെ, ഉറക്കത്തിനും ഉണരുവാനും ഇടയിൽ കഴിയുന്ന മനസ്സോടെ നീ പ്രവർത്തനം നടത്തണം.
ബാലമൂകാദിവിജ്ഞാനവദ് അന്തസ്ത്യക്തവാസനമ് । ഭവതẖ കുര്വതẖ കാര്യം ഖവച് ചിത്തം ന ലിപ്യതേ
കുഞ്ഞിനോ വാചാരഹിതനോ പോലെയുള്ള അവബോധത്തോടെ, അകത്തുള്ള ആസക്തികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആകാശം പോലെ മനസ്സ് ഒന്നിലും അണിയില്ല.
വൃത്തിത്യാഗവിലീനേന കിഞ്ചിത്പ്രസരതാ ബഹിഃ । അന്തര് അത്യന്തസുപ്തേന ചേതസാ തിഷ്ഠ വിജ്വരമ്
പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സ് ലയിപ്പിച്ച്, പുറത്തേക്ക് അല്പം മാത്രം വ്യാപിപ്പിച്ച്, അകത്തുനിന്ന് ആഴത്തിലുള്ള വിശ്രമത്തിൽ, വേദനകളൊന്നുമില്ലാതെ നിലകൊൾക.
അസങ്കല്പകലങ്കായാം ജ്ഞാനാച് ചിത്തക്ഷയോദയേ । ശുദ്ധായാം സംവിദി സ്ഥിത്വാ കുരു മാ കുരു വാനഘ
ചിന്തകളുടെയും കൽപ്പനകളുടെയും മങ്ങലൊന്നുമില്ലാത്ത, മനസ്സിന്റെ ലയവും ഉദയവും വഴി ഉദിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ നിലകൊൾക; പ്രവർത്തിച്ചാലും പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാലും മതിയാകുന്നു, പാപരഹിതനേ.
സുഷുപ്തസമയാ വൃത്ത്യാ ജാഗ്രദ് വ്യവഹരന് സ്വപന് । ഗൃഹാണ മാ കിഞ്ചിദ് അപി മാ ച കിഞ്ചിത് പരിത്യജ
ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിന്റെ ഭാവത്തിൽ ജാഗ്രതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുമ്പോഴും, ഒന്നും പിടിക്കരുത്, ഒന്നും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
ജാഗ്രത്യ് അപി സുഷുപ്തശ് ചേജ് ജാഗര്ഷി ച സുഷുപ്തകേ । ജാഗ്രത്സുഷുപ്തയോര് ഐക്യാത് തദ് അസ്യ് അസി നിരാമയഃ
ജാഗ്രതയിൽ ഉറക്കത്തിൽപോലെയും, ഉറക്കത്തിൽ ജാഗ്രതയിൽപോലെയും ആയാൽ, ജാഗ്രതയും ഉറക്കവും ഒന്നാകുമ്പോൾ നീ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു.