അഹന്തോല്ലേഖതസ് സത്താ ഭ്രമഭാരവികാരിണീ । തദഭാവാത് സ്വഭാവൈകനിഷ്ഠതാ ശമശാലിനീ
ഞാനെന്ന ഭാവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉള്ളത് ഭ്രമത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ വശംവെക്കുന്നവയാണ്. അതില്ലാതാകുമ്പോൾ, സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അടിയുറച്ച, സമാധാനപരമായ അവസ്ഥയിലായിരിക്കും.
ഹേമ്നẖ കടകശബ്ദാര്ഥോ വ്യതിരിക്തോ യഥാസ്തി നോ । വ്യതിരിക്താ തഥാസത്യാ നാഹന്താസ്തി ശമാത്മനഃ
പൊന്നിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന വളയത്തെ വേറെയൊരു വസ്തുവായി പറയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, അസത്യത്തിൽ നിന്ന് വേറെയായി 'ഞാനെന്ന' ഭാവം സമാധാനസ്വഭാവമുള്ളവർക്കില്ല.
നിര്വാണോ നിര്മനാ മൌനീ കര്താകര്താ ച ശീതലഃ । ജ്ഞ ഏകശ് ശാന്ത ഏവാസ്തേ ശൂന്യ ഏവാഭിപൂരിതഃ
അറിയുന്നവൻ മോക്ഷപ്രാപ്തനായി, മനസ്സില്ലാതെ, മൗനത്തിൽ, ചെയ്യുന്നവനും ചെയ്യാത്തവനും ആയി, ശീതളമായി, ഏകാന്തമായി, സമാധാനത്തോടെ, ശൂന്യതയിൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
നിര്വാസനം സ്പന്ദമാനോ യന്ത്രപുത്രകഗാത്രവത് । സ യഥാസ്ഥിതമ് ഏവാസ്തേ ജ്ഞസ് സംവ്യവഹരന്ന് അപി
ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ, യന്ത്രം പോലെ സ്വയം ചലിക്കുന്ന ഒരു പാവയുടെ അവയവങ്ങൾപോലെ, അറിവുള്ളവൻ പ്രവർത്തിച്ചാലും സ്വസ്ഥമായി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ മഞ്ചകസംസ്ഥസ്യ സ്പന്ദതേ നൈവ വാ ശിശോഃ । അങ്ഗാലിര് അനുസന്ധാനം വിനൈവം വിദിതാത്മനഃ
ഒരു കുഞ്ഞ് കിടക്കയില് കിടക്കുമ്പോള് അതിന്റെ കൈകാലുകള് സ്വയം ഇച്ഛയില്ലാതെ ചലിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ ആത്മാവിനെ spഷിച്ചവന് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമിക്കാറില്ല.
നിസ്സമ്ബോധൈകബോധസ്യ നിരാശേഹൈഷണാശിഷഃ । ശാന്താഹന്ത്വാത്മരൂപത്വാദ് അനുസന്ധാനിതാ കുതഃ
യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ആഗ്രഹവും ഇല്ലാതെ, മനസ്സ് പൂര്ണമായും ശാന്തവും അഹങ്കാരമില്ലാത്തതുമായ ഒരാളിന് എന്തിനാണ് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമം ഉണ്ടാകേണ്ടത്?
അദ്രഷ്ടുര് അപദൃശ്യസ്യ ദൃഗ്രൂപസ്യാപരൂപിണഃ । കുതẖ കിലാനുസന്ധാനമ് അനപേക്ഷസ്യ പശ്യതഃ
കാണുന്നവന് കാണുന്നവനല്ല, രൂപമില്ലാത്ത ദൃക് സ്വഭാവമുള്ളവന്, ഒന്നിനും ആശയില്ലാതെ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നവന്—അവന് എന്തിനാണ് അന്വേഷിക്കാനോ ചെയ്യാനോ ആവശ്യം?
അപേക്ഷൈവ ഘനോ ബന്ധോ ഹ്യ് അനപേക്ഷൈവ മുക്തതാ । സര്വശബ്ദാന്വിതാ തസ്യാം വിശ്രാന്തേന കിമ് ഈക്ഷ്യതേ
പ്രതീക്ഷയാണു കനത്ത ബന്ധനം; പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷം. ആ നിലയില് വിശ്രമിച്ചവന് എല്ലാ വാക്കുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലും എന്താണ് കാണേണ്ടത്?
പാര്ഥിവത്വേ ശരീരേ ഽസ്മിന് സ്വസ്വപ്നാദ്രാവ് ഇവാസതി । ഭ്രമമാത്രാത്മനി കുതẖ ക്വ കസ്യ കിമ് അപേക്ഷണമ്
ഈ ശരീരം ഭൂമിയിലെ നിലയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ പോലെ, ആത്മാവ് ഒരു ഭ്രമം മാത്രമായിരിക്കുമ്പോൾ, എന്തിനാണ് ആര്ക്ക് എന്ത് പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകുന്നത്?
ഉപശാന്തസമസ്തേഹം വിഗതാഖിലകൌതുകമ് । നിരസ്തവേദനം ജ്ഞേന വിദാ കേവലമ് ആസ്യതേ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ശമിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ കൗതുകങ്ങളും അകന്നപ്പോൾ, അനുഭവം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായവൻ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്ര മാത്രം.
മങ്കിനേതി ശ്രുതവതാ തതോ മോഹോ മഹാന് അപി । അശേഷേണ പരിത്യക്തസ് തത്ര വൈ ത്വഗ് ഇവാഹിനാ
'മങ്കിനി' എന്നത് കേട്ടശേഷവും, വലിയ മായയും പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, പാമ്പ് തൻ്റെ തൊലി കളയുന്നതുപോലെ.
പ്രവാഹാപതിതം കാര്യം കുര്വതാപാസ്തവാസനമ് । തേന വര്ഷശതസ്യാന്തേ സ്ഥിതമ് അദ്രൌ സമാധിനാ
ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ വന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു, ദു:ഖങ്ങൾ വിട്ട്, ആൾക്കു നൂറു വർഷം പർവതത്തിൽ സമാധിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
തത്രാദ്യ യാവത് പാഷാണസമധര്മാ സ തിഷ്ഠതി । ശാന്താന്തẖകരണോ യോഗീ ബോധ്യമാനḫ പ്രബുധ്യതേ
അവിടെ, ആ യോഗി, മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞവൻ, ഉണർത്തുമ്പോൾ മാത്രം ഉണരുന്നവനായി, കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി ഇരിക്കുന്നു.
ഏതേന രാഘവ വിവേകപദേന ശാന്തിമ് ആസാദയോദയവതാ മനസാ വിഹര്തുമ് । മാ ദീനതാം വ്രജതു രാഗമയീ മതിസ് തേ ക്ഷീണാ ക്ഷണാദ് അസലിലേവ ശരദ്ഘനാലീ
രാഘവാ, വിവേകത്തിന്റെ വഴി കൊണ്ട് മനസ്സിനെ പ്രഭാതംപോലെ ഉയർത്തി, സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരണം; മനസ്സ് ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കട്ടെ. ആസക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സ് ദു:ഖത്തിലേക്ക് വീഴരുത്—വെയിലില്ലാത്ത ആകാശത്തിലെ ശരദ്കാല മേഘങ്ങൾപോലെ, അത് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമാകും.
നിര്വാണോ ഭവ ശാന്താത്മാ യഥാപ്രപ്താനുവൃത്തിമാന് । സന്ന് ഏവാസത്സമസ് സോമ്യസ് സ്ഫടികാദ് ഇവ നിര്മിതഃ
നീ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവനായി, സമാധാനമുള്ള മനസ്സോടെ, ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കണം; സത്യമോ അസത്യമോ എന്ന ഭാവം കൂടെ, സ്നേഹമുള്ളവനായി, സ്ഫടികംപോലെ നിർമ്മലനായി നിലകൊള്ളണം.
ഏകസ്മിന്ന് ഏവ സര്വസ്മിന് സംസ്ഥിതേ വിതതാത്മനി । നൈകസ്മിന് ന ച സര്വസ്മിന് നാനാതാ കലനാẖ കുതഃ
എല്ലാവിടത്തും വ്യാപിച്ച ആത്മാവ് ഒരാളിലും എല്ലായിടത്തും ഉറപ്പുള്ളപ്പോൾ, ഒന്നിലോ എല്ലായിടത്തോ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവില്ല—വ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?
ആദ്യന്തരഹിതം സര്വം വ്യോമ ചിത്തത്ത്വനിര്ഭരമ് । ശരീരോത്പത്തിനാശേഷു കാ ചിത്തത്ത്വസ്യ ഖണ്ഡനാ
എല്ലാം ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത് പോലെ, ആകാശം പോലെയാണ്, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബോധത്തിന്റെ സത്യം നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും നശിക്കുമ്പോഴും, ബോധത്തിന്റെ സാരത്തിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും വിഭജനം ഉണ്ടാകുമോ?
സ്ഫുരന്തി ഹി ജഗത്ക്രീഡാശ് ചിച്ചമത്കാരചാപലാത് । അചാപലാത് പ്രലീയന്തേ തരങ്ഗാ ഇവ വാരിണി
ഈ ലോകത്തിന്റെ കളി മുഴുവൻ ബോധത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ ചഞ്ചലതയിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു; ആ ചഞ്ചലത ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അതെല്ലാം വെള്ളത്തിൽ തിരകൾ അങ്ങോട്ട് ലയിക്കുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമാകും.
യഥാ ശുഭ്രാമ്ബുദേ വസ്ത്രശങ്കാ ന ഫലഭാഗിനീ । ദേഹോ ഽയമ് അഹമ് ഇത്യ് ഏഷാ തഥാ ശങ്കാ ന വാസ്തവീ
വെളുത്ത മേഘത്തിൽ വസ്ത്രം ഉണ്ടെന്ന സംശയം യാതൊരു ഫലവും തരാത്തതുപോലെ, 'ഈ ശരീരം തന്നെയാണ് ഞാൻ' എന്ന ധാരണയും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല.
മാവസ്തുനി നിമഗ്നസ് ത്വം ഭവ ഭൂരിഭയപ്രദേ । വസ്ത്വ് അനന്തസുഖായാദ്യം ഭവ്യ ഭാവയ ഭൂതയേ
നിജമല്ലാത്തതിൽ നീ മുഴുകരുത്; അതു വലിയ ഭയങ്ങൾ മാത്രം നൽകും. അതിനാൽ, അനന്തമായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടമായ സത്യത്തിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച്, നിന്റെ സത്യസ്വഭാവം തേടുക.
ചിദ്വ്യോമാനന്ത ഏവാസ്മി നേയത്താസ്തി മമാത്മനഃ । ഇത്യ് ഏവം പരമം വസ്തു വസ്തുതസ് സ്തുത്യമ് അസ്തു തേ
ഞാൻ അനന്തമായ ചൈതന്യാകാശം തന്നെയാണ്; എന്റെ ആത്മാവിന് യാതൊരു അളവുമില്ല. അതുകൊണ്ട്, സത്യമായ പരമാർത്ഥം, സ്തുതിക്കു യോജ്യമായത്, നിന്റെ വശാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടട്ടെ.
ഏവംനിശ്ചയവാന് രാമ ത്വമ് ഏവാസി നിരഞ്ജനഃ । ധ്യാതാ ധ്യേയം തഥാ ധ്യാനം സത്യം വാപി ന കിഞ്ചന
ഇങ്ങനെ ഉറപ്പോടെ, രാമാ, നീ നിർമലനായവനാണ്; ഇവിടെ ധ്യാനിക്കുന്നവനും ധ്യേയവും ധ്യാനവും ഒന്നുമില്ല, അതുപോലെ വേറൊരു സത്യം പോലും ഇല്ല.
ദ്രഷ്ടാ ദൃശ്യം ദര്ശനം ച ചിത ഏതാ വിഭൂതയഃ । അതസ് തത് സംവിദോ നാന്യദ് അധ്യേയം ധ്യേയമ് അസ്തി വാ
കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നതും കാണുന്നതിന്റെ itself ഉം എല്ലാം ചൈതന്യത്തിന്റെ ശക്തികളാണ്; അതിനാൽ ആ ബോധം ഒഴികെ അറിയേണ്ടതോ ധ്യാനിക്കേണ്ടതോ ഒന്നുമില്ല.
ഉദ്യതി പ്രതിപച്ചന്ദ്രേ വഹതി പ്രലയാനിലേ । ആത്മതത്ത്വം സമം സോമ്യം ന ക്ഷുഭ്യതി ന ശാമ്യതി
ചന്ദ്രൻ വളരുമ്പോഴും കുറയുമ്പോഴും, പ്രളയവായു വീശുമ്പോഴും, ആത്മതത്വം സമമായും ശാന്തമായും നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന് ഉണരലോ ശമനമോ ഒന്നുമില്ല.
യഥാ നൌയായിനസ് സ്ഥാണുതരുശൈലാദിചോപനമ് । യഥാ ശുക്തൌ രജതധീസ് തഥാ ദേഹാദി ചേതസഃ
പടവിന്റെ സഞ്ചാരം മരങ്ങൾക്കും പർവതങ്ങൾക്കും പോലുള്ള അചഞ്ചലമായ വസ്തുക്കൾക്ക് ആകൃതി നൽകുന്നതുപോലെയും, ശംഖിൽ വെള്ളി കാണുന്നതുപോലെയും, അതുപോലെ തന്നെ മനസാണ് ശരീരത്തെയും മറ്റും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
യഥാ ദേഹാദി ചിത്തസ്യ തഥാ ദേഹസ്യ ചിത്തകമ് । തഥൈവ ജീവḫ പരമേ ദ്വൈതമ് ഐക്യമ് അതẖ കുതഃ
ശരീരവും മറ്റും മനസിന്റെ സങ്കല്പങ്ങളാണെന്നപോലെ, മനസും ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, ജീവനും പരമാത്മാവും രണ്ടല്ല — അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ ഏകത്വമോ ദ്വൈതമോ എവിടെയാണ്?
സര്വമ് ഏവമ് ഇദം ശാന്തം ബ്രഹ്മ ബൃംഹിതവേദനമ് । ന കിഞ്ചിജ് ജഗദാദ്യ് അസ്തി ഭ്രാന്തിര് അന്യാ ന വിദ്യതേ
ഈ എല്ലാം ശാന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിശാലമായ ബോധമാണ്. ലോകവും അതിന്റെ ആരംഭവും യാതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല; മറ്റൊരു ഭ്രമയും ഇല്ല.
ന വിദ്യതേ യഥാ വ്യോമ്നി വനം സ്നേഹശ് ച സൈകതേ । വിദ്യുച് ഛശാങ്കബിമ്ബേ വാ തഥാ ദേഹാദി ചേതസി
ആകാശത്ത് കാടില്ലാത്തതുപോലെയും, മണലിൽ ഈര്പ്പില്ലാത്തതുപോലെയും, ചന്ദ്രന്റെ പ്രതിഫലനത്തിൽ മിന്നൽ ഇല്ലാത്തതുപോലെയും, ശരീരവും മറ്റും ബോധത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല.
അവിദ്യമാനേ ഏവാസ്മിന് മാ ബിഭീഹി ജഗദ്ഭ്രമേ । ഏതദ് ഏവ പരം സത്യം വിദ്ധി സത്യവിദാം വര
ഇവിടെ ഇല്ലാത്ത ഈ ലോകഭ്രമത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. സത്യത്തെ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീ, ഇതാണ് പരമസത്യം എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
ജഗദ് അസ്തി ന മേ വേതി യാസീദ് ഭ്രാന്തിസ് തവാദ്യ സാ । ശാന്താ മദുപദേശേന കിമ് അന്യദ് ബന്ധകാരണമ്
ലോകം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നുള്ള നിന്റെ സംശയം ഇന്നത് എന്റെ ഉപദേശത്താൽ ശാന്തമായി. ഇനി ബന്ധത്തിന് മറ്റെന്താണ് കാരണം?