നിര്വാണസ്യോപശാന്തസ്യ ജ്ഞസ്യ സോദേതി ശീതതാ । അന്തര് യത്രേന്ദവോ ഽപ്യ് ഏതേ ദീപ്തജ്വലനബന്ധവഃ
നിർവാണത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, അറിവുള്ളവന് തണുപ്പും ശാന്തതയും ഉയിർക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ, കത്തുന്ന അഗ്നിയുടെ ബന്ധുക്കളായ ഈ തുള്ളികൾ പോലും നിലകൊള്ളുന്നു.
കിം കേന കഥമ് ഏകാന്തശാന്താതതശിവാത്മനി । നിരാലോകേ പരാലോകേ ശൂന്യേ ജഗതി ജന്യതേ
പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയും മംഗളവും നിറഞ്ഞ ആത്മാവിൽ, വെളിച്ചമില്ലാത്ത, അതീതമായ ശൂന്യലോകത്തിൽ, എന്ത് ആരാൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ചോദിക്കാനാവുമോ?
യാ സത്താ ബ്രഹ്മശബ്ദാഖ്യാ രൂപം സര്വസ്യ തന് നിജമ് । ന യത്ര കാചിദ് ബാധാസ്തി സര്വം തന്മയമ് അവ്യയമ്
ബ്രഹ്മം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ സത്തയാണ് എല്ലായിടത്തും ഉള്ള യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം. അതിൽ ഒരു തടസ്സവും ഇല്ല; എല്ലാം അതിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, അതു നശിക്കാത്തതും ശാശ്വതവുമാണ്.
യദ് ഇദം തു പദാര്ഥത്വം യത്ര ബാധാനുഭൂയതേ । യച് ച വാ ബാധനം പ്രേക്ഷ്യ തന് ന വിദ്മẖ ഖപുഷ്പവത്
എന്തെങ്കിലും ഒരു വസ്തുവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നിടത്തോ, അവിടെ തടസ്സം അനുഭവപ്പെടുന്നിടത്തോ, അല്ലെങ്കിൽ തടസ്സം എന്നെന്തെങ്കിലും കാണുന്നിടത്തോ, അതെന്താണെന്ന് നമ്മുക്ക് അറിയില്ല — ആകാശത്തിലെ പുഷ്പംപോലെയാണ് അതു.
ജ്ഞ ഏവാപഗതസ്വാന്തം ശാന്തമ് ആസ്സ്വ മഹാശ്മവത് । അബോധമനനോ മൌനമ് അനന്തമ് അജമ് അവ്യയമ്
മനസ്സിന്റെ അകത്തളങ്ങൾ മാറിപ്പോയ, വലിയ പാറപോലെ ശാന്തനും അചഞ്ചലനുമായ ജ്ഞാനിയായ് നിലകൊൾക. അവന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തകളില്ല, അവൻ മൗനവും അനന്തവും ജനനമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമാണ്.
ആകാശകല്പേ സ്വേ ഭാവേ തിഷ്ഠതോ ഽങ്ഗാദിവേദനമ് । ഭവത്യ് അഭ്യാസദാര്ഢ്യേന വിനാ സ്വപ്നവികാരവത്
ആകാശംപോലെയുള്ള സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവന് ശരീരവും അവയവങ്ങളും അനുഭവപ്പെടുന്നത് പതിവ് ശീലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ മാത്രമാണ്; അല്ലെങ്കിൽ അതു സ്വപ്നത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾപോലെയാണ്.
നിരുപാദാനസമ്ഭാരമ് അഭിത്താവ് ഏവ ചേതതി । ബ്രഹ്മാകര്തൃ ജഗച്ചിത്രം ന കശ്ചിദ് വാ ന കിഞ്ചന
ഏതെങ്കിലും കാരണങ്ങളോ അടിസ്ഥാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ചിന്ത അക്ഷയമായ Bramham-ൽ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നു. Bramham ഒന്നും ചെയ്യുന്നതല്ല, ലോകം വെറും ദൃശ്യമാണ് — ഇവിടെ ആരുമില്ല, ഒന്നുമില്ല.
തനോതി യത് തദ് ആത്മൈവ തസ്യ തത്ര തഥാ സ്ഥിതമ് । ദൃശ്യാഭാവാദ് അതദ്ദര്ശീ തേന കẖ ക്വ കരോതി കിമ്
ആത്മാവ് എത്രത്തോളം വ്യാപിക്കുന്നു, അതു തന്നെ അവിടെ അങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു. ദൃശ്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, അവയെ കാണാൻ ആരുമില്ല — അപ്പോൾ ആരാണ് എവിടെയാണ് എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?
അഹം സുഖീതി സുഖിതാ അഹം ദുẖഖീതി ദുẖഖിതാഃ । സര്വ ഏവ സ്വഭാവസ്ഥാ വ്യോമാത്മാനോ ഽപി പാര്ഥിവാഃ
ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർ സന്തോഷവാന്മാരാകും; ഞാൻ ദുഃഖിതനാണ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതന്മാരാകും. എല്ലാ ജീവികളും, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളവരും പോലും, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വേഷാമ് ഏവ ഭാവാനാം വിദാകാശാത്മനാമ് അപി । മിഥ്യൈവ സ്വപ്നശൈലാനാമ് ഇവ പാര്ഥിവതാസ്തി തേ
എല്ലാ ഭാവങ്ങൾക്കും, വിശുദ്ധമായ ആകാശസ്വഭാവമുള്ളവർക്കും പോലും, ഭൂമിത്വം വെറും ഭ്രമമാണ് — സ്വപ്നത്തിലെ മലകളുടെ ദൃഢതപോലെയാണ് അതു.
അഹന്തോല്ലേഖതസ് സത്താ ഭ്രമഭാരവികാരിണീ । തദഭാവാത് സ്വഭാവൈകനിഷ്ഠതാ ശമശാലിനീ
ഞാനെന്ന ഭാവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉള്ളത് ഭ്രമത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ വശംവെക്കുന്നവയാണ്. അതില്ലാതാകുമ്പോൾ, സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അടിയുറച്ച, സമാധാനപരമായ അവസ്ഥയിലായിരിക്കും.
ഹേമ്നẖ കടകശബ്ദാര്ഥോ വ്യതിരിക്തോ യഥാസ്തി നോ । വ്യതിരിക്താ തഥാസത്യാ നാഹന്താസ്തി ശമാത്മനഃ
പൊന്നിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന വളയത്തെ വേറെയൊരു വസ്തുവായി പറയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, അസത്യത്തിൽ നിന്ന് വേറെയായി 'ഞാനെന്ന' ഭാവം സമാധാനസ്വഭാവമുള്ളവർക്കില്ല.
നിര്വാണോ നിര്മനാ മൌനീ കര്താകര്താ ച ശീതലഃ । ജ്ഞ ഏകശ് ശാന്ത ഏവാസ്തേ ശൂന്യ ഏവാഭിപൂരിതഃ
അറിയുന്നവൻ മോക്ഷപ്രാപ്തനായി, മനസ്സില്ലാതെ, മൗനത്തിൽ, ചെയ്യുന്നവനും ചെയ്യാത്തവനും ആയി, ശീതളമായി, ഏകാന്തമായി, സമാധാനത്തോടെ, ശൂന്യതയിൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
നിര്വാസനം സ്പന്ദമാനോ യന്ത്രപുത്രകഗാത്രവത് । സ യഥാസ്ഥിതമ് ഏവാസ്തേ ജ്ഞസ് സംവ്യവഹരന്ന് അപി
ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ, യന്ത്രം പോലെ സ്വയം ചലിക്കുന്ന ഒരു പാവയുടെ അവയവങ്ങൾപോലെ, അറിവുള്ളവൻ പ്രവർത്തിച്ചാലും സ്വസ്ഥമായി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ മഞ്ചകസംസ്ഥസ്യ സ്പന്ദതേ നൈവ വാ ശിശോഃ । അങ്ഗാലിര് അനുസന്ധാനം വിനൈവം വിദിതാത്മനഃ
ഒരു കുഞ്ഞ് കിടക്കയില് കിടക്കുമ്പോള് അതിന്റെ കൈകാലുകള് സ്വയം ഇച്ഛയില്ലാതെ ചലിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ ആത്മാവിനെ spഷിച്ചവന് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമിക്കാറില്ല.
നിസ്സമ്ബോധൈകബോധസ്യ നിരാശേഹൈഷണാശിഷഃ । ശാന്താഹന്ത്വാത്മരൂപത്വാദ് അനുസന്ധാനിതാ കുതഃ
യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ആഗ്രഹവും ഇല്ലാതെ, മനസ്സ് പൂര്ണമായും ശാന്തവും അഹങ്കാരമില്ലാത്തതുമായ ഒരാളിന് എന്തിനാണ് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമം ഉണ്ടാകേണ്ടത്?
അദ്രഷ്ടുര് അപദൃശ്യസ്യ ദൃഗ്രൂപസ്യാപരൂപിണഃ । കുതẖ കിലാനുസന്ധാനമ് അനപേക്ഷസ്യ പശ്യതഃ
കാണുന്നവന് കാണുന്നവനല്ല, രൂപമില്ലാത്ത ദൃക് സ്വഭാവമുള്ളവന്, ഒന്നിനും ആശയില്ലാതെ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നവന്—അവന് എന്തിനാണ് അന്വേഷിക്കാനോ ചെയ്യാനോ ആവശ്യം?
അപേക്ഷൈവ ഘനോ ബന്ധോ ഹ്യ് അനപേക്ഷൈവ മുക്തതാ । സര്വശബ്ദാന്വിതാ തസ്യാം വിശ്രാന്തേന കിമ് ഈക്ഷ്യതേ
പ്രതീക്ഷയാണു കനത്ത ബന്ധനം; പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷം. ആ നിലയില് വിശ്രമിച്ചവന് എല്ലാ വാക്കുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലും എന്താണ് കാണേണ്ടത്?
പാര്ഥിവത്വേ ശരീരേ ഽസ്മിന് സ്വസ്വപ്നാദ്രാവ് ഇവാസതി । ഭ്രമമാത്രാത്മനി കുതẖ ക്വ കസ്യ കിമ് അപേക്ഷണമ്
ഈ ശരീരം ഭൂമിയിലെ നിലയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ പോലെ, ആത്മാവ് ഒരു ഭ്രമം മാത്രമായിരിക്കുമ്പോൾ, എന്തിനാണ് ആര്ക്ക് എന്ത് പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകുന്നത്?
ഉപശാന്തസമസ്തേഹം വിഗതാഖിലകൌതുകമ് । നിരസ്തവേദനം ജ്ഞേന വിദാ കേവലമ് ആസ്യതേ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ശമിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ കൗതുകങ്ങളും അകന്നപ്പോൾ, അനുഭവം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായവൻ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്ര മാത്രം.
മങ്കിനേതി ശ്രുതവതാ തതോ മോഹോ മഹാന് അപി । അശേഷേണ പരിത്യക്തസ് തത്ര വൈ ത്വഗ് ഇവാഹിനാ
'മങ്കിനി' എന്നത് കേട്ടശേഷവും, വലിയ മായയും പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, പാമ്പ് തൻ്റെ തൊലി കളയുന്നതുപോലെ.
പ്രവാഹാപതിതം കാര്യം കുര്വതാപാസ്തവാസനമ് । തേന വര്ഷശതസ്യാന്തേ സ്ഥിതമ് അദ്രൌ സമാധിനാ
ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ വന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു, ദു:ഖങ്ങൾ വിട്ട്, ആൾക്കു നൂറു വർഷം പർവതത്തിൽ സമാധിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
തത്രാദ്യ യാവത് പാഷാണസമധര്മാ സ തിഷ്ഠതി । ശാന്താന്തẖകരണോ യോഗീ ബോധ്യമാനḫ പ്രബുധ്യതേ
അവിടെ, ആ യോഗി, മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞവൻ, ഉണർത്തുമ്പോൾ മാത്രം ഉണരുന്നവനായി, കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി ഇരിക്കുന്നു.
ഏതേന രാഘവ വിവേകപദേന ശാന്തിമ് ആസാദയോദയവതാ മനസാ വിഹര്തുമ് । മാ ദീനതാം വ്രജതു രാഗമയീ മതിസ് തേ ക്ഷീണാ ക്ഷണാദ് അസലിലേവ ശരദ്ഘനാലീ
രാഘവാ, വിവേകത്തിന്റെ വഴി കൊണ്ട് മനസ്സിനെ പ്രഭാതംപോലെ ഉയർത്തി, സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരണം; മനസ്സ് ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കട്ടെ. ആസക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സ് ദു:ഖത്തിലേക്ക് വീഴരുത്—വെയിലില്ലാത്ത ആകാശത്തിലെ ശരദ്കാല മേഘങ്ങൾപോലെ, അത് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമാകും.
നിര്വാണോ ഭവ ശാന്താത്മാ യഥാപ്രപ്താനുവൃത്തിമാന് । സന്ന് ഏവാസത്സമസ് സോമ്യസ് സ്ഫടികാദ് ഇവ നിര്മിതഃ
നീ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവനായി, സമാധാനമുള്ള മനസ്സോടെ, ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കണം; സത്യമോ അസത്യമോ എന്ന ഭാവം കൂടെ, സ്നേഹമുള്ളവനായി, സ്ഫടികംപോലെ നിർമ്മലനായി നിലകൊള്ളണം.
ഏകസ്മിന്ന് ഏവ സര്വസ്മിന് സംസ്ഥിതേ വിതതാത്മനി । നൈകസ്മിന് ന ച സര്വസ്മിന് നാനാതാ കലനാẖ കുതഃ
എല്ലാവിടത്തും വ്യാപിച്ച ആത്മാവ് ഒരാളിലും എല്ലായിടത്തും ഉറപ്പുള്ളപ്പോൾ, ഒന്നിലോ എല്ലായിടത്തോ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവില്ല—വ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?
ആദ്യന്തരഹിതം സര്വം വ്യോമ ചിത്തത്ത്വനിര്ഭരമ് । ശരീരോത്പത്തിനാശേഷു കാ ചിത്തത്ത്വസ്യ ഖണ്ഡനാ
എല്ലാം ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത് പോലെ, ആകാശം പോലെയാണ്, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബോധത്തിന്റെ സത്യം നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും നശിക്കുമ്പോഴും, ബോധത്തിന്റെ സാരത്തിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും വിഭജനം ഉണ്ടാകുമോ?
സ്ഫുരന്തി ഹി ജഗത്ക്രീഡാശ് ചിച്ചമത്കാരചാപലാത് । അചാപലാത് പ്രലീയന്തേ തരങ്ഗാ ഇവ വാരിണി
ഈ ലോകത്തിന്റെ കളി മുഴുവൻ ബോധത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ ചഞ്ചലതയിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു; ആ ചഞ്ചലത ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അതെല്ലാം വെള്ളത്തിൽ തിരകൾ അങ്ങോട്ട് ലയിക്കുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമാകും.
യഥാ ശുഭ്രാമ്ബുദേ വസ്ത്രശങ്കാ ന ഫലഭാഗിനീ । ദേഹോ ഽയമ് അഹമ് ഇത്യ് ഏഷാ തഥാ ശങ്കാ ന വാസ്തവീ
വെളുത്ത മേഘത്തിൽ വസ്ത്രം ഉണ്ടെന്ന സംശയം യാതൊരു ഫലവും തരാത്തതുപോലെ, 'ഈ ശരീരം തന്നെയാണ് ഞാൻ' എന്ന ധാരണയും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല.
മാവസ്തുനി നിമഗ്നസ് ത്വം ഭവ ഭൂരിഭയപ്രദേ । വസ്ത്വ് അനന്തസുഖായാദ്യം ഭവ്യ ഭാവയ ഭൂതയേ
നിജമല്ലാത്തതിൽ നീ മുഴുകരുത്; അതു വലിയ ഭയങ്ങൾ മാത്രം നൽകും. അതിനാൽ, അനന്തമായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടമായ സത്യത്തിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച്, നിന്റെ സത്യസ്വഭാവം തേടുക.