സര്വ ഏവ ത്വ് ഇമേ ഭാവാ ദേഹദാരധനാദയഃ । ക്ഷിപ്രമ് ആശുഷ്കസികതാശരാവവിശരാരവഃ
ഈ ശരീരം, ഭാര്യ, സമ്പത്ത് തുടങ്ങിയ എല്ലാം, വേഗത്തിൽ ഉണങ്ങുന്ന മണൽപാത്രത്തിലെ വെള്ളംപോലെ, ഉടൻ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നവയാണ്.
ആബ്രഹ്മസ്തമ്ബപര്യന്തമ് അപി യോനിശതേഷു ച । ആകല്പം ഭ്രമതശ് ചിത്തശാന്തിര് നാസ്തി ശമാദ് ഋതേ
ഒരു പുല്ല് മുതൽ ബ്രഹ്മാവരെയും ആയിരം ജന്മങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞാലും, മനസ്സിന് ശാന്തി ലഭിക്കില്ല; സമാധാനം കൂടാതെ മറ്റൊന്നും അതിന് ആശ്വാസം നൽകില്ല.
പര്യാലോചനമാത്രേണ ബന്ധഗന്ധോ ന ബാധതേ । ഗച്ഛതോ മാര്ഗവൈഷമ്യമ് ഇവാലോകനകാരിണഃ
വസ്തുക്കളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ബന്ധം ഉണ്ടാകില്ല; യാത്രക്കാരൻ വഴി നോക്കുന്നതുപോലെ അതു തടസ്സമാകുന്നില്ല.
ന തവാവഹിതം ചിത്തം കാമẖ കവലയിഷ്യതി । സാവധാനസ്യ ബുദ്ധസ്യ പിശാചẖ കിം കരിഷ്യതി
നിന്റെ മനസ്സിൽ ശ്രദ്ധയുണ്ടെങ്കിൽ, ആഗ്രഹം അതിനെ വിഴുങ്ങാൻ കഴിയില്ല; ജാഗ്രതയും വിവേകവും ഉള്ളവനെ ഒരു ഭൂതം എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?
യഥേക്ഷണപ്രസരണം രൂപാലോകനമാത്രകമ് । സംവിത്പ്രസരമാത്രാത്മ തഥാ സാഹം ജഗത് സ്ഥിതമ്
എങ്ങിനെ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ രൂപങ്ങൾ മാത്രം കാണുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ഈ ലോകവും ഞാൻ എന്നുള്ള ശുദ്ധചൈതന്യത്തിന്റെ വ്യാപാരമായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
യഥാക്ഷിസംവൃതിസ് സര്വരൂപാലോകശമോ ഽരിഹന് । സംവിത്സംവരണം നാമ സര്വദൃശ്യശമസ് തഥാ
എങ്ങനെ കണ്ണ് അടയ്ക്കുമ്പോൾ എല്ലാ രൂപങ്ങളും കാണുന്നത് അവസാനിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ചൈതന്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ദൃശ്യങ്ങളുടെയും അന്ത്യം സംഭവിക്കുന്നു.
അസദ് ഏവ ജഗത് സാഹം ശുദ്ധാ സംവിത് തനോതി ഖേ । ഈഷത്പ്രസരണേനാശു സ്പന്ദനം പവനോ യഥാ
ഈ ലോകവും ഞാനും യാഥാർത്ഥ്യമായില്ല; ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം ആകാശത്ത് വ്യാപിക്കുന്നു, അതിൽ ചെറിയൊരു ചലനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതു വേഗത്തിൽ കാറ്റുപോലെ അലയുന്നു.
സദ് ഇവാസത്യമ് ഏവേദമ് അകുര്വത്യൈവ മന്യതേ । വിദാ ഹേമ്നേവ കുമ്ഭത്വമ് അപൃഥഗ്ലഭ്യമ് ആത്മഗമ്
ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അതു യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; സ്വർണ്ണം കുംഭമായി തോന്നുന്നതുപോലെ, കുംഭത്വം വേറെയല്ല, അതു സ്വയം അതിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ശൂന്യമാത്രം യഥാ വ്യോമ സ്പന്ദമാത്രം യഥാനിലഃ । ജലമാത്രം യഥോര്മ്യാദി സംവിന്മാത്രം ജഗത് തഥാ
ആകാശം ശൂന്യമായതുപോലെയും, കാറ്റ് ചലനമായതുപോലെയും, തിരകളും മറ്റും വെള്ളമായതുപോലെയും, ഈ ലോകം ശുദ്ധമായ ബോധം മാത്രമാണ്.
അവ്യവച്ഛിന്നനിര്ഭാഗസംവിന്മാത്രം ജഗത്ത്രയമ് । വിദ്ധി ശാന്തം തഥാ വ്യോമ യഥാ വാരിണി പര്വതമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിഭജിക്കാനാവാത്ത, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത, ശാന്തമായ ബോധം മാത്രമാണെന്ന് നീ അറിയണം. ആകാശം പോലെയും, വെള്ളത്തിനുള്ളിൽ പർവതം പോലെയും അതു ശാന്തമാണ്.
നിര്വാണസ്യോപശാന്തസ്യ ജ്ഞസ്യ സോദേതി ശീതതാ । അന്തര് യത്രേന്ദവോ ഽപ്യ് ഏതേ ദീപ്തജ്വലനബന്ധവഃ
നിർവാണത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, അറിവുള്ളവന് തണുപ്പും ശാന്തതയും ഉയിർക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ, കത്തുന്ന അഗ്നിയുടെ ബന്ധുക്കളായ ഈ തുള്ളികൾ പോലും നിലകൊള്ളുന്നു.
കിം കേന കഥമ് ഏകാന്തശാന്താതതശിവാത്മനി । നിരാലോകേ പരാലോകേ ശൂന്യേ ജഗതി ജന്യതേ
പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയും മംഗളവും നിറഞ്ഞ ആത്മാവിൽ, വെളിച്ചമില്ലാത്ത, അതീതമായ ശൂന്യലോകത്തിൽ, എന്ത് ആരാൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ചോദിക്കാനാവുമോ?
യാ സത്താ ബ്രഹ്മശബ്ദാഖ്യാ രൂപം സര്വസ്യ തന് നിജമ് । ന യത്ര കാചിദ് ബാധാസ്തി സര്വം തന്മയമ് അവ്യയമ്
ബ്രഹ്മം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ സത്തയാണ് എല്ലായിടത്തും ഉള്ള യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം. അതിൽ ഒരു തടസ്സവും ഇല്ല; എല്ലാം അതിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, അതു നശിക്കാത്തതും ശാശ്വതവുമാണ്.
യദ് ഇദം തു പദാര്ഥത്വം യത്ര ബാധാനുഭൂയതേ । യച് ച വാ ബാധനം പ്രേക്ഷ്യ തന് ന വിദ്മẖ ഖപുഷ്പവത്
എന്തെങ്കിലും ഒരു വസ്തുവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നിടത്തോ, അവിടെ തടസ്സം അനുഭവപ്പെടുന്നിടത്തോ, അല്ലെങ്കിൽ തടസ്സം എന്നെന്തെങ്കിലും കാണുന്നിടത്തോ, അതെന്താണെന്ന് നമ്മുക്ക് അറിയില്ല — ആകാശത്തിലെ പുഷ്പംപോലെയാണ് അതു.
ജ്ഞ ഏവാപഗതസ്വാന്തം ശാന്തമ് ആസ്സ്വ മഹാശ്മവത് । അബോധമനനോ മൌനമ് അനന്തമ് അജമ് അവ്യയമ്
മനസ്സിന്റെ അകത്തളങ്ങൾ മാറിപ്പോയ, വലിയ പാറപോലെ ശാന്തനും അചഞ്ചലനുമായ ജ്ഞാനിയായ് നിലകൊൾക. അവന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തകളില്ല, അവൻ മൗനവും അനന്തവും ജനനമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമാണ്.
ആകാശകല്പേ സ്വേ ഭാവേ തിഷ്ഠതോ ഽങ്ഗാദിവേദനമ് । ഭവത്യ് അഭ്യാസദാര്ഢ്യേന വിനാ സ്വപ്നവികാരവത്
ആകാശംപോലെയുള്ള സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവന് ശരീരവും അവയവങ്ങളും അനുഭവപ്പെടുന്നത് പതിവ് ശീലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ മാത്രമാണ്; അല്ലെങ്കിൽ അതു സ്വപ്നത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾപോലെയാണ്.
നിരുപാദാനസമ്ഭാരമ് അഭിത്താവ് ഏവ ചേതതി । ബ്രഹ്മാകര്തൃ ജഗച്ചിത്രം ന കശ്ചിദ് വാ ന കിഞ്ചന
ഏതെങ്കിലും കാരണങ്ങളോ അടിസ്ഥാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ചിന്ത അക്ഷയമായ Bramham-ൽ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നു. Bramham ഒന്നും ചെയ്യുന്നതല്ല, ലോകം വെറും ദൃശ്യമാണ് — ഇവിടെ ആരുമില്ല, ഒന്നുമില്ല.
തനോതി യത് തദ് ആത്മൈവ തസ്യ തത്ര തഥാ സ്ഥിതമ് । ദൃശ്യാഭാവാദ് അതദ്ദര്ശീ തേന കẖ ക്വ കരോതി കിമ്
ആത്മാവ് എത്രത്തോളം വ്യാപിക്കുന്നു, അതു തന്നെ അവിടെ അങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു. ദൃശ്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, അവയെ കാണാൻ ആരുമില്ല — അപ്പോൾ ആരാണ് എവിടെയാണ് എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?
അഹം സുഖീതി സുഖിതാ അഹം ദുẖഖീതി ദുẖഖിതാഃ । സര്വ ഏവ സ്വഭാവസ്ഥാ വ്യോമാത്മാനോ ഽപി പാര്ഥിവാഃ
ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർ സന്തോഷവാന്മാരാകും; ഞാൻ ദുഃഖിതനാണ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതന്മാരാകും. എല്ലാ ജീവികളും, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളവരും പോലും, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വേഷാമ് ഏവ ഭാവാനാം വിദാകാശാത്മനാമ് അപി । മിഥ്യൈവ സ്വപ്നശൈലാനാമ് ഇവ പാര്ഥിവതാസ്തി തേ
എല്ലാ ഭാവങ്ങൾക്കും, വിശുദ്ധമായ ആകാശസ്വഭാവമുള്ളവർക്കും പോലും, ഭൂമിത്വം വെറും ഭ്രമമാണ് — സ്വപ്നത്തിലെ മലകളുടെ ദൃഢതപോലെയാണ് അതു.
അഹന്തോല്ലേഖതസ് സത്താ ഭ്രമഭാരവികാരിണീ । തദഭാവാത് സ്വഭാവൈകനിഷ്ഠതാ ശമശാലിനീ
ഞാനെന്ന ഭാവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉള്ളത് ഭ്രമത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ വശംവെക്കുന്നവയാണ്. അതില്ലാതാകുമ്പോൾ, സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അടിയുറച്ച, സമാധാനപരമായ അവസ്ഥയിലായിരിക്കും.
ഹേമ്നẖ കടകശബ്ദാര്ഥോ വ്യതിരിക്തോ യഥാസ്തി നോ । വ്യതിരിക്താ തഥാസത്യാ നാഹന്താസ്തി ശമാത്മനഃ
പൊന്നിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന വളയത്തെ വേറെയൊരു വസ്തുവായി പറയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, അസത്യത്തിൽ നിന്ന് വേറെയായി 'ഞാനെന്ന' ഭാവം സമാധാനസ്വഭാവമുള്ളവർക്കില്ല.
നിര്വാണോ നിര്മനാ മൌനീ കര്താകര്താ ച ശീതലഃ । ജ്ഞ ഏകശ് ശാന്ത ഏവാസ്തേ ശൂന്യ ഏവാഭിപൂരിതഃ
അറിയുന്നവൻ മോക്ഷപ്രാപ്തനായി, മനസ്സില്ലാതെ, മൗനത്തിൽ, ചെയ്യുന്നവനും ചെയ്യാത്തവനും ആയി, ശീതളമായി, ഏകാന്തമായി, സമാധാനത്തോടെ, ശൂന്യതയിൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
നിര്വാസനം സ്പന്ദമാനോ യന്ത്രപുത്രകഗാത്രവത് । സ യഥാസ്ഥിതമ് ഏവാസ്തേ ജ്ഞസ് സംവ്യവഹരന്ന് അപി
ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ, യന്ത്രം പോലെ സ്വയം ചലിക്കുന്ന ഒരു പാവയുടെ അവയവങ്ങൾപോലെ, അറിവുള്ളവൻ പ്രവർത്തിച്ചാലും സ്വസ്ഥമായി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ മഞ്ചകസംസ്ഥസ്യ സ്പന്ദതേ നൈവ വാ ശിശോഃ । അങ്ഗാലിര് അനുസന്ധാനം വിനൈവം വിദിതാത്മനഃ
ഒരു കുഞ്ഞ് കിടക്കയില് കിടക്കുമ്പോള് അതിന്റെ കൈകാലുകള് സ്വയം ഇച്ഛയില്ലാതെ ചലിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ ആത്മാവിനെ spഷിച്ചവന് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമിക്കാറില്ല.
നിസ്സമ്ബോധൈകബോധസ്യ നിരാശേഹൈഷണാശിഷഃ । ശാന്താഹന്ത്വാത്മരൂപത്വാദ് അനുസന്ധാനിതാ കുതഃ
യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ആഗ്രഹവും ഇല്ലാതെ, മനസ്സ് പൂര്ണമായും ശാന്തവും അഹങ്കാരമില്ലാത്തതുമായ ഒരാളിന് എന്തിനാണ് ചെയ്യലുകള്ക്കായി ശ്രമം ഉണ്ടാകേണ്ടത്?
അദ്രഷ്ടുര് അപദൃശ്യസ്യ ദൃഗ്രൂപസ്യാപരൂപിണഃ । കുതẖ കിലാനുസന്ധാനമ് അനപേക്ഷസ്യ പശ്യതഃ
കാണുന്നവന് കാണുന്നവനല്ല, രൂപമില്ലാത്ത ദൃക് സ്വഭാവമുള്ളവന്, ഒന്നിനും ആശയില്ലാതെ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നവന്—അവന് എന്തിനാണ് അന്വേഷിക്കാനോ ചെയ്യാനോ ആവശ്യം?
അപേക്ഷൈവ ഘനോ ബന്ധോ ഹ്യ് അനപേക്ഷൈവ മുക്തതാ । സര്വശബ്ദാന്വിതാ തസ്യാം വിശ്രാന്തേന കിമ് ഈക്ഷ്യതേ
പ്രതീക്ഷയാണു കനത്ത ബന്ധനം; പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷം. ആ നിലയില് വിശ്രമിച്ചവന് എല്ലാ വാക്കുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലും എന്താണ് കാണേണ്ടത്?
പാര്ഥിവത്വേ ശരീരേ ഽസ്മിന് സ്വസ്വപ്നാദ്രാവ് ഇവാസതി । ഭ്രമമാത്രാത്മനി കുതẖ ക്വ കസ്യ കിമ് അപേക്ഷണമ്
ഈ ശരീരം ഭൂമിയിലെ നിലയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ പോലെ, ആത്മാവ് ഒരു ഭ്രമം മാത്രമായിരിക്കുമ്പോൾ, എന്തിനാണ് ആര്ക്ക് എന്ത് പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകുന്നത്?
ഉപശാന്തസമസ്തേഹം വിഗതാഖിലകൌതുകമ് । നിരസ്തവേദനം ജ്ഞേന വിദാ കേവലമ് ആസ്യതേ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ശമിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ കൗതുകങ്ങളും അകന്നപ്പോൾ, അനുഭവം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായവൻ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്ര മാത്രം.