അന്യ ആധാരതാം ധത്തേ പര ആധേയതാമ് അപി । പ്രയച്ഛത്യ് ആര്തവമ് ഋതുകാലശ് ചേദ് ഋതുതാം വഹന്
ഒരുവൻ ആധാരം ആകുന്നു, മറ്റൊരുവൻ അതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. എങ്ങനെ വസന്തകാലം എത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്വഭാവം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുവോ, അതുപോലെയാണ്.
ഏവം ക്രമേ വികസിതേ വസ്തുസത്താനിയാമകേ । നിയതിസ് സ്ഥിരതാമ് ഏതി സ്വയം നിമ്നേ യഥാ പയഃ
ഇങ്ങനെ ക്രമമായി സൃഷ്ടി വികസിക്കുമ്പോൾ, വസ്തുക്കളുടെ നിലനില്പ് നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമം സ്വയം സ്ഥിരത നേടുന്നു, വെള്ളം സ്വാഭാവികമായി താഴോട്ടു ഒഴുകുന്നതുപോലെ.
വേദാ ഇത്യ് ഏവ നിയതേസ് തതസ് തേ നാമ തദ്ഗതാഃ । ഭാവയന്ത്യ് അര്ഥരൂപേണ നിയന്ത്രിതജഗത്സ്ഥിതേഃ
അത്തരം നിയമം തന്നെയാണ് 'വേദങ്ങൾ' എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, വേദങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ അവ ലോകത്തെ അർത്ഥരൂപത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജഗത്സ്ഥിതേര് അഥാകല്പം ജ്ഞാനായാപി ച സിദ്ധയേ । സ്ഥൈര്യായ ചാശു നിയതിം തേ വേദാ ഇതി കല്പിതാമ്
ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനും, ജ്ഞാനസിദ്ധിക്കുമായി, സ്ഥിരതയ്ക്കുമായി ആ നിയമം വേഗത്തിൽ 'വേദങ്ങൾ' എന്ന പേരിൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശബ്ദരാശിമയീം കൃത്വാ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുഹരാദയഃ । ധാരയന്തി ചിരാരൂഢാം ഹൃദ്യ് അര്ഥഗണനാമ് ഇവ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും വാക്കുകളുടെ കൂട്ടം ഉണ്ടാക്കി, അതിനെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറച്ചുറപ്പോടെ സൂക്ഷിക്കുന്നു, അർത്ഥങ്ങളുടെ എണ്ണപ്പട്ടികയെപോലെ.
തസ്യാ വേദാഭിധാനായാസ് സ്ഥിതേര് അവയവാ ഇമേ । പിണ്ഡദാനാദയസ് തേന സൈവ രൂഢിമ് ഉപാഗതാ
വേദം എന്ന നിലയ്ക്ക് ഇതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ ഇവയാണ്; പിണ്ഡദാനം പോലുള്ള കർമങ്ങൾ അതിന്റെ അവയവങ്ങൾ, അതിനാൽ അതിന് ഇങ്ങനെ ഒരു ഉറച്ച രൂപം ലഭിച്ചു.
ഭാവിതാസ് തേ യഥാഭാവം ഫലന്തി മനസി സ്ഥിതാഃ । പക്ഷീവാണ്ഡരസാച് ചിത്ത്വാത് കാലേനോദ്യന്തി സന്തി ച
ഇവ മനസ്സിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, യഥാസമയം വളർത്തിയാൽ അവയുടെ സ്വഭാവംപോലെ ഫലം നൽകുന്നു; പക്ഷിയുടെ കൂടിലെ മുട്ടുകൾപോലെ ചിന്തകൾ സമയമാകുമ്പോൾ ഉദയിച്ചു നിലനിൽക്കുന്നു.
ശ്രുതിസ്മൃത്യര്ഥഭാവാത്മാ മൃതോ ഭാവിതമ് അഗ്രഗമ് । സര്വം പശ്യതി സദ്രൂപം തച് ച തസ്യ ഫലപ്രദമ്
വേദവും സ്മൃതിയും ഉള്ളിലെ അർത്ഥമായി രൂപപ്പെട്ടവന്റെ മനസ്സ്, മരിച്ചശേഷം എല്ലാം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ കാണുന്നു; അതാണ് അവനു യോജിച്ച ഫലം നൽകുന്നത്.
ശ്രുതിസ്മൃതിഗതിര് യേന ന മനാഗ് അപി ഭാവിതാ । സ മൃതോ മോഹമ് ആയാതി ഘനമ് ആത്മജ്ഞതാം വിനാ
ശാസ്ത്രങ്ങളോ പഴയ ഓർമ്മകളോ മനസ്സിൽ ഒറ്റത്തവണപോലും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അത്തരം ആളുകൾ മരിച്ചാൽ ആത്മജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ കനത്ത മായയിൽ അകപ്പെടും.
മനാഗ് അപി ച സാ യേന ഭാവിതാ സ മൃതḫ പുമാന് । താവന്മാത്രഫലം ഭുക്ത്വാ പുനര്ജന്മനി ജായതേ
എങ്കിൽ, ഒറ്റത്തവണപോലും അതിന് സ്വാധീനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത്തരം ആളുകൾക്ക് മരിച്ചശേഷം അത്രയേ ഉള്ള ഫലം മാത്രം അനുഭവിക്കാം, പിന്നെ വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകും.
ശ്രുതിസ്മൃതിഗതിര് യേന ഭാവിതാ വാ ന ഭാവിതാ । ഭാവിതാ ചാത്മസത്താസൌ മുക്ത ഏവ ന സംശയഃ
ശാസ്ത്രങ്ങളോ ഓർമ്മകളോ മനസ്സിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് പ്രധാനമല്ല; ആത്മാവിന്റെ സത്തയാൽ മനസ്സ് രൂപപ്പെട്ടാൽ, അത്തരം ആളുകൾക്ക് സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
യച് ചിത്തഭൂമൌ പതിതം ബീജമ് ആശു മനാഗ് അപി । തദ് അവശ്യം ഹി കാലേന ഫലത്യ് അവികലം ഫലമ്
മനസ്സിന്റെ നിലത്തിൽ ഏതെങ്കിലും വിത്ത് ഒറ്റത്തവണപോലും വീണാൽ, അതു തീർച്ചയായും സമയത്തിന് ശേഷം പൂർണ്ണമായ ഫലം നൽകും.
പിണ്ഡാദിദാനസ്യ ഫലാനി ലോകേ ശ്രുത്വാ മൃതസ് സന് പുരുഷḫ പുരസ്താത് । പ്രാപ്നോതി താന്യ് അന്തര് അവശ്യമ് ഏവ ഭുങ്ക്തേ യഥാഭാവിതമ് ഏവ ചേതഃ
ഇഹലോകത്ത് അന്നാദി ദാനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുള്ള മനുഷ്യൻ മരിച്ചാൽ, അവൻ അവ ഫലങ്ങൾ അവശ്യം അനുഭവിക്കും; മനസ്സിൽ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിച്ചുവോ അതുപോലെയാണ് അനുഭവം.
അത്രൈവോദാഹരന്തീമമ് ഇതിഹാസം പുരാതനമ് । സംവാദം ദൈത്യനാഥസ്യ തഥാ ദേവഗുരോḫ പുരാ
ഇവിടെ പുരാതനമായ ഒരു കഥ പറയപ്പെടുന്നു—ദൈത്യാധിപനും ദേവഗുരുവും തമ്മിൽ നടന്ന സംഭാഷണം.
അതീതഷഷ്ഠകല്പസ്യ പൂര്വമ് ഏകാദശേ മനൌ । ചതുര്യുഗേ പഞ്ചദശേ ത്രേതായാം വസുധാതലേ
മുമ്പ് കഴിഞ്ഞ ആറാം കല്പത്തിൽ, പതിനൊന്നാം മനുവിന്റെ കാലത്ത്, പതിനഞ്ചാം ത്രേതായുഗത്തിൽ ഭൂമിയിൽ,
ആസിദ് ദൈത്യോ ബലോ നാമ സാക്ഷാദ് ബലമ് ഇവോദ്ധതമ് । ലസദ്ദര്പാവദലിതദൈത്യദാനവരാക്ഷസഃ
അവിടെ ബലി എന്നൊരു ദൈത്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ശക്തിയുടെ സ്വരൂപംപോലെയായിരുന്നു, അത്യന്തം ഗർവ്വമുള്ളവനും, എല്ലാ ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും കീഴടക്കി അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർത്തവനുമായിരുന്നു.
ഉത്സാദിതാശേഷപുരോ ഭുക്താശേഷജനവ്രജഃ । ആക്രാന്താശേഷഭുവനോ ജിതാശേഷസുരേശ്വരഃ
അവൻ എല്ലാ ശത്രുനഗരങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു, എല്ലാ ജനങ്ങളെ കീഴടക്കി, എല്ലാ ലോകങ്ങളും സ്വന്തമാക്കി, എല്ലാ ദേവന്മാരെയും കീഴടക്കി.
ത്രൈലോക്യം തേന നിര്ജിത്യ സ്വീകൃതാ വാസവസ്ഥിതിഃ । ക്ഷുണ്ണഗ്രാമടികേവൈകാ ദേശേ ഽരാജനി ദസ്യുനാ
അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ജയിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനം സ്വന്തമാക്കി; രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ഒറ്റപ്പെട്ട കള്ളൻപോലെ എല്ലാം പിടിച്ചെടുത്തു.
ശക്രസ് സപരിവാരോ ഽസ്യ ഭൃത്യതാമ് അനുജഗ്മിവാന് । ലോകപാലാപ്സരസ്സിദ്ധവിദ്യാധരഗണൈസ് സഹ
ശക്രനും അവന്റെ കൂട്ടരും, ലോകപാലന്മാർ, അപ്സരസുകൾ, സിദ്ധന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം, അവന്റെ ദാസന്മാരായി മാറി.
സ പാലയഞ് ജഗദ്രാജ്യം ഹൃത്വേന്ദ്രത്വം ശചീപതേഃ । യഥാവദ് അഖിലം സമ്യഗാചാരമ് അനുതസ്ഥിവാന്
ശചിയുടെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രപദവി കൈവശമാക്കി, അവൻ ലോകരാജ്യം ഭരിച്ച്, എല്ലായിടത്തും ശരിയായ രീതിയിൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നടപ്പാക്കി.
സ കദാചിത് സഭാസംസ്ഥẖ കഥാപ്രസ്താവതഃ ക്വചിത് । നരമൃത്യുകഥാമധ്യേ ഗുരും പപ്രച്ഛ വാക്പതിമ്
ഒരു ദിവസം സഭയില് ഇരുന്ന് സംസാരത്തിനിടയില്, മനുഷ്യന്റെ മരണം സംബന്ധിച്ച വിഷയം വന്നപ്പോള്, അവന് വാക്കിന് പ്രഭുവായ ഗുരുവിനോട് അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
ഭസ്മീഭൂതസ്യ ശാന്തസ്യ പുനര് ആഗമനം കുതഃ । പരലോകോപലമ്ഭശ് ച ശരീരേണ വിനാ കുതഃ
ഭസ്മമായ് ശാന്തനായവന് വീണ്ടും എങ്ങനെ തിരികെ വരാം? ശരീരം ഇല്ലാതെ പരലോകം അനുഭവിക്കുന്നത് എങ്ങനെ സാധ്യമാണ്?
മൃഗതൃഷ്ണാമ്ബുവദ് ദേഹോ ജീവസ്യ പ്രതിഭാസതേ । അസത്യാത്മാ സ്വസംവിത്തേḫ പയസീവ തരങ്ഗകഃ
ജീവന് ഈ ശരീരം മരുഭൂമിയിലെ മായാജലപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്; സ്വയം അറിയുന്നതില് അതിന് യാഥാര്ത്ഥ്യമില്ല, വെള്ളത്തില് തിരമാലപോലെയാണ്.
ന തത്ത്വതോ ദഹ്യതേ ഽസൌ ജായതേ ന ച തത്ത്വതഃ । ന തത്ത്വതശ് ച മ്രിയതേ ദുẖഖം ചാനുഭവത്യ് അതി
ഇത് യഥാര്ത്ഥത്തില് കത്തുന്നില്ല, യഥാര്ത്ഥത്തില് ജനിക്കുന്നതുമല്ല; യഥാര്ത്ഥത്തില് മരിക്കുന്നതുമില്ല, എന്നിരുന്നാലും അതി വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
യാദൃഗ്ഭാവോ ഭവത്യ് ഏഷ ജീവസ് തത് ഫലമ് അശ്നുതേ । നാസത്യത്വം ന സത്യത്വം കിഞ്ചിദ് അസ്യോപയുജ്യതേ
ഏത് സ്വഭാവം ഉണ്ടാകുന്നുവോ, അതിന്റെ ഫലം അതേ ജീവൻ അനുഭവിക്കും. അതിന് സത്യവും അസത്യവും ഒന്നും പ്രയോജനപ്പെടുന്നില്ല.
യയാ കയാചിദ് യുക്ത്യൈവ രാജന് ഭാവനഭാവനേ । വിനിവൃത്തേ ക്വ ജീവത്വം ബന്ധമോക്ഷദൃശൌ ക്വ ച
ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള ചിന്തയിലൂടെയോ നിരീക്ഷണത്തിലൂടെയോ, രാജാവേ, ഭാവന അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ജീവത്വം എവിടെയാണ്? ബന്ധവും മോക്ഷവും എന്നുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകൾ എവിടെയാണ്?
സദേഹോ ഽഹം ഹി ജീവാമി ചിരമ് അപ്യ് ഉപലഭ്യ ഹ । ചേതത്യ് അഹം മൃതോ ഽസ്മീതി ജീവസ് സ്വപ്ന ഇവാവപുഃ
ശരീരത്തോടെ ഞാൻ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു. മരിച്ചാൽ, 'ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ജീവൻ സ്വപ്നത്തിലെ രൂപംപോലെയാണ്.
പിണ്ഡദാനാദിനാ ഭൂയോ ഭാവിതേനാശു പശ്യതി । ജാതോ ഽസ്മീതി തതẖ കര്മഭോക്താസ്മീതി ച ചേതതി
പിണ്ഡം നൽകൽ പോലെയുള്ള കർമങ്ങൾകൊണ്ടോ, ഭാവനയിലൂടെയോ, ഉടൻ തന്നെ വീണ്ടും കാണുന്നു; പിന്നെ 'ഞാൻ ജനിച്ചു' എന്നും 'ഞാൻ കർമഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു' എന്നും ചിന്തിക്കുന്നു.
ഇയം മൃതിര് അയം വ്യാധിര് ഇദം മരണമ് ആഗതമ് । ഇദം ജീവിതമ് ഏതാ മേ യോനയസ് സുഖദുẖഖദാഃ
ഇതാണ് മരണം, ഇതാണ് രോഗം, ഇതാണ് മരണത്തിന്റെ വരവ്. ഇതാണ് ജീവൻ—ഇവയെല്ലാം എനിക്ക് സന്തോഷവും ദു:ഖവും നൽകുന്ന കാരണങ്ങളാണ്.
ഇത്യ് അന്തശ് ചേതതി പുമാഞ് ജലദ്രവവിവൃത്തിവത് । അഭാവിതം ഭാവിതം ച സ്വചമത്കാരജം ച തത്
ഇങ്ങനെ, ഒരാൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ ചിന്തിക്കുന്നു, വെള്ളം ഒഴുകി രൂപം മാറുന്നതുപോലെ. രൂപം ഇല്ലാത്തതും ഉള്ളതും, അതെല്ലാം സ്വന്തം അത്ഭുതബോധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്.