യസ്മൈ വാ സര്ഗവേതാലസമുത്ഥാനം വിരോചതേ । ആത്മനാശായ സങ്കല്പാദ് ഉത്ഥാപയതു സോ ഽങ്ഗ തമ്
ലോകസൃഷ്ടിയും അതിലെ ഭ്രമങ്ങളും ആര്ക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ, സ്വയം നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആ ഭ്രമങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉണർത്തട്ടെ, പ്രിയനായവനേ.
ദൃശ്യം നിര്മായ ദ്രഷ്ടൃത്വമ് ഏത്യാത്മാനം നിബധ്യ ച । യ ഇച്ഛതി സുഖം സ സ്വം വിദധാതു യഥേപ്സിതമ്
ദൃശ്യങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച് ദർശകൻ എന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തി, സ്വയം തന്നെ ബന്ധിപ്പിച്ചവൻ, സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ തന്റെ ജീവിതം ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ ഒരുക്കട്ടെ.
യഥാഭൂതാര്ഥകഥനേ വയം നാമ സമുദ്യതാഃ । ശ്രുത്വാ സത്യമ് അസത്യം തു ഗൃഹ്ണാതു സ്വേച്ഛയാ ജനഃ
നാം യഥാർത്ഥം എങ്ങനെയോ അതുപോലെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; ആരെങ്കിലും കേട്ടിട്ട് സത്യമാണോ അസത്യമാണോ എന്ന് തങ്ങൾക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ വിശ്വസിക്കട്ടെ.
സര്ഗാര്ഥീ സര്ഗയുക്തീഹോ മോക്ഷാര്ഥീ മോക്ഷയുക്തിമാന് । ഭവത്വ് അത്ര മഹാബാഹോ ന നẖ കശ്ചിദ് അപി ഗ്രഹഃ
സൃഷ്ടിയെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ ഏർപ്പെടട്ടെ, മോക്ഷം തേടുന്നവൻ മോക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ ഏർപ്പെടട്ടെ; മഹാബാഹുവേ, ഇവിടെ ഞങ്ങൾ ആരെയും ബലമായി പിടിപ്പിക്കുന്നില്ല.
സര്ഗാദ് വ്യാവൃത്തസംവിദ് യസ് സബാഹ്യാഭ്യന്തരാത്മനഃ । സര്ഗാസത്താവബോധാത്മാ സോ ഽമൃതത്വായ കല്പതേ
സൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് മനസ്സും അകത്തും പുറത്തും വിട്ടുനിൽക്കുന്നവനും, സൃഷ്ടി യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്നു അറിവുള്ളവനും അമൃതതയ്ക്കു യോഗ്യനാണ്.
സര്ഗാസത്താപ്രത്യയേന സര്ഗസംവിന് നിവര്തതേ । സാഹന്താ സമനസ്കാരാ ശിഷ്യതേ യദ് അനാമ തത്
സൃഷ്ടി യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്നു ഉറച്ച വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അവസാനിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്നത് പേരില്ലാത്തതും, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവവും മനസ്സും മാത്രമാണ്.
സുവിചാരിതമ് അന്വിഷ്ടം യാവത് സര്ഗോ ന വിദ്യതേ । സാഹന്താദിമനസ്കാരẖ കിമ് അന്യദ് ഭ്രമകാരണമ്
ശ്രദ്ധയോടെ അന്വേഷിച്ച് പരിശോധിച്ചാൽ സൃഷ്ടി എന്നതൊന്നും ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവവും മനസ്സും ഒഴികെ മറ്റെന്താണ് ഭ്രമത്തിന് കാരണം?
പാതാലമ് ആവിശസി യാസി നഭോ വിലങ്ഘ്യ ദിങ്മണ്ഡലം ഭ്രമസി ചേത് തദ് അനാത്മതാത്മാ । ഭ്രാന്തീതരോ ഽഹമ് ഇതി നാസ്തി ന സര്ഗവര്ഗസ് സ്പന്ദേതരോ ഽനില ഇവാമ്ബ്വിതരേവ ധാരാ
നീ പാതാളത്തിൽ കടന്നാലും, ആകാശം കടന്നുപോകുകയായാലും, ദിശകളിൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായാലും, അതെല്ലാം ആത്മാവല്ലാത്തത് ആത്മാവായി തോന്നുന്നതു മാത്രമാണ്; ഭ്രമം ഒഴികെ 'ഞാൻ' എന്നതോ ലോകമോ ഒന്നും ഇല്ല, ജലത്തിനുള്ളിൽ കാറ്റ് ചലിക്കാത്തതുപോലെ ചലനവും ഇല്ല.
കലനാമാത്രകാര്യത്വാദ് ഇമേ മേര്വാദയോ ഽദ്രയഃ । മൃദവോ ലഘവസ് സാക്ഷാത് കൌശേയനികരാദ് അപി
മേരു മുതലായ ഈ പർവതങ്ങൾ എല്ലാം മനസ്സിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാത്രമായതിനാൽ, അവ സുതാര്യമുള്ള പാറ്റലകളേക്കാൾ പോലും മൃദുവും ഭാരംകുറവുമാണ്.
നിസ്സ്പന്ദപവനാകാരശരീരാ ഭൂതജാതയഃ । ബ്രഹ്മാദ്യാ അപി വിദ്യന്തേ പിശാചപടലാദിവത്
സ്ഥിരമായ കാറ്റുപോലെയുള്ള ശരീരങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂതങ്ങൾക്കും ബ്രഹ്മാദികൾക്കും, ഭൂതഗണങ്ങൾ പോലെയാണ് അസ്തിത്വം.
അഹോരാത്രാത്മനീ തുച്ഛേ പ്രകാശതമസീ തതേ । ജന്തോḫ പവനദേഹസ്യ ച്ഛായാവിഹസനേ ഇവ
പകൽ രാത്രികളില്ലാത്ത ശൂന്യമായ ആത്മാവിൽ, വെളിച്ചവും ഇരുണ്ടതും ഒപ്പം നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ശ്വാസംകൊണ്ടുള്ള ശരീരമുള്ള ജീവൻ ഒരു നിഴൽ കളിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
അന്വിഷ്യമാണമ് അപ്രാപ്യം ജഗത് സ്ഫുരതി ഖേ പരേ । കേശപിഞ്ഛലവഭ്രാന്തിര് ഇവാനിര്മലചക്ഷുഷഃ
വ്യക്തമല്ലാത്ത ആകാശത്ത്, endlessly അന്വേഷിച്ചിട്ടും ഒരിക്കലും കിട്ടാത്തതുപോലെ, ഈ ലോകം ഒരു വ്യക്തിക്ക് കണ്ണ് തെളിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കാണുന്ന മുടിയുടഞ്ഞ കാഴ്ചപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
സുരാസുരാസ് സ്ഫുരന്തീമേ ഛിന്നവൃക്ഷപിശാചവത് । പരിപശ്യന്തി സംസാരം ദഗ്ധദേഹകജീവവത്
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മുറിച്ചുവീണ മരത്തിൽ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന ഭൂതങ്ങളെപ്പോലെ തളരുന്നു; അവർ സംസാരത്തെ ചുട്ടുപോയ ശരീരത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ആത്മാക്കളെപ്പോലെ കാണുന്നു.
നിശ്ശ്വസന്തി ച ഭസ്ത്രാവദ് വിവര്തന്തേ ഖധൂമവത് । ചിന്വന്ത്യ് അര്ധപ്രസുപ്താഭം പശ്യന്ത്യ് ഉദ്ഭ്രാന്തമ് ആബിലമ്
അവർ കുഴഞ്ഞുപോകുന്ന കാറ്റുപോലെയും ആകാശത്തിൽ പടരുന്ന പുകയുപോലെയും ശ്വസിക്കുന്നു; അർദ്ധനിദ്രയിൽ അന്വേഷിക്കുന്നവരെപ്പോലെയും എല്ലാം കലങ്ങിയും മങ്ങിയുമാണ് അവർ കാണുന്നത്.
ജഡാസ് സ്ഫുരന്തി ജനതാ നദീരയതരങ്ഗവത് । ബുധ്യന്തേ ഽന്യാത്മകാശ് ചാന്യത് കോകിലാẖ കാകതാമ് ഇവ
മന്ദബുദ്ധിയുള്ള ആളുകൾ നദിയിലെ തിരകളെപ്പോലെ അലയുന്നു; ചിലർ വേറിട്ട ആത്മാവോടെ ഉണരുന്നു, കാക്കയുടെ സ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്ത കുയിലിനെപ്പോലെ.
ഉദ്യന്തി സ്ഥാവരാ ഭൂമൌ രയരേഖാ ഇവാമ്ഭസി । ഭാവാḫ പരിണമന്ത്യ് അന്തര് ജലാനീവ രയാജ് ജലേ
സ്ഥാവരജന്തുക്കൾ ഭൂമിയിൽ വെള്ളത്തിലെ അളവുനിരകളെപ്പോലെ ഉദിക്കുന്നു; ഉള്ളിലെ ഭാവങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ അലയുന്ന തിരകളെപ്പോലെ മാറുന്നു.
അനുഭൂതയ ആത്മസ്ഥാ ഇക്ഷോര് മധുരതാ ഇവ । ക്ഷോഭ്യന്തേ വിക്രിയന്തേ ച പവനസ്പര്ശപീഡനൈഃ
അനുഭവങ്ങൾ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് ഇച്ചുവിലെ മധുരംപോലെയാണ്; കാറ്റിന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടുള്ള സമ്മർദ്ദം അവയെ ഉലച്ചും മാറ്റവും വരുത്തും.
കലനൈകാത്മികാ ലഘ്വീ സകുലാദ്രീന്ദ്രമണ്ഡലാ । തുലാമ് ആരോപിതാ ഭൂമിര് ന ഭവത്യ് അര്ധരക്തികാ
കണക്കു മാത്രം ഉള്ളതും, മലകളും കടലുകളും ചന്ദ്രനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഭൂമി തൂക്കത്തിൽ വെച്ചാൽ അർദ്ധരക്തിക പോലും കൂറ്റമാകില്ല.
ഭവിഷ്യദ്ഭൂതകോശസ്ഥം ദ്യൌḫ പാതാലതലം ഗതാ । അഗ്നേശ് ചിത്രകൃതസ്യേവ ശൈത്യമ് ഏവാനുഭൂയതേ
ഭാവിയിൽ ജനിക്കാനുള്ളവയുടെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ ആകാശം വിശ്രമിക്കുന്നു; അത് ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് എത്തിപ്പോയിരിക്കുന്നു. അഗ്നിയുടെ വിചിത്രമായ കലയുടെ പോലെ ഇവിടെ തണുപ്പു മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്നു.
അധൂമാത്മ നിരാധാരമ് അവാതാദിസമീരിതമ് । ഖമ് ഊര്ധ്വമ് അമ്ബു യാത്യ് അഭ്രൈര് ബാന്ധവൈര് ഇവ ശിക്ഷിതമ്
പുകയില്ലാതെ, ആധാരമില്ലാതെ, കാറ്റോ മറ്റേതെങ്കിലും ശക്തിയാൽ ഉണരാതെ, വെള്ളം മേഘങ്ങളെന്ന ബന്ധുക്കളാൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു.
സമുദ്രാ ദിവി തിഷ്ഠന്തി താരകാ ഉദിതാ ഭുവഃ । നൃത്യന്തി സഭുജാശ് ശൈലാശ് സൈകതം തൈലമ് ഉജ്ഝതി
സമുദ്രങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ഉദിക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ കൈകളോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, മണൽ എണ്ണയെ വിട്ടയക്കുന്നു.
യഥാ സങ്കല്പ്യതേ യദ് യത് തത് തഥാ ന തദ് അന്യഥാ । സങ്കല്പകലനാകല്പം കിം സത് കിം വാപ്യ് അസദ് ഭവേത്
എന്ത് ചിന്തിച്ചാലും അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, അതിന് മറ്റൊന്നുമില്ല. ചിന്തയുടെയും കണക്കിന്റെ ലോകത്തിൽ യഥാർത്ഥം എന്ത്, അസത്യം എന്ത് എന്നത് ഉണരാം.
ന സ്ഥിരം നാസ്ഥിരം കിഞ്ചിന് ന ജഡം ന ച ചേതനമ് । നാഹം ന ത്വം ന സന് നാസന് ന സ്ഥൂലം നാണുതാതതമ്
സ്ഥിരമോ അസ്ഥിരമോ ഒന്നുമില്ല; ജഡമോ ചൈതന്യമോ ഒന്നുമില്ല; ഞാനും നീയും ഇല്ല; സത്തോ അസത്തോ ഇല്ല; ഭൗതികമോ സൂക്ഷ്മമോ ഒന്നുമില്ല.
സര്വം ച സര്വഥാ സര്വം സര്വദാ സാര്വസാര്വികമ് । കല്പനാവിശ്വരൂപാത്മ ന തദ് അസ്തി ന യദ് വപുഃ
എല്ലാം എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണ്ണമായും സർവ്വവ്യാപകമാണ്; മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഈ വിശ്വരൂപം, അതോ അതിന്റെ രൂപം ഒന്നും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല.
ബാലേനൈരാവണോ ബദ്ധോ ദഗ്ധാശ് ചന്ദ്രത്വിഷാദ്രയഃ । സരിത്പ്രവാഹലഗുഡൈര് യുധ്യന്തേ ചിത്രമാനവാഃ
ഒരു കുട്ടി എയിരാവതത്തെ ബന്ധിക്കുന്നു; ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശത്തിൽ പർവതങ്ങൾ കത്തുന്നു; നദികൾ ഇളനീരുകൊണ്ടു പോരാടുന്നു; അത്ഭുതകരമായ മനുഷ്യർ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു.
സുഫാലകൃഷ്ടേ വിതതേ വ്യോമ്നി വ്യുപ്താസ് സുശാലയഃ । പക്വാശ് ച സങ്ഗൃഹീതാശ് ച ഭാണ്ഡേഷു ച നിയോജിതാഃ
നന്നായി ഉഴുതു വ്യാപിച്ച ആകാശത്തിൽ മനോഹരമായ വീടുകൾ പടർന്നിരിക്കുന്നു; പാകമായതും ശേഖരിച്ചതും പാത്രങ്ങളിൽ വെച്ച് ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഹരിണാ ഹാരി ഗായന്തി നൃത്യന്തി വനരാജയഃ । പദ്മാ ദൃഷദി ജായന്തേ പ്രസൂതാẖ കലഭം ശിലാഃ
മൃഗങ്ങൾ ആകർഷകമായി പാടുന്നു, കാടുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; പാറകളിൽ താമരകൾ പിറക്കുന്നു, കല്ലുകൾ ആനകുഞ്ഞുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുന്നു.
ഉഡ്ഡീയന്തേ പുരാണ്യ് ഉച്ചൈര് ഭിക്ഷന്തി ഭുവി ഭാനവഃ । സാനവോ നഗരായന്തേ ഗായന്തി മൃദു മദ്ഗവഃ
പഴയ നഗരങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന് പറക്കുന്നു, സൂര്യന്മാർ ഭൂമിയിൽ ഭിക്ഷയിടുന്നു; പർവതശിഖരങ്ങൾ നഗരങ്ങളായി മാറുന്നു, മൃദുവായ കുരുവികൾ പാടുന്നു.
ഇത്യാദികാപി സങ്കല്പകലാ സത്യേവ രാജതേ । അന്യാ സത്യാപ്യ് അസത്യേവ ന സംവിത്തിര് വിരാജതേ
ഇങ്ങനെ, ഈ മനസ്സിലെ സങ്കൽപ്പശക്തി യാഥാർത്ഥ്യമായി തിളങ്ങുന്നു; മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം അസത്യമായി തോന്നാം—അവിടെ ബോധം വെളിപ്പെടുന്നില്ല.
ഏഷാ ച സങ്കല്പകലാ തീവ്രസങ്കല്പകല്പിതാ । പൂര്വസങ്കല്പസന്ത്യാഗാത് സത്യരൂപാനുമീയതേ
ഈ സങ്കൽപ്പശക്തി ശക്തമായ മനസ്സിന്റെ സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; പഴയ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാം.