സംവിന്മയത്വാദ് വാര്യന്തര് അപി സന്ത്യ് ഏവ സൃഷ്ടയഃ । ചിത്താകാശാത്മികാ നോഢാḫ പ്രതിബിമ്ബാന്വിതാ ഇവ
ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു വെള്ളത്തിലും മറ്റും സൃഷ്ടികൾ ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകുന്നു; അവ മനസ്സിന്റെ ആകാശത്തിൽ ഉറപ്പില്ലാത്തതുപോലെയാണ്, പ്രതിഫലനം പോലെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു.
ഭൂതപഞ്ചകസത്താസു സബാഹ്യാഭ്യാന്തരം സദാ । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി ന ച സന്തി കദാചന
അഞ്ചു ഭൗതികങ്ങളുടെയും സത്തയിൽ, പുറത്തും ഉള്ളിലും, ആയിരക്കണക്കിന് സൃഷ്ടികൾ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു—എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവ ഒരിക്കലും സത്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല.
സര്വത്ര സര്വദാ സര്വം സാര്വം സര്വേണ സര്വഥാ । ന തദ് അസ്തി ന യത് സത്യം ന തദ് അസ്തി ന യന് മൃഷാ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും, എല്ലാം, എല്ലാ വഴികളിലും, എല്ലാറ്റിലും — യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യം എന്നു പറയാവുന്ന ഒന്നുമില്ല, അതുപോലെ കള്ളം എന്നു പറയാവുന്ന ഒന്നും ഇല്ല.
ന ച കിഞ്ചിന് മൃഷാ നൈവ സത്യം കിഞ്ചിന് ന മധ്യമമ് । ബൃഹദ് ബ്രഹ്മായതേ ബ്രഹ്മ ശാന്തമ് അന്തവിവര്ജിതമ്
ഒന്നും കള്ളമല്ല, ഒന്നും സത്യവുമല്ല, ഇടയിൽ ഒന്നുമില്ല; വിശാലമായ ബ്രഹ്മം ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് — ശാന്തവും അന്തമില്ലാത്തതുമാണ്.
സര്വഭാവോപമര്ദേന ഭാവḫ ഫലതി പീവരഃ । തേനാതിഭാവോ ജയതി ശ്ലിഷ്ടയോര് അപി സര്ഗയോഃ
എല്ലാ നിലകളും അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ, ഒരു പൂർണ്ണമായ നില ഉദിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഇരുവിധ സൃഷ്ടികളും ഒന്നിച്ചിരുന്നാലും, അത്യുന്നതമായ അവസ്ഥയാണ് വിജയിക്കുന്നത്.
ജീവḫ പരസ്പരാപ്രാപ്താവ് ഊനഭാവേന സിധ്യതി । സംസാരസ് സമഭാവസ് തു സമതാം ഗച്ഛതി ദ്വയോഃ
പരസ്പരം ലഭിക്കാത്തതിന്റെ അപൂർണ്ണത കൊണ്ടാണ് ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്; എന്നാൽ സമമായ സ്വഭാവമുള്ള സംസാരം ഇരുവർക്കും സമത്വം നേടുന്നു.
വിലക്ഷണാ ബൃഹദ്ഭാവാസ് സമത്വാന് മിലിതാ മിഥഃ । വൈലക്ഷണ്യേന തിഷ്ഠന്തി നാനാവര്ണാ ഇവ ത്വിഷഃ
വ്യത്യസ്തമായ വലിയ നിലകൾ സമത്വം കൊണ്ടു തമ്മിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവയുടെ വ്യത്യാസം കൊണ്ടു തന്നെ, പല നിറത്തിലുള്ള കിരണങ്ങൾ പോലെ, ഓരോന്നും വേറിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
നിരര്ഗലാ സര്ഗപരമ്പരേതി വിജൃമ്ഭതേ ഽന്തḫ പരമാണുധാതോഃ । അപ്യ് അന്തര് അദ്രീന്ദ്രശിലാന്തരേ ച വഹ്നൌ ജലേ വാഖിലവസ്തുജാതേ
അവസാനമില്ലാത്ത സൃഷ്ടിയുടെ ശ്രേണി പരമപക്ഷ്മാണുവിന്റെ അകത്തിലും, പർവതങ്ങൾക്കും കല്ലുകൾക്കും അകത്തും, അഗ്നിയിലും ജലത്തിലും എല്ലാത്തരം വസ്തുക്കളിലും സ്വതന്ത്രമായി വിരിയുന്നു.
സങ്കല്പരൂപാദ്രിനദീദിനേശദിക്കാലകല്പസ്ഫുരണാകുലാപി । ജഗന്മഹാമണ്ഡലപിണ്ഡപീഠീ വ്യോമോദരം ചിദ്ഘനശൂന്യധാതൌ
കൽപ്പനകളുടെ തിളക്കംകൊണ്ടും, പർവതങ്ങൾ, മിന്നൽ, സൂര്യൻ, ദിശകൾ, കാലം, കാലചക്രങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആകുലമായിട്ടും, ലോകമഹാവൃത്തം എന്ന അണ്ഡപീഠം ശുദ്ധചൈതന്യവും ശൂന്യതയും നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിന്റെ ഉള്ളിലായി നിലകൊള്ളുന്നു.
നഭശ് ച വാസ്യാ ഉദരേ ഽപ്യ് അപാരം സചന്ദ്രതാരാദ്രിദിവാകരാദി । മിഥസ് ത്വ് അദൃഷ്ടശ്രുതശബ്ദസാരാ കാചിന് മിഥോലബ്ധശരീരികാപി
ആകാശം, വായു, സമുദ്രം, അതിന്റെ അകത്തുള്ള അതിരില്ലാത്ത വിശാലത, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, സൂര്യൻ എന്നിവയൊക്കെയും തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, ചിലതിന്റെ സാരം കാണാനോ കേൾക്കാനോ പറയാനോ കഴിയാത്തതും, ചിലത് പരസ്പരബന്ധത്തിലൂടെ മാത്രമേ ശരീരം നേടുന്നുള്ളൂ.
യഥാ പുസ്തമയം സൈന്യം മഹാരമ്ഭമ് അപി സ്ഫുടമ് । വിദ്യമാനമ് അനന്തം ച സഹസ്രാങ്ഗായുധാദികമ്
പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രങ്ങളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു സൈന്യം എത്ര വലിയതും അനന്തവും ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചവരുമായിരുന്നാലും, അതെല്ലാം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണല്ലോ.
സ്വരൂപം പ്രതി തജ് ജാഡ്യാന് നിത്യാസമ്ഭവദീഹനമ് । അരൂപാലോകമനനമ് അദിക്കാലകലാദികമ്
സ്വന്തം സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടു തന്നെ, എപ്പോഴും യാതൊരു ശ്രമവും ഇല്ല; രൂപം കാണാതെ, ദിശയും കാലവും കാരണവും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ധാരണകൾ മാത്രം ഉണ്ട്.
കേവലം കേവലം ശാന്തം സമനിര്വാണമ് ആത്മനി । ദൃഷ്ടൈര് അനുമിതൈര് ജ്ഞാതൈര് ഇതരേണ ദശാഭ്രമൈഃ
നമ്മിൽ ഉള്ളത് പൂർണ്ണമായും ശാന്തവും സമാധാനപരവുമായ അവസ്ഥ മാത്രം ആണ്; അതു നാം കാണുന്നതിലും അനുഭവിക്കുന്നതിലും നിന്നുമുള്ള തെറ്റായ അവസ്ഥകളിലൂടെ മാത്രം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.
മനാഗ് അപ്യ് അപരാമൃഷ്ടം വിദ്യമാനമ് അസന്മയമ് । അഹമാദിത്വമ് ആദ്യം ച തഥൈവാഖണ്ഡിതം ജഗത്
അത് മറ്റൊന്നും തൊടാത്തതും, കാണപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അസത്യം കൊണ്ടുള്ളതും, അതുപോലെ തന്നെ 'ഞാൻ' എന്ന ബോധവും ഒറ്റയുള്ള ലോകവും ആദിമമായവയുമാണ്.
ബ്രഹ്മപുസ്തമയം സര്വം വിദ്യമാനമ് അസന്മയമ് । രൂപാലോകമനസ്കാരശബ്ദാര്ഥപരിവര്ജിതമ്
എല്ലാം ബ്രഹ്മന്റെ പുസ്തകസൈന്യമാണ്, കാണപ്പെടുന്നതെല്ലാം ഇല്ലാത്തതിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിന് ആകൃതി, ദൃശ്യങ്ങൾ, മനസ്സിന്റെ ഉദ്ദേശം, ശബ്ദം, അർത്ഥം എന്നിവ ഒന്നും ഇല്ല.
അന്യേനാനുമിതൈര് അര്ഥൈര് മുക്തമ് ആത്മനി സംസ്ഥിതമ് । ന ച സത്യം ന ചാസത്യമ് ആത്മന്യ് അദ്വയതാവശാത്
മറ്റുള്ളവയെ അനുമാനിച്ച് കണ്ടെത്തിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതമായി, ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നതാണ് അത്. അതിന് യാഥാർത്ഥ്യമോ അസത്യമായതോ ഇല്ല, ആത്മാവിന്റെ അദ്വൈതസ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ.
അന്യോ ഽസ്തി പുസ്തസൈന്യാനാമ് അസ്മദാദിര് മുനീശ്വര । അസ്മദാദേസ് തു കോ ഽന്യസ് സ്യാദ് അനന്താദ് ബ്രഹ്മണḫ പദാത്
മഹർഷിയേ, ഈ പുസ്തകസൈന്യങ്ങളിൽ നമ്മളെ തുടങ്ങി മറ്റൊരുവൻ ഉണ്ടെന്നു പറയാം. പക്ഷേ, അനന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് നമ്മളെ ഒഴികെ മറ്റാരുണ്ടാവും?
നാസ്ത്യ് ഏവ യസ് സ നോ ഽന്യോ ഽസ്തി ബ്രഹ്മപുസ്തമയാത്മകഃ । അസന്ന് അഭ്യുദിതോ മോഹḫ പ്രേക്ഷിതോ യോ ന ലഭ്യതേ
അങ്ങനെയൊരു മറ്റൊരുത്തൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല; ബ്രഹ്മന്റെ പുസ്തകസ്വഭാവമുള്ള മറ്റൊരുത്തൻ കാണപ്പെടുന്നതെല്ലാം ഇല്ലാത്തതിൽ നിന്നുള്ള മായയാണ്, കാണുന്നപോലും തോന്നുന്നു, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ കിട്ടുന്നില്ല.
സ ഏതാന് അസതോ ഽനന്യാന് ദൂരാദ് ഭാവവികാരകാന് । പശ്യത്യ് ഉന്മത്തകോ ജന്തുര് ജീവന്ന് ആത്മമൃതിം യഥാ
അവൻ, ഒരു ഭ്രമിച്ചവനുപോലെ, ദൂരത്ത് നിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്ത, അസത്യം മാത്രമായ ഈ ഭാവപരിവർത്തനങ്ങളെ കാണുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആത്മാവിന്റെ മരണം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്.
സ ഏഷോ ഽപ്രേക്ഷണാത്മൈവ ശുക്തൌ രജതധീര് ഇവ । ന വിദ്യതേ പ്രേക്ഷിതസ് സഞ് ശുക്തൌ രജതധീര് ഇവ
ഈ ദർശകൻ ദർശനമെന്ന പ്രവർത്തിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല; ഒരു പാവയിൽ വെള്ളി കാണുന്ന ധാരണ പോലെ അതും വെറും ചിന്തയാണ്. ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുമ്പോൾ പാവയിൽ വെള്ളിയെന്ന ധാരണയില്ലാതാവുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്.
അസ്മാഭിḫ പ്രേക്ഷിതസ് തേന നൂനം നിര്മൂലതാം ഗതഃ । അനാലോകḫ പുരോ രൂഢം വസ്തു നേതി വിലോകനാത്
നാം അതിനെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചതിനാൽ, അത് ഉറപ്പായും അപ്രധാനമായിരിക്കുന്നു; 'ഇവിടെ ഈ വസ്തു ഇല്ല' എന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ആ ഭ്രാന്തമായ പ്രത്യക്ഷം അകറ്റപ്പെടുന്നു.
യൈസ് തു ന പ്രേക്ഷ്യതേ തേഷാം ശതശാഖം വിജൃമ്ഭതേ । അസത്യ ഏവ സത്യേന ബാലവേതാലസൈന്യവത്
പക്ഷേ, ആരെങ്കിലും പരിശോധിക്കാതെ വിട്ടാൽ, അത് നൂറുകൈകളായി വ്യാപിക്കുന്നു; യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തത് യാഥാർത്ഥ്യമെന്നപോലെ തോന്നുന്നു, ഒരു കുട്ടി വെറുതെ സൃഷ്ടിച്ച പിശാച് സൈന്യത്തെപ്പോലെ.
ആസൃഷ്ടികരമ് ആരുദ്രമ് ഇയം ഭ്രാന്തിര് ഉപസ്ഥിതാ । തഥാപ്യ് അനന്തദുẖഖായ കിം ശുഭം ജ്ഞാതയാനയാ
ഈ ഭ്രമം ഭയങ്കരവും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണവുമാണ്, ഇതു ഉദയിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അനന്തമായ ദു:ഖങ്ങൾ മാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇതിനെ അറിയുന്നതിൽ എന്ത് നല്ലതുണ്ട്?
അസന് നിവര്തതേ രാമ ക്ഷണാദ് ഏവ നിരീക്ഷിതമ് । സത്യം തു വസ്തു കൃച്ഛ്രേണ ക്ഷീയതേ നൈവ വാനഘ
രാമാ, അസത്യം പരിശോധിച്ചാൽ ഉടൻ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകും. എന്നാൽ സത്യം, പാപരഹിതനായവനേ, വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ടാലും നശിക്കാറില്ല, അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ല.
അവിദ്യാ ജ്ഞാതമാത്രൈവ ശാമ്യത്യ് ആശു ന ബാധതേ । ന വിപ്രലമ്ഭയത്യ് അന്തര് മൃഗതൃഷ്ണാമ്ബുധീര് ഇവ
അവിദ്യയെ ഒരിക്കൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അതു വേഗത്തിൽ ശമിക്കും, പിന്നെ അതു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല. മരുഭൂമിയിലെ മായാജലധിയെപ്പോലെ അതു ഉള്ളിൽ വഞ്ചിക്കുകയുമില്ല.
യദ് ഏവാസ്യാḫ പരിജ്ഞാനം സ ഏവാസ്യാḫ പരിക്ഷയഃ । ശ്രേയസേ പരമായൈവ മിത്രേ ശത്രുധിയോ യഥാ
ഇതിനെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നതു തന്നെ അതിന്റെ നാശമാണ്. ഒരു സുഹൃത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നത് എങ്ങനെ ഉത്തമഫലത്തിന് കാരണമാകുന്നു, അതുപോലെ.
പരിജ്ഞാതൈവ ഗലതി ലഗത്യ് അജ്ഞാനരൂഷിതാ । സ്വഭാവതശ് ച നാസ്ത്യ് ഏവ മിഥ്യാ യക്ഷമതിര് യഥാ
അജ്ഞാനം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അതു സ്വയം അകന്നു പോകുന്നു; അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ, തെറ്റായ ധാരണ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, പനി പിടിച്ച മനസ്സ് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാത്തതുപോലെ.
നാസ്ത്യ് അവിദ്യാലമ് ഇത്യ് ഏവ പ്രത്യയോ ജ്ഞാനമ് ഉച്യതേ । രൂഢിം ഗതാജ്ഞേ ജ്ഞേ ത്വ് ഏഷാ ബ്രഹ്മ മോക്ഷസ് സ ഏവ ച
'അജ്ഞാനത്തിന് സ്ഥാനം ഇല്ല' എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം തന്നെയാണ് ജ്ഞാനം; ഈ ബോധം മനസ്സിൽ ഉറപ്പായി 자리കുറിയുമ്പോൾ അതാണ് ബ്രഹ്മവും മോക്ഷവും.
അസത് പ്രേക്ഷിതമ് ഏവാസത് സത് തു നൈവ നിവര്തതേ । യദാസത്യജഗദ്ഭ്രാന്തിസ് തദൈഷാശു നിവര്തതേ
അസത്യം അസത്യമെന്നു മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ അതു അപ്രത്യക്ഷമാകും; സത്യം ഒരിക്കലും അകന്നുപോകില്ല. അസത്യമായ ലോകഭ്രമം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ അതു ഉടൻ അകന്നു പോകുന്നു.
കല്പനാമാത്രസമ്പത്തിര് അകല്പനവിലായിനീ । മനസ്സത്തേവ മൃദ്വങ്ഗീ നരായത്തഭവാഭവാ
എല്ലാം മനസ്സിന്റെ കൽപ്പനയുടെ ഫലമാണ്; കൽപ്പന അവസാനിക്കുമ്പോൾ അതും അപ്രത്യക്ഷമാകും. മനസ്സിന്റെ സത്തപോലെ, ജീവികളുടെ ജനനം നാശം എന്നിവ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനാണ് ആശ്രിതം.