ന സര്ഗോ ഽസ്തി വിദ് അസ്ത്യ് അച്ഛാ സാ ച സത്യേവ ഖോപമാ । വിച്ഛബ്ദാര്ഥാകല്പനേന തദ് ഏതദ് ബുധ്യതേ സ്വയമ്
സൃഷ്ടി എന്നൊന്നുമില്ല, എന്നാൽ ശുദ്ധമായ ബോധം ഉണ്ട്, അത് ആകാശത്തെപ്പോലെയാണ്. ശബ്ദവും അർത്ഥവും എന്ന കെട്ടുകാഴ്ചകൾ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം സ്വയം വ്യക്തമായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ന സര്ഗസര്ഗശബ്ദാര്ഥമതിര് അസ്തീതി നിശ്ചയഃ । സര്ഗസങ്കല്പസംശാന്താവ് ആത്മനൈവാശു ബുധ്യതേ
സൃഷ്ടിയും അതിന്റെ ശബ്ദവും അർത്ഥവും എന്ന ധാരണയും ഇല്ലെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നു. സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത ശമിക്കുമ്പോൾ ആത്മാവ് ഇതെല്ലാം ഉടൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.
അസര്ഗപ്രതിപത്തിര് ഹി സര്ഗശബ്ദാര്ഥവിസ്മൃതൌ । സ്ഫുടീഭവത്യ് അശേഷേണ ശിഷ്യതേ യദ് അനാമ തത്
സൃഷ്ടിയുടെ ശബ്ദവും അർത്ഥവും മനസ്സിൽ നിന്നു മറന്നുപോകുമ്പോൾ സൃഷ്ടിയില്ലെന്നുള്ള ബോധം പൂർണ്ണമായി തെളിയുന്നു. അപ്പോൾ ശേഷിക്കുന്നത് പേരില്ലാത്തതും സമ്പൂർണ്ണവുമായ അതാണ്.
വേദനം സര്ഗസംവിത്തിര് അവേദനമ് അസര്ഗകമ് । ന വേദനാവേദനയോര് ഭേദശ് ശബ്ദാദ് ഋതേ ഽസ്തി ച
സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം തന്നെയാണ് അനുഭവം. സൃഷ്ടിയില്ലെന്നുള്ള ബോധം തന്നെയാണ് അനുഭവമില്ലായ്മ. ഈ അനുഭവത്തിന്റെയും അനുഭവമില്ലായ്മയുടെയും വ്യത്യാസം വാക്കുകൾക്ക് പുറത്തില്ല.
സര്വസ്യാനന്തരൂപത്വാത് ക്വ ഭേദẖ ക്വ ച ഭേദനമ് । ക്വ വിസ്മൃതിര് അതശ് ശാന്തം തൂഷ്ണീമ് ഏവാസനം ശിവമ്
എല്ലാം അനന്തസ്വഭാവമുള്ളതായതിനാൽ എവിടെയാണ് ഭേദം, എവിടെയാണ് വേർതിരിവ്? എവിടെയാണ് മറവിയെന്നതും? അതുകൊണ്ട് ശാന്തമായും മൗനമായും ഇരിക്കലാണ് ശിവവും ക്ഷേമവുമുള്ളത്.
നിരസ്തസങ്കല്പവികല്പജാലമ് ആലാനകല്പം സുചിരോഷിതം യത് । പ്രശാന്തശാസ്ത്രാര്ഥവിചാരസത്തമ് അശങ്കമ് ആദ്യം ശിവമ് അവ്യയം തത്
സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെയും ആശയങ്ങളുടെയും വലയിൽ നിന്ന് മോചിതമായി, ആലയംപോലെ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നതും, ശാസ്ത്രാർത്ഥത്തിൽ ശാന്തമായ ചിന്തയിൽ ഉറപ്പുള്ളതും, സംശയമില്ലാത്തതും, ആദിമവും ശിവവും അക്ഷയവുമാണ്.
ഖാത്മാനസ് സകലാസ് സര്ഗാസ് സര്ഗാത്മ സകലം ച ഖമ് । ന നഭസ്സര്ഗയോര് ഭേദḫ പവനസ്പന്ദയോര് ഇവ
സകല സൃഷ്ടികളും ആകാശം തന്നെയാണ്, സൃഷ്ടികളുടേയും ആന്തര്യം ആകാശം തന്നെയാണ്. ആകാശത്തിനും സൃഷ്ടിക്കും യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല, കാറ്റിന്റെ ചലനങ്ങൾ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ലാത്തതുപോലെ.
പൂരിതാനന്തഗഗനാḫ പ്രഭാ വ്യോമ്നി ഗമാഗമമ് । ന യഥാ രോധയന്ത്യ് ഏതാസ് തഥാ സര്ഗാḫ പരസ്പരമ്
പ്രകാശകിരണങ്ങൾ അനന്തമായ ആകാശം നിറയ്ക്കുമ്പോൾ അവ തമ്മിൽ വരാനും പോകാനും തടസ്സമൊന്നുമില്ലാത്തതുപോലെ, സൃഷ്ടികളും തമ്മിൽ ഒന്നിനൊന്ന് തടസ്സമാകുന്നില്ല.
മിലന്തി ന മിലന്ത്യ് അന്തര് യഥൈതേ പരമാണവഃ । ഖേ സൂക്ഷ്മത്വാദ് അലക്ഷ്യത്വാത് തഥാ സര്ഗാḫ പരസ്പരമ്
ആകാശത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷ്മവും കാണാനാവാത്തതുമായ അണുക്കൾ തമ്മിൽ ചേർക്കുകയോ വേർപിരിയുകയോ ചെയ്യാത്തതുപോലെ, സൃഷ്ടികളും തമ്മിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നാകുകയോ വേർപിരിയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
മനാഗ് അപി ന ഭേദോ ഽസ്തി മിലിതാനാം യഥാമ്ഭസാമ് । തഥാ ചിദ്ഘനരൂപാണാമ് സര്ഗാണാം ശ്ലിഷ്യതാമ് അപി
ചേർന്നുപോയ വെള്ളങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ശുദ്ധചൈതന്യസ്വഭാവമുള്ള സൃഷ്ടികൾ ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോഴും അവയ്ക്കിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
നീഹാരാണാം വിമിശ്രാണാം ലക്ഷ്യന്തേ നാണവോ യഥാ । പൃഥഗ് ജീവൈര് ന സര്ഗാണാം ലക്ഷ്യന്തേ ജന്തവസ് തഥാ
മൂടൽമഞ്ഞ് ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, അതിലെ ഓരോ കണങ്ങളും വേർതിരിച്ച് കാണാൻ കഴിയില്ലല്ലോ; അതുപോലെ തന്നെ, സൃഷ്ടികളിൽ ഉള്ള ജീവികളും വ്യക്തമായി വേർതിരിച്ച് കാണാൻ കഴിയില്ല.
യഥാ യാതി സരിത്യ് അമ്ബു മജ്ജനോന്മജ്ജനാബിലമ് । തഥാ സ്ഫുരതി സര്ഗൌഘḫ പൃഥങ് മിശ്രശ് ച ചിദ്ധൃദി
നദിയിലെ വെള്ളം ചുഴികളിൽ കയറി പുറത്ത് വരുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടികളുടെ ഒഴുക്ക് ചൈതന്യഹൃദയത്തിൽ വേർതിരിച്ചും കലർന്നും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
അവായവോ യഥാമോദാ മിശ്രീഭൂതാḫ പരസ്പരമ് । ന രോധകാ ന പശ്യന്തി തഥാ സര്ഗാẖ ഖരൂപിണഃ
പറസ്പരം കലർന്ന സുഗന്ധങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടെങ്കിലും, അവ തമ്മിൽ തടസ്സമോ കാണലോ ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ആകാശസ്വഭാവമുള്ള സൃഷ്ടികളും ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുമ്പോൾ പരസ്പരം തടസ്സമാകുന്നില്ല.
ആവര്താḫ പരിവര്തന്തേ യഥാ രജസി രാജസാഃ । അസ്പഷ്ടോഗ്രാനിലേ സ്ഫാരേ തഥാ സര്ഗാḫ പരസ്പരമ്
വലിയ കാറ്റിൽ പൊടി ചുറ്റി ചുറ്റി കറങ്ങുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടികളും പരസ്പരം അപ്രത്യക്ഷമായി ചലിക്കുന്നു.
സങ്കല്പാത്മതയാന്യോഽന്യം ന ദ്രഷ്ടാരോ ന രോധകാഃ । നഭസീവ നഭോഭാഗാസ് സ്വപ്രഭാസ്വ് ഇവ ച പ്രഭാഃ
ആകാശത്തിലെ ഭാഗങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒന്നിനൊന്ന് കാണാനോ തടയാനോ കഴിയാത്തതുപോലെ, ചിന്തയുടെ രൂപങ്ങളായ ജീവികൾക്കും പരസ്പരം കാണാനോ തടയാനോ കഴിയില്ല. ഓരോ പ്രകാശരശ്മിയും തങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇവിടെയും.
കേചിന് മിഥഃ സമ്മിലിതാ ഏകതാമ് ഉപയാന്ത്യ് അലമ് । നീഹാരേഷ്വ് ഇവ നീഹാരാസ് സ്വപ്രഭാസ്വ് ഇവ ച പ്രഭാഃ
ചിലർ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഒറ്റയാകുന്നു, മൂടൽമഞ്ഞുകൾ തമ്മിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെയും ഓരോ പ്രകാശരശ്മി തങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെയും.
കേചിന് മിഥസ് സമ്മിലിതാ അപി ഭാന്തി വിലക്ഷണാഃ । ഘൃതോദാ ഇവ ദുഗ്ധാബ്ധൌ രത്നദീപ്താവ് ഇവാര്കഭാഃ
ചിലർ ചേർന്നിരുന്നാലും വ്യത്യസ്തരായി തോന്നുന്നു, പാൽക്കടലിൽ നെയ്യും വെള്ളവും വേറിട്ടിരിപ്പിനുപോലെയും രത്നങ്ങളിൽ പെടുന്ന സൂര്യപ്രകാശം പോലെയും.
സവികാസാ യഥാ സ്വപ്നേ മേരുമന്ദരകോടയഃ । സംവിത്തത്ത്വേ തഥാ സര്ഗാ ദൃഷദാദ്യന്തരേഷ്വ് അപി
സ്വപ്നത്തിൽ മേരു, മന്ദരപർവതങ്ങളുടെ കൊടികൾ മുഴുവൻ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നതുപോലെ, ബോധത്തിന്റെ സത്യത്തിൽ പാറകളിലും മറ്റും സൃഷ്ടികൾ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
സംവിത് സര്വഗതാ ശാന്താ സത്താസാമാന്യരൂപിണീ । സര്ഗശബ്ദാര്ഥരഹിതാസ് സര്ഗാസ് തസ്യാẖ കിലോദരമ്
ചൈതന്യം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സമാധാനപരമാണ്, സകലജീവികളുടെയും സാരമായ സ്വഭാവം അതിനുണ്ട്. സൃഷ്ടി എന്ന വാക്കിനോ അർത്ഥത്തിനോ ഇല്ലാതെ, എല്ലാ സൃഷ്ടികളും അതിന്റെ ഉള്ളിലാണു നിലകൊള്ളുന്നത്.
സ്ഥലം ജലം നഭശ് ശൈലം പൂര്വമ് അദ്യാധുനാഖിലമ് । സര്വം സര്വഗതം ശാന്തം സര്വഗത്വാന് മഹാചിതേഃ
ഭൂമി, വെള്ളം, ആകാശം, പർവ്വതം—മുൻകാലത്തോ ഇപ്പോഴോ, എല്ലാം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സമാധാനപരമാണ്. അതെല്ലാം മഹത്തായ ചൈതന്യത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയാൽ തന്നെയാണ്.
സംവിന്മയത്വാദ് വാര്യന്തര് അപി സന്ത്യ് ഏവ സൃഷ്ടയഃ । ചിത്താകാശാത്മികാ നോഢാḫ പ്രതിബിമ്ബാന്വിതാ ഇവ
ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു വെള്ളത്തിലും മറ്റും സൃഷ്ടികൾ ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകുന്നു; അവ മനസ്സിന്റെ ആകാശത്തിൽ ഉറപ്പില്ലാത്തതുപോലെയാണ്, പ്രതിഫലനം പോലെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു.
ഭൂതപഞ്ചകസത്താസു സബാഹ്യാഭ്യാന്തരം സദാ । സന്തി സര്ഗസഹസ്രാണി ന ച സന്തി കദാചന
അഞ്ചു ഭൗതികങ്ങളുടെയും സത്തയിൽ, പുറത്തും ഉള്ളിലും, ആയിരക്കണക്കിന് സൃഷ്ടികൾ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു—എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവ ഒരിക്കലും സത്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല.
സര്വത്ര സര്വദാ സര്വം സാര്വം സര്വേണ സര്വഥാ । ന തദ് അസ്തി ന യത് സത്യം ന തദ് അസ്തി ന യന് മൃഷാ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും, എല്ലാം, എല്ലാ വഴികളിലും, എല്ലാറ്റിലും — യഥാർത്ഥത്തിൽ സത്യം എന്നു പറയാവുന്ന ഒന്നുമില്ല, അതുപോലെ കള്ളം എന്നു പറയാവുന്ന ഒന്നും ഇല്ല.
ന ച കിഞ്ചിന് മൃഷാ നൈവ സത്യം കിഞ്ചിന് ന മധ്യമമ് । ബൃഹദ് ബ്രഹ്മായതേ ബ്രഹ്മ ശാന്തമ് അന്തവിവര്ജിതമ്
ഒന്നും കള്ളമല്ല, ഒന്നും സത്യവുമല്ല, ഇടയിൽ ഒന്നുമില്ല; വിശാലമായ ബ്രഹ്മം ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് — ശാന്തവും അന്തമില്ലാത്തതുമാണ്.
സര്വഭാവോപമര്ദേന ഭാവḫ ഫലതി പീവരഃ । തേനാതിഭാവോ ജയതി ശ്ലിഷ്ടയോര് അപി സര്ഗയോഃ
എല്ലാ നിലകളും അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ, ഒരു പൂർണ്ണമായ നില ഉദിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഇരുവിധ സൃഷ്ടികളും ഒന്നിച്ചിരുന്നാലും, അത്യുന്നതമായ അവസ്ഥയാണ് വിജയിക്കുന്നത്.
ജീവḫ പരസ്പരാപ്രാപ്താവ് ഊനഭാവേന സിധ്യതി । സംസാരസ് സമഭാവസ് തു സമതാം ഗച്ഛതി ദ്വയോഃ
പരസ്പരം ലഭിക്കാത്തതിന്റെ അപൂർണ്ണത കൊണ്ടാണ് ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്; എന്നാൽ സമമായ സ്വഭാവമുള്ള സംസാരം ഇരുവർക്കും സമത്വം നേടുന്നു.
വിലക്ഷണാ ബൃഹദ്ഭാവാസ് സമത്വാന് മിലിതാ മിഥഃ । വൈലക്ഷണ്യേന തിഷ്ഠന്തി നാനാവര്ണാ ഇവ ത്വിഷഃ
വ്യത്യസ്തമായ വലിയ നിലകൾ സമത്വം കൊണ്ടു തമ്മിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവയുടെ വ്യത്യാസം കൊണ്ടു തന്നെ, പല നിറത്തിലുള്ള കിരണങ്ങൾ പോലെ, ഓരോന്നും വേറിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
നിരര്ഗലാ സര്ഗപരമ്പരേതി വിജൃമ്ഭതേ ഽന്തḫ പരമാണുധാതോഃ । അപ്യ് അന്തര് അദ്രീന്ദ്രശിലാന്തരേ ച വഹ്നൌ ജലേ വാഖിലവസ്തുജാതേ
അവസാനമില്ലാത്ത സൃഷ്ടിയുടെ ശ്രേണി പരമപക്ഷ്മാണുവിന്റെ അകത്തിലും, പർവതങ്ങൾക്കും കല്ലുകൾക്കും അകത്തും, അഗ്നിയിലും ജലത്തിലും എല്ലാത്തരം വസ്തുക്കളിലും സ്വതന്ത്രമായി വിരിയുന്നു.
സങ്കല്പരൂപാദ്രിനദീദിനേശദിക്കാലകല്പസ്ഫുരണാകുലാപി । ജഗന്മഹാമണ്ഡലപിണ്ഡപീഠീ വ്യോമോദരം ചിദ്ഘനശൂന്യധാതൌ
കൽപ്പനകളുടെ തിളക്കംകൊണ്ടും, പർവതങ്ങൾ, മിന്നൽ, സൂര്യൻ, ദിശകൾ, കാലം, കാലചക്രങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആകുലമായിട്ടും, ലോകമഹാവൃത്തം എന്ന അണ്ഡപീഠം ശുദ്ധചൈതന്യവും ശൂന്യതയും നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിന്റെ ഉള്ളിലായി നിലകൊള്ളുന്നു.
നഭശ് ച വാസ്യാ ഉദരേ ഽപ്യ് അപാരം സചന്ദ്രതാരാദ്രിദിവാകരാദി । മിഥസ് ത്വ് അദൃഷ്ടശ്രുതശബ്ദസാരാ കാചിന് മിഥോലബ്ധശരീരികാപി
ആകാശം, വായു, സമുദ്രം, അതിന്റെ അകത്തുള്ള അതിരില്ലാത്ത വിശാലത, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, സൂര്യൻ എന്നിവയൊക്കെയും തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, ചിലതിന്റെ സാരം കാണാനോ കേൾക്കാനോ പറയാനോ കഴിയാത്തതും, ചിലത് പരസ്പരബന്ധത്തിലൂടെ മാത്രമേ ശരീരം നേടുന്നുള്ളൂ.