ഇദമ്പ്രഥമതോദ്യോഗസമ്പ്രബുദ്ധമഹാചിതേഃ । നോദേതി ശുദ്ധസംവിത്ത്വാദ് ആതിവാഹികവിസ്മൃതിഃ
ആദ്യമായുള്ള ശ്രമത്തിൽ ഉണർന്നു നില്ക്കുന്ന മഹത്തായ ചിത്തത്തിൽ, അതിന്റെ ശുദ്ധമായ ബോധം കാരണം ആകാശസ്വഭാവം മറന്നുപോകുന്നത് ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ആധിഭൌതികതാ തേന നാസ്യോദേതി പിശാചികാ । അസത്യാ മൃഗതൃഷ്ണേവ മിഥ്യാ ജാഡ്യഭ്രമപ്രദാ
അതുകൊണ്ട് ആ അവസ്ഥയിൽ ഭൗതികത്വത്തിന്റെ പ്രേതസ്വഭാവം ഉദിക്കില്ല. അതു യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതും, മൃഗതൃഷ്ണയെപ്പോലെ വ്യാജവുമായതും, ഭ്രമവും മന്ദതയും ഉണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്.
മനോമാത്രം യദാ ബ്രഹ്മാ ന പൃഥ്വ്യാദിമയാത്മകഃ । മനോമാത്രമ് അതോ വിശ്വം യദ് യതസ് തത് തദ് ഏവ ഹി
ബ്രഹ്മം മനസ്സാകുമ്പോൾ, ഭൂമി മുതലായ ഘടകങ്ങളൊന്നും അതിൽ ഇല്ല. അപ്പോൾ ഈ ലോകവും മനസ്സാണ്. അതിൽ നിന്ന് എന്ത് ഉദിച്ചാലും അതു തന്നെ.
അജസ്യ സഹകാരീണി കാരണാനി ന സന്തി യത് । തജ്ജസ്യാപി ന സന്ത്യ് ഏവ താനി തസ്മാത് തു കാനിചിത്
ജനനം ഇല്ലാത്തതിനുവേണ്ടി യാതൊരു സഹായകാരണങ്ങളും ഇല്ല. അങ്ങനെ തന്നെ, ജനിച്ചതിലേക്കും അവ കാരണങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല, കുറെ മാത്രം ഒഴികെ.
കാരണാത് കാര്യവൈചിത്ര്യം തേനാത്രാസ്തി ന കിഞ്ചന । യാദൃശം കാരണം ശുദ്ധം കാര്യം താദൃഗ് ഇഹ സ്ഥിതമ്
കാരണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഫലങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിനാൽ ഇതിൽ വേറൊന്നും ഇല്ല. കാരണം എങ്ങനെ ശുദ്ധമാണോ, ഫലവും അങ്ങനെ തന്നെ ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
കാര്യകാരണതാ ത്വ് അത്ര ന കിഞ്ചിദ് ഉപപദ്യതേ । യാദൃഗ് ഏവ പരം ബ്രഹ്മ താദൃഗ് ഏവ ജഗത്ത്രയമ്
ഇവിടെ കാരണഫലബന്ധം യാതൊന്നും ബാധകമല്ല. പരബ്രഹ്മം എങ്ങനെയാണോ, ലോകത്രയവും അതുപോലെയാണ്.
മനസ്താമ് ഇവ യാതേന ബ്രഹ്മണാ തന്യതേ ജഗത് । അനന്യദ് ആത്മനശ് ശുദ്ധാദ് ദ്രവത്വമ് ഇവ വാരിണാ
ബ്രഹ്മം മനസ്സിന്റെ ശക്തിയിലൂടെ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ശുദ്ധമായ വെള്ളത്തിൽ നിന്നുള്ള ദ്രവത്വം പോലെ, മറ്റൊന്നിൽ നിന്നല്ല.
മനസാ തന്യതേ സര്വമ് അസദ് ഏവേദമ് ആതതമ് । യഥാ സങ്കല്പനഗരം യഥാ ഗന്ധര്വപത്തനമ്
എല്ലാം മനസ്സിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, ചിന്തയിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു നഗരംപോലെയും, ഗാന്ധർവരുടെ നഗരത്തെപ്പോലെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആധിഭൌതികതാ നാസ്തി രജ്ജ്വാമ് ഇവ ഭുജങ്ഗതാ । ബ്രഹ്മാദയഃ പ്രബുദ്ധാസ് തു കഥം തിഷ്ഠന്തു തത്ര തേ
ഇവിടെ ഭൗതികത്വമൊന്നുമില്ല, കയറിൽ പാമ്പ് ഇല്ലാത്തതുപോലെ. ബ്രഹ്മാദികൾ പോലുള്ള ഉണർന്നിരിക്കുന്നവർ അവിടെ എങ്ങനെ നിലകൊള്ളും?
ആതിവാഹിക ഏവാസ്തി ന പ്രബുദ്ധമതേഃ കില । ആധിഭൌതികദേഹസ്യ ചര്ചൈവാത്ര കുതഃ കഥമ്
ഇവിടെ സൂക്ഷ്മശരീരമേ ഉള്ളൂ, ഉണർന്ന മനസ്സുള്ളവർക്കു അതും ഇല്ല. അപ്പോൾ ഭൗതിക ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്?
മനോനാമ്നോ മനുഷ്യസ്യ വിവിധാകാരധാരിണഃ । മനോരാജ്യം ജഗദ് ഇതി സത്യരൂപമ് ഇവ സ്ഥിതമ്
മനസ്സെന്ന പേരിലുള്ള മനുഷ്യന് പലവിധ രൂപങ്ങളുണ്ട്. മനസ്സിന്റെ രാജ്യം എന്നതാണു ഈ ലോകം, അതു സത്യമായതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
മന ഏവ വിരിഞ്ചത്വം വിദ്ധി സങ്കല്പനാത്മകമ് । സ്വവപുസ് സ്ഫാരതാം നീത്വാ മനസേദം പ്രതന്യതേ
മനസ്സാണ് സൃഷ്ടാവ് എന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അതു കற்பനകളാൽ നിറഞ്ഞതാണ്. സ്വന്തം രൂപം വ്യാപിപ്പിച്ച് മനസ്സാണ് ഈ ലോകം പുറത്ത projection ചെയ്യുന്നത്.
വിരിഞ്ചോ മനസോ രൂപം വിരിഞ്ചസ്യ മനോ വപുഃ । പൃഥ്വ്യാദി വിദ്യതേ നാത്ര തേന പൃഥ്വ്യാദി കല്പിതമ്
സൃഷ്ടാവ് മനസ്സിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്; മനസ്സ് സൃഷ്ടാവിന്റെ ശരീരമാണ്. ഭൂമി മുതലായവ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല; അതുകൊണ്ട് ഭൂമി മുതലായവ മനസ്സിൽ മാത്രം കൽപ്പിതമാണ്.
പദ്മാക്ഷേ പദ്മിനീവാന്തര് മനോഹൃദ്യ് അസ്തി ദൃശ്യതാ । മനോദൃശ്യദൃശൌ ഭിന്നേ ന കദാചന കിഞ്ചന
താമരക്കണ്ണിൽ താമരപൂവ് ഉള്ളതുപോലെ, മനസ്സിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. മനസ്സിൽ കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവയും ഒരിക്കലും വേറിട്ടതല്ല.
തഥാ ചാത്ര ഭവത്സ്വപ്നസങ്കല്പശ് ചിത്തരാജ്യധീഃ । സ്വാനുഭൂത്യൈവ ദൃഷ്ടാന്തസ് തസ്മാദ് ധൃദ്യ് അസ്തി ദൃശ്യഭൂഃ
ഇവിടെ മനസ്സിന്റെ ആധിപത്യം ജ്ഞാനികളുടെ സ്വപ്നവും ഭാവനയും പോലെ തന്നെയാണ്; ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവത്തിലൂടെ ഇതു വ്യക്തമാണ്. അതുകൊണ്ട് കാണുന്നതെല്ലാം ഹൃദയത്തിലാണു നിലകൊള്ളുന്നത്.
തസ്മാച് ചിത്തവികല്പസ്ഥഃ പിശാചോ ബാലകം യഥാ । വിനിഹന്ത്യ് ഏവമ് ഏഷാന്തര് ദ്രഷ്ടാരം ദൃശ്യരൂപികാ
അങ്ങനെ തന്നെ, മനസ്സിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഒരു ഭൂതം ഒരു കുട്ടിയെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ഉള്ളിലെ ദൃശ്യശക്തി ദർശകനെ തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
യഥാങ്കുരോ ഽന്തര് ബീജസ്യ സംസ്ഥിതോ ദേശകാലതഃ । കരോതി ഭാസുരം ദേഹം തനോത്യ് ഏവം ഹി ദൃശ്യധീഃ
ഒരു വിത്തിനകത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മുള് സ്ഥലംകാലത്തിന് അനുസരിച്ച് ഒരു പ്രകാശമുള്ള ശരീരം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, ദൃശ്യബുദ്ധിയും കാണുന്നതെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
സച് ചേന് ന ശാമ്യതി കദാചന ദൃശ്യദുഃഖം ദൃശ്യേ ത്വ് അശാമ്യതി ന ബോദ്ധരി കേവലത്വമ് । ദൃശ്യേ ത്വ് അസമ്ഭവതി ബോദ്ധരി ബോദ്ധൃഭാവഃ ശാമ്യേത് സ്ഥിതേ ഽപി ഹി തദ് അസ്യ വിമോക്ഷമ് ആഹുഃ
കാണുന്നതിന്റെ ദുഃഖം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്തപക്ഷം, അത് കാണുന്നതിൽ ശമിക്കുകയുമില്ല, അറിവുള്ളവനിൽ ശുദ്ധമായ ബോധം ഉണ്ടാകുകയുമില്ല; കാണുന്നതു അറിവുള്ളവനിൽ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അറിവുള്ളവന്റെ നിലയും അവസാനിക്കുന്നു. കാണുന്നതു നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഇതിനെ മോക്ഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്.
കഥയത്യ് ഏവമ് ഉദ്ദാമവചനം മുനിനായകേ । ശ്രോതുമ് ഏകരസേ ജാതേ ജനേ മൌനവതി സ്ഥിതേ
മഹർഷിമാരിൽ പ്രധാനനായവൻ ആ അതിശയകരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ കൂട്ടമായി വന്നവർ കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഒന്നായി, നിർവ്യാജമായ മൗനത്തിൽ മുഴുകി നിന്നു.
ശാന്തേഷു കിങ്കിണീജാലസ്വനേഷു സ്പന്ദനം വിനാ । പഞ്ജരാന്തരഹാരീതശുകേഷ്വ് അപ്യ് അസ്തകേലിഷു
ചൂഡാമണികളുടെ മണി ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, അവയിൽ ചലനം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു; കൂടിനുള്ളിലെ തത്തകളും കളി എല്ലാം നിർത്തി ശാന്തമായി കിടന്നു.
സുവിസ്മൃതവിലാസാസു സ്ഥിതാസു ലലനാസ്വ് അപി । ചിത്രഭിത്താവ് ഇവ ന്യസ്തേ സമസ്തേ രാജസദ്മനി
സാധാരണയായി ഉല്ലാസത്തിലും കളിയിലും മുഴുകിയിരുന്ന സ്ത്രീകളും അന്നു അചഞ്ചലമായി നിന്നു; രാജമഹലിലെ ഭിത്തിയിൽ വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ പോലെ എല്ലാവരും അപ്രത്യക്ഷമായി നിന്നു.
മുഹൂര്തശേഷമ് അഭവദ് ദിവസം മധുരാതപമ് । വ്യവഹാരോ രവികരൈസ് സഹ താനവമ് ആയയൌ
അന്ന്, കുറച്ച് നേരം മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, മൃദുവായ സൂര്യപ്രകാശം പടർന്നിരുന്നു; ദിവസേനയുള്ള പ്രവൃത്തികളും സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളോടൊപ്പം ക്രമേണ കുറയാൻ തുടങ്ങി.
വവുര് ഉത്ഫുല്ലകമലപ്രകരോന്മദമാംസലാഃ । വായവോ മധുരസ്പന്ദം ശ്രവണാര്ഥമ് ഇവാഗതാഃ
പൂക്കളോടെ നിറഞ്ഞ താമരക്കുളങ്ങളുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ നിറഞ്ഞു, മൃദുലമായി വീശി. ആ കാറ്റുകൾ കേൾക്കാനായി തന്നെയാണോ വന്നതെന്നപോലെ തോന്നിച്ചു.
ശ്രുതം ചിന്തയിതും ഭാനുര് ഇവാഹോരചനാഭ്രമമ് । തത്യാജൈകാന്തമ് അഗമച് ഛൂന്യമ് അസ്തഗിരേസ് തടമ്
ഭാനു, കേട്ടതെല്ലാം ആലോചിക്കുന്നവനായി, പതിവ് വഴികൊണ്ട് മാറി, പടിഞ്ഞാറൻ മലയുടെ ശൂന്യമായ ചരിവിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഉത്തസ്ഥുര് മിഹികാരമ്ഭശ്യാമതാ വനഭൂമിഷു । വിജ്ഞാനശ്രവണാദ് അന്തശ്ശീതലാശ് ശാന്തതാ ഇവ
കാടിന്റെ നിലത്തൊട്ടും ഇരുണ്ട മഞ്ഞു പടർന്നു. അത് ജ്ഞാനശ്രവണം കൊണ്ടുള്ള ഉള്ളിലെ തണുപ്പും ശാന്തതയും ഉയർന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ബഭൂവുര് അല്പസഞ്ചാരാ ജനാ ദശസു ദിക്ഷ്വ് അപി । സാവധാനതയാ ശ്രോതുമ് ഇവ സന്ത്യക്തചേഷ്ടിതാഃ
പത്ത് ദിക്കുകളിലുമുള്ള ആളുകൾ വളരെ കുറച്ച് മാത്രം സഞ്ചരിച്ചു. ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാനായി അവർ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും ഉപേക്ഷിച്ചവരായി തോന്നിച്ചു.
ഛായാ ദീര്ഘത്വമ് ആജഗ്മുര് വാസിഷ്ഠം വര്ണനക്രമമ് । ഇവ ശ്രോതുമ് അശേഷാണാം വസ്തൂനാം ദീര്ഘകന്ധരാഃ
വസിഷ്ഠന്റെ വിശദമായ വിശദീകരണം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, എല്ലാവരുടെയും നിഴലുകൾ നീളപ്പെട്ടു, അവരുടെ കഴുത്തുകൾ നീട്ടി നിൽക്കുന്നവരെപ്പോലെ.
പ്രതീഹാരഃ പുരഃ പ്രഹ്വോ ഭൂത്വാഹ വസുധാധിപമ് । ദേവ സ്നാനദ്വിജാര്ചാസു കാലോ ഹ്യ് അതിഗതോ ഭൃശമ്
അപ്പോൾ ദ്വാരപാലകൻ രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ വന്ദിച്ച് പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, സ്നാനത്തിനും ദ്വിജന്മാരെ ആരാധിക്കാനുള്ള സമയവും വളരെ കഴിഞ്ഞു."
തതോ വസിഷ്ഠോ ഭഗവാന് സംഹൃത്യ മധുരാം ഗിരമ് । അദ്യ താവന് മഹാരാജ ശ്രുതമ് ഏതാവദ് അസ്തു വഃ
അതിനുശേഷം മഹാനായ വസിഷ്ഠൻ തന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾ പിൻവലിച്ച് പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, ഇന്നത്തെക്കായി ഇത്രയൊക്കെ നിങ്ങൾക്കു കേൾക്കുന്നതായി മതിയാകട്ടെ."
പ്രാതര് അന്യദ് വദിഷ്യാമ ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മൌനവാന് അഭൂത് । ഇത്യ് ആകര്ണ്യൈവമ് അസ്തൂക്ത്വാ ഭൂപതിര് ഭൂതിവൃദ്ധയേ
"നാളെ രാവിലെ ഞാൻ ഇനി പറയാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് വസിഷ്ഠൻ മൗനത്തിലായി. രാജാവും ഇത് കേട്ട് "അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ" എന്ന് സമ്മതിച്ചു, ഐശ്വര്യം വർധിക്കാനായി.