യ ആസന്നഫലോ ഭാവസ് സ്വവശേനാവശേന വാ । സര്വഭാവോപമര്ദേന സ ഏവാഗ്രേ വിലോക്യതേ
സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അല്ലെങ്കില് ഇഷ്ടമില്ലാതെ, ഉടന് ഫലം നല്കാന് അടുത്തിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ മാത്രമാണ് മറ്റെല്ലാ അവസ്ഥകളെയും മറികടന്ന് മുന്നില് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
ശുഭമ് അസ്തു മമേദാനീം ചിരം മാശുഭമ് അസ്തു മേ । ആകീടാമരമ് ആശൈഷാ ക്ഷീയതേ ന കദാചന
'ഇപ്പോള് എനിക്ക് നല്ലത് സംഭവിക്കണം, ദീര്ഘകാലം ദോഷം സംഭവിക്കരുത്' എന്ന ആഗ്രഹം ചെറുതായുള്ള കീടങ്ങളില് നിന്നും ദേവന്മാരിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈ പ്രതീക്ഷ ഒരിക്കലും കുറയുന്നില്ല.
ക്ഷീയതേ ഭാവനൈഷാന്തẖ കേവലം വിദിതാത്മനഃ । ആകാശവിശദശ് ശാന്തോ ജ്ഞḫ പ്രനിര്വാതി ശാമ്യതി
സ്വയം ആരായിച്ചറിഞ്ഞവനിൽ മാത്രം ഈ പ്രതീക്ഷ കുറയുന്നു. ആകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞ മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തോടെ, അത്തരം ജ്ഞാനി ശാന്തനായി വിശ്രമിക്കുന്നു.
ജഡശ് ചേത് തത് പുരോ ഭാവാന് മൃതൌ കാംശ്ചിന് ന പശ്യതി । അജഡശ് ചേത് തദഭ്യസ്തൈര് ഭാവൈര് ആക്രമ്യതേ ഽവശഃ
അവൻ മന്ദബുദ്ധിയാണെങ്കിൽ, മരണംവരെ മുമ്പത്തെ അവസ്ഥകൾ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ബുദ്ധിയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, അവൻ അഭ്യസിച്ച അവസ്ഥകൾ അവനെ നിർബന്ധമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.
ഏവമ് ആകാശരൂപോ ഽസൌ ജീവസ് സംവൃതവാസനഃ । തം മുഹൂര്തം ജഡാവസ്ഥോ യുഗം യാതം പ്രപശ്യതി
ഇങ്ങനെ, ആകാശസദൃശമായ ഈ ജീവൻ, വാസനകളാൽ മറഞ്ഞവൻ, ഒരു നിമിഷം മൗഢ്യത്തിൽ ആകുമ്പോൾ ഒരു യുഗം കഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
അഭവം പ്രാഗ് അഹം ജന്തുര് മൃതസ് തത്രാസ്മി ബന്ധുഷു । യുഗമ് അത്ര പരിക്ഷീണമ് അഭിപശ്യതി സ ക്ഷണാത്
'മുന്പ് ഞാൻ ഇല്ലായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ മരിച്ചിട്ട് ഈ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു' എന്നിങ്ങനെ അവൻ കരുതുന്നു. ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവിടെ ഒരു യുഗം കഴിഞ്ഞുപോയതാണെന്ന് അവൻ കാണുന്നു.
മുഹൂര്ത ഏവ സഞ്ജാതേ സ ജീവോ യുഗനിശ്ചയേ । ഇഹ ജാതു പ്രവൃത്തോ ഽസ്മി ദേശ ഇത്യ് അവബുധ്യതേ
ഒരു നിമിഷം കടന്നുപോയപ്പോള്, ഈ ജീവന് മനസിലാവുന്നു: 'ഇപ്പൊഴാണ് ഞാന് ഈ സ്ഥലത്ത് പ്രവര്ത്തനം ആരംഭിച്ചത്' എന്ന്.
അഭവം പ്രാഗ് അഹം ജന്തുര് മൃതസ് തത്രാസ്മി ബന്ധുഷു । തതẖ കൃതാ മേ സ്വജനൈḫ പിണ്ഡദാനാദികാẖ ക്രിയാഃ
മുന്പ് ഞാന് ബന്ധുക്കളുടെ ഇടയില് മരിച്ച ഒരു ജീവിയായിരുന്നു; പിന്നെ എന്റെ സ്വന്തം ആളുകള് എനിക്ക് പിണ്ഡം നല്കുന്നതും മറ്റ് കര്മ്മങ്ങളും ചെയ്തു.
താഭിര് ലബ്ധശരീരേണ മയാ സുകൃതദുഷ്കൃതേ । ഭുക്തേ ചിരതരം കാലം ജാതോ ഽസ്മ്യ് അദ്യേത്ഥമ് ഉത്ഥിതഃ
അവരുടെ ആ കര്മ്മങ്ങളാല് എനിക്ക് ശരീരം ലഭിച്ചു; നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികള് കൊണ്ട് ദീര്ഘകാലം അനുഭവിച്ചു; ഇപ്പൊഴിതാ ഇങ്ങനെ പിറന്നിരിക്കുന്നു.
ഇത്ഥം മുഹൂര്ത ഏവാസൌ ഗതേ പ്രത്യയവാന് ഭവന് । സ്വവാസനാനുസാരേണ ദേഹമ് ആത്മനി പശ്യതി
ഇങ്ങനെ ഒരു നിമിഷം കടന്നുപോയതോടെ അവന് ഉറപ്പു വരുന്നു; സ്വന്തം വാസനകള്ക്കനുസരിച്ച് ശരീരം തന്റെ ഉള്ളില് കാണുന്നു.
മുഹൂര്തേ സുചിരം കാലമ് അശരീരശ് ശരീരകമ് । ചിനോതി പശ്യത്യ് അഭ്യേതി ജീവസ് സ്വപ്നം ഭവാന് ഇവ
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടോ, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞോ, ശരീരമില്ലാത്ത ജീവൻ ശരീരം ഉണ്ടാക്കി, അതിനെ കാണുകയും അതിലേക്കു കടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഒരാൾ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ.
അശ്രേഷ്ഠയാ വാസനയാ ദുഷ്ടാത്മഫലവാന് അഹമ് । ദുẖഖവാന് അധമോ ജാത ഇതി പശ്യതി ജീവകഃ
ചീത്ത സ്വഭാവങ്ങളും ദുഷ്ടമായ മനസ്സിന്റെ ഫലങ്ങളും കൊണ്ടു, ജീവൻ തന്നെ ദു:ഖിതനും താഴ്ന്നവനുമെന്നു കാണുന്നു.
പ്രധാനയാ വാസനയാ പ്രധാനഫലവാന് അഹമ് । ജാതḫ പ്രധാന ഏവേതി ചിനോത്യ് ആത്മാനമ് ആത്മനാ
പ്രധാനമായ സ്വഭാവവും അതിന്റെ പ്രധാന ഫലങ്ങളും കൊണ്ടു, ജീവൻ തന്നെ ഉന്നതനായി ജനിച്ചവനെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു.
ജീവ ഏവമ് അദേഹോ ഽപി സദേഹത്വമ് ഉപാഗതഃ । ദേശകാലക്രമപ്രൌഢം പരലോകം പ്രപശ്യതി
ഇങ്ങനെ, ശരീരമില്ലാത്ത ജീവനും ശരീരമുള്ളവനായി മാറുന്നു; ദേശവും സമയവും അനുസരിച്ച് വളർന്ന മറ്റുള്ള ലോകം അവൻ കാണുന്നു.
അയം സ പരലോകോ മേ ധര്മരാജനരാ ഇമേ । അയം നീതോ ഽസ്മി നേയോ ഽയം മമേദം തത്ത്വമ് ഈഹിതമ്
ഇതാണു എന്റെ പരലോകം; ഇവരാണ് ധർമ്മത്തിന്റെ രാജാക്കന്മാർ; എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു, ഇവൻ കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്; ഇതെനിക്ക് സ്വന്തമായതാണു, അതാണ് ഞാൻ അന്വേഷിച്ച സത്യം.
പരലോകഭുവസ് ത്വ് ഏതാസ് സത്യം വച്മി പുരാകൃതമ് । പൃഷ്ടോ ഽസ്മ്യ് അയം ധര്മഭൃതാ ച്ഛായേയം മമ സാക്ഷിണീ
ഇവയൊക്കെയും ശരിക്കും പരലോകത്തിലെ ലോകങ്ങളാണ്, ഞാൻ മുമ്പ് ചെയ്തതിന്റെ സത്യം പറയുന്നു; ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ഇവൻ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരാൽ ആണ്, ഈ നിഴൽ എനിക്ക് സാക്ഷിയാണ്.
സുകൃതം ദുഷ്കൃതം ചേദം കര്മ മേ പുരതസ് സ്ഥിതമ് । അയം നീതോ ഽസ്മി ഗച്ഛാമി സ്വര്ഗം നരകമ് ഏവ വാ
എന്റെ നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമ്മങ്ങൾ എന്റെ മുന്നിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു, ഞാൻ സ്വർഗത്തിലോ നരകത്തിലോ പോകുന്നു.
ഏവമ്പ്രത്യയവാഞ് ജീവോ ദീര്ഘം സംസൃതിവിഭ്രമമ് । സമ്പശ്യതി ക്ഷണേനൈവ സംവത്സരശതേന ച
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച വിശ്വാസമുള്ള ജീവൻ, ഈ ദീർഘമായ ജനനമരണ ചക്രത്തിലെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ ഒരു നിമിഷത്തിൽ കാണാം, അല്ലെങ്കിൽ നൂറു വർഷംകൊണ്ടോ കാണാം.
ഏഷ ദുẖഖമഹാഷണ്ഡോ വാസനാബീജകോടരാത് । അഹമ് ഇത്യ് ആത്മനോ വ്യക്തം ദുര്ജാതാദ് ഉപജായതേ
ഈ വലിയ ദു:ഖത്തിന്റെ കാട്ട്, മനസ്സിലെ പഴയ വാസനകളുടെ വിത്തിന്റെ കുഴിയിൽ നിന്ന്, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തോടെ, ദുഷ്ടമായ ഒരു ഉറവിടത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായി ഉദിക്കുന്നു.
നിയോജിതോ ഽസ്മ്യ് അയം ദുẖഖേ സുഖേ വാ യോജിതോ ഽസ്മ്യ് അയമ് । അയം മേ വത്സരോ യാത ഇദം വര്ഷശതം ഗതമ്
ഈ ദു:ഖത്തിൽ എനിക്ക് ചുമതല നൽകിയിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഈ സന്തോഷത്തിൽ ചേർത്തിരിക്കുന്നു; ഈ വർഷം എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു, ഈ നൂറുവർഷവും കടന്നു പോയി.
ഏതത് തദ് ദുഷ്കൃതം ഭുക്തമ് ഏതാസ് താസ് സ്വര്ഗസമ്പദഃ । യോന്യന്തരേഷു തിഷ്ഠന് ഹി സ്ഥിതോ ഽസ്മ്യ് അഹമ് ഇഹ ദ്രുമഃ
ഇതാണ് ആ പാപം അനുഭവിച്ചെടുത്തത്, ഇവയാണ് ആ സ്വർഗ്ഗസുഖങ്ങൾ; മറ്റൊരു ഗർഭത്തിൽ താമസിച്ച ശേഷം, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു വൃക്ഷമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
സ്ഥിതാസ്മീയമ് അഹം വല്ലീ സമ്പന്നോ ഽസ്മീഹ ഷണ്ഡകഃ । ഗര്ദഭോ ഽയമ് അഹം ജാതശ് ശുകോ ഽയമ് അഹമ് ആസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ ഞാൻ ഈ വളയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഇവിടെ ഞാൻ ഈ കഷ്ടപ്പെട്ട മൃഗമായി പൂർണ്ണനായി; ഞാൻ ഈ കഴുതയായി ജനിച്ചു; ഞാൻ ഈ തുതികയായാണ് ഇപ്പോൾ നിലകൊള്ളുന്നത്.
മര്കടോ ഽസ്മീഹ സമ്പന്നസ് സമ്പന്നോ ഽസ്മീഹ തിത്തിരിഃ । ഋക്ഷോ ഽസ്മീഹ വടോ ഽസ്മീഹ മത്സ്യോ ഽസ്മീഹാഥ കച്ഛപഃ
ഇവിടെ ഞാൻ കുരങ്ങാണ്, ഇവിടെ ഞാൻ കാടുപൊട്ടാണ്, ഇവിടെ ഞാൻ കരടിയാണ്, ഇവിടെ ഞാൻ ആൽമരമാണ്, ഇവിടെ ഞാൻ മീനാണ്, പിന്നെ ഇവിടെ ഞാൻ ആമയാണ്.
ഇഹ വര്ഷശതം തിര്യഗ് ഇഹ വര്ഷശതം തൃണമ് । പ്രാപ്നോമി മാനുഷീം ജാതിം നരോ ഭൂയോ ഭവാമ്യ് അഹമ്
ഇവിടെ ഞാൻ നൂറുവർഷം മൃഗമായി, ഇവിടെ ഞാൻ നൂറുവർഷം പുല്ലായി ജീവിച്ചു; പിന്നെ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചു, വീണ്ടും ഞാൻ മനുഷ്യനായി.
പിണ്ഡദാനാദിഭിര് ബന്ധുകൃത്യൈസ് സത്പുത്രചേഷ്ടിതൈഃ । ക്ഷീണദുഷ്കൃതസമ്പന്നോ ഭവാമി പുരുഷോ ഽധുനാ
ബന്ധുക്കൾ അർപ്പിക്കുന്ന പിണ്ഡം പോലുള്ള കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടും നല്ല മകന്റെ സൽപ്രവൃത്തികളാലും, എന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചു, ഇപ്പോൾ ഞാൻ മനുഷ്യനായി.
അയമ് അസ്യാസ് സ്ത്രിയാ ഗര്ഭേ മാതുര് അസ്മി നിയോജിതഃ । ഗര്ഭമാസാഷ്ടകേ ക്ഷീണേ പിതുര് ജാതോ ഽസ്മ്യ് അയം ഗൃഹേ
ഈ സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ അമ്മയുടെ മകനായി ഞാൻ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; എട്ടു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ ജനിച്ചു.
സ്ഥിതോ ഽസ്മ്യ് അയമ് അഹം ബാലḫ പ്രാപ്തോ ഽസ്മി നവയൌവനമ് । അയം ജരാമ് അഹമ് ഇതശ് ചിരാദ് അയമ് അഹം മൃതഃ
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞാണ്, ഇവിടെ ഞാൻ യൗവനത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു, ഇവിടെ ഞാൻ വയസ്സായിരിക്കുന്നു, ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്യാദ്യ് അനുഭവഞ് ജീവോ നിജവിഭ്രമജര്ജരഃ । ഉഹ്യതേ വാസനാവാത്യാപരാവര്തൈḫ പുനḫ പുനഃ
ഇങ്ങനെ പല അവസ്ഥകളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വന്തം ഭ്രമങ്ങളിൽ തകർന്ന ആത്മാവ് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാത്ത വാസനകളുടെ കാറ്റിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇഴകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
വാസനാബിലകല്ലോലൈര് വിവിധാവര്തവൃത്തിഭിഃ । ജീവതൃണ്യാസ് സ്ഫുരന്തീമാസ് സംസാരൈകമഹാര്ണവേ
വാസനകളുടെ സൂക്ഷ്മതരംഗങ്ങളും അതിന്റെ പലവിധ പ്രവാഹങ്ങളും കൊണ്ട്, ജീവൻ ഒരു പുല്ല് തണ്ടുപോലെ ഈ ഒരൊറ്റ സാംസാരിക സമുദ്രത്തിൽ വിറയുന്നു.
ജീവẖ ക്വചിത് സുഷുപ്തസ്ഥẖ ക്വചിത് സ്ഥാവരതാജഡഃ । ക്വചിദ് വ്യാധിപരിമ്ലാനẖ ക്വചിദ് ആധിഭിര് ആതുരഃ
ചിലപ്പോൾ ജീവൻ ഗഹനനിദ്രയിൽ ആകുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഒരു ചെടിപോലെ ജഡമാവുന്നു, ചിലപ്പോൾ രോഗം മൂലം ക്ഷീണിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ മാനസിക വേദനകളാൽ പീഡിതനാകുന്നു.