ഏകമ് ഏവ തു യത്രാസ്തി സത്താസാമാന്യമാത്രകമ് । തത്ര കിം കസ്യ കേനൈവ സമാധാനം വിനശ്യതി
ഒറ്റയായ ശുദ്ധമായ സത്ത മാത്രമേ അവിടെയുണ്ടാകൂ. അങ്ങനെയിടത്ത് ആരാണ് എന്തിന് വേണ്ടി എന്ത് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്നത് ചോദിക്കാനാവില്ല.
ചിനോമി ന ചിനോമീതി ത്യക്ത്വാ ശബ്ദാര്ഥവിഭ്രമമ് । ചിദ്രൂപ ഏവാചിദ്രൂപോ മൌനവാംസ് തിഷ്ഠ കാഷ്ഠവത്
'ഞാൻ അറിയുന്നു', 'ഞാൻ അറിയുന്നില്ല' എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകളും അർത്ഥങ്ങളുമുള്ള ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ ശുദ്ധചൈതന്യരൂപിയായി, അജ്ഞാനമായതുപോലെ, മൗനത്തിൽ അചഞ്ചലമായി നിലകൊൾക.
സ്ഥിതിര് വായോര് അവഹതḫ പയസോ ഽദ്രേശ് ച ഖസ്യ വാ । അവാസനാന്തസ് സാ തേ ഽസ്തു കുര്വതോ ഽകുര്വതശ് ചിതഃ
നിന്റെ ഉള്ളിലെ നിലാവസ്ഥ കാറ്റ് നിൽക്കുന്നതുപോലോ, പർവ്വതത്തിലെ വെള്ളം പോലെ, ആകാശംപോലോ, അകത്തുള്ള ആസക്തികളൊന്നുമില്ലാതെ ഇരിക്കട്ടെ; നീ പ്രവർത്തിച്ചാലും പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാലും, ഓ ചൈതന്യസ്വരൂപാ.
അഹമ്ഭാവോ വിലീനോ യസ് താപസ്ഥഹിമലേശവത് । ചേത്യസ്യാചയനാദ് അന്തസ് സമ്പന്നḫ പരമം പദമ്
ആഹംഭാവം പർവ്വതശിഖരത്തിലെ ഹിമം പോലെ ലയിച്ചവൻ, അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തുക്കൾ ശേഖരിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ, അകത്തുതന്നെ പരമാവസ്ഥ നേടുന്നു.
അണീയസാമ് അണീയാംസം സ്ഥവിഷ്ഠം ച സ്ഥവീയസാമ് । ശാന്തം ചിത്ത്വമ് അസംവേദ്യമ് അനന്യദ് ഇദമ് ആതതമ്
ഈ മനസ്സ് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായതിലും സൂക്ഷ്മം, ഏറ്റവും വലുതിലും വലുതാണ്; അതിന് സമാധാനം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതിനെ നേരിട്ട് അറിയാനാവില്ല, അതിൽ വിഭജനം ഇല്ല, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
അയം പ്രത്യേകമ് ഉദിതḫ പൃഥക് സംസൃതിഷണ്ഡകഃ । സസുരാസുരപാതാലലോകാന്തരധരാമ്ബരഃ
ഇത് ഓരോരുത്തരിലും വേറിട്ടു ഉദിക്കുന്നു; ഇതാണ് ജന്മമരണചക്രത്തിന്റെ വിവിധ കൂട്ടങ്ങൾ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും പാതാളത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ആകാശത്തിന്റെയും ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ജ്ഞസ് സര്വേതരസങ്കല്പസര്ഗാന് പശ്യത്യ് അഖണ്ഡിതാന് । ആസ്വാദിതേക്ഷുസ് സര്വേക്ഷുരസാന് സാനുഭവാന് ഇവ
അറിയുന്നവൻ എല്ലാത്തരത്തിലുള്ള ചിന്തകളുടെ സൃഷ്ടികളെ ഒറ്റയടിയായി കാണുന്നു; ഒരാൾ ഇഞ്ചിയുടെ രുചികൾ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ അവയുടെ അനുഭവങ്ങൾ എല്ലാം ആസ്വദിക്കുന്നു.
സങ്കല്പസര്ഗപുരുഷാസ് സത്യാസ് സര്വേ പരസ്പരമ് । ചിദ്വ്യോമ്നോ ഽച്ഛിന്നരൂപത്വാത് തത്താനുഭവതസ് സ്വതഃ
ചിന്തകളാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ജീവികളും പരസ്പരം യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു, കാരണം ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം ഒറ്റയടിയായതും വിച്ഛേദമില്ലാത്തതുമാണ്; അതിലൂടെ അവർക്കു തങ്ങളെത്തന്നെ അനുഭവിക്കാം.
സ്പന്ദവിച്ഛിത്തയസ് സര്വാ ദ്രവഭാവാദ് യഥാമ്ഭസഃ । സംവിദ്വിച്ഛിത്തയസ് സര്വാശ് ചിതിരൂപാത് തഥാത്മനഃ
എല്ലാ ചലനങ്ങളുടെയും തടസ്സം വെള്ളത്തിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ ദ്രവത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതുപോലെ, എല്ലാ ബോധതടസ്സങ്ങളും ബോധത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഐക്യമ് ഐക്യാത്മതാപൂര്വം രത്നയുഗ്മത്വിഷോ യഥാ । യാന്തി വിത്ത്വേന സങ്കല്പസര്ഗാ ഭിന്നാസ് തഥൈകതാമ്
രത്നങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നപ്പോൾ അവയുടെ പ്രകാശം എങ്ങനെയോ അതിന്റെ ഐക്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതുപോലെ, ചിന്തകളാൽ സൃഷ്ടിച്ച വിവിധത്വങ്ങൾ സമ്പത്തിലൂടെ ഐക്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു.
യദ് യദ് ആലോക്യതേ തോയേ തത് തത് സര്വം യഥാ ദ്രവഃ । യദ് യദ് ആമൃശ്യതേ ശാന്തേ തത് തത് സര്വം ചിതിസ് തഥാ
വെള്ളത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാം ദ്രവമാണ് പോലെ, ശാന്തമായ മനസ്സിൽ സ്പർശിക്കുന്നതെല്ലാം ബോധം തന്നെയാണ്.
ചിദീഹനം വിദുസ് ചിത്തം നിര്വാണം ചിദനീഹനമ് । ന ചിദാലിഹനീയോ ഽതḫ പദാര്ഥോ ഽവിദിതാത്മനഃ
ബോധം ശ്രമിക്കുന്നതിനെ മനസ്സ് എന്ന് അറിവുള്ളവർ പറയുന്നു; ആ ശ്രമം അവസാനിക്കുന്നതിനെ നിർവാണം എന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, ആത്മാവിനെ അറിയാത്തവർക്കു ബോധം കൊണ്ട് യാതൊരു വസ്തുവും പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല.
ചിത്തസത്താ പരം ദുẖഖം ചിത്താസത്താ പരം സുഖമ് । അതശ് ചിത്തം വിദീഹാത്മ നേയം ശമമ് അവേദനാത്
മനസ്സ് പ്രവർത്തിച്ചാൽ അത്യന്തം ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു; മനസ്സ് ശാന്തമായാൽ അത്യന്തം സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് മനസ്സിനെ തിരിച്ചറിയലിലൂടെ നിയന്ത്രിച്ച് ശാന്തിയിലേക്കു നയിക്കണം.
ദൃഷ്ട്വാ രമ്യമ് അരമ്യം വാ സ്ഥേയം പാഷാണവത് സമമ് । ഏതാവതാത്മയത്നേന ജിതാ ഭവതി സംസൃതിഃ
സുഖകരമായതോ ദു:ഖകരമായതോ കണ്ടാലും, ഒരുപോലെ കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളണം. ഇങ്ങനെ ആത്മശ്രമം കൊണ്ടാണ് ജനനമരണചക്രം ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.
സ്വേനൈവ പുരുഷാര്ഥേന പദാര്ഥാമജ്ജനാത്മനാ । തീര്യതേ ഗോഷ്പദമ് ഇവ ന തു ദൈവാദ് ഭവാര്ണവഃ
സ്വന്തം ശ്രമം കൊണ്ടും, വസ്തുക്കളുടെ സാരത്തിൽ ആഴംകൂടിയും, ഈ ഭവസമുദ്രം പശുവിന്റെ കുരുവയിലൂടെയുള്ള കടക്കൽപോലെ എളുപ്പത്തിൽ തരണം ചെയ്യാം; വിധിയാൽ അല്ല.
വസ്തുപ്രാപ്തൌ ചിദീഹായാമ് ഉദിതേ ചിത്തരാക്ഷസേ । സങ്ഖ്യാതും കേന ശക്യന്തേ ശൂന്യാസ് സംസൃതിവിഭ്രമാഃ
യാഥാർത്ഥ്യം നേടാൻ മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹം ഉണരുമ്പോൾ, അവബോധത്തിന്റെ സിംഹം അകറ്റുന്ന ശൂന്യമായ സംസാരഭ്രമങ്ങൾ എത്രയാണെന്ന് ആരും എണ്ണാനാവില്ല.
അതശ് ചിതമ് അധാവന്തീം ധാരയന്ന് അവിദന്ന് ഇവ । കാഷ്ഠലോഷ്ടസമസ് തിഷ്ഠ കാര്യം കുര്വന് യഥാഗതമ്
അതിനാല്, അലയുന്ന മനസ്സിനെ അറിയാത്തവനെന്നപോലെ പിടിച്ചുകെട്ടി, മരമോ കല്ലോ പോലെയായി, വരുന്നതുപോലെ പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യുക.
സംവേദനീയം ന സുഖം നാസുഖം നൈവ മധ്യമമ് । ഏതാവതാ തു യത്നേന ദുẖഖാന്തോ ഽനന്ത ആപ്യതേ
അനുഭവപ്പെടുന്നത് സന്തോഷവുമല്ല, ദുഃഖവുമല്ല, ഇടതരവുമല്ല. എന്നാല് ഇത്രയും പരിശ്രമിച്ചാല് അപ്പുറം ദുഃഖം അവസാനിപ്പിക്കാം.
വസ്ത്വസന്മൃഗതൃഷ്ണാമ്ബു ജീവോ വസ്തുതയാ ലിഹന് । ചിത്തയക്ഷോദയേ ഭീമാമ് ഇമാം പ്രാപ്നോതി സംസൃതിമ്
യഥാര്ത്ഥമല്ലാത്ത മൃഗതൃഷ്ണയുടെ വെള്ളം യഥാര്ത്ഥമെന്ന് കരുതി രുചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവന്, മനസ്സെന്ന ഭയങ്കരന് ഉണരുമ്പോള് ഈ ഭയാനകമായ ജനനമരണചക്രത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരം പശ്യംശ് ചിതാ ചൈത്തം ദൃഷദ്ദൃഢഃ । ഭൂമികാക്രമയോഗേന മുക്തോ ഭവ ഭവാര്ണവാത്
പുറത്തെയും ഉള്ളിലെയും കാണുമ്പോള്, മനസ്സ് പാറപോലെ ഉറപ്പുള്ളതാക്കി, നിലപാടുകള് ക്രമമായി പിന്തുടര്ന്ന്, ഭവസമുദ്രത്തില് നിന്ന് മോചിതനാവുക.
ആപീനമണ്ഡലശശാങ്കവദ് അന്തര് ഏവ ശ്രീമദ്രസായനമയസ് സുഖമ് ഏതി തജ്ജ്ഞഃ । വിജ്ഞാതസര്വഭുവനത്രയവസ്തുസാരẖ കുര്വന് ന നാമ കുരുതേ പരമ് അഭ്യുപേതഃ
ശശിയുടെ വട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള അമൃതംപോലെ, ഈ പരമാനന്ദത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനി ആനന്ദം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും സാരാംശം മനസ്സിലാക്കിയവൻ, പ്രവർത്തിച്ചാലും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യുന്നതല്ല; അവൻ പരമാവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.
സപ്താനാം യോഗഭൂമീനാമ് അഭ്യാസẖ ക്രിയതേ കഥമ് । കീദൃശാനി ച ചിഹ്നാനി ഭൂമികാം പ്രതി യോഗിനഃ
ഏഴു യോഗഭൂമികളുടെ അഭ്യാസം എങ്ങനെ നടത്താം? ഓരോ നിലയിലും യോഗിക്ക് കാണുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?
യതẖ കുതശ്ചിത് സമ്പന്നമ് അവിദ്യാവ്യാധിവേദനമ് । സത്യം ഭവത്വ് അസത്യം വാ ചികിത്സാം ത്വ് അസ്യ മേ ശൃണു
ഏതെങ്കിലും കാരണത്താൽ അജ്ഞതയുടെ വേദന ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അതു സത്യമാണോ അസത്യമാണോ എന്നത് കാര്യമല്ല; അതിന്റെ പരിഹാരമാർഗം ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കൂ.
പരാദ് അനന്താദ് യദ്യ് ഏഷാ തത് തദ് ഏവേയമ് അക്ഷതമ് । ന ജാതേയം ന ചാവിദ്യാ ബോധമാത്രാദ് ഭവേദ് അതഃ
ഈ അജ്ഞാനം പരമമായ അനന്തത്തിൽ നിന്നാണെങ്കിൽ, അതു അക്ഷതമായിരിക്കും; അതു ജനിച്ചതല്ല, അജ്ഞാനവുമല്ല, ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ നിന്നു മാത്രമേ അതു തോന്നുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷമ് ഏതമ് അനാദൃത്യ സ്വസങ്കല്പവിലാസിനഃ । സത്യാമ് അപീഹാവിദ്യായാം ശൃണു നിര്നാശനേ ക്രമമ്
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ കളിയെന്ന ഈ അഭിപ്രായം വിട്ട് വയ്ക്കുക. ഇവിടെ അജ്ഞാനം സത്യമായതായി തോന്നിയാലും, അതിനെ ക്രമമായി നശിപ്പിക്കുന്ന വഴി ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
ജന്തുḫ പ്രഥമജാതസ് തു സുഷുപ്താവസ്ഥചേതനഃ । ഭാവിഭാവനദുẖഖാത്മാ ക്രിമിസംവിദ് ഭവത്യ് അധീഃ
ആദ്യം ജനിക്കുന്ന ജീവിക്ക്, അവന്റെ ബോധം ഗഹനനിദ്രയിൽ ആണെങ്കിൽ, ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന ഭാവനകളാൽ ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നവനാണ്. അത്തരം അവസ്ഥയിൽ അവനു കീടത്തിന്റെ ബോധം പോലെയാണ്, മന്ദവും പരിമിതവുമാണ്.
ഭവേച് ചേന് നവജാതസ്യ ന ഭാവീ ഭാവനോദയഃ । സുഖാദിസംവിദാ സദ്യസ് തത് സ ഏവ പരം പദമ്
പുതുതായി ജനിച്ചവനിൽ ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന ഭാവന ഉണരുന്നില്ലെങ്കിൽ, സുഖം മുതലായവയുടെ ബോധത്തിൽ മാത്രം അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അതാണ് പരമാവസ്ഥ.
ഏതാവതൈവ സൌഷുപ്തീ സ്ഥിതിര് ഭിന്നാ പരാത് പദാത് । യദ് ഭാവിവാസനൌഘാസൌ ജഡാ ചോപലധര്മിണീ
ഇതുവരെ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഗഹനനിദ്രയുടെ അവസ്ഥയാണ്, അതു പരമാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന വാസനകളും, കല്ലുപോലെയുള്ള ജഡതയും അവിടെ കാണാം.
തുര്യാവസ്ഥാസമാ സ്വസ്ഥാ സദ്രൂപാ ശാന്തവാസനാ । ജീവന്മുക്തേസ് സ്ഥിതിര് അതോ ന സുഷുപ്തോപമാ ഭവേത്
ജീവന് മോക്ഷം ലഭിച്ചവന്റെ അവസ്ഥ നാലാമത്തെ അവസ്ഥയോടു സമം, സ്വാഭാവികവും സത്യസ്വരൂപവുമാണ്, മനസ്സിലൊരു ശാന്തതയും ഉണ്ട്. അതിനാല് അതിനെ ഗഹനനിദ്രയോടു താരതമ്യം ചെയ്യാന് പാടില്ല.
അഗ്രസ്ഥവസ്തുസമ്ബോധസന്തതാഭ്യാസയോഗതഃ । ബാലസ് സുഷുപ്താവസ്ഥായാẖ ക്രമാന് നിര്യാതി രാഘവ
പരമസത്യം എപ്പോഴും മനസ്സില് സൂക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ അഭ്യാസം കൊണ്ടാണ്, ബാലന് ഗഹനനിദ്രയുടെ അവസ്ഥയില് നിന്ന് ക്രമേണ പുറത്തു വരുന്നത്, രാഘവ.