സദാരസ് സഹഭൃത്യോ ഽഹം തത്കൃതേ മുനിനായക । ശരദീവ പയോവാഹോ നൂനം നിസ്സഹതാം ഗതഃ
മഹർഷിയേ, ഭാര്യയെയും അനുചരന്മാരെയും കൂടെക്കൊണ്ടു ഞാനും അവനെക്കൊണ്ടു പൂർണ്ണമായും അശക്തനായി. ശരത്കാലത്തിലെ മഴമേഘംപോലെ സഹായം ഒന്നുമില്ലാതെ ആകുന്നു.
ഈദൃശോ ഽസൌ സുതോ ബാല ആധിനാ വിവശീകൃതഃ । കഥം ദദാമി തം തുഭ്യം യോദ്ധും സഹ നിശാചരൈഃ
ഇവൻ ഇങ്ങനെ ഒരു ബാലനാണ്, ദു:ഖം കൊണ്ടു പൂർണ്ണമായി അശക്തനായി. ഇങ്ങനെയുള്ളവനെ ഞാൻ എങ്ങനെ നിങ്ങളെക്കായി രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്ന അസുരന്മാരുമായി യുദ്ധത്തിനായി നൽകും?
അപി ബാലാങ്ഗനാസങ്ഗാദ് അപി സാധോ സുധാരസാത് । രാജ്യാദ് അപി സുഖായൈഷ പുത്രസ്നേഹോ മഹാമതേ
മഹാമനസിന്, ബാലയുവതികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും അമൃതത്തിന്റെ രുചിയിലും രാജ്യം ഭരിക്കുന്നതിലും കൂടുതലാണ് മകനോടുള്ള സ്നേഹം നൽകുന്ന സന്തോഷം.
യേ ദുരന്താ മഹാരമ്ഭാസ് ത്രിഷു ലോകേഷു ഖേദദാഃ । പുത്രസ്നേഹേന സന്തോ ഽപി കുര്വതേ തേ ന സംശ്രയമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ പോലും ഏറ്റവും ദുഷ്കരവും ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങൾ പോലും, മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തിനായി, സംതൃപ്തരായവരും ചെയ്യാൻ മടിക്കാറില്ല.
അസവോ ഽഥ ധനം ദാരാസ് ത്യജ്യന്തേ മാനവൈസ് സുഖമ് । ന പുത്രാ മുനിശാര്ദൂല സ്വഭാവോ ഹ്യ് ഏഷ ജന്തുഷു
മനുഷ്യർക്ക് ജീവനും സമ്പത്തും ഭാര്യയെയും എളുപ്പത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയും, മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, പക്ഷേ മകന്മാരെ വിട്ടുനൽകാൻ അവർക്കു കഴിയില്ല — ജീവികൾക്കുള്ള സ്വഭാവം ഇതാണ്.
രാക്ഷസാഃ ക്രൂരകര്മാണഃ കൂടയുദ്ധവിശാരദാഃ । രാമസ് താന് യോധയത്വ് ഇത്ഥമ് ഉക്തിര് ഏവാതിദുസ്സഹാ
ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികളും വഞ്ചനാപൂർണ്ണമായ യുദ്ധത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ രാക്ഷസന്മാരെ നേരിട്ട് രാമൻ പോരാടണമെന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ പോലും അത്രയും സഹിക്കാനാവാത്തതാണ്.