മാ സാഗരേ ശിലേവ ത്വമ് അധോഽധോ ഗച്ഛ മോഹിതഃ । ക്ഷീരാര്ണവേന്ദുവദ് ബോധാദ് ഊര്ധ്വാദ് ഊര്ധ്വതരം വ്രജ
സമുദ്രത്തിലെ കല്ലുപോലെ മായയിൽ താഴ്താഴേക്ക് വീണു പോകരുത്; പകരം, അറിവിന്റെ ശക്തിയാൽ പാൽക്കടലിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ഉയരേയ്ക്ക് ഉയരാൻ ശ്രമിക്കണം.
ജലഫേനവദ് ഉത്പന്നധ്വംസിതാമ് അനുഭാവയന് । വീരുത്തൃണലതാഗുല്മഗണനാം മാ പ്രപൂരയ
ജലത്തിൽ പിറന്നു നശിക്കുന്ന നുരയെപ്പോലെ, മരങ്ങൾ, പുല്ല്, വളരുന്ന ചെടികൾ, കാടുകൾ എന്നിവ എണ്ണിക്കൊണ്ടു മനസ്സു നിറയ്ക്കരുത്.
ചിത്തേജോ യശ് ചിദാദിത്യḫ പ്രസാരയതി സര്വതഃ । തേന പ്രകടിതം സാര്കചന്ദ്രതാരം ജഗദ്ഗൃഹമ്
ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രകാശം, അതായത് ബോധത്തിന്റെ സൂര്യൻ, എല്ലാടും പരക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്ള ഈ ലോകം വെളിപ്പെടുന്നു.
തത്പ്രകാശം സ്വമ് ആത്മാനമ് അവലമ്ബ്യാവിലമ്ബിതമ് । ആസ്സ്വ സമ്പൂരിതാകാശം ദേഹാദിം നൃപ പശ്യ ഹേ
അത് തന്നെയുള്ള പ്രകാശമായ ആത്മാവിനെ ആശ്രയിച്ച് വൈകാതെ ഇരിക്ക; രാജാവേ, ആകാശം നിറഞ്ഞതുപോലെ ദേഹത്തെയും മറ്റും കാണൂ.
യഥാ തിഷ്ഠന് സ്വഭാവേന സ്ഫടികẖ കിരതി പ്രഭാഃ । തഥാ ജഗന്തി കിരതി ചിദ്ദീപ്ത്യാ ചിദ്ദിവാകരഃ
ഒരു സ്ഫടികം അതിന്റെ സ്വഭാവപ്രകാരം നില്ക്കുമ്പോള് പ്രകാശകിരണങ്ങള് ചൊരിയുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ, ചൈതന്യസൂര്യന് തന്റെ ബോധത്തിന്റെ പ്രകാശത്തില് ലോകങ്ങളെ ചൊരിയുന്നു.
യദ് ആത്മനൈവ വിമലം ചിത്ത്വേന സ്ഫുരണം ചിതഃ । തദ് ഇദം ജഗദാഭോഗി സമ്പന്നം സ്ഫാരസംവിദഃ
സ്വയം നിന്നു മനസ്സായി ഉദിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ചൈതന്യപ്രകാശം തന്നെയാണ് ഈ ലോകാനുഭവം; അതു വിശാലമായ ബോധത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
യദാ ബ്രഹ്മ പരം ബ്രഹ്മ തത്രൈവ ബ്രഹ്മ ബൃംഹിതമ് । ന തത്ര സമ്ഭവന്ത്യ് ഏതാ ഭൂതാഭൂതാദികല്പനാഃ
ബ്രഹ്മം പരമമായ ബ്രഹ്മമായി തന്നെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോള്, അവിടെ സത്വം, അസത്വം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഭാവനകളും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
സര്വശക്തിതയാ ബ്രഹ്മ ചേതസ്ത്വാദ് അതിയാതയാ । സത്ത്വശക്ത്യാ സ്ഥിതം യത്ര ജീവന്മുക്തം ഹി തത്ര തത്
ബ്രഹ്മം എല്ലാ ശക്തിയോടും മനസ്സിന് അതീതമായും സത്ത്വശക്തിയില് നിലകൊള്ളുന്നിടത്ത്, അവിടെയാണ് ജീവന് കൊണ്ട് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവന് വസിക്കുന്നത്.
യത്ര ബ്രഹ്മാനന്തശക്തിചിത്തശക്ത്യാ വിജൃമ്ഭതേ । വിവിക്തയാ തത്ര നരസുരനാഗാദിതാം ഗതമ്
അവിടെയാണ് അനന്തമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ശക്തിയും, അതിന്റെ ചൈതന്യശക്തിയിലൂടെ, പൂർണ്ണമായി പ്രകടമാകുന്നത്. അവിടെ മനുഷ്യൻ, ദേവൻ, നാഗൻ തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ വ്യക്തമായി എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയും.
ഭ്രാന്തയാ മൂഢയാ യത്ര ചിത്തശക്ത്യാ ലയേ സ്ഥിതമ് । തത്ര തിര്യക്പിശാചാദിഭൂതതാം സമുപാഗതമ്
ഭ്രമിച്ചും അജ്ഞതയിലും ഉള്ള മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ലയാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അവിടെ മൃഗം, ഭൂതം, പിശാച് തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.
അത്യന്തമൂഢയാ യത്ര സുഷുപ്തസമയാ സ്ഥിതമ് । ചിത്തശക്ത്യാ ഗതം തത്ര തരുഗുല്മതൃണാദിതാമ്
അത്യന്തം അജ്ഞതയിലായ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആഴമുള്ള ഉറക്കത്തിൽപോലെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അവിടെ മരങ്ങൾ, പുല്ല്, ചെടി തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.
ക്ഷീണദേഹസഹസ്രസ്യ ചിരമൂഢസ്യ ചേതസഃ । ശിലാദ്യ് അവയവം വിദ്ധി കസ്യചിത് പര്വതസ്യ വാ
അനവധി ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം മനസ്സു പൂർണ്ണമായി മന്ദമായവർക്കാണ് കല്ല്, പർവതം എന്നിവയുടെ ശരീരമോ അവയുടെ ഭാഗങ്ങളോ ലഭിക്കുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
യഥാമോദേന കുസുമം മാധുര്യേണ ഗുഡോ യഥാ । വ്യാപ്തം സപര്വതാകാശം ചിത്തത്ത്വേന ജഗത് തഥാ
പൂവിന് സുഗന്ധം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, പഞ്ചസാരയ്ക്ക് മധുരം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, ഈ ലോകം പർവ്വതങ്ങളോടും ആകാശത്തോടും കൂടി ചൈതന്യത്തിന്റെ സാരത്തിൽ മുഴുവനും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കിഞ്ചിത് ക്ഷുബ്ധം പയẖ കിഞ്ചിത് സോമ്യരൂപം യഥാമ്ബുധേഃ । കിഞ്ചിദ് അസ്പന്ദി കിഞ്ചിച് ച സ്പന്ദിരൂപം തഥാ ചിതഃ
സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളം ചിലപ്പോൾ അലറുന്നു, ചിലപ്പോൾ ശാന്തമാണ്, ചിലത് കറങ്ങുന്നില്ല, ചിലത് ചലനത്തിലാണ്; അതുപോലെയാണ് ചൈതന്യവും.
യദൈവൈവം ചിതോ രൂപം തതം ബുദ്ധമ് അഖണ്ഡിതമ് । തദൈവ തീര്ണസ് സംസാരḫ പരമേശ്വരതാം ഗതൈഃ
ചൈതന്യത്തിന്റെ രൂപം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ച അഖണ്ഡമായ ബോധമായി കാണുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ മനുഷ്യൻ സംസാരസമുദ്രം കടന്ന് പരമേശ്വരാവസ്ഥയിൽ എത്തുന്നു.
ബ്രഹ്മേന്ദ്രവിഷ്ണുവരുണാ യദ് യത് കര്തും സമുദ്യതാഃ । തദ് അഹം ചിദ്വപുസ് സര്വം കരോമീത്യ് ഏവ ഭാവയേത്
ബ്രഹ്മാവോ, ഇന്ദ്രനോ, വിഷ്ണുവോ, വരുണനോ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെല്ലാം, 'ഞാൻ ഈ എല്ലാം ചെയ്യുന്ന ചൈതന്യസ്വരൂപനാണ്' എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിക്കണം.
യേഷു യേഷു യഥാ യദ് യദ് ദര്ശനേഷു നിഗദ്യതേ । സര്വമ് ഏവാങ്ഗ തത് സത്യം സര്വമ് ഏവ ഹി സര്വഗമ്
ഏത് ദൃശ്യങ്ങളിലും, എങ്ങനെ പറയുന്നവയുമാകട്ടെ, പ്രിയനേ, അതൊക്കെയും സത്യമാണ്; കാരണം എല്ലാം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
യം യം ദേശം വിദേശം വാ കാലം വാ കലനാം ച വാ । വേത്സി ബ്രഹ്മൈവ തത് സര്വം യഥേച്ഛസി തഥാ കുരു
നിനക്ക് അറിയാവുന്ന ഏത് ദേശം, വിദേശം, കാലം, അളവു എന്നിവയുമാകട്ടെ, അതൊക്കെയും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കണം; നീ ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ പ്രവർത്തിക്കാം.
യദ് യദ് വിഭാവ്യതേ രൂപം തത്താമ് ഏതി ചിദീശ്വരഃ । താം താമ് ഇച്ഛാം പൂരയിതും ചിന്താമണിവദ് ആതതഃ
ഏത് രൂപം ചിന്തിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അതേ രൂപം തന്നെ ചൈതന്യസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ചിന്താമണിപോലെ അതെല്ലാം പ്രകടമാക്കുന്നു.
യദ് യദ് വിഭാവ്യതേ കിഞ്ചിത് തത് തത് തേന വിവസ്വതാ । ക്രിയതേ ഭൂഷ്യതേ സമ്യഗ് യോജ്യതേ ചാനുഭൂയതേ
ഏത് കാര്യവും മനസ്സിൽ വരുത്തിയാൽ, അതു തന്നെ ആ പ്രകാശസ്വരൂപൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും അലങ്കരിക്കുകയും ചേർക്കുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ചിന്മാത്രത്വം പ്രയാതസ്യ തീര്ണമൃത്യോസ് സ്വചേതസഃ । യോ ഭവേത് പരമാനന്ദẖ കേനാസാവ് ഉപമീയതേ
സ്വന്തം മനസ്സ് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചവനും, മരണത്തെ അതിജീവിച്ചവനും, പരമാനന്ദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനും, അവനെ ആരോടാണ് ഉപമിക്കാനാവുക?
സീമാന്തസ് സര്വദുẖഖാനാം മൃത്യുര് ഏവ ജഗത്ത്രയേ । തം ജിത്വാ യḫ പരാനന്ദസ് സ വക്തും കേന പാര്യതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളുടെ അതിരാണ് itself മരണം. അതിനെ ജയിച്ചവന്റെ പരമാനന്ദം ആരാണ് പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയുക?
സര്വാസാമ് ഏവ ദൃഷ്ടീനാം സര്വാസാമ് ഏവ സമ്പദാമ് । പരിജ്ഞായ സ്വമ് ആത്മാനമ് ഉപരി സ്ഥീയതേ ചിരമ്
എല്ലാ കാഴ്ചപ്പാടുകളും എല്ലാ സമ്പത്തുകളും പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ്, സ്വയം ആത്മാവിൽ ദീർഘകാലം ഉയർന്ന നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അപ്യ് അനന്താ മഹാന്തോ ഽപി വജ്രഭേദകരാ അപി । ശുദ്ധം ഖമ് ഇവ ബാധന്തേ തജ്ജ്ഞം ദോഷാ ന കേചന
അവസാനമില്ലാത്തതും ശക്തവുമായവയും വജ്രം തുരക്കുന്നതുപോലെയുള്ളതുമായ ദോഷങ്ങൾ പോലും, അതിന്റെ അറിവുള്ളവനെ ശുദ്ധമായ ആകാശത്തെപ്പോലെ ഒന്നും ബാധിക്കില്ല.
ജരാമരണജന്മാദ്യാസ് സമസ്താ ദോഷദൃഷ്ടയഃ । ആത്മജ്ഞാനൈകപര്യന്താ യഥാബ്ധ്യന്താസ് സരിദ്രയാഃ
വയസ്സാകൽ, മരണം, ജനനം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഒടുവിൽ ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ കലർന്നുപോകുന്നു, നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേരുന്നതുപോലെ.
താവത് പ്രകൃതിര് ആലോലാ യതതേ ദുẖഖസങ്ക്ഷയേ । യാവത് പശ്യതി നാത്മാനം തമ് ആലോക്യോപശാമ്യതി
സ്വയം അറിയുന്നതുവരെ പ്രകൃതി നിരന്തരം ദു:ഖം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; അതിനെ കണ്ടാൽ മാത്രം അതു ശാന്തമാകും.
യഥാ പുഷ്പം സമാസാദ്യ നശ്യന്തി ശരവേണവഃ । തഥാത്മത്വം സമാസാദ്യ മനോബുദ്ധീന്ദ്രിയാദയഃ
പൂവിൽ തട്ടി അമ്പുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മനസും ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
സര്വമ് ആദൌ ജഗച് ഛൂന്യം ശൂന്യമ് അന്തേ ച ഭൂപതേ । അതശ് ശൂന്യാത്മകം ഹ്യ് ഏതദ് വിദ്ധി മധ്യേ ഽപി ശൂന്യകമ്
രാജാവേ, ഈ ലോകം ആദിയിൽ ശൂന്യമാണ്, അവസാനം ശൂന്യമാണ്; അതിനാൽ നടുവിലും ഇതിന്റെ സ്വഭാവം ശൂന്യമാണെന്ന് അറിയണം.
നാന്തശ് ശൂനം ച ശൂന്യം ച നാചിദ്രൂപം ന ചിന്മയമ് । നാത്മരൂപം നാന്യരൂപം ഭുവനം ഭാവയന് ഭവ
ലോകം അകത്തും പുറത്തും ശൂന്യമായതാണെന്നും, ജഡമായതോ ചൈതന്യമുള്ളതോ ആണെന്നും, ആത്മാവിന്റെ രൂപമാണെന്നും മറ്റേതെങ്കിലും രൂപമാണെന്നും കണക്കാക്കേണ്ട.
ഏതത് സ്വരൂപമ് ആസാദ്യ പ്രകൃതിḫ പരിശാമ്യതി । സ്വഭാവാച് ചലിതം വസ്തു ക്ഷോഭം കൃത്വാ ക്വ തിഷ്ഠതു
ഈ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ലഭിച്ചാൽ പ്രകൃതി ശാന്തമാകുന്നു. ഒരു വസ്തു സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് മാറി അശാന്തമായാൽ, അതെവിടെ നിലകൊള്ളും?